ႏြေးေထြးႏူးညံ့ေသာ လက္ဖဝါးတစ္စုံက ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏မ်က္လုံးမ်ားကို ဖုံးအုပ္လိုက္ၿပီး သူ႕ျမင္ကြင္းကို ပိတ္ဆို႔ထားသည္။ "...ရွစ္ရႈန္း၊ အားလုံးအဆင္ေျပသြားပါၿပီ။"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ႕လက္တစ္ဖက္ကို ျမႇောက္လိုက္ကာ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္မွ ေပါင္းစပ္ထားေသာ ပင့္ကူသည္ ျပာမ်ားအျဖစ္သို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ ျပန႔္က်ဲသြားသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္ ဖယ္ရွားရန္ အခ်ိန္မရွိခဲ့ေသာ ဝိညာဥ္အာ႐ုံခံႀကိဳးကို ခ်ိတ္ရန္ လက္ေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းကို ေကာက္ေကြးလိုက္ၿပီး သူ႕လက္ဖဝါးကို ေရွ႕သို႔ တြန္းလိုက္သည္။

ေမွ်ာ္စင္အျပင္ဘက္တြင္ သိန္းႏွင့္ခ်ီေသာ စပ်စ္ႏြယ္ပင္မ်ားသည္ က်ိဳးပိုင္နန္၏ေျခရင္းမွ ေပါက္ထြက္ကာ သူမတုံ႕ျပန္နိုင္မီ ေျမႀကီးထဲသို႔ ဆြဲငင္သြားသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္က ေဒါသတႀကီးနဲ႕ "မုန့္-"

လုယြီက်ိဳ႕သည္ ၎တို႔ၾကားရွိ အကြာအေဝးကိုျခားကာ ျပန္ျပင္ထားေသာ တစ္ေဆလွံကို သူ႕ေခါင္းေဘးတြင္ ခ်ထားလိုက္ၿပီး အထင္အျမင္ေသးစြာျဖင့္ "မင္းကိုဘယ္သူက ေသတြင္းတူးခိုင္းလို႔လဲ? နည္းေတာင္နည္း ေသးတယ္။"

က်ိဳးပိုင္နန္: "......"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ေျခလက္မ်ား ေအးစက္ၿပီး ဦးေရျပားအႏွံ႕ ယားယံသည့္ အေျခအေနမွ ျပန္လည္ေကာင္းမြန္မလာမီတြင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈခဲ့သည္။ သူက မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္ၿပီး "ေသသြားၿပီလား?" လို႔ ေမးလိုက္သည္။

......သူ႕လက္ဖဝါးေပၚ လႈပ္ေနေသာ မ်က္ေတာင္မ်ား၏ ခံစားခ်က္သည္ အလြန္ႏူးညံ့လွသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ႕လက္ကို ဆုတ္ခြာလိုက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ခါးတြင္ လက္ကိုရစ္ပတ္ထားကာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ နဖူးကို ညင္သာစြာ ပြတ္သပ္ရန္ သူ႕လက္ခုံကို အသုံးျပဳလိုက္သည္။ သူက တိုးတိုးေလးေျပာသည္။ "....ရွစ္ရႈန္း၊ စိတ္မပူပါနဲ႕။ လာရႈပ္တဲ့ ပိုးမႊားေတြအကုန္ ေသသြားၿပီ။"

ထိုစကားက တစ္စုံတစ္ခု မွားယြင္းေနသည္ဟူေသာ ခံစားခ်က္ကို ခံစားလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေက်ာရိုးတစ္ေလွ်ာက္ ေအးစိမ့္သြားသည္။ သူသည္ ေျခေထာက္မ်ားကို ေျဖေလွ်ာ့ကာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ခႏၶာကိုယ္မွ ခုန္ဆင္းၿပီး ေခြၽးေစးမ်ားထြက္ေနေသာ လက္မ်ားကို ခါယမ္းကာ တည္ၿငိမ္ဟန္ေဆာင္လိုက္သည္- "ေသေတာ့မလိုဘဲ။"

မူလပိုင္ရွင္၏ စိတ္ေနသေဘာထားကို သူမသိေသာ္လည္း သူသည္ ေကာင္းကင္ဘုံအဆင့္တြင္ နံပါတ္တစ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ သူ႕လိုမ်ိဳး ဆိုး႐ြားေသာ ပိုးမႊားမ်ားကို သည္းမခံနိုင္ေလာက္ေပ။ သူသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ တုံ႕ျပန္မႈကို ေစာင့္ၾကည့္ရန္ တိတ္တဆိတ္ စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီအား ခ်ိတ္ထားတဲ့ သံႀကိဳးကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ၿပဳံးလိုက္သည္။ "စိတ္မပူနဲ႕ ရွစ္ရႈန္း ရွက္ေနစရာမလိုပါဘူး။ အရင္တုန္းက ကူပိုးေကာင္ေၾကာင့္ ေၾကာက္ၿပီး တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္ပလႅင္တစ္ခုလုံးကိုေတာင္ ေဖာက္ခြဲပစ္လိုက္တာ မွတ္မိေသးလား"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "......" 'မမွတ္မိဘူး၊ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ရွက္စရာေကာင္းလိုက္လဲ၊ တာ့တာဘဲ။'

အက်ပ္အတည္း ၿပီးဆုံးသြားေသာအခါ၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူတို႔၏အေနအထား မည္မွ်မသဲကြဲသည္ကို သိရွိလာခဲ့သည္။

ေရွ႕သို႔ တိုက္ရိုက္ေပၚလာေသာ အလွတရားသည္ ပို၍ပင္ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိပုံေပၚေသာ္လည္း မူလပိုင္ရွင္ႏွင့္ ဤလူဆိုးၾကားရွိ မေက်မနပ္ျဖစ္မႈမ်ားကို ေမ့ထားေလာက္သည့္အထိ စိတ္မရႈပ္ေသးေပ။

သူက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ေဘးသို႔ တြန္းလိုက္ၿပီး "ေက်းဇူးပဲ" ဟု ေအးစက္စြာ တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္။

သူစကားမဆုံးခင္မွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက မဆိုင္းမတြ သံႀကိဳးကို ဆြဲခ်လိဳက္တာ​ေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားကာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ရင္ခြင္ထဲကို ျပန္ၿပီး ေခါင္းစိုက္သြားသည္။

႐ုတ္တရက္လဲက်မႈေၾကာင့္ ထိတ္လန႔္စြာနဲ႕ ႐ႊီရွင္းက်ီက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကိုၾကည့္ဖို႔ သူ႕ေခါင္းကို ေမာ့လိုက္သည္။ "....မင္းဘာလုပ္မလို႔လဲ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီကို လ်စ္လ်ဴရႈၿပီး က်ိဳးဝမ့္ကို "ထြက္သြား" လို႔ အမိန႔္ေပးလိုက္သည္။

တစ္ခ်ိန္လုံး အေပ်ာ္ပြဲၾကည့္ေနတဲ့ က်ိဳးဝမ့္ဟာ ​​အိပ္ယာေပၚကေန ခုန္ဆင္းၿပီး သူမထြက္သြားတဲ့အခါ သူတို႔အတြက္ တံခါးကိုပါ ေသခ်ာပိတ္ေပးလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အသုံးဝင္ေသာအခ်က္အလက္မ်ားကို မေဖာ္ထုတ္နိုင္ခဲ့သည့္အတြက္ အလြန္ေနာင္တရသလို ခံစားလိုက္ရသျဖင့္ က်ိဳးဝမ့္၏ေနာက္ေက်ာကို တံခါးဝတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႏွစ္ေယာက္ၾကား အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ၾကည့္ကာ "....ရွစ္ရႈန္း၊ သူလွလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ထူးျခားေသာကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးအရ၊ သူသည္ အမွန္အတိုင္းေျပာလိမ့္မည္၊ ဥပမာ၊ "မင္းက သူမထက္အမ်ားႀကီးပိုလွတယ္; မင္းဟာက ငါ့ထက္ ပိုႀကီးတာေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ မင္းကိုလက္ထပ္ၿပီး ငါ့မိသားစုထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္ၿပီ။" ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီလိုမ်ိဳးေပါ့။

သို႔ေသာ္ အခြင့္အခါမသင့္ေသာေၾကာင့္၊သူသည္ လ်စ္လ်ဴရႈဟန္ေဆာင္ေနခဲ့သည္- "...ဇာခ်ဲ့မေနနဲ႕။"

"ဇာခ်ဲ့တယ္?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ႐ုတ္​တရက္​လက္​လွမ္းၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ပါးႏွစ္​ဖက္​ကို ဆြဲလိုက္​သည္​။ စကၠန႔္ပိုင္းအတြင္း ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏မ်က္ႏွာသည္ ထုံက်င္သြားေသာ္လည္း အရင္ဆုံးေတာက္ပေသာ အလင္းေရာက္မ်ား ေပၚလာသည္မွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ အၾကည့္ျဖစ္သည္။ "....ရွစ္ရႈန္း ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ ဘယ္ေလာက္အထိ ေအးစက္ေနမွာလဲ? ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေလာက္ထိၾကာေအာင္ အျပစ္ေပးေနမွာလဲ"

'ေခြးေကာင္စုတ္ေလး၊ မင္းဆရာကို အနိုင္က်င့္ၿပီး အႀကီးအကဲေတြကို သတ္​ခဲ့တာေတာင္၊ မ်က္ရည္တစ္စက္မက်ဘဴး၊ မင္းကဘာေတြ ငိုေနတာလဲ?'

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ နာက်င္စြာ အဆြဲခံေနရသည္။ သူက မာေၾကာေသာဘယ္လက္ျဖင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းထံမွ ႐ုန္းကန္ရင္း ေအာ္ဟစ္လိုက္သည္။ "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း!"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ဤေအာ္သံေၾကာင့္ ထိတ္လန႔္သြားၿပီး ေဒါသတႀကီး ေတာက္ေလာင္ေနေသာ မီးေတာက္မ်ား ေနာက္တစ္ႀကိမ္ မေလာင္ကြၽမ္းမီ သူ႕မ်က္လုံးမ်ားထဲတြင္ ေဒါသအၾကည့္မ်ား ေတာက္ပလာသည္။

ထို႔ေနာက္မွာပဲ႐ုတ္တရက္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ညွပ္ရိုးကိုက္ခံလိုက္ရသည္။

၎သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ဦးေရျပားကို ထုံက်ဥ္ေစၿပီး မ်က္ရည္မ်ား ညွစ္ထုတ္မိလုနီးပါး ျဖစ္ခဲ့ေသာ အကိုက္ခံရျခင္း ျဖစ္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အႏၱရာယ္ကင္းေသာ ေခြးေပါက္ေလးမွ ေခြး႐ူးျပန္တစ္ေကာင္သို႔ အဆင့္တက္သြားကာ အလိုဆႏၵမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ "...ရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ့္နာမည္ ထပ္ေခၚေပးပါအုံး။"

သူ႕ရဲ႕႐ႊီရွင္းက်ီအေပၚ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ အၾကည့္ေတြက နာက်င္ေနပုံရသည္။

မူလပိုင္ရွင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအေပၚ မည္သို႔ေသာ ခံစားခ်က္မ်ား ရွိသည္ကို သူေသခ်ာမသိေသာ္လည္း သူ႕ကို ဖယ္ရွားရန္အတြက္ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕စိတ္ထဲမွ သံသယမ်ားကို ေဖ်ာက္ကာ ေအးစက္စြာ ဆုံးမလိုက္သည္ - "မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၊ မင္းငါ့ကို မင္းရဲ႕ရွစ္ရႈန္းလို႔ သတ္မွတ္ထားေသးရင္၊ ငါ့ကို ဒီမွာမခ်ဳပ္ထားနဲ႕။ မင္းအသက္ကို ငါဒီေန႕ကယ္ခဲ့တယ္၊ မင္းရဲ႕ကယ္တင္ရွင္ကို ဒီလိုဆက္ဆံရလား? ဒါငါမင္းကို အရင္က ဒီလိုသင္ေပးခဲ့တာလား။"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အသိစိတ္ျပန္ရလာၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီကို အသည္းအသန္လႊတ္လိုက္ကာ သူ႕ေရွ႕တြင္ ဒူးေထာက္ခ်လိဳက္သည္။ "ဟုတ္၊ ရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္၊ ကြၽန္ေတာ္မွားမွန္းသိပါၿပီ...."

႐ႊီရွင္းက်ီက 'ဟုတ္ၿပီ၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိသြားၿပီ၊ ဒီကေလး၏ရာသီခြင္က လွည့္ကြင္းပဲ၊ ရိုက္ေပးဖို႔ေတာ့ လိုေနၿပီ။'

(T/N: လွည့္ကြင္းဆိုတာ ဘာဝိညာဥ္မွမရွိဘူးလို႔ေျပာတာပါ၊ ျပင္ပအား သက္ေရာက္မႈမရွိဘဲ သူ႕ဘာသာမစဥ္းစား၊ မလုပ္တတ္ဘူးဆိုတဲ့သေဘာ)

သူေတြးေနရင္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေခါင္းကို အနည္းငယ္ေမာ့ၿပီး "....ဒါေပမယ့္ ရွစ္ရႈန္း၊ စြန႔္ပစ္ေျမက တကယ္အႏၱရာယ္မ်ားလြန္းတယ္။ ရွစ္ရႈန္း ေလွ်ာက္သြားေနရင္း အႏၱရာယ္ေတြ ထပ္ေတြ႕မိမွာ ေၾကာက္လို႔ ဒီအခန္းထဲမွာပိတ္ထားရတာပါ။ ခ်ဳံ႕ကြမ္း ရွစ္ရႈန္းကို ထပ္အဆုံးရႈံးမခံနိုင္ဘူး။ အဲ့လိုျဖစ္နိုင္ေခ် နည္းနည္းေလးကိုေတာင္ သည္းမခံနိုင္ပါဘူး...."

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ လွပေသာ အရာမ်ားအေပၚ ခံနိုင္ရည္နည္းပါးၿပီး သူ႕မ်က္စိေရွ႕မွ သနားစရာေကာင္းေသာ မ်က္ႏွာထားသာဆို မေျပာႏွင့္။

ခဏတာမွ်ပင္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ႏွလုံးသားအတြင္း မရပ္တန႔္နိုင္ေသာ ဖခင္ေမတၱာလွိုင္းလုံးႀကီးကို ခံစားလိုက္ရၿပီး ဤေခြးေလး၏ အကိုက္ခံရျခင္းမွာ ထိုမွ်ေလာက္ ဝမ္းနည္းဖြယ္ကိစၥမဟုတ္ေတာ့ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီက အသက္ျပင္းျပင္းရႉၿပီး "ဒါေပမယ့္ ငါအခန္းထဲမွာ တစ္ေန႕လုံး မေနနိုင္ဘူး။ ေထာင္ထဲမွာ ထိုင္ေနရတာထက္ေတာင္ ပိုဆိုးေသးတယ္။"

စြန႔္ပစ္ေျမသည္ ႀကီးမားေသာ အက်ဥ္းေထာင္တစ္ခုမွ်သာျဖစ္ေသာ္လည္း အနည္းဆုံးေတာ့ က်ယ္ဝန္းသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ဒါကိုခဏေလာက္ စဥ္းစားၿပီး ဝန္ေလးစြာ ျပန္ေျဖသည္။ "....ဒါဆိုလည္း ရွစ္ရႈန္း ေန႕ဘက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္စင္ထဲက မထြက္ဘဲညဘက္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ျပန္လာေပးပါ..."

ဒါက ပိုေကာင္းတာမဟုတ္ေပမယ့္၊ ေနာက္ထပ္အခြင့္ေကာင္းတစ္ခု ထပ္ရတဲ့အတြက္ ႐ႊီရွင္းက်ီက စိတ္မပူေတာ့။

သူျပတ္ျပတ္သားသား ေခါင္းညိတ္လိုက္ေသာအခါ ေနာက္ဆုံးတြင္ မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းက ၿပဳံးျပသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ ဝပ္တြားၿပီး မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သတို႔သမီးလို သူ႕ကိုသယ္သြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီကလန႔္သြားၿပီး ႐ုတ္တရက္ ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားတာေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕လည္ပင္းမွာ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကို အလိုလို ပတ္ထားခဲ့တယ္- "မင္းဘာလုပ္အုံးမလို႔လဲ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက စိတ္ရင္းမွန္ျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္။ - "ရွစ္ရႈန္း၊ ညေရာက္ပါၿပီ။"

႐ႊီရွင္းက်ီက ျပတင္းေပါက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရာ အျပင္ဘက္ ေကာင္းကင္၏ အေရာင္သည္ ယခင္ႏွင့္ အတူတူပင္ျဖစ္ေၾကာင္း ခံစားလိုက္ရသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ လွ်ို႔ဝွက္ဆန္းၾကယ္မႈကို ေျဖရွင္းရန္ ေထာက္ထားစာနာစြာျဖင့္ ကူညီေပးခဲ့သည္- "ေျမရိုင္းမွာ ေန႕၊ည မရွိေပမယ့္ အခုအခ်ိန္က တကယ္ ညအခ်ိန္ျဖစ္ေနၿပီ၊ ကြၽန္ေတာ့္ကို ယုံပါ။"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "....."

'မင္းရဲ႕ ေစာက္ေရးမပါတဲ့စကားကို ငါယုံမယ္ဆိုေတာ့။'

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီကို ကုတင္ေပၚျပန္တင္လိုက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္း၊ ခ်ဳံ႕ကြမ္း ရွစ္ရႈန္းနဲ႕ အတူအိပ္ပါရေစ" လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။

ကန႔္ကြက္မႈအားလုံးသည္ အဓိပၸါယ္သာမဲ့မည္ကို ႐ႊီရွင္းက်ီသိသည္။ နည္းနည္းၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းေျပာရင္၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္က သူ႕ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မဒိန္းက်င့္မိသလိုမ်ိဳး မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏မ်က္ခုံးေတြက မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ျပည့္ေနသည္။

(T/N: ဟယ္အားႀကီးနဲ႕ ಥ⌣ಥ)

လက္ေလွ်ာ့ကာ မ်က္လုံးမ်ားကို မွိတ္ထားၿပီး ကုတင္၏ အတြင္းဘက္စြန္းသို႔လွိမ့္ရင္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအတြက္ ေနရာေပးလိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ကုတင္ေပၚကို ၾကည္ႏူးစြာ တက္လာၿပီး ေစာင္ကို ဆြဲတင္လိုက္သည္။ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ဦးစြာဂ႐ုတစိုက္ ဖုံးအုပ္လိုက္ၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ ေစာင္ေထာင့္တစ္ခုျဖင့္ ဆြဲၿခဳံလိုက္ကာ အိပ္ရာ၏ အျပင္ဘက္ အစြန္းေလးတြင္ သက္ေတာင့္သက္သာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

တစ္ဖက္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ေတာ့ မအိပ္နိုင္ေတာ့ေပ။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ လွဲခ်လိဳက္ၿပီး အိပ္ယာေပၚ လွိမ့္ေနၿပီးေနာက္ဆုံးတြင္ သူသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္သည္။

ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြ ေငးၾကည့္ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အားခ်ည္ႏွောင္ထားသည့္ ေ႐ႊႀကိဳးကိုမသံမထြက္ရန္ သူ၏ညာလက္ျဖင့္ ကိုင္ထားၿပီး သူ႕ခါးတြင္ခ်ိတ္ထားသည့္ ဓားျမႇောင္ကို ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။

သူသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏နဖူးအလယ္ဗဟိုကို ခ်ိန္႐ြယ္၍ ဓားျမႇောင္ဖ်ားကို ေအာက္သို႔ ၫႊန္လိုက္သည္။

....တစ္ခ်က္ထိုး႐ုံနဲ႕ အားလုံးအဆင္ေျပသြားလိမ့္မယ္။

ဤဆိုး႐ြားလွေသာ ေျမရိုင္းမွထြက္ၿပီး သူ႕အေဖႏွင့္ ညီမငယ္ ေနထိုင္သည့္ အိမ္သို႔ျပန္သြားနိုင္မည္။ ေဘာပင္ကိုမကိုင္ဘဲ ဒီဇာတ္လမ္းကို ဆက္ေရးေနသေ႐ြ႕ ဒီကမၻာႀကီးကို ထာဝရ ႏႈတ္ဆက္နိုင္သည္။

သို႔တိုင္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ေရွ႕ကအရာအားလုံးႏွင့္ နားမလည္နိုင္ေသာ ထူးျခားဆန္းျပားေသာ ခံစားခ်က္ကို မဖယ္ရွားနိုင္ခဲ့ေပ။

ေလာ့ဂ်စ္အရ၊ ဤသည္မွာ သူကိုယ္တိုင္ဖန္တီးထားေသာ အတုအေယာင္ကမၻာတစ္ခုျဖစ္ေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤေနရာတြင္ တစ္ရက္သာေနထိုင္ၿပီးေနာက္ အျဖစ္မွန္ကို အမွတ္မထင္ေတြ႕လိုက္ရသလို ခံစားခဲ့ရသည္။

ဤဇာတ္ေကာင္မ်ားသည္ စာ႐ြက္အစုတ္မ်ားေပၚတြင္ တည္ေဆာက္ထားေသာ 2D အတုမ်ား မဟုတ္ေတာ့ပါ။ သူတို႔မွာ အေသြးအသားရွိသည္။ လႈပ္ရွားရယ္ေမာနိုင္၊ စိတ္ဆိုးနိုင္ၿပီး ေဒါသျဖစ္နိုင္၊ ရိုင္းစိုင္းနိုင္သည္ သို႔မဟုတ္ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ျဖစ္နိုင္သည္။

.....မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းလည္း အပါအဝင္။

သူသည္ ရင့္က်က္ေအာင္ မေမြးနိုင္ခဲ့ေသာ ေခြးကေလးျဖစ္ပုံရသည္။ သို႔ေသာ္၊ သူ႕ကို ေပြ႕ဖက္တဲ့အခ်ိန္၊ မ်က္လုံးမ်ားကိုမွိတ္ထားတဲ့အခ်ိန္၊ ယခုေတာင္မွ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ ႏြေးေထြးမႈကို အၿမဲခံစားရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီအတြက္၊ ခ်က္ခ်င္းသ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းသည္ အေကာင္းဆုံးဗ်ဴဟာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးထားေသာ ဇာတ္ေကာင္တစ္ဦး အသက္ဝင္လာသည့္ခံစားခ်က္က ထူးျခားလြန္းသျဖင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ရန္ လိုအပ္ေသာလူသည္ စာအုပ္ထဲက စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ေကာင္ သက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္း သူ႕ကိုယ္သူ မယုံၾကည္နိုင္ေပ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ကိုယ္သူ ေလွာင္ရယ္ေမာကာ ဓားျမႇောင္ကို ျပန္႐ုတ္လိုက္ၿပီး မ်က္လုံးမွိတ္ကာ ျပန္အိပ္လိုက္သည္။

.....သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ အစစ္အမွန္မဟုတ္ေပ။ သူ႕ဆရာကိုသတ္မႈေၾကာင့္ မုန္းတီးျခင္း၊ သူ၏ ေကာင္းကင္ဘုံအရင္းျမစ္ ဖယ္ထုတ္ခံရျခင္းမွ နာက်င္ျခင္းတို႔ကို မခံစားခဲ့ရေသာေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအတြက္ စစ္မွန္ေသာမုန္းတီးမႈကို ဆုပ္ကိုင္ထားရန္ ခက္ခဲသည္။

ဆန႔္က်င္ဘက္အေနႏွင့္၊ သူသည္အဲ့အစား မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအေပၚ အနည္းငယ္ ခ်စ္ခင္မိသည္။

မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းသည္ အသက္ရွင္ၿပီး အသက္ရႈေနသူျဖစ္သည္။ သူသည္ သူ၏အိပ္မက္ထဲမွ စာ႐ြက္ထဲသို႔ ခရီးထြက္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူ႕(MCG)ေရွ႕သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ကိုသတ္ရန္ အျခားအေၾကာင္းျပခ်က္ရွာရန္ လိုအပ္သည္၊ သို႔မဟုတ္ပါက သူသည္ အဆုံးသတ္ထိုးႏွက္မႈကို မလုပ္နိုင္ပါ။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ဓားျမႇောင္ကိုသိမ္းကာ သူ႕ရင္ထဲကဒုကၡေတြကို ရွင္းထုတ္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီးေနာက္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕မ်က္လုံးေတြကို ျဖည္းညွင္းစြာ ဖြင့္လိုက္သည္။

သူ႕အၾကည့္ေတြက ေလထုထဲက တစ္ေနရာရာကို စူးစူးရွရွၾကည့္ေနသည္။

အမွားအယြင္းမရွိဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီ သူ႕ဓားျမႇောင္ကိုထည့္ထားတဲ့ေနရာ အတိအက်ျဖစ္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ထထိုင္လိုက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနသည္။

ေနာက္ဆုံးတြင္၊ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ၏ႏႈတ္ခမ္းေပၚသို႔ လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို အသာအယာထိလိုက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္း၊ ကြၽန္ေတာ္အၿမဲေတြးမိတယ္။ ရွစ္ရႈန္းဒီႏွစ္ေတြမွာ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲလို႔။"

ခဏအၾကာတြင္၊ သူ႕ကိုယ္သူ ညည္းတြားရင္း အနည္းငယ္ ၿပဳံးလိုက္သည္- "....အာသိၿပီ။ ရွစ္ရႈန္း က်ိဳ႕က်စ္သမ္းနဲ႕ရွိေနတာမလား?"

"ကြၽန္ေတာ္စြန့္ပစ္ေျမထဲမွာ ရွိေနတုန္း၊ ရွစ္ရႈန္းကေတာ့ ေန႕တိုင္းသူနဲ႕အတူ ေနခဲ့တယ္။ ရွစ္ရႈန္း သူေသြးထိုးစကားေတြကိုယုံၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကိုသတ္ခ်င္ေနတာ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား"

အဲဒါနဲ႕ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီ၏လည္ပင္းကို ညွစ္ရန္လက္ကို ျမႇောက္လိုက္သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ လက္ဖဝါးေအာက္တြင္ လႈပ္ရွားေနေသာအလုံးတစ္လုံးႏွင့္ ႏွေးေကြးၿပီး တည္ၿငိမ္ေသာ အသက္ရႈသံမ်ား။ သူလုပ္ရမွာက လည္ပင္းကို ဖိအားအနည္းငယ္ေပးလိုက္႐ုံသာ၊ လြယ္လြယ္ကူကူ က်ိဳးသြားနိုင္သည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ထိုအမူအရာျဖင့္ မည္မွ်ၾကာေအာင္ ​ေနခဲ့သည္ကိုမသိ။ အဆုံးတြင္၊ မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းသည္ ရႈပ္ေထြးေသာအမူအရာျဖင့္ လက္ကိုလႊတ္လိုက္ၿပီး သူ၏အသက္ရႉသံေအာက္တြင္ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။ "....ရွစ္ရႈန္း စိတ္ေျပာင္းသြားမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ ရပါတယ္၊ ကြၽန္ေတာ္နည္းနည္း ထပ္ေစာင့္လိုက္မယ္။"

သူစကားေျပာေနစဥ္တြင္ သစ္႐ြက္ေမႊးရနံ႕က အခန္းတစ္ခန္းလုံးကို ပ်ံ့ႏွံ႕သြားခဲ့သည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ေနရာေပးေသာ ယခင္ေနရာ၌ မဟုတ္သည့္ေနရာတြင္ ျပန္လွဲလိုက္သည္။

အဲဒီအစား သူက ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕တစ္ကိုယ္လုံးကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဖက္ထားလိုက္ၿပီး နား႐ြက္ကိုဖိထားရင္း အသက္ရႈသံနဲ႕ တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္။ "ဒီေန႕ ကြၽန္ေတာ့္ကို မသတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွစ္ရႈန္းကို ေလ်ာ္ေၾကးအေနနဲ႕ နည္းနည္းေလးေတာ့ အျပစ္ေပးရမယ္...."

လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္မႈကို စြန႔္လႊတ္ခဲ့ေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ေတာ့ ငိုက္မ်ဥ္းၿပီး အိပ္မက္ေျမထဲသို႔ လ်င္ျမန္စြာ ခုန္ဆင္းသြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္နည္းနည္းျဖင့္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္သည္ တျဖည္းျဖည္း ပူေလာင္လာသလို ခံစားလိုက္ရကာ အပူခ်ိန္တက္လာၿပီး သူ႕ကိုယ္သူေတာင္ မထိနိုင္ေတာ့ေပ။ သူ႕ေျခလက္ေတြ အားနည္းလာၿပီး သူ႕တစ္ကိုယ္လုံး ထုံက်င္ေနကာ ခြန္အားေတြအကုန္ ဆုံးရႈံးသြားသလို။

အိပ္မက္ထဲမွာ၊ စပ်စ္ႏြယ္ပင္နဲ႕တူတဲ့ အရာႀကီးတစ္ခုက သူ႕ေျခေထာက္ေတြကို တြယ္တက္၊ ေျခက်င္းဝတ္ကို ျဖည္းညွင္းစြာဆြဲၿပီး သူ႕ပတ္ပတ္လည္မွာ ခ်ည္ထားခ်င္သလိုမ်ိဳး သူ႕ေျခေထာက္ေတြကို ခြဲထားပုံရသည္။ ၎သည္ သူ႕ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ က်ီစယ္ၿပီးကစားကာ တစ္ခါတစ္ရံ ပြက္ပြက္ဆူေနေသာ စမ္းေရတြင္းမွ ေရတစ္ငုံေသာက္ရန္ ေခါင္းကို ငုံ႕ထားေလ့ရွိသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ႐ုန္းကန္လိုေသာ္လည္း သူ႕လက္ႏွင့္ေျခမ်ားသည္ စြမ္းအင္မဲ့ကာ ထုံက်င္ေနၿပီး တိမ္တိုက္အေပၚမွ တိမ္တိုက္မ်ားေၾကာင့္ ေလထဲ၌ လြင့္ေမ်ာသြားေနသလို။

ဒီထူးဆန္းတဲ့ အိပ္မက္ကေန သူ႕ကိုယ္သူ ႐ုန္းထြက္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္စြာ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ သူလုပ္ခဲ့သမွ်ဟာ အက်ိဳးသက္ေရာက္ပုံမေပၚေပ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ နိုးထလာဖို႔ တြန္းအားေပးနိုင္တဲ့အခါ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြ ပူေလာင္လာၿပီး ေခါင္းမူးသြားသည္။ေရေသာက္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ႐ုန္းကန္ထလိုက္ရသည္။ ေျခဖေနာင့္က ေျမျပင္ကိုထိလိုက္တဲ့အခါ တုန္လႈပ္သြားတဲ့ ခံစားခ်က္က သူ႕ေျခဖေနာင့္ကေန တက္လာၿပီးကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ထိန္းမရေတာ့ဘဲ ဒူးေပၚ တည့္တည့္ ျပဳတ္က်သြားလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သူကထင္မွာလဲ?

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း လန႔္နိုးသြားသည္။ သူကုတင္ေပၚက အျမန္ဆင္းၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီကို အေနာက္ကေန ေပြ႕ဖက္လိုက္သည္ "ရွစ္ရႈန္း၊ ဘာျဖစ္တာလဲ?"

ယခုအခ်ိန္တြင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ အလြန္ထိခိုက္လြယ္ၿပီး ဘယ္ခႏၶာကိုယ္ထိေတြ႕မႈကိုမွ သည္းမခံနိုင္ေပ။ ဤကဲ့သို႔ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ သူသည္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ လြတ္လုနီးပါးျဖစ္ၿပီး မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ကန္ထုတ္လုနီးပါး ျဖစ္သြားသည္။

ျပန္ေကာင္းလာဖို႔ အခ်ိန္ယူၿပီးေနာက္ သူ႕အသံျပန္ေပၚလာခဲ့သည္- "ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး၊ အိပ္မက္ဆိုးမက္႐ုံပဲ၊ ငါ့ကိုေရတစ္ခြက္ေလာက္ ထည့္ေပးပါအုံး။"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ သူ႕ပါးျပင္မ်ား နီျမန္းေနၿပီး သူ႕မ်က္ရည္ခံမွဲ႕ကို ေပၚလြင္​ေစသည့္ သူကိုယ္တိုင္ပင္ သတိမမူမိေသာ အလွကိုျပသေနသည္ဆိုတာကို လုံးလုံးမသိလိုက္ေပ။

(T/N: အမေလးလင္လင္ႏွစ္ေယာက္လုံးက မ်က္လုံးနားမွာ မွဲ႕ေလးေတြနဲ႕😭✋)

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ သူ႕ေနာက္ေက်ာမွ ျဖာထြက္ေနေသာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈႏွင့္အတူ ေရတစ္ခြက္ထည့္ရန္ အျမႇီး​ေလးလႈပ္ကာ နာခံစြာထြက္သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထိုင္ေနရာမွထကာ ကုတင္ေခါင္းရင္းကို မွီ၍ မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္း၏ ဒီလိုပုံစံသည္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။

စြန့္ပစ္ေျမရဲ႕ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ေကာင္းကင္မွာ အဝါေရာင္သဲေတြဖုံးလႊမ္းေနတဲ့ "ဖုန့္ေတာင္" လို႔အမည္ရတဲ့ ေတာင္ႀကီးတစ္ေတာင္ရွိတယ္၊ ႏွင္းခဲေတြ၊ ေလေတြက မႈန္မွိုင္းေနၿပီး ေတာင္လိုဏ္ဂူေတြဟာ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ​ၿငိမ္းသြားေလာက္မည္ဟု ထင္ရသည့္ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းေရာင္မ်ား ေတာက္ပေနသည္။

ဂူထဲတြင္၊

ရာထူးျမင့္ပုံရေသာ သားရဲအေမႊးျဖင့္ ရစ္ပတ္ထားေသာ ဝါၾကန့္ၾကန့္အသားေရာင္ႏွင့္ လူတစ္ေယာက္သည္ ေရွ႕သို႔ငုံ႕၍ သူ၏ မ်က္လုံးမ်ားက ေတာက္ပေနသည္။ "မင္း ေသခ်ာျမင္လိုက္တာ ေသခ်ာရဲ႕လား? တကယ္က ႐ႊီရွင္းက်ီလား?"

လက္ေအာက္ငယ္သားက ဤသို႔ျပန္ေျပာသည္- "ကြၽန္ေတာ္တပ္ဆုတ္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက တကယ္ျမင္လိုက္တာပါ။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းေဘးမွာရပ္ေနသူက ဖုန္းလင္ေတာင္၊ ခ်င္းက်င့္အရွင္ရဲ႕ ပထမဆုံးတပည့္ ႐ႊီရွင္းက်ီပါ။ အဲဒီႏွစ္၊ ေကာင္းကင္အဆင့္ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပတဲ့ေန႕မွာ ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ကိုတစ္ႀကိမ္ေတြ႕ဖူးတဲ့အတြက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မွတ္မိပါတယ္။"

သားရဲေမႊးဝတ္ထားေသာသူသည္ ႐ႊင္လန္းစြာ ၿပဳံးကာ ရယ္ေမာရင္း လက္ခုပ္တီးလိုက္သည္။ "ေကာင္းတယ္၊ အရမ္းေကာင္းတယ္။ သူနဲ႕သာဆိုရင္ ငါတို႔မွာ ဒီစြန့္ပစ္ေျမႀကီးထဲက ထြက္ဖို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရသြားၿပီ။"

ေအာက္ကလူမ်ားက နားမလည္နိုင္ဘဲ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္သြားသည္။

သားရဲေမႊးဝတ္ထားေသာသူသည္ သူ၏႐ႊင္လန္းမႈကို မ်ိဳသိပ္ထားကာ "ငါေမးမယ္၊ အခု ဖုန္းလင္ေတာင္၏ အရွင္သခင္က ဘယ္သူလဲ?"

ထိုလူကို ေျပာလိုက္ေသာအခါ ေအာက္ကလူတိုင္းသည္ သြားမ်ားကို အံႀကိတ္လိုက္ၾကကာ "က်ိဳ႕က်စ္သမ္းပါ" ဟု ဝန္ေလးေသာအသံျဖင့္ ေျဖသည္။

သားရဲေမႊးနဲ႕လူက "ဟုတ္တယ္၊ ငါတို႔ ႐ႊီရွင္းက်ီကိုဖမ္းၿပီး က်ိဳ႕က်စ္သမ္းနဲ႕ အလဲအလွယ္လုပ္နိုင္သေ႐ြ႕ သူငါတို႔ကို ေသခ်ာေပါက္ လႊတ္ေပးမွာ!"

တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္က ကန့္ကြက္သည္။ "က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက ႐ူးေနတာ၊ သူကငါတို႔ကို သတ္ပစ္ခ်င္ေနတာ။ ႐ႊီရွင္းက်ီလိုလူတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႕ ဒီလိုလုပ္ရမွာလဲ..."

"ဘာလို႔မလုပ္ရမွာလဲ" သားရဲဝတ္ထားေသာလူက ၾကမ္းတမ္းစြာရယ္ေမာၿပီး "က်ိဳ႕က်စ္သမ္းနဲ႕ မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းက တူတူပဲ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးက ႐ႊီရွင္းက်ီ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ပ်ိဳးေထာင္လာတာ။ ႐ႊီရွင္းက်ီမွာ အကၤ်ီလက္ျပတ္ရွိေနမယ္လို႔ ဘယ္သူကထင္ထားမွာလဲ? သူကယ္တင္ၿပီး ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့ ရွစ္သိေလးေတြအားလုံးက ကယ္ရတန္တယ္။ သူနဲ႕ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းတို႔ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက တျခားသူေတြနဲ႕ မတူဘူး။ ငါတို႔သာ သူ႕ရွစ္ရႈန္းကို ဖမ္းနိုင္ရင္ သူ႕ဘဝလမ္းေၾကာင္းကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆုပ္ကိုင္ထားရသလိုပဲ!"

သူစကားမ်ားမ်ားေျပာေလ စိတ္လႈပ္ရွားေလေလ၊ "ဒီႏွစ္တစ္ေလွ်ာက္လုံး ငါဓားျပျဖစ္ေနတာ ၾကာၿပီ! ငါတို႔႐ႊီရွင္းက်ီကို သိမ္းပိုက္လိုက္႐ုံပဲ ၿပီးတာနဲ႕..."

ေခ်ာေမာလွပေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ ေက်ာက္နံရံကို မွီ၍ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေတြးေတာစဥ္းစားၿပီးေနာက္ သားရဲဝတ္လူ၏ ဇြဲလုံ႕လျဖင့္ အသံဗလံမ်ားကို ႏွောက္ယွက္ရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္- "႐ႊီရွင္းက်ီ ႐ုတ္တရက္ ဒီေျမရိုင္းမွာ ေပၚလာတယ္၊ အဲဒါ မထူးဆန္းဘူးလား။ ဒီဆယ္ႏွစ္အတြင္းမွာ စြန႔္ပစ္ေျမရဲ႕ေသာ့ကို ကိုင္ထားတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာလူက က်ိဳ႕က်စ္သမ္းဆိုေတာ့ သူဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ?"

သူမျခယ္ထားတဲ့ လက္သည္းအသစ္ေလးေတြနဲ႕ ကစားရင္း ႏႈတ္ခမ္းေတြက ၿပဳံးၿပဳံး႐ႊင္႐ႊင္နဲ႕ "႐ႊီရွင္းက်ီက အိပ္ယာေပၚမွာ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းကို မျပဳစုနိုင္လို႔မ်ားလား? ဒါမွမဟုတ္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက သူ႕ကိုတာဝန္တစ္ခုနဲ႕ ဒီေနရာကို လႊတ္လိုက္တာလား? ဥပမာ၊ သူရဲ႕လိမၼာတဲ့ ရွစ္သိေလး မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို သတ္ပစ္ဖို႔ေပါ့။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မုန့္ခ်ဴံ႕ကြမ္းက စြန့္ပစ္ေျမေပၚမွာ ထူးျခားတဲ္တည္ရွိမႈတစ္ခုပဲေလ။ တကယ္လို႔ သူ႕မွာသာ ေျမရိုင္းကေနခြဲထြက္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိတယ္ဆိုရင္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းလည္း တားဆီးမွာပဲ။ .....ျဖစ္နိုင္ေျခ ႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုသာဆိုရင္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ဒီမွာခ်ဳပ္ထားဖို႔က အဓိပၸာယ္မရွိဘူး၊ ေျခေထာက္ေပၚ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးကို ပစ္ခ်သြားမိသလိုပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။"

သားရဲဝတ္ထားေသာလူသည္ စကားမေျပာနိုင္။ သူေတြးေလေလ၊ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ေလေလ ျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ မတတ္နိုင္ဘဲ စိတ္ပ်က္ေနေသာအၾကည့္ကို ထုတ္ျပလာသည္။

သူက ခါးခါးသီးသီး ထုတ္ေျပာသည္။ "ဟုတ္တယ္။ ႐ႊီရွင္းက်ီ အဲ့အခ်ိန္က သူ႕ဆရာကို သတ္ပစ္ခဲ့တဲ့အခ်က္က ေကာင္းကင္ေအာက္ကလူတိုင္းသိတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုပဲ။ ဒီလိုစက္ဆုပ္စရာေကာင္းတဲ့သူ မလုပ္နိုင္တာဘာရွိမွာ မို႔လို႔လဲ?

အမ်ိဳးသမီးသည္ သံမဏိမျဖစ္လာသည့္စတီးကို မုန္းတီးကာ သူမ၏လွ်ာကို ႏွစ္ႀကိမ္ကိုက္ၿပီး သားရဲဝတ္လူဆီသို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ သူမသည္ သူ႕ေက်ာက္ခုံေပၚတြင္ ထိုင္ခ်လိဳက္ၿပီး သူ႕လက္ေမာင္းကို ရင္ဘတ္ျဖင့္ဖိကာ "႐ႊီရွင္းက်ီက လုံးဝအသုံးမဝင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာလို႔လဲ"

သားရဲဝတ္ထားေသာလူက၊ "....မင္းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

အမ်ိဳးသမီးသည္ သားရဲဝတ္ထားေသာလူ ၏ႏႈတ္ခမ္းကြဲမ်ားကို က်ီစယ္ေနသည္- "က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက စြန့္ပစ္ေျမနဲ႕ေဝးေပမယ့္.....ရွင္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို မထိန္းခ်ဳပ္ခ်င္ဘူးလား။ သူသိမ္းယူထားတဲ့ စြန႔္ပစ္ေျမရိုင္းရဲ႕ အရွင္သခင္ရာထူးကို ျပန္မသိမ္းခ်င္ဘူးလား?"

ခ်ဳံ႕ကြမ္း- ငါ့မွာ စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္နိုင္တဲ့ အထူးနည္းပညာရွိတယ္။

ရွစ္ရႈန္း:.....လစ္.

ခ်ဳံံ့ကြမ္း: ဝုတ္!

____________