"ប្រើពេលវេលាដែលនៅសល់ឲ្យមានន័យបំផុត"

Episode 12

1ខែកន្លងផុតទៅ

គិតមកទល់ថ្ងៃនេះKuxingនិងJungkook

ទាក់ទងគ្នាជិត5ខែហើយ ថ្វីត្បិតតែពួកគេសេពគប់គ្នាមិនយូរប៉ុន្មានតែក្តីស្រឡាញ់ដែលអ្នកទាំងពីរមានឲ្យគ្នាពិតជាធំធេងនិងច្រើនលើសលប់រហូតដល់យើងមិនអាចស្មានត្រូវ រយៈពេលកន្លងមកពួកគេបានបង្កើតអនុស្សាវរីយ៍និងការចង់ចាំជាច្រើនជាមួយគ្នាទាំងសប្បាយនិងកើតទុក្ខ ដោយសារការយោគយល់អាធ្យាស្រ័យនិងចេះយល់ចិត្តគ្នាទើបធ្វើឲ្យនាក់ទាំងពីរកាន់តែស្អិតរមួតជាមួយគ្នាថែមទៀត។

ក្រាក...

សម្លេងបើកទ្វារបន្លឺឡើងបង្ហាញរូបរាងរបស់ស្រីស្រស់ម្នាក់ដើរចូលមកនិងមាននាយកំលោះសង្ហារម្នាក់ដើរចូលមកតាមក្រោយ ពួកគេដើរមកអង្គុយនៅលើសាឡុងទាំងហត់នឿយ នាយសង្ហាដោះកាតាបដាក់ទៅម្ខាង ស្រីតូចក៏ទុកកាតាបទៅម្ខាងដូចគ្នាហើយនាងក៏ផ្អែកខ្នងទៅនឹងសាឡុង។

«ហ៊ើយ...ថ្ងៃនេះពិតជាហត់មែន»Jungkookនិយាយឡើង ស្រីស្រស់ក៏ងក់ក្បាលយល់ស្រប ត្បិតតែមុខវិជ្ជាថ្ងៃគឺមុខវិជ្ជាកីឡាទើបធ្វើឲ្យពួកគេត្រឡប់មកផ្ទះវិញទាំងអស់កម្លាំងរលីងពីខ្លួន

«នៅសល់ប៉ុន្មានខែទៀតប៉ុណ្ណោះពួកយើងនឹងរៀនចប់ហើយ»Jungkookនិយាយទាំងត្រេកអរ មិនយូរទៀតទេគេនឹងបញ្ចប់ការសិក្សា ហើយអាចបន្តការងារពីគ្រួសារនិងអភិវឌ្ឍន៍មុខជំនួញឲ្យកាន់តែរីកចម្រើន ក្រោយពីនោះគេនឹងរៀបការជាមួយមនុស្សដែលគេស្រឡាញ់ទាំងនេះគឺជាគម្រោងនាពេលអនាគតរបស់នាយ

«ពេលរៀនចប់អូនចង់រៀនបន្តឬអត់?បើរៀនបន្តតើអូនចង់រៀននៅកូរ៉េឬរៀននៅបរទេស?»Jungkook

ងាកមកសួរអ្នកដែលអង្គុយក្បែរ នាងមើលមុខគេទាំងងីងើ ភ្លឹកស្មារតីប្រហែលប៉ុន្មានវិនាទី ពេលបានស្តាប់ឮសំណួររបស់នាយ

«អូនមិនដឹងថាមានឱកាសហ្នឹងឬអត់ទេ»Kuxing

ខ្សឹបទាំងអោនមុខចុះលាក់ទឹកមុខសោកសៅរបស់ខ្លួន តែក៏មិនអាចគេចពីក្រសែភ្នែកដ៏រវៀសរបស់រាងក្រាស់បានឡើយ គេនៅតែអាចចាប់អារម្មណ៍ថាមុខរបស់នាងដូចជាមិនស្រស់បស់សោះ

«អូនកើតអីដែរទេ?»Jungkookយកដៃមកចាប់ក្តោបស្មារបស់នាង សួរទាំងព្រួយបារម្ភគេខ្លាចថានាងមានរឿងអីហើយលាក់មិនព្រមប្រាប់គេ មួយរយៈនេះគេចេះតែឃើញនាងនិយាយអ្វីប្លែកៗ ជួនកាលក៏ពួនសម្ងំកើតទុក្ខម្នាក់ឯងមិនដឹងថានាងមានរឿងអ្វីឲ្យប្រាកដទេ

«អ៎ គឺអូនគ្រាន់តែអស់កម្លាំងបន្តិចប៉ុណ្ណោះ»Kuxingក៏រកលេសដោះសារជាមួយមាឌមាំ

«ចាំបងទៅយកទឹកមកឲ្យ»Jungkookថាហើយក៏ដើរសម្តៅទៅផ្ទះបាយនិងត្រឡប់មកវិញជាមួយទឹកមួយកែវ រួចហុចទៅឲ្យនាងទើបដាក់ខ្លួនអង្គុយជាក្រោយ បន្ទាប់ពីទទួលកែវទឹកពីអ្នកម្ខាងទៀតហើយរាងស្តើងក៏ក្រេបទឹកបន្សើមបំពង់កបន្តិច

«បងចង់ដឹងរឿងរបស់អូនដែរទេ?»Kuxingដាក់ទឹកទៅលើតុរួចសួរអ្នកកំលោះទាំងគ្មានក្បាលគ្មានកន្ទុយនាំឲ្យគេជ្រួញចិញ្ចើមដោយចម្ងល់

«រឿងអី?»Jungkookបែរខ្លួនមកប្រឈមជាមួយនាងដើម្បីកាន់តែងាយស្រួលនិយាយគ្នា

«គឺជារឿងអាថ៌កំបាំងដែលអូនមិនធ្លាប់ប្រាប់អ្នកណាពីមុនមកនោះទេ»

«បើជារឿងអាថ៌កំបាំង ហេតុអីទើបអូនចង់និយាយប្រាប់បងទៅវិញ?»

«ព្រោះបងជាមនុស្សតែម្នាក់ដែលគួរតែដឹងរឿងនេះ»

«បើនិយាយហើយធ្វើឲ្យអូនសប្បាយចិត្តបាននោះ ក៏និយាយមកចុះបងចាំស្តាប់»Jungkookញោចមាត់ញញឹម ត្រៀមខ្លួនទទួលស្តាប់គ្រប់យ៉ាងដែលនាងនឹងនិយាយនូវពេលបន្តិចទៀតនេះ

«បងនៅចាំដែរទេ?អូនធ្លាប់និយាយប្រាប់បងថាអូនមានបងស្រីភ្លោះម្នាក់»Kuxingក៏រលឹកពីរឿងដែលនាងធ្លាប់បានប្រាប់អ្នកកំលោះជាយូរមកហើយ នាងក៏មិនប្រាកដចិត្តថាគេនៅចងចាំរឿងនោះទៀតដែរទេ?

«បងនៅចាំ អូននិយាយថាបងស្រីភ្លោះរបស់អូនគឺមានមុខមាត់ដូចអូនបេះបិត មិនត្រឹមប៉ុណ្ណឹងទេនាងនៅមានអាកប្បកិរិយា អត្តចរិត និងចំណង់ចំណូលចិត្តស្រដៀងអូនទៀតទើបអ្នកដែលនៅជុំវិញខ្លួនអូនបែងចែកមិនដាច់នោះទេថាអ្នកណាជាអូនអ្នកណាជាបងស្រីរបស់អូន ហើយអូនស្រឡាញ់បងស្រីភ្លោះរបស់អូនខ្លាំងណាស់ព្រោះនាងជាមនុស្សតែម្នាក់ក្នុងគ្រួសារដែលមិនរើសអើងអូន បងនិយាយត្រូវទេ?»Jungkookលើកចិញ្ចើមសួរទៅនាងវិញ រាងតូចក៏សើចបន្តិចតែក៏លួចស្ងើចគេក្នុងចិត្តដែរ ព្រោះអ្វីដែលនាងនិយាយគេចាំគ្មានខ្វះចន្លោះ

«ត្រូវហើយ!»

«ក៏ប៉ុន្តែនៅមានរឿងមួយទៀតដែលអូនមិនទាន់បានប្រាប់បង ដែលរឿងនោះទាក់ទងរវាងអូនជាមួយនឹងបងស្រីភ្លោះរបស់អូន»

«រឿងអី?»Jungkookសម្លឹងមើលទៅកែវភ្នែកស្រអាប់គ្មានពន្លឺហាក់កំពុងបង្កប់ភាពសោកសៅអ្វីម្យ៉ាងដែលគេមិនអាចស្មានត្រូវ

«តាមពិតទៅអ្នកដែលត្រូវមកអង្គុយនៅមុខបងពេលនេះគឺជាបងស្រីរបស់អូនទេ»

«អូននិយាយពីអី?»Jungkookចងចិញ្ចើមទាំងមិនយល់និងព្យាយាមសម្លឹងនាងដើម្បីទទួលបានចម្លើយមកស្រាយចម្ងល់ដែលមាននៅក្នុងក្បាលរបស់គេ រាងតូចរបស់យើងសម្រួលអារម្មណ៍ទើបនិយាយបន្ត...

«កាលពីអាយុ14ឆ្នាំ... អូនធ្លាក់ខ្លួនឈឺស្ទើតែបាត់បង់ជីវិត ប៉ានិងបងស្រីច្បងរបស់អូនពួកគាត់មិនបានខ្វល់ខ្វាយឬបារម្ភពីអូនទេ ពួកគាត់មានតែបន់ឲ្យអូនស្លាប់កាលនោះមានតែបងស្រីភ្លោះរបស់អូនប៉ុណ្ណោះ ដែលជាអ្នកនៅមើលថែអូនប៉ុន្តែមិនថាគាត់ទៅរកគ្រូពេទ្យឬរកថ្នាំមកពីណាទេក៏នៅតែមិនអាចព្យាបាលអូនជា»Kuxingនិយាយដល់តែត្រឹមនេះក៏ឈប់បន្តិច ក្នុងចិត្តនាងនាពេលនេះដូចជាកំពុងស្ពាយថ្មរាប់សិបដុំ ព្រោះវាធ្ងន់កណ្តុកណែន

ណាន់ពេញទ្រូង

«ចុះម៉េចក៏អូនអាចរស់នៅមកដល់ពេលនេះបាន?»ឃើញនាងស្ងាត់លែងមាត់ក មាឌមាំក៏សួរតាមតែការចង់ដឹងនិងចម្ងល់របស់ខ្លួន

«គឺគាត់សុខចិត្តយកជីវិតរបស់គាត់មកដោះដូរដើម្បីឲ្យអូនបានរស់»Kuxingពោលឡើងទាំងអួលដើមក

«ថ-ថាម៉េច?»Jungkookបើកភ្នែកចំមាត់ស្រឡាំងកាំងនឹងអ្វីដែលនាងនិយាយ គេដូចជាមិនសូវយល់នោះទេ បងស្រីភ្លោះលះបងជីវិតដើម្បីជួយនាងឲ្យរស់ តើនាងលះបង់យ៉ាងម៉េច?

«គាត់តែងតែបន់ស្រន់រាល់ថ្ងៃសង្ឃឹមថាអូននឹងអាចមានជីវិតរស់ មិនថាត្រូវដោះដូរដោយជីវិតរបស់គាត់ផ្ទាល់ក៏គាត់យល់ព្រម ហើយមិនយូរប៉ុន្មានអូនពិតជាបានធូរស្បើយពីជំងឺពិតមែនពេលនោះបងស្រីរបស់អូនគាត់ក៏មិនបានកើតអ្វីដែរ ប៉ុន្តែបងនៅចាំដែលអូនធ្លាប់ប្រាប់ដែរទេថាក្រោយពេលភ្លើងឆេះផ្ទះមិនយូរប៉ុន្មានបងស្រីភ្លោះរបស់អូនក៏ស្រាប់តែបាត់ដំណឹងសូន្យឈឹង គ្មានអ្នកណាដឹងទេថាគាត់ទៅណាដឹងត្រឹមតែគាត់បានបាត់ខ្លួនហើយរកលែងឃើញមកទល់សព្វថ្ងៃនេះ អូនតែងតែសួរខ្លួនឯងមករហូតថាការបន់ស្រន់របស់គាត់អាចក្លាយជាការពិតមែនទេ?ទើបអូនអាចរស់មកដល់ពេលនេះហើយគាត់ក៏បាត់ខ្លួនទៅនោះ»Kuxingនិយាយប្រាប់ទៅJungkookទាំងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ អាចឲ្យនាយដឹងបានថានាងពិបាកចិត្តប៉ុណ្ណាពេលដែលរំលឹកពីរឿងនេះ គេមើលទៅអ្នកជាសង្សារ លូកដៃទៅអង្អែលស្មានាងជាងការលួងលោម

«បើអូននិយាយហើយមិនសប្បាយចិត្តកុំនិយាយទៀតអី បងមិនចង់ឃើញមនុស្សដែលបងស្រឡាញ់ធ្វើមុខបែបនេះទេ»ឮដូចនេះស្រីតូចក៏ងាកមើលនាយ នាងញញឹមស្ងួតប្រាប់គេថានាងមិនអីទេ រាងស្តើងស្រូបដង្ហើមចូលពេញព្រួយនិយាយបន្ត...

«ដូច្នេះជីវិតរបស់អូនរស់បានមកទល់ឥឡូវនេះគឺដោយសារតែការលះបង់របស់បងស្រី»

«ឈប់សិនបងដូចជាមិនទាន់យល់ពីរឿងមួយ»Jungkookក៏និយាយកាត់

«អ្វីទៅ?»

«តាមអ្វីដែលអូននិយាយតួនាទីនេះគួរតែជារបស់បងស្រីភ្លោះរបស់អូន ប៉ុន្តែម៉េចក៏ក្លាយទៅជាអូនដែលជាអ្នកដើរសម្រេចបំណងប្រាថ្នាឲ្យគេទៅវិញ?»Jungkookសួរទៅនាងទាំងមិនទាន់យល់នៅឡើយ

«តាមអ្វីដែលអូនដឹងរឿងនេះគួរតែជាបំណងរបស់បងស្រី ព្រោះពេលដែលអូនកំពុងធ្លាក់ខ្លួនឈឺអូនធ្លាប់ឮគាត់និយាយថា បើសិនជាត្រូវលះបង់ជីវិតគាត់ទើបអាចឲ្យអូនមានជីវិតរស់នៅបាន សូមអូនជាអ្នកធ្វើកិច្ចការមួយនេះជំនួសគាត់»ស្រីតូចឆ្លើយតបតាមតែអ្វីដែលនាងបានដឹង នាងក៏មិនសូវយល់ពីរឿងនេះដូចគ្នាប៉ុន្តែទោះជានាងចង់សួរក៏គ្មាននរណាអាចឆ្លើយសំណួរនេះបានដែរ

«ហើយអូនក៏ក្លាយទៅជាអ្នកធ្វើការងារជំនួសគាត់ពិតមែន?»

«ត្រូវហើយ»

«នេះជាអាថ៌កំបាំងដែលអូនចង់ប្រាប់បងមែនទេ?»

«មែនហើយ! ចំណែកអ្វីដែលអូននិយាយមកទាំងប៉ុន្មាននេះមានគោលបំណងតែមួយគត់ គឺចង់ឲ្យបងដឹងថាតាំងពីដើមមកអូនមិនសាកសមធ្វើជាមនុស្សដែលបងស្រឡាញ់ទេ»Kuxing

និយាយឡើងទាំងរលីងរលោង កែវភ្នែកដែលដក់ដោយដំណកទឹកភ្នែកសម្លឹងមើលទៅបុរសជាស្រឡាញ់ គេក្រវីក្បាលនិងខិតចូលមកជិតនាងសួរបញ្ជាក់នាងឲ្យបានច្បាស់

«អូននិយាយអី?»

«អូនធ្លាប់ប្រាប់បងហើយមែនទេJungkook ថាបងគឺជាមនុស្សចុងក្រោយដែលអូនត្រូវសម្រេចបំណងប្រាថ្នា ឥឡូវនេះគឺនៅសល់តែមួយទៀតប៉ុណ្ណោះ បងឆាប់សម្រេចចិត្តទៅ»Kuxing

និយាយឡើងទាំងដឹងថាពាក្យសម្តីរបស់នាងគឺប្រៀបដូចជាកាំបិតមុតស្រួចដែលអាចទម្លុះបេះដូងរបស់អ្នកម្ខាងទៀតដែលកំពុងស្តាប់រួមទាំងខ្លួននាងផងដែរ ក៏នាងនៅតែជំនះនិយាយចេញមកឲ្យបានត្បិតនាងមិនអាចទ្រាំលាក់ការពិតបានទៀតទេ

«ម៉េចក៏នៅសុខៗអូនមកបង្ខំបងឲ្យបងនិយាយពីប្រាថ្នាចុងក្រោយ តើអូនមិនចង់នៅជាមួយបងទេមែនទេ?តើអូនឈប់ស្រឡាញ់បងហើយអ្ហេស៎!?»

Jungkookក៏ច្រឡោតឡើង គេទទួលយកមិនបាននោះទេ ម៉េចក៏នាងចង់ឲ្យគេនិយាយពីបំណងចុងក្រោយ ទាំងរូបគេនិងរូបនាងសុទ្ធតែដឹងច្បាស់ថាបើសិនជានាងអាចសម្រេចបានបំណងចុងក្រោយរបស់គេបាន ពួកគេនឹងគ្មានថ្ងៃបានជួបគ្នាម្តងទៀតទេ

«អូនចង់នៅជាមួយបងហើយក៏ស្រឡាញ់បងណាស់ដែរប៉ុន្តែបើបងមិនឆាប់ប្រាប់បំណងប្រាថ្នាចុងក្រោយឲ្យអូនសម្រេចទេនោះ ពេលដល់ថ្ងៃកំណត់អូនច្បាស់ជារលាយក្លាយជាលំអងធូលីគ្មានថ្ងៃបានទៅកាន់កន្លែងរបស់អូនវិញឡើយ»Kuxingប្រាប់ទៅអ្នកទល់មុខស្របពេលនោះទឹកភ្នែកមួយដំណក់ក៏ហូរចុះមកតែនាងក៏វាសចេញភ្លាមៗព្រោះមិនចង់ឲ្យគេឃើញពីភាពទន់ជ្រាយរបស់ខ្លួន រីឯនាងក៏មិនដឹងខ្លួនដែរ ថាទឹកភ្នែកនេះធ្លាក់ចុះមកបានដោយរបៀបណាទាំងដែលនាងគឺជាមនុស្សដែលមិនចេះយំសោះ

«មានន័យថាយ៉ាងម៉េច?ប-បងមិនយល់ទេ»Jungkookក្រវីក្បាលហាក់លែងទទួលដឹងឮនូវអ្វីទាំងអស់ តើនាងចង់និយាយពីអ្វី?សម្រេចបំណងប្រាថ្នាមិនទាន់ពេលកំណត់នាងនឹងរលាយបាត់អ្ហេស៎?

«អូនយល់ពីការគិតរបស់បងៗមិនចង់និយាយបំណងប្រាថ្នាចុងក្រោយព្រោះមិនចង់ឲ្យអូនទៅ ប៉ុន្តែរយៈពេលដែលអូនមាននៅទីនេះក៏មានវេលាកំណត់ដូចគ្នាមិនមែនចង់នៅយូរប៉ុណ្ណាក៏ស្រេចតែចិត្តនោះទេ ហើយពេលវេលារបស់អូនឥឡូវនេះនៅសល់មិនដល់1ខែទៀតទេ បើបងមិនអាចនិយាយពីបំណងរបស់បងក្នុងកំឡុងពេលនេះទេអូនច្បាស់ជាគ្មានថ្ងៃបានត្រឡប់ទៅកន្លែងរបស់អូនវិញ ទើបអូនសម្រេចចិត្តប្រាប់រឿងគ្រប់យ៉ាងឲ្យបងដឹង»នៅ

ទីបំផុតនាងក៏សម្រេចប្រាប់រឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងដែលនាងខំលាក់ទុកទៅដល់នាយ

«អ៊ីចឹងមិនថាបងជ្រើសជម្រើសមួយណាក៏បងត្រូវបាត់បង់អូនដែរមែនទេ?»គេងើបមើលមុខនាងទាំងភ្នែកក្រហមតែតព្រោះព្យាយាមទប់ទឹកភ្នែកខ្លួនឯងមិនឲ្យស្រក់ គេចង់បានចម្លើយថា វាមិនមែនជាការពិតទេ សំណួរបស់នាយធ្វើឲ្យទឹកភ្នែកដែលរាងល្អិតខំទប់មកជាយូរហើយនោះស្រក់ចុះមកដោយឃាត់ពុំបាន

«ហ៊ឹកៗ គ្រប់យ៉ាងជាកំហុសរបស់អូនៗបានដឹងរួចមកហើយថាលទ្ធផលចុងក្រោយនឹងទៅជាបែបណា ហ៊ឹក មកពីអូនមានះមិនអាចឃាត់ចិត្តមិនឲ្យស្រឡាញ់បងមិនបាន សឺត ហ៊ឹកៗ បើថ្ងៃនោះអូនបដិសេធពួកយើងក៏ប្រហែលជាមិនត្រូវមកឈឺដល់ថ្នាក់នេះដែរ»Kuxingឈ្ងោកមុខចុះយំហ៊ូ លែងខ្វល់ខ្វាយពីអ្វីតទៅទៀត តាំងពីពេលដែលនាងក្លាយខ្លួនទៅជាអ្នកជំនួសបងស្រីរបស់នាងមកនាងមិនដែលយំលែងស្គាល់អ្វីថាជាការឈឺចាប់ប៉ុន្តែក្រោយពេលដែលនាងបានស្គាល់បុរសម្នាក់នេះ នាងក្លាយជាមនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ ចេះស្រឡាញ់ ចេះឈឺ ចេះសប្បាយ ចេះកើតទុក្ខ ចេះខូចចិត្ត គ្រប់យ៉ាងគឺសុទ្ធតែបុរសម្នាក់នេះជាអ្នកបង្រៀននាង

«អូនមិនខុសទេ មិនថាលទ្ធផលបែបណាបងក៏ព្រមទទួលយកព្រោះយ៉ាងណាពួកយើងក៏មិនអាចកែប្រែបានស្រាប់ហើយមែនទេ?»Jungkookព្យាយាមលួងលោមនាងទាំងការពិតពេលបានឮនាងនិយាយ បេះដូងរបស់គេដូចជាត្រូវគេចាប់ហែក នាងជាស្នេហាដំបូងនិងជាមនុស្សស្រីដំបូងដែលចូលមកបង្រៀនឲ្យគេស្គាល់អ្វីដែលហៅថាស្នេហា ប៉ុន្តែមិននឹកស្មានថាក្តីស្រឡាញ់រវាងគេនិងនាងមានរយៈពេលខ្លីយ៉ាងនេះសោះ

«សុំទោសJungkook ហ៊ឹកៗៗ»Kuxingងើបមុខពោលពាក្យសុំទោសញ័រមាត់ទាំងទឹកភ្នែកដាបថ្ពាល់ គេក៏រហ័សយកដៃជូតទឹកភ្នែកចេញពីមុខនារីជាទីស្រឡាញ់

«កុំុយំអី គ្រប់យ៉ាងមិនមែនជាកំហុសរបស់អូនទេ ពេលវេលារបស់ពួកយើងនៅសល់មិនច្រើនឡើយ ដូច្នេះចាប់ពីពេលនេះទៅពួកយើងនឹងចំណាយពេលវេលាដែលសេសសល់ឲ្យមានន័យបំផុត»Jungkookញញឹមជាមួយក្តីសង្ឃឹមតូចមួយក្នុងចិត្តដែលស្ទើតែកប់បាត់ដោយសារក្តីឈឺចាប់ដែលមាននៅក្នុងទ្រូង រាងស្តើងងក់ក្បាលយល់ស្របហើយក៏អោបនាយដើម្បីកាត់បន្ថយការឈឺចាប់រវាងគ្នានឹងគ្នា

ដូចអ្វីដែលពួកគេបាននិយាយ ចាប់តាំងពីពេលនោះមកអ្នកទាំងពីរក៏ចំណាយពេលវេលាដែលនៅសល់តិចតួចធ្វើរឿងសប្បាយៗ បង្កើតការចងចាំល្អៗ និងចំណាយពេលនៅជាមួយគ្នាកាន់តែច្រើនឡើង។ រយៈពេលខ្លីឬវែងមិនសំខាន់នោះទេ អ្វីដែលសំខាន់គឺយើងចេះប្រើពេលវេលានោះដែរឬអត់?បើមានពេលច្រើនហើយចាយខ្ចះខ្ជាយទៅលើរឿងឥតប្រយោជន៍ឬរឿងដែលធ្វើឲ្យយើងពិបាកចិត្តទោះមានពេលច្រើនថ្នាក់ណាក៏មិនគ្រប់គ្រាន់ដែរ ប៉ុន្តែបើយើងចេះប្រើពេលវេលាដែលយើងមានទៅលើរឿងល្អៗក៏ដូចជារឿងដែលអាចធ្វើឲ្យយើងសប្បាយចិត្តទោះជាមានរយៈពេលខ្លីក៏យល់ថាជាពេលដែលមានតម្លៃបំផុតដែរ!!

___

«Jungkookថ្ងៃនេះយើងត្រូវទៅណាបន្ត?»

«ចាំបងមើលក្នុងទូរស័ព្ទសិន»Jungkookតបទៅអ្នកជាសង្សារស្របនឹងដៃលូកចូលទៅក្នុងហោប៉ៅខោ ដកទូរស័ព្ទសេរីទំនើបមួយចេញមក បន្ទាប់ពីបានទូរស័ព្ទនៅក្នុងដៃហើយនាយកំលោះក៏អូសវាសទៅមក

«បន្តិចទៀតយើងទៅញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ ពេលដែលញ៉ាំរួចយើងទៅផ្ទះ ម៉ោង4:00pmពួកយើងទៅមើលកុនម៉ោង7:30pmដល់ពេលញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចបន្ទាប់មកត្រឡប់មកផ្ទះវិញ»Jungkookរៀបរាប់គ្រប់យ៉ាងដែលនាយបានកត់ទុកនៅក្នុងNoteក្នុងទូរស័ព្ទដៃ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងទេយើងនៅឃើញnoteនៅថ្ងៃបន្តបន្ទាប់ទៀត មានន័យថាគ្រប់យ៉ាងគេបានកំណត់រួចរាល់អស់ហើយថារយៈពេលដែលពួកគេនៅសល់ត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះ

«ឥឡូវនេះយើងទៅរកអីញ៉ាំ អូនចង់ញ៉ាំនៅឯណា?»

«ទីណាក៏បានដែរឲ្យតែមានបងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ»រាងក្រាស់បង្ហាញស្នាមញញឹមឡើងមកយ៉ាងធំពេលបានឮសម្តីរបស់នារីជាស្រឡាញ់

«បើអ៊ីចឹងញ៉ាំនៅហាងក្បែរនេះចុះ»Jungkookលើកសំណើឡើងមក ស្រីតូចក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម ពួកគេក៏បណ្តើរគ្នាទៅញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ និងត្រឡប់ទៅCondoវិញតាមអ្វីដែលនាយសង្ហាបាននិយាយ

___

«ឆ្ងាញ់ទេ?»Jungkookសួរទៅកាន់ស្រីតូចដែលកំពុងញ៉ាំអាហារបន្ទាប់ពីអ្នករត់តុលើកអាហារយកមក

«ឆ្ងាញ់ណាស់»Kuxingងាកទៅឆ្លើយតបជាមួយនាយ ពេលនោះគេក៏ឃើញអាហារប្រលាក់មាត់របស់នាង គេមិនរងចាំយូរក៏ហូតយកក្រដាសដែលនៅលើតុនោះមកជូតមាត់ឲ្យស្រីស្រស់ នាងក៏ភ្ញាក់បន្តិចតែក៏ញញឹមឡើងរួចបន្តទៀត

ពេលដែលញ៉ាំអាហាររួចហើយអ្នកទាំងពីរក៏ជិះឡានក្រុងត្រឡប់ទៅCondoវិញ។ ប៉ុន្មានម៉ោងក្រោយមកក៏ដល់ពេលដែលត្រូវទៅដើរលេងរំសាយអារម្មណ៍បន្តទៀត រាងក្រាស់កំពុងតែឈរតម្រង់ជួរដើម្បីទិញសំបុត្រកុន ឯស្រីតូចរបស់យើងវិញនាងកំពុងតែតម្រង់ជួររង់ចាំទិញPopcornដូចគ្នា រយៈពេលប៉ុន្មាននាទីក្រោយអ្នកទាំងពីរក៏ប្រាកដខ្លួននៅក្នុងរោងកុនរងចាំកុននឹងចាក់បញ្ជាំង ប្រហែលមួយសន្ទុះទើបកុនចាប់ផ្តើមលេងព្រោះតែអ្នកទាំងពីរមកមុនម៉ោង។ រូបរាងរបស់ស្រីទម្លាក់សក់សំយ៉ុងក្បាលចុះមកក្រោមធ្វើឲ្យមនុស្សស្រីដែលកំពុងគេងនៅលើគ្រែស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំងទើបធ្វើឲ្យអ្នកដែលនៅក្នុងរោងកុនរួមទាំងKuxingស្រែកឡើងដូចគ្នា។

«នេះអូនក៏ចេះខ្លាចដែរ?»Jungkookសួរទៅស្រីតូចទាំងអស់សំណើចបន្តិចឆ្ងល់បន្តិច

«អូនមិនបានខ្លាច អូនគ្រាន់ភ្ញាក់»Kuxingក៏ប្រកែកទាំងមុខនៅភ័យនៅឡើយប៉ុន្តែខំប្រឹងធ្វើដូចមិនអី ត្បិតខ្លាចបាក់មុខដែលនាងត្រូវមកខ្លាចរឿងខ្មោចអីបែបនេះដែរ សម្តែងមិនបានប៉ុន្មានផងភ្លាមនោះក៏មានសម្លេងធ្លាក់របស់នៅក្នុងកញ្ចក់អេក្រង់ ធ្វើឲ្យរាងតូចរបស់យើងស្រែកឡើងភ្លាត់សម្លេង

«ហាសហាហា»សម្លេងសើចរបស់នាយសង្ហាបន្លឺក្បែរត្រចៀកស្រីស្រស់ នាយអស់សំណើចជាមួយស្រីតូចណាស់មាត់ថាមិនខ្លាចប៉ុន្តែមើលចុះ

«ក្រែងថាមិនខ្លាចនោះអី គ្រាន់តែធ្លាក់របស់តើម៉េចក៏អូនស្រែកខ្លាំងម៉្លេះ?»Jungkookមិនរង់ចាំយូរក៏និយាយចំអន់នាងភ្លាមធ្វើឲ្យនាងចាប់ផ្តើមក្តៅមុខ ខ្មាស់ខ្លាំងណាស់ខំប្រឹងធ្វើជាខ្លាំងមិនខ្លាចតែចុងក្រោយមកភ្លាត់មាត់ដោយសារតែឈុតធ្លាក់អីវ៉ាន់

«ឈប់និយាយជាមួយបងហើយ»Kuxingក៏ងាកមុខចេញមិនចង់ឲ្យគេឃើញមុខក្រហមដោយសារពាក្យចំអន់របស់នាយ គេក៏ក្រវីក្បាលសើចទាំងនៅហួសចិត្ត

«អ្ហាយ៎!»Kuxingយកដៃខ្ទប់មុខស្រែកតិចៗ លែងហ៊ានស្រែកខ្លាំងដូចជាលើកមុនខ្លាចថានឹងត្រូវខ្មាស់គេម្តងទៀតឃើញនាងខ្លាចបែបនេះអ្នកកំលោះក៏សសៀរទៅកៀកស្មារបស់នាង រាងស្តើងដកដៃចេញពីផ្ទៃមុខសន្សឹមៗពេលដែលទទួលបានអារម្មណ៌ថាមានដៃកំពុុងអោបស្មារបស់ខ្លួននាងងាកសម្លឹងទៅអ្នកដែលមាននាមជាសង្សារឃើញថាគេកំពុងមើលកុនតែដៃក៏ឆ្លៀតអោបនាងកាត់បន្ថយភាពភ័យខ្លាចរបស់នាង ស្រីតូចញញឹមសន្សឹមផ្តេកក្បាលទៅលើស្មាមាំរបស់នយ ហើយងាកទៅមើលរឿងវិញឯនាយសង្ហារបស់យើងក៏លួចញញឹម។ រយៈពេល2ម៉ោងកន្លងផុតទៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស ពួកគេទាំងពីរបណ្តើរគ្នាចេញពីរោងកុនយ៉ាងត្រសង។

7:50pm

វត្តមានរបស់អ្នកទាំងពីរបង្ហាញឡើងនៅសួនច្បារមួយកន្លែង។ ពួកគេមកអង្គុយលើបង់ក្រោមដើមឈើដែលមែកសាខាត្រឈឹងត្រឈៃ។

«Kuxingបងចង់ឲ្យអូនសម្រេចបំណងប្រាថ្នាចុងក្រោយឲ្យបង»Jungkookស្រដីកាត់ភាពស្ងប់ស្ងាត់រវាងពួកគេ គ្រាន់តែឮបែបនេះភ្លាមរាងតូចក៏ងាកមើលមុខនាយទាំងចិត្តធ្ងន់កណ្តុក

«និយាយមកចុះ»Kuxingប្រាប់ទៅនាយព្យាយាមតាំងចិតកតខ្លួនឯងឲ្យរឹងមាំ

«បងចង់ឲ្យអូននៅជាមួយជារៀងរហូត»

«បំណងនេះ អូនសម្រេចឲ្យបងមិនបានទេ»ស្តាប់នាយចប់មិនប៉ុន្មាននាងក៏តបទៅគេភ្លាម

«ហេតុអី?»Jungkookសួរនាងទាំងខកចិត្ត គេខំគិតថាបើនាងសម្រេចបំណងនេះរួចគេនឹងអាចបន្តរស់នៅជាមួយនាងបានយូរជាងនេះប៉ុន្តែចម្លើយចេញពីមាត់នាងធ្វើឲ្យគេហាក់ដូចជាអស់សង្ឃឹមរលីង

«ព្រោះបំណងប្រាថ្នាមួយនេះមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលនោះទេ»Kuxingតបទៅវិញទាំងមុខស្រពោន នាងដឹងពីទំហំចិត្តរបស់គេប៉ុន្តែឲ្យនាងធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ?បើគ្រប់យ៉ាងមិនអាចកែប្រែបានទៅហើយ

«ម៉េចក៏អូនដឹងបើអូនមិនទាន់សម្រេចបំណងឲ្យបងផង?»

«អូនគឺជាអ្នកសម្រេចបំណងឲ្យគេរឿងអីអូនមិនដឹងថាបំណងមួយណាអាចសម្រេចឲ្យបានបំណងមួយណាដែលមិនអាចសម្រេចឲ្យបាន»

«ហេតុអីក៏មិនអាច?បងនៅតែមិនយល់»

«ដូចអូនធ្លាប់ប្រាប់បងចឹង អូនមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទីកន្លែងមួយនេះទេដូច្នេះហើយទើបបំណងប្រាថ្នារបស់បងមួយនេះអូនមិនអាចសម្រេចឲ្យបាន»

«បងយល់ហើយ»Jungkookឆ្លើយតបទាំងអស់សង្ឃឹមរលីងពីខ្លួន ពេលនេះនាយមិនដឹងថាត្រូវរកវិធីអីដើម្បីពន្យាពេលឲ្យនាងរស់នៅជាមួយគេឲ្យបានយូរជាងនេះទៀតទេ ឬក៏មានវិធីតែមួយគឺទទួលយកការពិត?

អ្នកទាំងពីរចំណាយពេលប្រហែលមួយម៉ោងអង្គុយនៅសួនច្បារយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ គ្មានអ្នកណាមានទឹកចិត្តនិយាយអ្វីទាំងអស់នៅពេលដែលក្តីសង្ឃឹមតែមួយគត់ត្រូវបានរសាត់ទៅឆ្ងាយ បន្ទាប់ពីអង្គុយអស់មួយសន្ទុះធំពួកគេក៏ត្រឡប់ទៅCondo

វិញដើម្បីសម្រាក។

To be continue...