"ខ្ញុំស្រឡាញ់គេមែនទេ?"

Episode 7

11:45AM

នៅខាងក្រោមកន្លែងទទួលភ្ញៀវរបស់Condo

របស់តួឯកប្រុសនិងតួឯកស្រីស្នាក់នៅយើងឃើញរូបរាងសង្ហាររបស់នាយកំលោះដែលស្ថិតក្នុងអាវយឺតសស៊កចូលទៅក្នុងខោជើងវែងពណ៌ខ្មៅគ្របពីលើដោយអាវសឺមីពណ៌ ខៀវស្រាលត្បិតតែស្លៀកពាក់ធម្មតាប៉ុន្តែមិនអាចបិទបាំងសម្រស់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាយឡើយ។ គេកំពុងអង្គុយរងចាំនរណាម្នាក់ ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅជណ្តើរយន្តជារឿយៗភ្លាមនោះទ្វារជណ្តើរក៏បើកបង្ហាញនារីរូបស្រស់ម្នាក់ចេញមក នាងដើរសម្តៅមករកអ្នកកំលោះ គេក៏ងើបឈរពេលនាងមកឈរនៅពីមុខមុននិយាយ...

«នាងចង់នាំខ្ញុំទៅរកគ្រួសារបង្កើតខ្ញុំនៅឯណា?»

«មកតាមខ្ញុំមកលោកនឹងដឹង»Kuxingដើរចេញទៅខាងក្រៅចំណែកអ្នកដែលត្រូវគេហៅនោះក៏ដើរតាមពីក្រោយពួកគេទាំងពីរដើរទៅរកឡានតាក់ស៊ីរ ឡានពណ៌ក្រហមក៏ឈប់នៅមុខពួកគេហើយអ្នកទាំងទ្វេរក៏ឡើងឡាន អ្នកបើកបរក៏បើកចេញទៅតាមការប្រាប់របស់Kuxing

20នាទីក្រោយមក

ឡានតាក់ស៊ីឈប់នៅទីបញ្ចុះសពមួយកន្លែងដែលស្ថិតនៅជាយក្រុងពួកគេចុះពីលើឡានហើយឡានតាក់ស៊ីក៏បរចេញទៅ។ Jungkookមីងមាំងធ្វើអីមិនត្រូវពេលKuxingនាំគេមកកន្លែងបញ្ចុះសព។

«នាងនាំខ្ញុំមកទីនេះធ្វើអី?»Jungkookសម្លឹងមើលនាងដូចជាចង់បានចម្លើយតែនាងមិនបានឆ្លើយអ្វីនោះទេ

«មកតាមខ្ញុំមក»Kuxingដើរចូលទៅខាងក្នុង នាយឈរមួយភ្លេតមុននឹងសម្រេចចិត្តទៅតាមនាងទាំងមិនអស់ចិត្តនាងនាំគេមកដើម្បីអីឬក៏...។ អ្នកទាំងពីរដើរមកឈរនៅមុខផ្នូរមួយដែលនៅលើនោះមានបិទរូបថតរបស់មនុស្សប្រុស Jungkookមើលរូបមនុស្សវ័យខ្ទង់50ឆ្នាំ នាយជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នាមុននឹងអានឈ្មោះដែលសរសេរនៅលើផ្ទាំងថ្មនោះ...

«Jun Wansung»Jungkookបន្ទាប់ពីអានឈ្មោះនោះរួចក៏សន្លឹងទៅអ្នកដែលឈរនៅឆ្វេងដៃ មិនយល់ថាហេតុអីនាងនាំនាងមកឈរនៅមុខផ្នូរអ្នកណាក៏មិនដឹងថែមទាំងមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់សោះ

«គោរពគេបន្តិចទៅ»Kuxingនិយាយចប់ក៏អោនគោរព នាយក៏អោនបន្តិចដូចគ្នាដើម្បីជាការគោរពដល់វិញ្ញាណក្ខន្ធឃើញគេគោរពដូចនេះហើយនាងក្រមុំក៏ហាមាត់និយាយ...

«បុរសម្នាក់នេះជាឪពុករបស់លោក»គ្រាន់តែឮបែបនេះភ្លាមនាយងាកមើលនាងយ៉ាងលឿន

«នាងនិយាយថាម៉េច?»Jungkookសួរនាងវិញទាំងអារម្មណ៍តក់ស្លុត

«បុរសម្នាក់នេះជាឪពុកបង្កើតរបស់លោក»Kuxingបែរខ្លួននិងនិយាយដោយទឹកមុខប្រាកដប្រជាបញ្ជាក់ថាខ្លួនមិនបានលេងសើច គេក្រវីក្បាលមិនជឿលើអ្វីដែលនាងនិយាយ ឪពុកបង្កើតរបស់គេម៉េចនឹងស្លាប់លឿនយ៉ាងនេះទៅគេមិនជឿទេ មិនអាចទៅរួចទេ

«ហេតុអីទើបគាត់ស្លាប់ហើយស្លាប់តាំងពីពេលណា?»

«ឪពុករបស់លោកបានស្លាប់កាលពី4ឆ្នាំមុនដោយសារធ្លាក់ពីលើអាគារពេលកំពុងធ្វើការសាងសង់»Kuxingរៀបរាប់ពីការស្លាប់រាប់ឪពុកនាយឲ្យនាយស្តាប់ គេសឹងតែមិនជឿទោះជាគេថាស្អប់គ្រួសារបង្កើតរបស់គេប៉ុន្តែធាតុពិតមិនមែននោះទេ ពេលដឹងថាខ្លួនជិតបានជួបពួកគាត់វិញគេសប្បាយចិត្តណាស់បន់ឲ្យតែបានជួបពួកគាត់ឆាប់ តែពេលនេះសល់ត្រឹមតែរូបថតនិងផ្នូរដើម្បីឲ្យគេគោរពប៉ុណ្ណោះ ទឹកមុខសោកសៅរបស់នាយបង្ហាញឡើងច្បាស់ទើបនាងក្រមុំដើរមកកៀកស្មារបស់រាងក្រាស់ជាការលើកទឹកចិត្ត

«ចុះម៉ាក់របស់ខ្ញុំគាត់នៅរស់ដែរទេ?»

«អឹម គាត់នៅរស់»ឮបែបនេះចិត្តរបស់នាយអរភឺត នាយសួរបន្ត...

«ពេលនេះគាត់នៅឯណា?»

«ចាំខ្ញុំនាំលោកទៅជួបគាត់»Kuxingញញឹមរីឯមាឌមាំក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម

___

KuxingនិងJungkookកំពុងស្ថិតនៅមន្ទីពេទ្យវិកលចរិតមួយកន្លែង។ Jungkookធ្វើភ្នែកឡេងឡង់ ធ្វើអ្វីលែងត្រូវ ម៉េចក៏នាងនាំគេមកកន្លែងបែបនេះទៀតហើយ ក្នុងចិត្តសង្ឃឹមថាគ្រប់យ៉ាងមិនដូចអ្វីដែលគេគិត។ Kuxingនាំនាយចូលទៅខាងក្នុង មន្ទីពេទ្យនេះមានសភាពរាងចាស់ដែរបើតាមមើលគួរតែសាងសង់ប្រហែល20ឬ30

ឆ្នាំមកហើយ។ ពួកគេដើរទៅរកកន្លែងទទួលភ្ញៀវក៏បានជួបជាមួយគិលានុបដ្ឋាយិការម្នាក់ នាងល្អនិយាយជាមួយអ្នកគ្រូពេទ្យ បន្តិចក្រោយមកអ្នកគ្រូពេទ្យនោះក៏នាំអ្នកទាំងពីរទៅកាន់សួនច្បារ។

«អ្នកដែលអ្នកនាងរក គាត់អង្គុយនៅត្រង់នោះ»គិលានុបដ្ឋាយិការចង្អុលទៅកាន់ស្រ្តីចំណាស់ម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយតែលតោលម្នាក់ឯងនៅលើបង់ពណ៌ស។ Kuxingញញឹមនិងអរគុណអ្នកគ្រូពេទ្យបន្ទាប់មកគាត់ក៏ដើរចេញទៅចំណែកពួកគេក៏ដើរទៅរកស្រ្តីនោះ។

ពួកគេមកឈរនៅពីមុខស្រ្តីនោះ គាត់អង្គុយស្ងៀមមិននិយាយអ្វីឡើយ ក្បាលផ្អៀងផ្អងចុះឡើងគាត់មិនចាប់អារម្មណ៍នឹងវត្តមានរបស់ប្រុសស្រីមួយគូដែលឈរមើលគាត់ដោយក្តីអាណិតអាសូរក្នុងចិត្ត។ បន្ទាប់ពីមិននិយាយអ្វីសោះJungkookក៏ហើបមាត់សួរអ្នកម្ខាងទៀត...

«គាត់ជាម្តាយរបស់ខ្ញុំមែនទេ?»Jungkookនិយាយមួយៗហាក់គ្មានកម្លាំងក្នុងខ្លួន

«ពិតមែនហើយ»

«ម៉េចក៏គាត់ទៅជាបែបនេះតើមានរឿងអីកើតចំពោះគាត់»

«ម្តាយលោកបានចូលមន្ទីពេទ្យនេះបន្ទាប់ពីឪពុកលោកស្លាប់បាន8ខែ ដោយសារសម្ពាធផ្លូវចិត្តនិងការមិនយកចិត្តទុកដាក់របស់កូនៗទើបគាត់ធ្លាក់ក្នុងសភាពបែបនេះហើយកូនរបស់គាត់ក៏យកគាត់មកដាក់នៅមន្ទីពេទ្យនេះនិងមិនដែលមកមើលគាត់ទេ»ក្រោយស្តាប់នាងនិយាយចប់រាងសង្ហារ ចិត្តអាណិតជ្រៀបចូលពេញបេះដូងរបស់នាយ ពេលឃើញសភាពម្តាយ គេគ្មានអ្វីនិយាយទៀតទេ ឪពុក

បង្កើតស្លាប់ម្តាយបង្កើតមានជំងឺផ្លូវចិត្ត ពួកគាត់ពិត

ជាបានទទួលបាបកម្មដែលបានធ្វើមកលើគេពេល

នេះនាយគ្មានសល់ចិត្តខឹងស្អប់ពួកគាត់តទៅទៀតទេមានតែចិត្តអាណិតនិងសង្វេគប៉ុណ្ណោះ។Jungkook

បន្ទន់ជង្គង់ចុះនៅមុខស្រ្តីនោះ លូកដៃទៅចាប់ដៃរបស់គាត់មុននឹងហាមាត់និយាយ...

«ម៉ាក់»Jungkookហៅគាត់ស្រាលៗ គាត់មើលមកនាយតែមិននិយាយអ្វីឡើយ មាឌក្រាស់សម្លឹងគាត់ទាំងរលីងរលោង ចិត្តមួយរំភើបដែលបានជួបម្តាយព្រោះគេមិនដែលគិតថានឹងបានជួបគ្រួសាររបស់គេទេ ឯចិត្តមួយទៀតអាណិតអ្នកដែលមើលមកនាយដោយមិនដឹងខ្យល់អ្វីទាំងអស់។ Kuxingសម្លឹងម្តាយកូនពីក្រោយខ្នង លួចញញឹមពេលឃើញគ្រួសារគេជួបជុំគ្នា

«លោកចង់ដឹងរឿងពីក្រោយការដែលគាត់បំបរបង់លោកចោលដែរទេ?»

«នាងបានដឹងឬ?»Kuxingងក់ក្បាល អ្នកទាំងពីរក៏ទៅកន្លែងស្រួលបួលដើម្បីអង្គុយនិយាយគ្នា

«ឪពុកម្តាយរបស់លោកមានកូន4នាក់ លោកគឺជាកូនពៅ កាលពីលោកនៅតូចពួកគាត់ក្រខ្លាំងណាស់រកព្រឹកខ្វះល្ងាច រកល្ងាចខ្វះព្រឹក គាត់គ្មានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនទាំង4ទេទើបសម្រេចចិត្តយកកូនទី3និងលោកទៅផ្ញើនៅមណ្ឌលក្មេងកំព្រាដោយសង្ឃឹមថាលោកនិងបងប្រុសមានមនុស្សចិត្តល្អនិងមានជីវភាពប្រសើរយកទៅចិញ្ចឹម»

«ហេតុអីបានជាខ្ញុំមិនដែលជួបគាត់?»

«ឪពុករបស់លោកយកគេទៅមុនហើយទើបយកលោកទៅផ្ញើតាមក្រោយ»

«ពេលនេះគាត់យ៉ាងម៉េចហើយ?»

«គ្មានដំណឹងពីគេទេ»

«គ្មានដំណឹងមានន័យថាយ៉ាងម៉េច?»Kuxingញាក់ស្មាទាំងពីរ Jungkookក៏អាចកាត់ន័យយល់ថានាងចង់មានន័យយ៉ាងណា

«និយាយតទៅ»Jungkookសម្រួលអារម្មណ៍បានក៏ឲ្យនាងបន្តទៀត

«ក្រោយពីបោះបង់លោកនឹងបងប្រុសលោកហើយជីវភាពពួកគាត់នៅតែមិនល្អដដែលតែគាត់ព្យាយាមចិញ្ចឹមកូនទាំងពីរទាំងលំបាករហូតដល់ធំតែគួរឲ្យសោកស្តាយកូនទាំងពីរនោះសុទ្ធតែជាកូនអកត្តញ្ញូ ម្នាក់ច្បងញៀនថ្នាំពេលនេះនៅក្នុងគុកនៅឡើយទេ និងកូនស្រីទីពីរមានជីវភាពមធ្យមនិងមានគ្រួសាររួចហើយប៉ុន្តែមិនបានការទេចុងក្រោយក៏ដូចដែរលោកឃើញ»នៅចុងប្រយោគពួកគេងាកទៅមើលស្រ្តីម្នាក់នោះព្រមគ្នា អ្នកកំលោះដកដង្ហើមធំពេលបានដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងមានន័យថាគេយល់ខុសលើពួកគាត់មករហូត

«លោកបានដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងហើយចង់ធ្វើយ៉ាងម៉េចបន្ត?»

«ខ្ញុំនឹងប្រាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងទៅដល់ប៉ានិងម៉ាក់របស់ខ្ញុំហើយនិងសុំយកគាត់ទៅព្យាបាលនៅពេទ្យល្អៗដើម្បីឲ្យគាត់បានជាសះស្បើយ»Jungkookប្រាប់គម្រោងនៅក្នុងចិត្តដល់នាង រាងស្តើងងក់ក្បាលយល់ស្រប

ពេលរសៀលធ្លាក់ថ្ងៃ វត្តមានរបស់អ្នកទាំងពីរនៅមិនទាន់ចាកចេញពីមន្ទីពេទ្យនោះនៅឡើយទេ។ ពួកគេនៅសួរពត៌មានពាក់ព័ន្ធជាមួយស្រ្តីម្នាក់នោះក៏ដូចជានៅមើលគាត់ដែរ។

«ខ្ញុំថាពួកយើងទៅវិញទៅ ចាំពេលដែលលោកនិយាយជាមួយគ្រួសាររបស់លោករួចសឹមមកម្តងទៀត»Kuxing

ដែលអង្គុយក្បែរនាយនៅក្នុងទីធ្លារមន្ទីពេទ្យក៏និយាយឡើង

«Ok»Jungkookយល់ព្រម អ្នកទាំងពីរក៏ចាកចេញពីមន្ទីពេទ្យដោយត្រឡប់ទៅCondoវិញ

___

«អរគុណសម្រាប់ថ្ងៃនេះ»Jungkookឈរនៅមុខបន្ទប់របស់ខ្លួននិយាយទៅកាន់អ្នកដែលនៅទល់មុខ នាងញញឹមបន្តិចមុននឹងនិយាយ...

«បើប្តូរពីពាក្យអរគុណមកជារកនឹកបំណងប្រាថ្នាចុងក្រោយវិញខ្ញុំប្រាកដជាទទួលម្រាមដប់»Jungkookសើចហ៊ឹសៗពេលឮនាងនិយាយ រាងតូចក៏សើចដូចគ្នាប៉ុន្តែមិនដឹងថាអ្នកទាំងពីរសើចចេញពីចិត្តឬអត់ទេ

«ខ្ញុំនឹងព្យាយាម»Jungkookនិយាយចប់ក៏ចូលទៅខាងក្នុងចំណែកនាងក្រមុំក៏ត្រឡប់ទៅបន្ទប់ខ្លួនដូចគ្នា ព្រោះថ្ងៃនេះអស់កម្លាំងណាស់តែល្អបន្តិច ស្អែកជាថ្ងៃអាទិត្យអ៊ីចឹងនាងមិនចាំបាច់ទៅរៀននោះទេនាងនឹងសម្រាកពេញមួយថ្ងៃតែម្តង

នៅក្នុងបន្ទប់គេងមួយដែលមានកាយក្រាស់ដែលគ្របដណ្តប់ដោយដំណក់ទឹកដើរចេញពីបន្ទប់

ទឹកទាំងអាក្រាតមួយកំណាត់លើ ផ្នែកខាងក្រោមបិទបាំងជាមួយកន្សែងពណ៌ស។ នាយញីសក់សើមនឹងកន្សែងដើម្បីជូតសម្ងួតបន្ទាប់មកក៏ផ្លាស់សម្លៀក

បំពាក់ដើម្បីគេង។ រាងសង្ហារដាក់ខ្លួនអង្គុយនៅលើពូកមុននឹងព្រូសខ្យល់ចេញមកដូចជាមានរឿងកង្វល់។ ថ្ងៃនេះអាចថាជាថ្ងៃល្អសម្រាប់គេព្រោះបានជួបឪពុកម្តាយបង្កើតទោះជាឪពុកបង្កើតបានស្លាប់ក៏ដោយយ៉ាងណាគេនៅបានឃើញមុខម្តាយគេដែរ ប៉ុន្តែក៏អាចថាជាថ្ងៃអាក្រក់ព្រោះគេបានប្រើបំណង

ប្រាថ្នាអស់2នៅសល់1ទៀតប៉ុណ្ណោះនោះKuxing នឹងចាកចេញឆ្ងាយពីគេ។ រឿងនេះធ្វើឲ្យអារម្មណ៍របស់នាយមិនស្ងប់សុខទាល់តែសោះតើគេគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចឬមិនត្រូវឲ្យបំណងប្រាថ្នាចុងក្រោយកើត

មានឡើង?

ងាកមកស្រីស្រស់វិញដែលកំពុងអង្គុយនៅកណ្តាលពូកផ្អែកខ្នងនឹងក្បាលគ្រែសញ្ជឹងគិតម្នាក់ឯងក្នុងចិត្តរបស់នាងមានការព្រួយបារម្ភជាខ្លាំង។ តើនាងព្រួយបារម្ភពីរឿងអ្វី?រឿងដែលនាងកំពុងគិតគឺមិនខុសពីJungkookនោះទេគឺខ្លាចថាបំណងប្រាថ្នាចុងក្រោយនឹងកើតឡើងនាងពិតជាខ្លាចណាស់។ Kuxingមិនយល់ពីខ្លួនឯងនោះទេហេតុអ្វីនាងត្រូវខ្វល់បើកាលដែលទៅកន្លែងដើមគឺជាបំណងតែមួយគត់របស់នាងហើយនោះ ប៉ុន្តែពេលជិតបានត្រឡប់ទៅវិញនាងបែរជាមិនសប្បាយចិត្ត។ មានអ្វីដែលប្រែប្រួលចំពោះរបស់នាងទៅលើ

Jungkook នាងគ្រាន់តែចង់នៅក្បែរគេពេលនៅក្បែរគេនាងទទួលបានអារម្មណ៍កក់ក្តៅយ៉ាងចម្លែកដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ ដៃស្តើងស្ទាបទ្រូងខាងឆ្វេងស្ទង់មើលនៅចង្វាក់បេះដូងដែលលោតញាប់រាល់ពេលដែលនាងគិតដល់គេឬក៏...

«តើខ្ញុំស្រឡាញ់គេមែនទេ?»

To be continue...