၁၅ကီလိုမီတာေလာက္ လူတစ္ဦးအား ေက်ာပိုးေျပးရၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ပင္ပန္းေနခဲ့သည္။ သူ႕လက္မွသံႀကိဳးကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ အႀကိမ္အနည္းငယ္ ခ်ည္ႏွောင္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေပၚ လွဲခ်ကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

ခ်ိနဲ႕တဲ့လက္နဲ႕၊ တူနဲ႕ ပန္းကန္ေတြကို ကိုင္ရတာေတာင္ ခက္ခဲေနၿပီျဖစ္လို႔ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ျခင္းလိုမ်ိဳးလို ေစ့စပ္ေသခ်ာတဲ့ အလုပ္အတြက္ ပိုေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကို ရွာေဖြဖို႔လိုသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးေနာက္၊ ဝါးတံခါးသည္ အျပင္ဘက္မွ တိတ္တဆိတ္ပြင့္လာျပန္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ျဖည္းညွင္းစြာ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သူအဝတ္လဲၿပီးသြားၿပီျဖစ္သည္။

သူ႕အလႊာတစ္ခုတည္းရွိ ေလွ်ာ္ပင္အဝတ္သည္ ဆီးႏွင္းထက္သာလြန္ၿပီး ရင္ဘက္တြင္ တိမ္တိုက္မ်ားၾကားမွ နဂါးတစ္ေကာင္ျဖင့္ အလွဆင္ထားၿပီး ေနာက္ဘက္ျခမ္းကို မွင္ေဆးအကြက္မ်ားျဖင့္ ေဆးဆိုးထားသည္။ ပိုးဖဲႀကိဳးရွည္ႏွင့္ တြဲစပ္ထားသည့္ အံဝင္ခြင္က်ရွိေသာ ေခါင္းေဆာင္းတစ္ခုလည္း ပါရွိၿပီး သူ၏မွင္-အနက္ေရာင္ဆံပင္ကို ပိုမိုေပၚလြင္ေစသည္။

သို႔ေသာ္ သူ၏အျပင္ဘက္အက်ဆဳံးအလႊာသည္ အိုးမဲႏွင့္ ေသြးစိမ္းမ်ားျဖင့္ စြန္းထင္းေနေသာ ရွည္လ်ားေသာ၀တ္႐ုံကို ဝတ္ထားဆဲျဖစ္သည္။

သူသည္ ကုတင္ေဘးတြင္ၿငိမ္သက္စြာ ဒူးေထာက္ထိုင္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ညာဖက္လက္ကို ဆြဲယူၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အိပ္ေနေသာ မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ရင္း သူ႕ေခါင္းကို လက္ေပၚတင္ထားလိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မ်က္လုံးမ်ားသည္ တင္းတင္းေစ့ထားေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား၊ ထင္ရွားေသာ Adam's appleႏွင့္ ရင္ဘတ္ေပၚမွ အသက္ရႈႏႈန္းကို ေသခ်ာစြာ ၾကည့္ေနသည္။ သူသည္ အခ်ိန္မေ႐ြးကြဲသြားနိုင္သည့္ ေႂကြပန္းအိုးကို ၾကည့္ေနသလိုမ်ိဳး စိိိုးရိမ္ထိတ္လန႔္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ အသက္ရွင္ေနေသးေၾကာင္း အျပည့္အဝမယုံၾကည္သလို သူ႕ကိုမည္မွ်ၾကာေအာင္ ၾကည့္ေနသည္မသိ။ သူသည္ သူ၏လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ခႏၶာကိုယ္ဆီသို႔ ျဖည္းညွင္းစြာ ေ႐ႊ႕လိုက္ၿပီး သူ(XXZ)ဝတ္ထားသည့္ အဝတ္ပါးလႊာ၏ ရင္ဘက္ကိုညင္သာစြာ ဆြဲဖြင့္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ႏွလုံးရွိရာသို႔ သူ႕လက္ေခ်ာင္းထိပ္မ်ားျဖင့္ထိလိုက္ရင္း ထိုအေရျပားေအာက္ရွိျပင္းထန္ၿပီး အားေကာင္းသည့္ ႏွလုံးခုန္သံကို ခံစားရသည္။

Thump, thump.

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ေက်နပ္ၿပီးထိမိေသာ အၿပဳံးကိုတိုးတိုးေလးျဖင့္ ညည္းၫူရင္း "ရွစ္ရႈန္း၊ မင္းျပန္လာၿပီ၊ မင္းအိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီ....."

ထိုသို႔တိတ္ဆိတ္စြာ တိုးတိုးေလးေျပာၿပီးေနာက္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏အသက္ရႈသံသည္ တျဖည္းျဖည္း မတည္မၿငိမ္ျဖစ္လာသည္။

သူ႕မ်က္လုံးေထာင့္မွာ ေသြးေတြ စြန္းထင္းေနၿပီး နဂိုကၾကည္လင္ေတာက္ပတဲ့ နားထင္​ေၾကာေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း နီျမန္းလာသည္။ သူ႕မ်က္လုံးေထာင့္နဲ႕ နဖူးအလယ္က မွဲ႕နီေတြဟာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ၾကက္ေသြးေရာင္ အလင္းေရာင္နဲ႕ ဖ်တ္ခနဲလင္းလက္လာသည္။

သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ားသည္လည္း ျပင္းထန္စြာ တုန္ခါသြားကာ သူ႕လက္သည္းမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း ပိုရွည္လာသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ႏွလုံးသားေပၚရွိ အေရျပားကို မေတာ္တဆ ျခစ္မိေတာ့မည့္အခ်ိန္တြင္မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ႕ကိုယ္သူ အတင္းအက်ပ္ ဖိႏွိပ္လိုက္ၿပီး လက္ကိုအလ်င္အျမန္ ဆုတ္ခြာလိုက္ကာ သူ႕လက္ေကာက္ဝတ္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ညွစ္ထားလိုက္သည္။

သူ႕လက္ေကာက္ဝတ္မွာ အရိုးထိနက္တဲ့ ဒဏ္ရာငါးခ်က္ေလာက္ ေသြးထြက္မွသာ မ်က္လုံးထဲမွ ၾကက္ေသြးေရာင္ေတာက္ပမႈက အနည္းငယ္မွိန္သြားခဲ့သည္။

တစ္စုံတစ္ခုကို အာ႐ုံခံစားလိုက္ရသလို ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္ခြံမ်ားသည္ အနည္းငယ္လႈပ္သြားသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ဤေနရာတြင္ ဆက္မေနနိုင္ေတာ့ေပ။ သူသည္ သူ၏ဝိညာဥ္ေၾကာကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တံဆိပ္ခတ္ၿပီးေနာက္ တတ္နိုင္သမွ်ထိန္းထားၿပီး အျပင္ဘက္အက်ီကိုခြၽတ္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ခႏၶာကိုယ္ကို ဖုံးအုပ္ေပးၿပီး ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။

ဝါးတံခါးမွ ထြက္သြားသည့္အခိုက္တြင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အျခားလူႏွင့္ တိုက္မိလုနီးပါးပင္။

က်ိဳးဝမ့္က မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ သူ႕ကိုတည္ၿငိမ္ေစရန္ လက္ဆြဲၿပီး "မုန့္သာ့ေကာ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူမ၏ပံ့ပိုးမႈကို ဖယ္ထုတ္ကာအသက္႐ူထုတ္ၿပီးေနာက္ ေအးစက္စြာ ေမးသည္။ "မင္းဘာလိုခ်င္လို႔လဲ"

က်ိဳးဝမ့္သည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအေၾကာင္း က်င့္သားရခဲ့သည္။ သူ႕စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို မထိန္းနိုင္ေတာ့တာနဲ႕ ေသြးမေသာက္မခ်င္း အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ ေသာင္းက်န္းေတာ့မယ္ဆိုတာ သူမသိသည္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အ႐ူးအမူးျဖစ္ေနသည့္တိုင္ အရမ္းႀကီးမဆိုးေသးေပ။ သူသည္ ဆက္လက္ထိန္းထားနိုင္ၿပီး က်န္သူတို႔အား ဘယ္ေသာအခါမွ မတိုက္ခိုက္ခဲ့ပါ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ က်ိဳးဝမ့္က သူ႕ကိုမေၾကာက္ဘဲ "ဒါ႐ႊီရွစ္ရႈန္းကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ေတြ႕ဖူးတာမို႔၊ စကားဘာညာေျပာခ်င္လို႔ပါ။" လို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ျပန္ေျပာခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ႏွလုံးခုန္သံကို ဖိခ်လိဳက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္း အိပ္ေနတုန္းပဲ။ စကားေျပာခ်င္ရင္ နိုးတဲ့အထိ အျပင္မွာသြားေစာင့္ေန။"

က်ိဳးဝမ့္သည္ သူမ၏လက္သီးကို ဆုပ္လိုက္ၿပီး "ဟုတ္ကဲ့"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ေမွ်ာ္စင္ႀကီး၏ ေၾကးဝါတံခါးဝမွ ယိမ္းထိုးကာထြက္သြားသည္ကို ၾကည့္ရႈၿပီးေနာက္ က်ိဳးဝမ့္သည္ လွည့္လိုက္ကာ ဝီစီကိုထုတ္ၿပီး အခန္းထဲသို႔ခ်က္ျခင္းဝင္ရန္ တံခါးကို တိတ္တဆိတ္ တြန္းဖြင့္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ တံခါးဖြင့္သံေၾကာင့္ လန႔္နိုးသြားသည္။ သူ ကမန္းကတန္း ထထိုင္လိုက္သည္ႏွင့္ သူ႕အေပၚတြင္ၿခဳံထားသည့္ အျပင္ဘက္အက်ီသည္လည္း ထိုလႈပ္ရွားမႈႏွင့္အတူ ျပဳတ္က်သြားသည္။

သူ႕မွာ ေမြးရာပါကိုယ္ပူခ်ိန္နည္းၿပီး အိပ္ရာမဝင္ခင္ ေစာင္ၿခဳံဖို႔ ေမ့ေနခဲ့သည္။ သူ႕ရင္ဘက္က ဘယ္အခ်ိန္က ပြင့္ထြက္သြားမွန္း မေသခ်ာေတာ့ဘဲ သူ႕လက္ေတြ ေျခေတြဟာ တစ္ေရးနိုးေတာ့ ေအးခဲေနၿပီျဖစ္သည္။

သူတုန္လႈပ္သြားသည္။ ဤအျပင္ဘက္၀တ္စုံကို မည္သူက ခ်န္ထားသည္ကို စဥ္းစားရန္ အခ်ိန္မရဘဲ ၀တ္႐ုံကိုေပြ႕ဖက္ကာ က်န္ေနခဲ့ေသာ အပူခ်ိန္၏ ႏြေးေထြးမႈကိုရယူခဲ့သည္။

က်ိဳးဝမ့္က "ေအးလို႔လား?"

"နည္းနည္း" ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္လိုက္ၿပီး က်ိဳးဝမ့္အား ဆန္းစစ္လိုက္သည္။

သူမသည္ ယခုအခါ သူမ၏ဓားႏွစ္လက္ကို ဖယ္ထုတ္ထားၿပီး ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ ၾကက္ေသြးေရာင္ ဝတ္စုံကိုဝတ္ဆင္ထားသည္။ သူမရဲ႕အနက္ေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ ႏွင္းလိုျဖဴေဖြးတဲ့ အသားအေရနဲ႕ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ဖရိုဖရဲနဲ႕ လြန္ကဲေသာအၾကည့္ကိုေပးေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အၾကည့္ကိုသတိျပဳမိၿပီး က်ိဳးဝမ့္က အနည္းငယ္ရယ္လိုက္သည္။ "ဦးေလးေျပာတာ မွန္သားပဲ။"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "???"

က်ိဳးဝမ့္သည္ လက္ပိုက္ကာ ၿပဳံးၿပီး မွတ္ခ်က္ေပးသည္ - "႐ႊီလို႔ အမည္ရတဲ့ အဲ့လူက ရိုင္းစိုင္းတယ္၊ ဒါ့အျပင္ သူကမာနႀကီးၿပီး က်င့္ဝတ္သိကၡာမရွိဘူး။ သူက ဆန႔္က်င္ဘက္လိင္ ဂိုဏ္းသူတစ္ဦးကို ျမင္တာနဲ႕၊ အဲ့ေနရာတင္ အျမစ္တြယ္သြားလိမ့္မယ္တဲ့။"

႐ႊီရွင္းက်ီ: ".....သူ ဘာထပ္ေျပာလိုက္ေသးလဲ။"

က်ိဳးဝမ့္က "ရွင္သာ ကြၽန္မအေပၚ မေကာင္းတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႕ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ဖို႔ သတၱိရွိရင္ ရွင့္မ်က္လုံးေတြကို ေဖာက္ထုတ္ဖို႔ ခြင့္ျပဳေပးထားတယ္။"

.......႐ႊီရွင္းက်ီ တကယ္ပဲမွားသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အလွအပကိုႏွစ္သက္ၿပီး မိန္းကေလးက အရပ္ရွည္သည္ျဖစ္ေစ၊ ပုသည္ျဖစ္ေစ၊ ပိန္သည္ျဖစ္ေစ၊ ဝသည္ျဖစ္ေစ အေရးမႀကီးဘဲ အနည္းငယ္ေလာက္ေတာ့ လိုက္ၾကည့္တတ္ေသာ္လည္း သူတို႔ႏွင့္ေဆာ့ကစားရန္ မစဥ္းစားမိသေလာက္ပင္၊ က်ိဳးဝမ့္လို ကေလးတစ္ေယာက္ဆို မေျပာႏွင့္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ပခုံးတြန႔္ၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျပန္ေျပာသည္ - "ဒီကမၻာမွာရွိတဲ့ အလွေလးေတြတိုင္းက အဖိုးတန္ရတနာေတြလို႔ မွတ္ယူနိုင္တယ္။ ေနာက္ထပ္ အၾကည့္တစ္ခ်က္က ေနာက္ထပ္ရတနာတစ္ခုပဲ။ ဒီေန႕အလွက မနက္ျဖန္အလွနဲ႕တူမွာမဟုတ္ဘူး။ အခုပိုၿပီးၾကည့္လိုက္ရင္ ကုသိုလ္လုပ္လိုက္သလိုပဲေလ၊ ဒါကိုဘာလို႔ အထိန္းအကြပ္မရွိဘူးလို႔ ေခၚရမွာလဲ?"

က်ိဳးဝမ့္:"....."

သူမ၏ စကားမဲ့သည့္အခိုက္အတန႔္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ဘယ္ဘက္လက္ကို ကုတင္ေခါင္းရင္းတြင္ သံႀကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ႏွောင္ထားေၾကာင္း သူမ သတိျပဳမိသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူမသည္စိတ္ႏွလုံးထဲတြင္ ေက်နပ္သြားသည္ဟု ခံစားလိုက္ရၿပီး "အခ်ဳပ္ခံထားရတာေတာင္ နည္းေသးတယ္" ဟုေရးထားသည့္ ၾကည္ႏူးဖြယ္အၾကည့္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပသလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက အျပစ္မတင္ပါဘူး။ ယက္ေတာင္ကို ဘယ္ဘက္လက္ကကိုင္ထားၿပီး ရင္းႏွီးေသာပုံစံျဖင့္ သူမ၏နဖူးကို အသာအယာပုတ္လိုက္သည္- "ဟုတ္တယ္ေလအာ၊ အခုမွမင္းကေလးနဲ႕တူတာ။ ခပ္တည္တည္ မ်က္ႏွာထားနဲ႕ ရင့္က်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ မင္းနဲ႕လုံးဝ မလိုက္ဘူး။"

က်ိဳးဝမ့္သည္ သူ၏ေခါင္းပုတ္မႈေၾကာင့္ အံၾသသြားၿပီး သူမနဖူးကိုအုပ္ကာ သူ႕ကိုျပန္ၾကည့္ေနသည္။

သူမသည္ က်ိဳးပိုင္နန္၏အမိန႔္ကို လိုက္နာၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီထံမွ အခ်က္အလက္မ်ားကို ထုတ္ယူရန္ ႀကိဳးစားေနေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူတို႔၏စကားဝိုင္းအလယ္တြင္ အသာစီးရနိုင္ခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက "မင္းနာမည္က က်ိဳးဝမ့္? က်ိဳးပိုင္နန္က မင္းဦးေလးလား?"

က်ိဳးဝမ့္က ဤလူသည္ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းသည္ဟုသာခံစားရၿပီး သိခ်င္လာသည္။ သူမသည္ သူ၏ထိုင္ေနဟန္ကို တုပကာ အပူခံအုတ္ကုတင္ေပၚတြင္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို ဆန႔္ထုတ္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေခါင္းရင္းရွိ သစ္သားေကာ္လံေပၚမွ ပန္းမ်ားကိုမွီကာ "အင္း"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူမအသက္ကို စိတ္ထဲတြင္တြက္ခ်က္လိုက္ၿပီး "မင္းဦးေလးနဲ႕အတူ ဒီကိုလာတာလား။"

က်ိဳးဝမ့္: "နီးစပ္ပါတယ္၊ 13ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ၿပီ။"

တျခားသူနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရရင္ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အေျပာအဆိုနဲ႕ အမူအရာေတြကို သတိထားေနေသးေပမယ့္ ဒီကေလးမေလးရဲ႕ေဘးမွာေတာ့ အထူးသတိထားေနဖို႔ မလိုအပ္ေတာ့ေပ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူမကသူနဲ႕ တစ္ခါမွမဆုံဖူးေပ။ က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕အေၾကာင္း ဇာတ္လမ္းေတြ​​ေျပာခဲ့ရင္ေတာင္ သူမမွာ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ အခ်က္အလက္ေတြပဲ ရွိေလာက္ေသးသည္။

ျဖစ္နိုင္လွ်င္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုအစား သူမထံမွ စြန့္ပစ္ေျမအေၾကာင္း သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားပင္ ရရွိနိုင္မည္ျဖစ္သည္။

သူက "မင္းတို႔အားလုံး ဘာလို႔စြန့္ပစ္ေျမမွာ အက်ဥ္းက်ေနရတာလဲ" လို႔ ေမးလိုက္သည္။

က်ိဳးဝမ့္က ႐ႊီရွင္းက်ီကို ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အနည္းငယ္မ်က္ခုံးပင့္လိုက္သည္။ "ဦးေလးနဲ႕ တျခားသူေတြက ကြၽန္မကိုအရမ္းငယ္တယ္ထင္ၿပီး အေသးစိတ္ရွင္းျပမွာ မဟုတ္ဘူး။ "....ဒါအျပင္ ကြၽန္မတို႔ဘယ္လိုဝင္လာလဲဆိုတာ ႐ႊီရွစ္ရႈန္းက ဘယ္လိုလုပ္မသိရတာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီ:.....အိုဟိုး

သူမသည္ အလြန္ထက္ျမက္ေသာ မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး သိုးေမႊးကို မ်က္လုံးေရွ႕ဆြဲတင္ရန္ လြယ္ကူမည္မဟုတ္ေပ။

ဉာဏ္ေကာင္းသည့္သူႏွင့္ စကားေျပာဆိုျခင္းသည္ မတူညီေသာနည္းလမ္းတစ္ခု လိုအပ္မည္မွာ ထင္ရွားပါသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီက ယက္ေတာင္ကို ဖြင့္လိုက္ၿပီး သူ႕ကိုယ္သူႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ခပ္ကာ "သူတို႔ကေလးတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ မသက္ညွာေပးဘူးလို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး"

က်ိဳးဝမ့္၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က အနည္းငယ္ ျမင့္လာသည္။ သူမသည္ သူမ၏လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ကစား​ေနလိုက္သည္- "သူတို႔ေျမရိုင္းထဲ ဝင္တုန္းက ကြၽန္မမေမြးေသးဘူး။ ကြၽန္မအေမနဲ႕ဦးေလး ဒီမွာျပည္ႏွင္ဒဏ္ခံရတုန္းက ဦးေလးက ကြၽန္မအေမကို ကာကြယ္ဖို႔ သူ႕အသက္ကို စေတးခဲ့ရတယ္။ တကယ္လို႔ ဦးေလးရဲ႕ဗဟိုစိတ္ဝိညာဥ္ကို အင္း႐ြက္ထဲ ပိတ္ၿပီး သူရဲ႕ဝိညာဥ္အႏွစ္သာရကို မွ်ေပးခဲ့တဲ့ လုရႈးရႈးနဲ႕သာ မေတြ႕ခဲ့ရင္ ဦးေလးရဲ႕မူလဝိညာဥ္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ၾကာၿပီ။"

႐ႊီရွင္းက်ီက အနည္းငယ္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ "က်ိဳးပိုင္နန္ ဘယ္လိုေသတာလဲ"

က်ိဳးဝမ့္က "သူေမ့သြားၿပီ။"

ယင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထူးဆန္းသည္ဟု မထင္ခဲ့ေပ။

တစ္ေဆက်င့္ႀကံျခင္းသည္ အဓိကျပစ္မႈလမ္းေၾကာင္းအျဖစ္ လူေသအေလာင္းမ်ား၊ သရဲဝိညာဥ္မ်ားကို ျခယ္လွယ္ျခင္းအေပၚ မွီခိုရၿပီး တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူအျဖစ္ လုယြီက်ိဳ႕သည္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထင္ရွားသည္။ သရဲတစ္ေဆမ်ား၏ ဝိညာဥ္မ်ားကို အလင္းႏွင့္ အေမွာင္တစ္ေဆမ်ားအျဖစ္ အၾကမ္းဖ်င္းခြဲျခားနိုင္သည္။

အတိတ္ကို သတိရေသာ သရဲတစ္ေဆမ်ားကို "အလင္းတစ္ေဆမ်ား" ဟုေခၚသည္၊ သူတို႔၏ စိတ္ဝိညာဥ္ ဗဟိုတိုင္သည္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းရွိၿပီး သူတို႔၏ ခြန္အားသည္ ၎တို႔အသက္ရွင္ေနစဥ္အခ်ိန္ႏွင့္ ႏွိုင္းယွဥ္ပါက မ်ားစြာမကြဲျခားေပ။ သူတို႔သည္ အသက္ရွိစဥ္က တန္ခိုးႀကီးသေလာက္ ေသေသာအခါတြင္လည္း အစြမ္းထက္ၾကသည္။

မွတ္ဉာဏ္မ်ား မႈန္ဝါးေနေသာ သရဲတစ္ေဆမ်ားကို "အေမွာင္တစ္ေဆမ်ား" ဟု ေခၚဆိုၾကသည္။ သူတို႔ေသဆုံးသြားေသာအခါတြင္ ၎တို႔၏ဝိညာဥ္အစိတ္အပိုင္းမ်ားသည္ ပ်က္စီးျခင္း၊ ေပ်ာက္ဆုံးသြားျခင္း သို႔မဟုတ္ ၎တို႔၏ ေသမ်ိဳး႐ုပ္ႂကြင္းမ်ားအတြင္း ပိတ္မိေနတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ ရႈပ္ေထြးေနကာ ေလာကႏွင့္ကြဲကြာသြားၿပီး သူတို႔၏ ခြန္အားမ်ားသည္လည္း အသက္ရွင္ေနစဥ္အခ်ိန္ႏွင့္ ႏွိုင္းယွဥ္ပါက မ်ားစြာ ေလ်ာ့နည္းသြားသည္။

ေသၿပီးဝိညာဥ္သည္ "အေမွာင္တစ္ေဆ" ျဖစ္လာရျခင္း၏တစ္ခုတည္းေသာအေၾကာင္းရင္းမွာ ၎တို႔၏ေသဆုံးရျခင္းအေၾကာင္းရင္းမွာ ၎တို႔၏အသိစိတ္ပ်က္သြားသည့္အထိ ေၾကကြဲဖြယ္ေကာင္းပါက၊ ၎တို႔၏ေသမ်ိဳးဝိညာဥ္ငါးပါးကြဲသြားၿပီး သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ဘယ္လိုေသလဲဆိုတာ မမွတ္မိခ်င္ေလာက္သည့္အထိ နာက်င္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ထိုအခ်ိန္က အျဖစ္အပ်က္ကို ပုံေဖာ္ရန္ ခက္ခဲသည္။

မူလပိုင္ရွင္၏ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ရႈပ္ေထြးေနေသာ မွတ္ဉာဏ္မ်ားအရ ေျဖာင့္မတ္ေသာလမ္းသည္ ဂိုဏ္းေလးခုခြဲကာ တစ္ခုစီတိုင္းတြင္ ေရွးဦးနတ္ဘုရားပစၥည္းကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ထားသည္။

ခ်င္းလ်န္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းသည္ "ထိုက္ရႈေလး"ကို(စၾကဝဋာ) ေစာင့္ၾကပ္ၿပီး၊ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းသည္ "လိဟမ္မွန္"ကို(ကြဲမကြာ) ေစာင့္ၾကပ္ၿပီး၊ တန္းယန္သည္ "ခ်န္းမင္ဓား"(အၾကည္ဓာတ္) ႏွင့္မူလပိုင္ရွင္၏ ဖုန္းလင္ေတာင္သည္ "ရွစ္က်ဲ့စာအုပ္"(ကမၻာ) ကိုေစာင့္ၾကပ္ရသည္။

နတ္ဘုရားပစၥည္းကို သိမ္းလိုေသာျပင္းထန္ေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိသူ မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းက ျပည္ႏွင္ဒဏ္ခံရျခင္းမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ ရွိေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းကြၽန္း၏ ဆရာႀကီး၏သားျဖစ္ၿပီး၊ သူ႕ညီမႏွင့္အတူ ဂိုဏ္း၏နတ္ဘုရားပစၥည္းကို ဘာေၾကာင့္ ခိုးယူရမွာလဲ?

သူဘာေၾကာင့္မ်ား လိုအပ္လို႔လဲ?

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ အႀကိမ္ေပါင္း ရာႏွင့္ခ်ီ၍ ေတြးေတာေနစဥ္ က်ိဳးဝမ့္က ႐ုတ္တရက္ ေမးသည္။ "႐ႊီရွစ္ရႈန္း၊ ညာလက္က ဘာျဖစ္သြားတာလဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေကာင္းကင္အလင္းေရာင္ႏွင့္တူေသာ အေပါက္အၿပဲ ပြင့္ေနေသာ သူ၏ ညာဖက္သစ္သားလက္ကို ငုံ႕ၾကည့္ကာ သနားစြာျဖင့္ "မင္းေျပာတာ ဒီအေပါက္လား။ အရင္က အေဖာက္ခံခဲ့ရတာ။"

က်ိဳးဝမ့္သည္ သူမ၏ ရယ္ေမာျခင္းကို ခက္ခက္ခဲခဲ ထိန္းထားရသည္- "ဒီအေပါက္ကို ဘယ္သူကေမးလို႔လဲ။ လက္ကဘာလို႔ ဖ်က္ထားရတာလဲလို႔ ေမးေနတာ။"

.....ဟုတ္တယ္အာ၊ ဘာလို႔ပါလိမ့္?

ရိုးရိုးသားသားေျပာရလွ်င္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ကိုယ္တိုင္လည္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။

ငါးႏွစ္သားအ႐ြယ္တြင္ သူသည္ အလြန္မိုက္မဲေနပုံရၿပီး သူ႕လက္ကို ဂ်ဳံရိတ္ဓားႏွင့္ မေတာ္တဆ ျဖတ္မိပုံရသည္။ သူသည္ အလြန္အမင္း ေသြးထြက္ၿပီး သုံးရက္ေလာက္ အဖ်ားႀကီးဖ်ားကာ တစ္လလုံး ေမ့ေမ်ာေနခဲ့သည္။ သူနိုးလာေသာအခါတြင္ မသန္စြမ္းျဖစ္ေနၿပီျဖစ္သည္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ ဘုရားသခင္က သူ႕အတြက္လက္တစ္ဖက္ ထားခဲ့ေသးသည္။ အဲ့ဒါကို ထည့္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ သိပ္ဆိုးပုံမေပၚေပ။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ၊ သူသည္ သူ၏ညာလက္ အေၾကာင္းေျပာသည့္အခါတိုင္း၊ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အေဖမေမာမပန္းႏွင့္ ဂ႐ုတစိုက္ျပဳစုေပးခဲ့ရသည့္ ျမင္ကြင္းကို ေမ့မရနိုင္ပါ။

အခုေတာ့ ေတာရိုင္းေတာႀကီးထဲမွာပိတ္​မိေနၿပီး အျပင္မွာအခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ကုန္သြားလဲ မသိသလို သူ႕အေဖနဲ႕ညီမေလး ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာလည္း သူမသိရေပ။

ဒါကို ျပန္သတိရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက အာ႐ုံပ်က္႐ုံတင္မက အေသးစိပ္မေျဖခ်င္ေတာ့ေပ။ သူက ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႕ အက်ဥ္းခ်ဳံးၿပီး ".....ေျပာရမွာေတာ့ အရွည္ႀကီးပဲ။"

က်ိဳးဝမ့္က သူ႕အား ဒုတိယေမးခြန္းကို ေမးလိုက္သည္။ "ရွင္အျပင္မွာေနတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီ၊ ရွင့္အစ္ကို ႐ႊီဖ်င္ရွန့္ကို ရွာဖို႔ႀကိဳးစားဖူးလား?"

.....အယ္?

ဒီေမးခြန္းထြက္လာတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဒီမိန္းကေလးကို က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ဆီကေန အေျဖေခ်ာ့ေတာင္းဖို႔ ပို႔လိုက္ေၾကာင္း ေသခ်ာသြားသည္။

ဤအရာ၏ အခက္ဆုံးအပိုင္းမွာ သူသည္ မွတ္ဉာဏ္မ်ားအားလုံးကို စစ္ေဆးခဲ့ေသာ္လည္း မူလပိုင္ရွင္မွာ အကိုႀကီးတစ္ေယာက္ရွိေနသည့္ အရိပ္အေယာင္ကို ရွာမေတြ႕ခဲ့ေပ။

အခုေမးခြန္းက ဒီလိုလူတကယ္ရွိ၊ မရွိ မသိေတာ့ ဘယ္လိုေျဖရမလဲ?

အကယ္၍ သူသာသူမ၏ စကားမ်ားႏွင့္အတူ လိုက္ပါသြားပါက သူမ၏ စစ္ေၾကာေရး ကြၽမ္းက်င္မႈျဖင့္ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲသို႔ က်ေရာက္သြားမလား?

ေသြးဆာမႈ၊ ေမးခြန္းအစ္ျခင္း၊ ဧရာမပင့္ကူႀကီး

ခဏအၾကာတြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီက အေျဖတစ္ခုထြက္လာသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက က်ိဳးဝမ့္၏မ်က္လုံးမ်ားကို စိုက္ၾကည့္ကာ စကားလုံးတစ္လုံးစီကို ရွင္းလင္းစြာေျပာလိုက္သည္ "ငါ့မွာ အကိုမရွိဘူး"

ဒီအေျဖက က်ိဳးဝမ့္ကို စိတ္ရႈပ္ေစသည္။ "ဒါေပမယ့္...."

႐ႊီရွင္းက်ီက ရွားရွားပါးပါး ရိုင္းစိုင္းေသာ အျပဳအမူျဖင့္ သူမ၏ စကားမ်ားကို ႏွောင့္ယွက္ခဲ့သည္။ လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ေခါင္းကိုဖိထားရင္း မျခားနားေသာ အမူအရာျဖင့္ ေနာက္ကိုမွီလိုက္သည္။ "ငါ့မွာ အကိုမရွိဘူး"

ေမွ်ာ္စင္အျပင္ဘက္ အခန္းတြင္းရွိ ႏွစ္ေယာက္ၾကားစကားကို ဝိညာဥ္အာ႐ုံျဖင့္ နားေထာင္ေနေသာ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ပါးစပ္ေထာင့္မ်ား ႐ြဲ႕ေစာင္းသြားကာ လွည့္လိုက္ၿပီး "အရင္တုန္းက ႐ႊီရွင္းက်ီ ရတနာတစ္ခုေတြ႕တိုင္း သူ႕အကိုကိုပဲ အၿမဲေတြးတယ္။ အခုေတာ့ သူ႕အကိုဆိုတဲ့လူက လူယုတ္မာတစ္ေယာက္ဆိုတာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သေဘာေပါက္သြားၿပီပဲ။"

မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္လူငယ္ေလး လုယြီက်ိဳ႕ ၏အေျဖသည္ ပို၍ရိုးရွင္းၿပီး ၾကမ္းတမ္းသည္- "႐ႊီဖ်င္ရွန့္က ဘာမွေစာက္သုံးက်တာမဟုတ္ဘူး။ ႐ႊီရွစ္ရႈန္းရဲ႕ စြန့္ပစ္ခံရတာ​ေတာင္ တန္ေသးတယ္။"

က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ေဒါသကို ဖိကာ အမိန႔္ေပးလိုက္သည္ "အ-ဝမ့္ သူဘာလို႔ေျမရိုင္းကို လာတာလဲ။ သူ႕ကိုဘယ္သူက ဒီကိုပို႔လိုက္တာလဲ ေမးလိုက္။"

သို႔ေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီအား သူမေမးရန္ ပါးစပ္မဖြင့္မီ ႐ႊီရွင္းက်ီက က်ိဳးပိုင္နန္အား ပ်င္းရိစြာ ေမးလိုက္သည္ကို ၾကားလိုက္သည္- "က်ိဳးပိုင္နန္က ငါ့ကိုစစ္ေမးဖို႔ လႊတ္လိုက္တာမလား?"

သူတို႔ကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ က်ိဳးဝမ့္က ေနာက္ျပန္မဆုတ္ေတာ့ဘဲ "ဦးေလးရဲ႕ သံသယေတြက ျဖစ္သင့္တာပဲေလ။ 13ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ့ေပမယ့္ ရွင္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ေကာလာဟလေတြကို ဘယ္သူကမွ မရွာနိုင္ခဲ့ဘူး။ ႏွစ္ေတြေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ၊ ရွင္ဘာလို႔႐ုတ္တရက္ႀကီး ေျမရိုင္းထဲေပၚလာရတာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီက က်ိဳးဝမ့္ကို လက္ညွိုးတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ "ဒီကိုလာ၊ ေသခ်ာေျပာျပမယ္။"

က်ိဳးဝမ့္သည္ သဘာဝအတိုင္း သူမ၏နားကို နီးကပ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မ်က္လုံးမ်ားေမွးလိုက္ၿပီး က်ိဳးဝမ့္၏ ညာဘက္နား႐ြက္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ေက်ာက္သည္ အလင္းေရာင္ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

သူသည္ နားကပ္ကို တစ္ခ်က္ေ႐ႊ႕ကာ သြက္သြက္လက္လက္ ဖယ္လိုက္ၿပီး သူ႕လက္ေခ်ာင္းထိပ္မ်ားၾကားကို ဖိခ်လိဳက္သည္။

ဤနားကပ္သည္ က်ိဳးပိုင္နန္၏ ဝိညာဥ္အာ႐ုံမွ စုစည္းထားၿပီး သူ၏နားႏွင့္ တိုက္ရိုက္ခ်ိတ္ဆက္ထားသည္။ ဒီလို ဆုပ္နယ္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈကို ခံနိုင္ရည္ မရွိခဲ့ေပ။ အၿမီးနင္းမိေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ပင္ သူသည္ နား႐ြက္ကိုအုပ္ၿပီး နာက်င္စြာေအာ္ေျပာလိုက္သည္။ "႐ႊီေကာင္စုတ္! မင္းဦးေလးကို သစ္႐ြက္ပဲ!"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "ဟားဟားဟား။"

တစ္ဖက္တြင္၊ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ပုံရိပ္ကိုရွာေဖြေနသကဲ့သို႔ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ဖိထားကာ "မင္းသတိထားေန!"

ခ်က္ျခင္းတြင္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏လက္ဖဝါးရွိ နားဆြဲသည္ သံလိုက္အိမ္ျမႇောင္အ႐ြယ္ရွိ ပင့္ကူႀကီးအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏အၿပဳံးသည္ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲသြားသည္။

ပင့္ကူ၏ အေမႊးအမွင္ ေျခေထာက္မ်ား သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ားၾကားတြင္ လႈပ္ရွားလာေသာအခါမွ သူသည္လက္ကို ျပင္းထန္စြာ လႈပ္ယမ္းကာ ေသြးထြက္သံယို ေအာ္ဟစ္ေတာ့သည္။

အခုေတာ့ က်ိိုးပိုင္နန္က သူ႕ေပါင္ကိုရိုက္ကာ ရယ္ေမာလိုက္ျပန္ၿပီ- "ဟားဟားဟား။"

ကုတင္စြန္းတြင္ ေက်ာခိုင္းကာ ေ႐ႊႀကိဳးကို ဆြဲဆန႔္လိုက္ရင္း ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ တစ္ကိုယ္လုံး ၾကက္သီးထသြားသည္။ သူဆက္ဆက္တုန္ေနသည္အထိ ေၾကာက္လန႔္တုန္လႈပ္သြားသည္။ အျပင္ကေန သူ႕အရိုးထဲအထိ အားနည္းသြားသလို ခံစားရၿပီးသူ႕အဆစ္ေတြ တစ္ေလွ်ာက္လုံး အင္းဆက္ပိုးမႊားေတြ တြားသြားသလိုမ်ိဳး တုန္လႈပ္သြားသည္။ သူစိတ္ရႈပ္လြန္းလို႔ ေသခ်င္ေနသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ဝါးတံခါး ပြင့္သြားျပန္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက အ႐ူးအမူး ဝင္လာခဲ့သည္- "ရွစ္ရႈန္း?? ဘာျဖစ္လို႔လဲ???"

႐ႊီရွင္းက်ီက ပင့္ကူသည္ေျခေထာက္မ်ားကို လႈပ္ယမ္းကာ ကုတင္၏ေျခရင္းတစ္ေလွ်ာက္ တက္လာသည္ကို ျမင္ေသာအခါ အေျဖမထြက္ေသးေပ။

စူးစူးဝါးဝါး အသံတစ္ခုက သူ႕ေခါင္းမွ ျဖတ္ကာကုတင္ေပၚကေန မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ လက္ႏွစ္ဖက္ထဲသို႔ ခုန္ဆင္းလိုက္သည္။ မ်က္ရည္မ်ားက်လာကာ တစ္ကိုယ္လုံးက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအား တြယ္ကပ္​ထားသည္။ "....ပိုးေကာင္ေတြ!! ပိုးေကာင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ!!!"

ရွစ္ရႈန္း- ဒီပိုးေကာင္ကို ဘယ္သူေသေအာင္ သတ္နိုင္လဲ? ငါ့တစ္ကိုယ္လုံးနဲ႕ အသက္က မင္းအတြက္ပဲ!

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း []: ရွစ္ရႈန္း၊ ၾကည့္......

ရွစ္ရႈန္း: သြား! ပိုးေကာင္ထိထားတဲ့ လက္ႀကီးနဲ႕ ငါ့လာမထိနဲ႕!!

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း: .....QAQ

_________