"មាត់ខុសពីចិត្ត"

Episode 5

«យប់ណាស់ហើយ ខ្ញុំថាពួកយើងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទៅ»JungkookងាកទៅមើលKuxing មេឃកាន់តែងងឹតឡើងទៅហើយក៏ជាពេលត្រូវត្រឡប់ទៅសម្រាកនៅឯផ្ទះដូចគ្នា មាឌតូចក៏ងក់ក្បាល ពួកគេក៏ក្រោកពត់ពែនខ្លួនត្បិតអង្គុយមកយូរដែរ Jungkookក៏ងាកទៅរករាងស្តើងរួចសួរ...

«ផ្ទះនាងនៅឯណាប្រាប់ខ្ញុំមកខ្ញុំនឹងជូននាងទៅផ្ទះ»

«មិនបាច់ទេទៅCondoរបស់លោកវិញ»Kuxingនិយាយធម្មតា ចំណែករាងក្រាស់ក៏ជ្រួញចិញ្ចើមទៅCondoគេធ្វើអី?

«ហេតុអីទៅCondoរបស់ខ្ញុំ?»

«ព្រោះCondoខ្ញុំនៅជាន់ខាងលើCondoរបស់លោក»

«ម៉េចក៏នាងមិនប្រាប់ខ្ញុំ?»

«ព្រោះលោកមិនបានសួរ»

«Ok okចឹងយើងឆាប់ទៅ»នាយហាក់គាំងជាមួយចម្លើយរបស់នាង ពិតមែនហើយគេមិនបានសួរឲ្យនាងឆ្លើយប្រាប់យ៉ាងម៉េច

___

«ជូនខ្ញុំត្រឹមហ្នឹងចុះ លោកទៅបន្ទប់លោកទៅ»Kuxingប្រាប់ទៅនាយព្រោះប្រអប់យន្តឈប់ត្រឹមជាន់ដែលនាយនៅ

«មិនអីទេ ខ្ញុំនឹងជូននាងឲ្យដល់បន្ទប់»Jungkookញញឹមស្ញេញហើយក៏ចុចឡើងទៅលើមួយជាន់ទៀត ពេលដែលដល់ពួកគេក៏នាំគ្នាចេញពីប្រអប់យន្តរួចបន្តដំណើររហូត

ដល់មុខបន្ទប់របស់រាងស្តើង នាងក៏បែរមកនិយាយជាមួយគេ...

«ដល់ហើយ លោកទៅវិញចុះ»Kuxingនិយាយចប់ក៏យកសោរចាក់ចូលបន្ទប់រៀបនឹងបើកទ្វារទៅហើយតែក៏ផ្អាកវិញព្រោះនាងមើលតាមកន្ទុយភ្នែកថាឃើញJungkookនៅឈរស្ងៀមពីក្រោយនាងទើបងាកមកសួរ...

«ម៉េចក៏លោកមិនទៅ?»

«មិនគិតហៅខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុងទេឬ?»Jungkookនិយាយហើយក៏អឺតមើលទ្វារបន្ទប់របស់ដូចជាចង់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ឃើញនាយធ្វើបែបនេះនាង

ក្រមុំសម្តែងទឹកមុខមិនពេញចិត្តនិងសម្លក់នាយទាំងក្រឺតខ្នាញ់

«ហេតុអីទើបខ្ញុំត្រូវឲ្យលោកចូលក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំ?»Kuxingសួរបកទៅនាយវិញ យប់ថ្មើនេះហើយមិនគិតទៅបន្ទប់គេងទេបែរជាចង់ចូលបន្ទប់នាងទៅវិញ

«ព្រោះនាងក៏ធ្លាប់ចូលបន្ទប់របស់ខ្ញុំហើយពួកជាមិត្តនឹងគ្នាមិនអ៊ីចឹង?»

«នេះមិនមែនជាហេតុផលដែលខ្ញុំគួរឲ្យលោកចូលក្នុងបន្ទប់ខ្ញុំទេ»

«តែខ្ញុំចង់ចូលទៅ»Jungkookនិយាយរួចក៏ដើរវាងបង្រុងបើទ្វារតែត្រូវនាងយកដៃឃាំងខ្លួនរបស់នាងមិនឲ្យដើរទៅមុខបានទៀតទើបនាយងាកមកមើលមុខមិនរីករបស់ស្រីតូច

«ទៅបន្ទប់លោកវិញទៅ»Kuxingធ្វើមុខស្មើភ្នែកសម្លឹងមើលនាយតែក៏មិនព្រមដកដៃដែលឃាំងនាយជាប់ឡើយ

«តែ...»

«ទៅ! វិញ! ទៅ!»Kuxingកាត់ដោយសម្លេងធ្ងន់ៗមួយៗច្បាស់ៗបញ្ជាក់យ៉ាងដាច់ខាតមិនព្រមឲ្យនាយចូលទៅទេ រីឯមាឌក្រាស់ពេលទទួលការបដិសេធរបស់នាងហើយក៏បែរមុខសម្លឹងនាងទាំងពេបមាត់ធ្វើភ្នែកភ្លឹសៗដូចជាកូនក្មេងដែលឪពុកម្តាយមិនឲ្យស្ករគ្រាប់ញ៉ាំ តែនាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ពីទឹកមុខនាយបន្តិចទេទើបគេដាច់ចិត្តទៅបន្ទប់វិញទាំងតូចចិត្តតូចថ្លើម។ នាងក្រមុំក៏ក្រវីក្បាលរួចក៏បើកទ្វារចូលទៅក្នុងបន្ទប់។ មិនមែននាងមិនចង់ឲ្យគេចូលមកទេតែមកពីយប់ហើយនាងចង់សម្រាក អង្គុយនិយាយគ្នាលេងមកយូរហើយ បើឲ្យគេចូលមកនោះច្បាស់ណាស់ថាគេមិនព្រមចេញទៅងាយចឹងហើយមានតែប្រើវិធីនេះគឺមិនឲ្យគេចូលមកតែម្តងទោះជាដឹងថាគេអន់ចិត្តប៉ុន្តែមិនថ្វីទេចាំលួងនៅថ្ងៃស្អែកចុះ។

ព្រឹកស្អែក

«Jungkook!»សម្លេងហៅពីចម្ងាយបានរសាត់ចូលមកក្នុងត្រចៀករបស់នាយនាំឲ្យអ្នកកំលោះរបស់យើងបែរខ្លួនទៅរកប្រភពសម្លេងនោះ ក៏ប្រទះរាងកាយរបស់នារីរូបស្រស់ដែលនាយស្គាល់ច្បាស់ថាជាអ្នកណា។ Kuxingដើរមកជិតនាយដោយទឹកមុខញញេមញញែម តែនាយវិញធ្វើមុខស្មើធេង

«លោកកើតអីទើបធ្វើមុខបែបហ្នឹង?»Kuxingមើលទៅមុខរបស់គេៗក៏ងាកមុខចេញ

«គ្មានអីទេ»

«ពិតមែនហ្អេ៎?»Kuxingតាមសម្លឹងមុខរបស់គេនិងជជីកសួរ ប្រហែលជាគេនៅអន់ចិត្តទេដឹងបើបែបនោះមែនឲ្យនាងធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ លួងគេ?តែនាងមិនចេះលួងអ្នកណាទេ

«លោកខឹងនឹងខ្ញុំមែនទេ?»

«អត់ទេ»Jungkookឆ្លើយទៅទាំងមុខស្មើ គេមានសិទ្ធិអីទៅខឹងនាង

«បើមិនខឹងម៉េចក៏ធ្វើមុខអ៊ីចឹង?»

«មុខខ្ញុំគឺបែបនេះតាំងពីដើមហើយ»

«លោកកុហក»

«មិនបានកុហកទេ ខ្ញុំមិនខឹងនាងឡើយព្រោះយើងស្គាល់គ្នាមិនទាន់បាន1អាទិត្យផង បើនាងឲ្យខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់មែនទើបចម្លែក»Jungkookព្យាយាមញញឹម មាត់ថាមិនអីតែការពិតគេពិតជាអន់ចិត្តណាស់ព្រោះគេមិនបានចាត់ទុកនាងជាអ្នកដទៃនោះទេតាំងពីដែលនាងជួយបងប្រុសរបស់គេឲ្យរស់ឡើងវិញម្តងទៀត

«ឈប់ខឹងនឹងខ្ញុំទៅណាមិនមែនខ្ញុំមិនទុកចិត្តឬមិនចាត់ទុកលោកជាមិត្តនោះទេ ពួកយើងបាននិយាយគ្នាកាលពីយប់មិញហើយមិនអ៊ីចឹងថាពួកគឺមិត្តនឹងគ្នា»ពាក្យថាពួកយើងដូចជាខ្យល់ដែលសប់បំប៉ោងឲ្យបេះដូងរបស់នាយរីកមាឌ ភាពអន់ចិត្តដែលនៅក្នុងចិត្តគេក៏រសាយម្តងបន្តិចៗរហូតដល់បាត់អស់ពីក្នុងចិត្តរបស់នាយ

«លោកឈប់ខឹងទៅណាចាំខ្ញុំប៉ាវលោកញ៉ាំបាយថ្ងៃOkទេ?»Kuxingធ្វើភ្នែលម៉ក់ៗដូចជាកូនឆ្កែតូចដែលកំពុងទារចំណី ឃើញនាងធ្វើបែបនេះទើបរាងក្រាស់អត់ញញឹមមិនបាន នាយយកដៃទៅញីសក់របស់នាងលេងដោយក្រឺតខ្នាញ់មនុស្សស្រីអីគួរឲ្យស្រឡាញ់ុយ៉ាងនេះ

«នាងនេះចំមែនហើយ»

«នែ៎!ឈប់លេងសក់ខ្ញុំទៅ សម្រេចថាខ្ញុំប៉ាវបាយលោកជំនួសពាក្យសុំទោស»Kuxingចាប់ដៃរបស់គេចេញពីក្បាលខ្លួន ហើយវាសសក់ឲ្យត្រឡប់មករកសភាពដើមវិញ បើនាយកំលោះវិញញញឹមបិទមាត់មិនជិតទាល់តែសោះពេលបានស្រីល្អចាប់ដៃបន្តិច។ Kuxingមើលមិខគេទាំងឆ្ងល់មិញនេះមុខមិនរាប់ញាតិសោះតែពេលនេះញញឹមអរដូចជាត្រូវរង្វាន់ធំ គេម្នាក់នេះអារម្មណ៍ផ្លាស់ប្តូរលឿនមែន

«គ្រាន់តែខ្ញុំប៉ាវបាយសោះលោកសប្បាយអរដល់ថ្នាក់នេះឬ?»Jungkookញាក់ស្មើរួចដើរចេញទៅដោយមិននិយាយអ្វីឡើយ រាងស្តើងសម្លក់នាយពីចម្ងាយមនុស្សស្អីសួរមិនឆ្លើយហើយដើរទៅបាត់ នាងក្រវីក្បាលទាំងមិនយល់បន្ទាប់មកក៏ដើរទៅតាមក្រោយ

___

ពេលស្រស់ស្រូបអាហារក៏បានមកដល់បន្ទាប់ពីចំណាយពេលរៀនអស់រយៈពេលជាច្រើនម៉ោង។ នៅហាងអាហារយើងឃើញកំលោះក្រមុំមួយគូរដែលដើរបណ្តើរគ្នាដូចជាគូរសង្សារមិនតែប៉ុណ្ណោះនៅនិយាយគ្នាលេងយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលទៀតផង។

«លោកចង់ញ៉ាំអីកុម្មង់ទៅ»Kuxingញញឹមញ៉ាក់ចិញ្ចើមដាក់នាយ

«ពិតមែនអ្ហេស៎?កុម្មង់អីក៏បានដែរមែនអត់?អ៊ីចឹងថ្ងៃនេះខ្ញុំប្រាកដជាឡើងគីឡូុមិនខាន»Jungkookអង្អែលពោះខ្លួនឯងទាំងសប្បាយចិត្ត ថ្ងៃនេះគេនឹងញ៉ាំឲ្យច្រើនព្រោះមិនងាយបានស្រីស្អាតប៉ាវនោះទេ

«នែ៎ៗកុម្មង់ល្មមតែហូបអស់បានហើយ កុំឲ្យសល់ចោលស្តាយ»

«បាទ»Jungkookឆ្លើយរួចក៏ដើរទៅកុម្មង់អាហារសម្រាប់ខ្លួនឯងនិងស្រីស្រស់ Kuxingមើលទៅខាងក្រៅហាងក៏ឃើញមានMartមួយនៅទល់មុខនេះ នាងក៏ចេញពីហាងអាហារបំណងទៅរកMartមួយនោះ។

___

«អញ្ជើញញ៉ាំតាមសប្បាយ»Jungkookចាប់កាន់ស្លាបព្រារួចក៏និយាយប្រាប់ទៅរាងស្តើង

«ពាក្យនេះគួរតែខ្ញុំជាអ្នកនិយាយទើបត្រូវ»នាយសើចនឹងទឹកមុខរបស់នាងដែលសម្លឹងនាយដូចហួសចិត្តបន្តិចអីបន្តិចមើលទៅពិតជាកំប្លែងណាស់ តែពេលឃើញកែវភ្នែកដែលសម្លក់នាយដូចចង់ចាប់ហែកទើបមាឌមាំខំខាំធ្មេញទប់សំណើចកុំឲ្យធ្លាយចេញមក និងបន្លប់ទៅនិយាយរឿងផ្សេង

«ញ៉ាំទៅអាហារច្រើនណាស់»Jungkookដួសអាហារដាល់មាត់ទំពារយ៉ាងឆ្ងាញ់ ហាក់ដូចជាមានក្តីសុខជាមួយម្ហូបទាំងអស់នេះ រាងស្តើងពេលឃើញគេញ៉ាំទំនងបែបនេះក៏ប្តូរពីសម្លក់មកជាដួសម្ហូបញ៉ាំវិញ រាងក្រាស់សម្លឹងទៅនាងទាំងស្នាមញញឹមជាប់មាត់ព្រោះនាងដូចជាកូនក្មេងអ៊ីចឹង ឲ្យតែបានញ៉ាំរឿងអីក៏ទម្លាក់ទុកសិនដែរ។ អាហារថ្ងៃត្រង់មួយពេលនេះត្រូវបានចប់ទៅដោយរលូន។

«Jungkookខ្ញុំមានអ្វីមួយចង់ឲ្យលោក»

«ជាអ្វី?»Jungkookសួរ មើលទៅដៃដែលលាក់នៅខាងក្រោយខ្នង

«ទែនៗៗ»Kuxingដកដៃចេញពីក្រោយខ្នងបង្ហាញទឹកដោះគោមួយប្រអប់ចេញមក Jungkookវិញក៏ញញឹមទាំងភ្ញាក់ផ្អើល

«ម៉េចក៏នាងដឹងថាខ្ញុំចូលចិត្តញ៉ាំទឹកដោះគោចេក?»

«ព្រោះខ្ញុំដឹងគ្រប់រឿងរ៉ាវដែលពាក់ព័ន្ធជាមួយលោក»

«មានន័យថារឿងដែលខ្ញុំនិយាយប្រាប់នាងកាលពីយប់មិញនាងដឹងរួចរាល់ហើយមែនទេ»Jungkookនិយាយរួច យកទុយោរចាក់ប្រអប់ទឹកដោះគោនោះរួចបឺតគ្រូកៗ

«មែន!»

«បើអ៊ីចឹងមែន ពីយប់មិញនាងស្តាប់ខ្ញុំនិយាយធ្វើទៀត?»

«លោលចង់និយាយឲ្យខ្ញុំស្តាប់ទៅហើយបើខ្ញុំមិនស្តាប់ដូចជាមិនសម»

«អរគុណ»Jungkookសម្លឹងទៅនាងទាំងកក់ក្តៅនៅក្នុងចិត្តនាងប្រៀបដូចជាទេពធីតាដែលមកប្រស់ព្រំជីវិតគេឲ្យស្រស់បំព្រងឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ ពួកគេទាំងពីរក៏បានដើរទៅសាលាវិញដើម្បីរៀនគួរបន្ត។

មិនយូរប៉ុន្មានពេលល្ងាចក៏ឈានចូលមកដល់ និយាយពីកំលោះក្រមុំមួយគូរដែលកំពុងអង្គុយនៅលើបង់ក្នុងសាលាមើលសិស្សានុសិស្សទាំងឡាយចាកចេញពីសាលារៀនទៅផ្ទះសម្បែងរៀងខ្លួន។

«ពេលណាទើបពួកយើងទៅCondoវិញ?»Kuxingផ្អៀងក្បាលសម្លឹងទៅវង់ភ័ក្ត្ររបស់នាយ

«ខ្ញុំមិនទាន់ចង់ទៅទេណាមួយបន្តិចទៀតខ្ញុំទៅទទួលបងប្រុសចេញពីមន្ទីពេទ្យ»

«បងប្រុសរបស់លោកចេញពីមន្ទីពេទ្យហើយឬ?»Kuxingភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច តែក៏សប្បាយចិត្តដែលទទួលបានដំណឹងល្អ នាងជួយមនុស្សបានម្នាក់ទៀតហើយពិតជារឿងល្អណាស់។ គេក៏ងក់ក្បាលនិងញញឹមបន្តិច។

«អឺ...ខ្ញុំសួរលោកមួយសំណួរបានទេ?»Kuxingសួរទាំងស្ទាក់ស្ទើរនៅក្នុងចិត្ត ចង់សួរគេបន្តិចមិនចង់សួរគេបន្តិច តែក៏សម្រេចចិត្តសួរ

«សួរមក»

«លោកគិតចង់តាមរកឪពុកម្តាយបង្កើតរបស់លោកទេ?»នាងសម្លឹងចំមុខគេខណៈពេលដែលគេប្រែជាស្ងាត់និងមុខក្រញ៉ូវ នាងដឹងថាគេប្រាកដជាខឹងប៉ុន្តែបើនាងមិនសួរបញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់ទេរឿងនេះនឹងមិនដាច់ស្រឡះឡើយ

«ម៉េចក៏នាងសួរពីរឿងនេះទៀតហើយ»Jungkookក្រោកឡើងមើលទៅនាងដោយមិនយល់ នាងដឹងថាគេនឹងខឹងពេលដែលនាងនិយាយពីរឿងនេះហើយនាងនៅសួរគេទៀត គេមិនពេញចិត្តឲ្យនរណាម្នាក់រំលឹកពីឪពុកម្តាយបង្កើតរបស់គេទេ ព្រោះគេទាំងខឹង ទាំងស្អប់និងមិនចង់ដឹងឮពីពួកគាត់ទាល់តែសោះ

«ព្រោះខ្ញុំចង់ដឹងថាលោកចង់ជួបឪពុកម្តាយលោកទៀតទេ ចង់ដឹងពីសុខទុក្ខពួកគាត់ទេ?»

«មិនចង់ដឹង! ខ្ញុំគ្មានថ្ងៃខ្វល់ខ្វាយពីមនុស្សចិត្តដាច់ដែលហ៊ានសូម្បីបោះបង់កូនខ្លួនឯងចោលនោះទេ បើមិនបានលោកប៉ាអ្នកម៉ាក់យកខ្ញុំមកចិញ្ចឹមមិនដឹងថាខ្ញុំនឹងទៅជាយ៉ាងណានោះទេ អ៊ីចឹងហើយខ្ញុំមិនចាំបាច់ចង់ដឹងពីអ្នកដែលគេមិនស្រឡាញ់ មិនអាណិតខ្ញុំនោះដែរ»Jungkookសម្លឹងនាងយ៉ាងមុតបញ្ជាក់ប្រាប់ថាគេពិតជាស្អប់អ្នកដែលមាននាមជាឪពុកម្តាយគេណាស់ក៏ខឹងជាមួយនាងណាស់ដែរ ព្រោះនាងចូលចិត្តគាស់រំលើងរឿងដែលគេមិនចូលចិត្តមកនិយាយ។ កែវភ្នែកដែលគេមើលមកនាងត្បិតមើលទៅដូចជាខឹងនិងគំជាមួយឪពុកម្តាយគេណាស់តែនាងអាចមើលដឹងថាកែវភ្នែកដ៏រឹងកំព្រឹសរបស់គេបង្កប់ភាពសោកសៅប៉ុណ្ណា

«ប៉ុន្តែរឿងខ្លះមិនដូចដែលលោកគិតនោះទេ បើលោកមិនបានដឹងនិងជួបផ្ទាល់លោកមិនអាកាត់បានឡើយ ទើបខ្ញុំចង់ឲ្យលោកគិតឲ្យច្បាស់មុននិយាយចេញមក»Kuxingក្រោកឈរឡើងមើលទៅនាយទាំងយល់ចិត្តមុននឹងបន្ត...

«ខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែលលោកនិយាយមិនដូចអ្វីដែលលោកគិត លោកក៏ដឹងមិនថាលោកគិតអីឬរឿងអ្វីដែលពាក់ព័ន្ធជាមួយលោកខ្ញុំដឹងទាំងអស់ កុំកុហកខ្លួនឯងអីJungkook»នាងដាក់ដៃទៅលើស្មារបស់គេ ប្រើមេដៃអង្អែលគេដើម្បីឲ្យគេត្រជាក់ចិត្ត រីឯនាយវិញក៏រហ័សទាញដៃនាងចេញ

«ឈប់និយាយរឿងនេះតទៅទៀតទៅ ខ្ញុំសុំព្រមាននាងហាមនាងនិយាយរឿងនេះទៀតមិនចឹងបំណងប្រាថ្នាទី2 ទី3និងគ្មាននោះទេហើយនាងកុំសង្ឃឹុមថានាងនឹងបានទៅកន្លែងដើមវិញ»ដោយសារកំហឹងដែលមាននៅក្នុងខ្លួនទើបនាយនិយាយអ្បីចេញមកដោយមិនបានគិតហើយជាពាក្យដែលប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៍របស់អ្នកដែលស្តាប់ដូចជានាងជាខ្លាំង

«លោកគំរាមខ្ញុំអ្ហេស៎?»Kuxingនឹកស្មានមិនដល់ថាគេបែរជាហ៊ានគំរាមនាងទាំងដែលអ្វីដែលនាងធ្វើគឺដើម្បីគេ

«មនុស្សដូចខ្ញុំមិនដែលគំរាម បើនិយាយចេញហើយខ្ញុំនឹងធ្វើ»Jungkookនិយាយយ៉ាងប្រាកដប្រជាភ្ជាប់ដោយមុខមាំគ្មានញញឺតនឹងអ្នកណារបស់គេទៀត នាងដឹងរឹតតែច្បាស់ថាគេមិនបាននិយាយលេង កែវភ្នែកមួយគូរបស់គេបង្កើតភាពរង្គោះរង្គើនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង ជាកែវភ្នែកដែលនាងមិនចង់ឃើញគេមើលមកនាងដូចជាមនុស្សដែលស្អប់ធ្វើឲ្យបេះដូងរបស់នាងពឺតផ្សាយ៉ាងចម្លែក ជាហេតុដែលនាងត្រូវគេចភ្នែកចេញត្បិតមិនអាចទ្រាំសម្លឹងតទៅទៀត។ ពេលឃើញនាងស្ងាត់ដូច្នេះគេបែរខ្នងបង្រុងដើរចេញតែត្រូវបញ្ឈប់ដោយសំណួរបស់នាង...

«លោកចង់ទៅណា?»

«ទៅមន្ទីពេទ្យ»គេឆ្លើយកំបុតៗគំរោះគំរើយដូចជាមិនចង់ឆ្លើយ

«ខ្ញុំសុំទៅផងបានទេ»នាងសុំទៅជាមួយមិនមែននាងចង់ទៅជាមួយគេទេ នាងចង់ទៅមើលពីអាការៈរបស់បងគេទៅវិញទេតែគេក៏បដិសេធភ្លាម

«មិនបាច់ទេ! ខ្ញុំទៅម្នាក់ឯងបានហើយ»Jungkookនិយាយចប់ក៏ដើរចេញទៅបាត់ រាងតូចទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើបង់សម្លឹងទៅផែនខ្នងរបស់នាយ នាងដឹងថាគេខឹង នាងដឹងថាមិនគួរសួរអ្វីដែលនាងរឹតតែដឹងទៀតនោះគឺពាក្យដែលគេនិយាយគឺមិនបានចេញពីចិត្តពិត នាងចង់ឲ្យគេបានសមបំណង បែបនេះឯងទើបនាងនៅជំនះសួរគេដល់ខឹងដាច់ក្បាលដាច់កន្ទុយដែលសំខាន់គឺគេគំរាមនាង ដូចពាក្យគេថាចិត្តល្អត្រូវរន្ទះបាញ់

___

ងាកមកមាឌមាំវិញដែលកំពុងដើរតាំងៗចូលមកក្នុងមន្ទីពេទ្យទាំងចិត្តមួរម៉ៅជាមួយស្រីស្រស់មិនទាន់បាត់ មិនដឹងជានាងគិតអីទេបានជាខំជីកកកាយស្រមោលអតីតកាលគេអីខ្លាំងម៉្លេះ ដឹងទាំងដឹងថាគេមិនចូលចិត្តនិយាយរឿងនេះនៅតែសួរដដែលៗទៀត ហ៊ើយគួរឲ្យខឹងណាស់!!

«Jungkookនេះមកដែលឬ?»J-hopeសួរពេលប្រទះជាមួយវត្តមានរបស់ប្អូន ដែលបើកទ្វារចូលមកក្នុងបន្ទប់ នាយដើរចូលមកខាងក្នុងក៏ឃើញJinកំពុងអង្គុយនៅលើគ្រែអ្នកជំងឺជាមួយសម្លៀកបំពាក់ធម្មតាមិនមែនសម្លៀក

បំពាក់អ្នកជំងឺទៀតទេ ទឹកមុខរបស់គេក៏ស្រស់បស់ជាងមុនដូចគ្នា

«ប្រាកដជាមកហើយបងប្រុសចេញពីមន្ទីពេទ្យមួយទាំងមូល»Jungkookមើលទៅបងៗហើយក៏ញញឹម ដើរមកក្បែរJin

«បងអរគុណណាស់»Jinមើលមុខអ្នកជាប្អូន

«តែម៉េចក៏មានតែបងJ-hopeនិងបងNamjoonអ៊ីចឹងចុះអ្នកផ្សេងទៀត»Jungkookមើលក្នុងបរិវេនបន្ទប់មិន

ឃើញមានអ្នកទៀតពិតមែន

«អ្នកផ្សេងទៀតគេរវល់ប៉ុន្តែមិនអីទេ គ្នាប៉ុណ្ណឹងគឺបានហើយ»

«រៀបចំរបស់របររួចរាល់អស់ហើយឆាប់ទៅពួកយើង»Namjoonនិយាយឡើងប្រាប់ទៅអ្នកដទៃទៀត រួចពួកគេក៏នាំគ្នាដើរចេញពីបន្ទប់អ្នកជំងឺ។

មកដល់ជាន់ក្រោម

«អ្នកទាំង3ទៅចាំនៅឯឡានមុនទៅខ្ញុំទៅបង់ប្រាក់និងយកថ្នាំ»Namjoonប្រាប់ទៅអ្នកទាំង3 ពួកគេក៏ងក់ក្បាលរួចក៏ទៅរកឡានដែលចតនៅជិតនេះ ចំណែកនាយក៏ដើរទៅកន្លែងបើកថ្នាំ

___

នៅក្នុងឡានដែលមានJ-hopeជាអ្នកបើក

Jungkookអង្គុយនៅកៅអីខាងមុខនិងពីរនាក់ទៀតអង្គុយនៅរបាំងខាងក្រោយ។

«Jungkookឲ្យបងជូនឯងទៅCondoសិនទេ?»J-hopeសួរ

«មិនបាច់ទេ ថ្ងៃនេះខ្ញុំចង់ទៅសម្រាកទៅផ្ទះ»បន្ទាប់ពីស្តាប់រួចអ្នកម្ខាងទៀតក៏ងក់ក្បាល ភ្លាមឡានក៏ចាប់ផ្តើមបរចេញទៅ

___

«ម៉ោះខ្ញុំជួយ»Jungkookយារដៃទៅជួយកាន់ឥវ៉ាន់ពីអ្នកជាបងព្រោះពួកគេឈាងចូលទិញឥវ៉ាន់នៅឯផ្សារទំនើបមកមិនដឹងជាមានអីខ្លះទេកាន់សំពីងសំពោងពេញហ្នឹង ពួកគេក៏យកអីវ៉ាន់ទាំងនោះទៅឲ្យអ្នកបម្រើដែលនៅក្នុងផ្ទះយកទៅទុកដាក់

«បងអង្គុយត្រង់នេះមក»J-hopeដែលជាអ្នកគ្រាJinនោះក៏និយាយ រួចដាក់នាយឲ្យអង្គុយលើសាឡុងថ្នមៗ បន្ទាប់ពីមកគេក៏ដាក់ខ្លួនអង្គុយទៅលើសាឡុងដូចគ្នា Jinក៏មើលទៅប្អូនប្រុសទាំងបីដែលកំពុងអង្គុយនៅលើសាឡុងជាមួយខ្លួននិងញញឹុមឡើងមុននឹងនិយាយ...

«បងអរគុណពួកឯងណាស់ដែលជួយមើលថែបងនិងជួនបងមកផ្ទះវិញទៀត»

«មិនបាច់អរគុណទេពួកយើងជាបងប្អូនប្រាកដជាជួយគ្នាស្រាប់ហើយ»J-hopeអង្អែលស្មានាយនិងញញឹមដោយភាពកក់ក្តៅ

«J-hopeនិយាយត្រូវ យើងជាបងប្អូនជួយគ្នាជារឿងធម្មតា»Namjoonដើរមកកៀកស្មាJinតាមរបៀបបងប្អូន Jungkookក៏ដើរចូលមករួចពួកគេទាំងបួនក៏អោបគ្នាយ៉ាងកក់ក្តៅ។ បងប្អូនទាំង7នាក់នេះគឺស្រឡាញ់គ្នាណាស់ ខ្វល់ខ្វាយ បារម្ភយកចិត្តទុកដាក់នឹងគ្នាហើយតែងតែមើលថែគ្នាទៅវិញទៅមកណាមួយពួកគេមិនសូវមានមិត្តច្រើននោះទេទើបបងប្អូនពួកគេនេះស្និទ្ធស្នាលជាមួយគ្នាយ៉ាង

នេះ

ពេលរាត្រីក៏ឈានចូលមកបន្តិចម្តងៗធ្វើឲ្យផ្ទៃមេឃទាំងមូលប្រែជាងងឹតសូន្យឈឹង មានត្រឹមពន្លឺផ្កាយតូចៗនិងដួងព្រះចន្ទដែលខំបញ្ចេញពន្លឺស្រស់ត្រកាលជះមកកាន់ផែនដី។ នៅក្នុងបន្ទប់មួយដែលយើងឃើញកំលោះសង្ហារមួយរូបកំពុងគេងនៅលើគ្រែយកដៃគងថ្ងាស់ សញ្ជឹងគិតពីនេះពីនោះដោយគ្មានកោះត្រើយ ខួរក្បាលចេះតែរលឹកគិតពីរឿងដែលបានកើតឡើងកាលពីល្ងាចមិញ ដែលគេបានជ្រុលមាត់ថាស្តីឲ្យស្រីល្អទាំងកំហឹងបាំងមុខ រហូតមកដល់ពេលនេះទើបដឹងថាខ្លួនបាននិយាយពាក្យមិនសមគួរជាច្រើនទៅកាន់នាង មិនដឹងថាពេលនេះនាងខឹងគេយ៉ាងណាទេ មិនដឹងថានាងកំពុងធ្វើអីចូលគេងហើយឬនៅ ចិត្តមួយចង់ហៅឈ្មោះចង់ជួបនាងតែចិត្តមួយទៀតខ្លាចថានាងមិនមករកគេ នាយមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីទេពេលនេះក្រៅពីដេកដកដង្ហើមធំនៅលើគ្រែស្ងៀមៗ។

«ហ៊ើយ ណ្ហើយចុះស្អែកចាំទៅសុំទោសនាងក៏បានដែរនាងប្រហែលជាមិនថាអីទេ»Jungkook

ព្យាយាមនិយាយលួងខ្លួនឯងកុំឲ្យគិតច្រើនតែធាតុពិតចិត្តគេកំពុងតែជ្រួលច្របល់ណាគិតពីសម្តីដែលនាងនិយាយ ណាគិតពីពាក្យដែលខ្លួនបានថាឲ្យនាង វាច្របល់ចូលគ្នាពេញតែហ្នឹងឯង។

«ហ៊ើយ...!ឈប់គិតទៅ»នាយយកដៃញីសក់ខ្លួនឯងឡើងរញ៉េរញ៉ៃអស់ រួចក៏យកខ្នើយមកគ្របពីលើក្បាលនិងបិទភ្នែកសម្ងំគេងបន់ឲ្យតែដល់ព្រឹកស្អែកនឹងបានទៅសុំទោសពីរាងតូចកុំឲ្យអាចិត្តឆ្គួតឡប់នៅខ្វល់ខ្វាយមិនឈប់

To be continue...