ျပင္ပမွသတ္ျဖတ္ျခင္းႏွင့္ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားသည္ ရွားပါးသည္မဟုတ္ေပ၊ ႀကီးမားေသာအေရအတြက္သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ စြန့္ပစ္ေျမရိုင္းထဲသို႔ ပထမဆုံးေရာက္ရွိသည့္ေန႕၏ တပ္ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ လုံးဝႏွိုင္းယွဥ္မရနိုင္ေၾကာင္း ေျပာနိုင္သည္။

......ကံ​ေကာင္းေထာက္မစြာ၊ ထိုေန႕ႏွင့္မတူဘဲ၊ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အျပင္ဘက္ခံစစ္တပ္ဖြဲ႕တြင္ ပါဝင္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အျခားသူမ်ားမည္မွ်အားေကာင္းသည္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမသိရေသာ္လည္း မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ဝတၳဳထဲတြင္ သူေမြးထားသည့္ေသြးသားအျဖစ္ မွတ္ယူနိုင္သည္။ ေျမရိုင္းမွဘီလူးတစ္ဝက္ေလာက္က ေမွ်ာ္စင္ကို ဝိုင္းရံထားေသာ္လည္း မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္း ခုခံကာကြယ္ေနသေ႐ြ႕ မထိမခိုက္ဘဲ ဆုတ္ခြာနိုင္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤသက္သာရာရလာေသာ ခံစားခ်က္ ဘယ္ကေရာက္လာမွန္း မေျပာနိုင္ေသာ္လည္း ၎ကို ေလးေလးနက္နက္ စူးစမ္းရန္ ယခုအခ်ိန္တြင္ သူစိတ္မ၀င္စားနိုင္။

ခဏၾကာ ဓါးသြားသံမ်ား၊ ခိုက္ရန္ျဖစ္သံမ်ားကို နားေထာင္ၿပီးေနာက္ သူသည္ အဝတ္အစားမ်ားကို ဆြဲယူကာ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ထုပ္ပိုးၿပီးေနာက္ ပ်င္းရိစြာ ကုတင္ေပၚ ျပန္လွဲခ်လိဳက္သည္– “ဖုန့္ေတာင္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္က အဲဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ခ်ဳပ္ခံထားရတဲ့သူလား?”

က်ိဳးဝမ့္က ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီလည္း အၾကမ္းဖ်င္း မွန္းဆထားသည္။

ဖုန့္ေတာင္၏ေခါင္းေဆာင္၊ သားရဲလူသားသည္ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္း ႏွင့္တစ္ႀကိမ္သာေတြ႕ဆုံခဲ့ၿပီး ထိုကဲ့သို႔ေသာဝမ္းနည္းဖြယ္အေျခအေနသို႔ေရာက္သြားခဲ့သည္။ စြန့္ပစ္ေျမမွ လူအနည္းငယ္သည္ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ ယွဥ္နိုင္မည္ဟု ဟိုးေရွးေရွးကတည္းက သိခဲ့ေသာ္လည္း၊ ဤအျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ အမွန္ပင္ ေ႐ြးရလြယ္ကူေသာ အရိုးမဟုတ္ေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။

သူ႕ေျခေထာက္ေပၚရွိ သံႀကိဳးမ်ားကို ဖယ္ထားၿပီးျဖစ္သည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မ်က္လုံးမ်ားကို အနည္းငယ္မွိတ္ထားၿပီး သူ႕ေျခက်င္းဝတ္ကို အႀကိမ္အနည္းငယ္ လွည့္ကာ “မင္း ဘာေျပာလိုက္တာလဲ? အဲဒီလူေတြက သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ကို အသက္စြန့္ၿပီးကယ္ဖို႔ လုပ္ေနတာလား?"

က်ိဳးဝမ့္က “ကြၽန္မသိသေလာက္ေတာ့ မုံ႕သာ့ေကာနဲ႕ ကြၽန္မဦးေလးတို႔ စြန့္ပစ္ေျမထဲမ၀င္ခင္တုန္းက ဖုန့္ေတာင္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္က ဒီနယ္ေျမရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး အားလုံးရဲ႕ေလးစားမႈကိုခံရတယ္။ မုံ႕သာ့ေကာ စြန့္ပစ္ေျမကိုေရာက္လာၿပီး ဒီေနရာမွာ အေျခခ်ကတည္းက ဖုန့္ေတာင္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္က ေထာင့္ေပါင္းစုံကေန မုံ႕သာ့ေကာကို ဖိႏွိပ္တယ္။ အဲ့လိုနဲ႕ ဖုန့္ေတာင္က ကြၽန္မတို႔ကို အရန္းမုန္းၿပီး တစ္ခါတေလ မုံ႕သာ့ေကာမရွိတဲ့အခ်ိန္ ကြၽန္မတို႔ကိုသတ္ဖို႔ လူစုၿပီး အခြင့္ေကာင္းယူတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ သူတို႔က မုံ႕သာ့ေကာ ထြက္သြားတာကိုမေစာင့္ဘဲ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ကို ျပန္ေခၚမယ္လို႔ကတိျပဳၿပီး မ်က္ကန္းဆုံမွိတ္ၿပိး လာတိုက္ၾကတယ္။ ဒါသစၥာရွိၿပီး ေျဖာင့္မတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ပါပဲ”

႐ႊီရွင္းက်ီ ေခါင္းကို ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ေခါင္မိုးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ရယ္ေမာကာ ညည္းတြားလိုက္သည္။ “....သစၥာရွိၿပီး ေျဖာင့္မတ္တယ္အာ”

က်ိဳးဝမ့္: "ဘာျဖစ္လို႔လဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီ "အားလုံးမွားတယ္"

က်ိဳးဝမ့္ အံ့ဩသြားသည္။ သူမသည္ နံရံကိုမမွီေတာ့ဘဲ ကုတင္ေဘးနားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ ထြင္းထုထားတဲ့ ကုတင္ေဘာင္ကို မွီရင္း လက္ႏွစ္ဖက္ကိုပိုက္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ “ဘယ္လို?”

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕လက္ေပၚ ေခါင္းေနာက္ကိုထားကာ ေခါင္းအုံးၿပီး "မင္းကို ေမးအုံးမယ္၊ မင္းတို႔ထဲကတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဖုန့္ေတာင္အုပ္စုက ျပန္ေပးဆြဲသြားေပမယ့္ ကယ္တင္ဖို႔အတြက္ ႀကီးမားတဲ့ စမ္းသပ္မႈေတြနဲ႕ ဒုကၡေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုရင္ မင္း ကယ္တင္မွာလား?"

က်ိဳးဝမ့္က မေတြးဘဲ တုံ႕ျပန္ခဲ့သည္– “ျပင္းထန္တဲ့ စမ္းသပ္မႈေတြက ေစာင့္ႀကိဳေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘာျဖစ္လဲ? သြားရမွာပဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "ဘာလို႔လဲ?"

က်ိဳးဝမ့္က "ဒါအေၾကာင္းျပခ်က္ လိုေသးလို႔လား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "ဘာလို႔ မလိုရမွာလဲ?"

က်ိဳးဝမ့္: "ရွင္ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာရင္း “လူဦးေရနည္းတဲ့ေနရာမွာ အျငင္းပြားမႈေတြလည္း နည္းတယ္။ လူမ်ားေလေလ၊ အျငင္းပြားမႈ မ်ားေလေလပဲ။ ဖုန့္ေတာင္က စြန့္ပစ္ေျမမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေလာက္ ေက်ာက္ခ်ထားတာ။ သူတို႔က ေျဖရွင္းရခက္တယ္၊ လက္ေအာက္ငယ္သားမ်ားတယ္၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေကာင္းတယ္။ ဖုန့္ေတာင္ေခါင္းေဆာင္ရာထူးကို လူဘယ္ေလာက္ လိုခ်င္တပ္မက္ေနလဲ မသိရဘူး။ တကယ္လို႔ ငါသာ ဖုန့္ေတာင္ရဲ႕အဖြဲ႕ဝင္သာဆို ေခါင္းေဆာင္ေသေသရွင္ရွင္ ဂ႐ုစိုက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီအခြင့္အေရးကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဖုန့္ေတာင္ရဲ႕ပုလႅင္ကို သိမ္းပိုက္ဖို႔ပဲ ငါ့ရဲ႕ခြန္အားကိုခ်န္ထားလိုက္မွာ။ ဒါကမွ မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ မဟုတ္လား?”

က်ိဳးဝမ့္က ဒါကိုၾကည့္ၿပီး ဒီစကားေတြက နည္းနည္းေတာ့ ရိုင္းစိုင္းေပမယ့္ အမွန္တရားတစ္ခုေတာ့ ရွိသည္၊ ဒါေၾကာင့္ သူမ လိုက္ပါလာခဲ့သည္- “....ဆိုေတာ့?"

"ဖုန့္ေတာင္ကလူေတြက ေသတဲ့အထိတိုက္ဖို႔ အသိုက္ကို ခ်န္ထားခဲ့တယ္ မဟုတ္လား?" ႐ႊီရွင္းက်ီက "သူတို႔ရဲ႕ဆက္ဆံေရးကိုတန္ဖိုးထားၿပီး သစၥာေစာင့္သိတဲ့လူေတြ ဒီကမၻာေပၚမွာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔ ငါယုံၾကည္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အရပ္ရပ္ကို ျပန႔္က်ဲေနတဲ့ဖုန့္ေတာင္က ဒီအဖြဲ႕ဟာ စိတ္ရင္းမွန္နဲ႕ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြလို႔ ငါမယုံဘူး။ သူတို႔ဒီေလာက္ အရမ္းစိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းေနရေအာင္ တစ္ခုခု ႀကံစည္ေနရမယ္"

သူထထိုင္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်လိဳက္သည္။ "...ဖုန့္ေတာင္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္မွာ သူတို႔အသက္နဲ႕ ထိုက္တန္တဲ့ တစ္ခုခုေတာ့ ရွိရမယ္”

သူေျပာရင္း က်ိဳးဝမ့္ကို မ်က္လုံးမွိတ္ျပရင္း “ဘယ္လိုလဲ? ဖုန့္ေတာင္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္မွာ ဘယ္လို ကတ္မ်ိဳးဖြက္ထားလဲဆိုတာ ငါနဲ႕အတူ သြားၾကည့္ခ်င္လား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ အၿပဳံးသည္ ၾကည့္ရအရမ္းေကာင္းသည္၊ ေၾကာ့ရွင္းၿပီး ႐ႊင္လန္း၊ အားအင္ျပည့္ေစၿပီး ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သည္။ တစ္ဖက္လိင္အေပၚ စိတ္ဝင္စားမႈမရွိေသာ က်ိဳးဝမ့္ေတာင္ သူ၏အၿပဳံးေၾကာင့္ မိန္းေမာေတြေဝသြားသည္။

ေနာက္တစ္စကၠန့္တြင္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီ တစ္ဖက္သို႔လွည့္သြားၿပီး ထရန္ျပင္လိုက္ေသာအခါ သူ႕ေျခေထာက္မ်ား ေပ်ာ့ေခြၿပီး က်ိဳးဝမ့္ေရွ႕ ဒူးေထာက္က်သြားသည္။

....မေန႕က ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ စဥ္းတီတုံးေပၚမွ အသားအျဖစ္ ညဝက္ေလာက္အထိ ေနခဲ့ရသည္။ သူ၏ဂုဏ္အသေရရွိေနဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏ခါးကေတာ့ အလြန္နာေနပါသည္။

က်ိဳးဝမ့္သည္ ေခ်ာင္းဆိုးၿပီး သူမ၏ၾကည္ႏူးမႈကို ဖုံးကြယ္ရန္ ပတ္တီးအလႊာျဖင့္ ပတ္ထားသည့္ လက္ဖဝါးျဖင့္ ပါးစပ္ကို အုပ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အေရထူၿပီး ရွက္႐ြံ႕ျခင္းမရွိေပ။ သူသည္ က်ိဳးဝမ့္၏ ဦးတည္ရာသို႔ လက္တစ္ဖက္ကို ဆန႔္ကာေဝွ႕ယမ္းၿပီး သူ႕ကိုကူညီရန္ လႈံ႕ေဆာ္ေပးသည္။

က်ိဳးဝမ့္က သူ႕ကို လက္တစ္ဖက္ ေပးကာ သူ႕ရဲ႕ ညာဖက္သစ္သားကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ဆြဲမလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ညာလက္ကို လက္ေကာက္ဝတ္မွ ေသသပ္စြာ ျဖတ္ေတာက္ထားတာေၾကာင့္ သူ႕ကို ကူညီေပးခ်ိန္မွာ က်ိဳးဝမ့္က သူ႕ရဲ႕ေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့ ေျခလက္ေတြ ေနာက္ကြယ္က ဇာတ္လမ္းကို အလြန္စိတ္ဝင္စားပုံရသြားၿပီး ခြဲမွတ္ကို တစ္ခ်က္ေလာက္ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

က်ိဳးဝမ့္အတြက္ မ်ားစြာ ဆန္းစစ္ေလ့လာၿပီးေနာက္၊ အမွန္မွာ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤလူမ်ားကို ဖုန့္ေတာင္မွ လွိုင္းလုံးႀကီးမ်ားလို ေပၚထြက္ေစရန္ တြန္းအားေပးနိုင္မည့္ အရာမွာတစ္ခုသာရွိေၾကာင္း သူ႕စိတ္ထဲတြင္ သိလိုက္ရသည္။

....ေျမရိုင္းမွ တံခါးေပါက္အတြက္ အဓိက အပိုင္းအစမ်ားထဲမွ တစ္ခုမွာ ဖုန့္ေတာင္ေပၚတြင္ ျဖစ္သည္။

ဖုန့္ေတာင္ေခါင္းေဆာင္ေနရာသည္ မည္သူမဆိုယူနိုင္ေသာရာထူးျဖစ္ေသာ္လည္း အဖိုးတန္ေသာ့ကို ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ပါက ထိုလူမ်ားအတြက္ ေကာင္းကင္ကိုျပန္လည္ျမင္ေတြ႕ရန္ တစ္ခုတည္းေသာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သတ္ေသရန္ႏွင့္ ၎တို႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည့္အရာမွာ အဆုံးမဲ့ဆင္းရဲဒုကၡသာ။

ဒါဆို ဖုန့္ေတာင္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ရာထူးကို သိမ္းပိုက္ဖို႔က ဘာေၾကာင့္လဲ? ေသျခင္းတရားကို ေစာင့္ဆိုင္းရင္း ရွင္သန္ရန္ နည္းလမ္းတစ္ခုသာ ျဖစ္ေပသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ေသာ့အပိုင္းေလးခုကို မည္သည့္ေနရာတြင္ ဝွက္ထားသည္ကို သိသည္။ သူ႕မူလရည္႐ြယ္ခ်က္အရ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္း ေျမရိုင္းထဲမွ ႐ုန္းထြက္မရေအာင္ ေသာ့ကိစၥကို အခ်ိန္အၾကာႀကီး ဖုံးကြယ္ထားခ်င္ခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ဖုန့္ေတာင္ဂိုဏ္း၏ ကယ္တင္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈသည္ အလြန္ျပင္းထန္ၿပီး မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္လည္း တုံးအေသာ လူမဟုတ္ေပ။ အကယ္၍ သူ၏ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္သာ ေျခတစ္လွမ္းကြာသြားပါက ဖုန့္ေတာင္ေခါင္းေဆာင္တြင္ လူတိုင္း ၎တို႔၏အသက္ကို စြန႔္ထိုက္သည့္ အဖိုးတန္အရာတစ္ခု ရွိသည္ကို ခန႔္မွန္းနိုင္မည္ျဖစ္သည္။

မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ အျခားသူမ်ား ဤအခ်က္ကို ရွာေတြ႕ရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနမည့္အစား ႐ႊီရွင္းက်ီကိုယ္တိုင္ ႀကိဳတင္စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္းက ပိုေကာင္းပါသည္။

ေသာ့အပိုင္း၏ေနရာကို ေအာင္ျမင္စြာ မွ်ားထုတ္နိုင္လွ်င္ အေကာင္းဆုံးပင္၊ သို႔ေသာ္ မတတ္နိုင္လွ်င္လည္း အနည္းဆုံးေတာ့ အဖိုးတန္ေသာ အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕ကို သူရရွိနိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုပဲ တြက္ေနပါေစ သူ႕အျမတ္ပဲ။

ခါးႏွင့္ ေျခေထာက္မ်ား နာက်င္ကိုက္ခဲျခင္းမ်ား သက္သာလာၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ က်ိဳးဝမ့္တို႔သည္ သားရဲလူကို အက်ဥ္းခ်ထားေသာ အခန္းငယ္ေလးသို႔ အတူတူသြားၾကသည္။

သားရဲလူမွာ မေရရာေသာ ႀကိဳတင္သတိေပးခ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္နိုင္ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္ကို သူနိုးေနၿပီျဖစ္သည္။

တံခါးေခါက္သံၾကားေတာ့ ေခါင္းငုံ႕ၿပီး အေပၚကိုၾကည့္လိုက္ကာ သူ႕အမူအရာက တခဏတာ ပ်က္ယြင္းသြားၿပီး ျပင္းထန္စြာ ၿပဳံးျပလိုက္သည္- "ဘယ္သူလဲၾကည့္ပါအုံး၊ ရာဇဝတ္မႈက်ဴးလြန္ၿပီး ေျဖာင့္မတ္တဲ့လမ္းကို သစၥာေဖာက္ခဲ့တဲ့ ႐ႊီရွင္းက်ီကိုး!"

က်ိဳးဝမ့္သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ငုံ႕ၾကည့္ကာ တိတ္ဆိတ္ေန၏။

ဘယ္လိုပဲၾကည့္ၾကည့္ ဒီစကားေတြက မူလပိုင္ရွင္ကို ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းဖို႔ ရည္႐ြယ္ထားတာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီက အဲဒါကို အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့သာ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သည္။

သူသည္ သားရဲလူထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ထိုင္ခ်ကာ “မင္း အခု စကားေျပာနိုင္ၿပီလား? ေကာင္းၿပီ၊ မင္းငါေျပာတာ ၾကားရလား? "

သားရဲလူသည္ ေသြးစြန္းေသာ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ သူ႕ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ျပတင္းေပါက္ငယ္ေလးကို ၫႊန္ျပသည္- “နားေထာင္၊ မင္းရဲ႕လက္ေအာက္ငယ္သားေတြက မင္းကို ကယ္တင္ဖို႔ ဒီေရာက္ေနၿပီ။ ေျပာၾကည့္အာ၊ ပထမ၊ မင္းက ႐ုပ္မေခ်ာဘူး၊ ဒုတိယက မင္းမိန္းမကိုလည္း ဒုကၡေပးမယ့္ ၿဂိဳလ္ဆိုးပုံေပါက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းကိုကယ္တင္ဖို႔ ဘာလို႔ သူတို႔အသက္ကို ႀကိဳးတန္းေပၚတင္ထားတာလဲ?"

သားရဲလူသည္ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ တံေတြးေထြးလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အၾကာႀကီးျပင္ဆင္ထားၿပီး တစ္ဖက္သူ၏Adam's apple အေၾကာဆြဲသြားတာကိုေတြ႕ေသာအခါ တမင္တကာေရွာင္တိမ္းလိုက္ေသာေၾကာင့္ သားရဲလူ၏ ေသြးသလိပ္သည္ ေနာက္ဆုံးတြင္၎၏ပစ္မွတ္ကို လြဲေခ်ာ္ကာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ဆင္းသက္သြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ယက္ေတာင္ကို ဘယ္ဘက္လက္မွာ ကိုင္ထားၿပီး ညာလက္ရဲ႕ေနာက္ခုံကို ထိလိုက္သည္- "မင္းလည္ေခ်ာင္း စိုစြတ္ေစၿပီး ယားယံတာသက္သာေစဖို႔ တံေတြးေတြ သိမ္းထားလိုက္တာ ပိုေကာင္းမယ္"

သားရဲလူ၏ မ်က္လုံးထဲမွအၾကည့္သည္ ပိုျပင္းထန္လာေသာ္လည္း ကံမေကာင္းစြာပဲ သူ႕ေက်ာရိုးက ပ်က္စီးေနၿပီး လုံးဝေလျဖတ္သြားခဲ့သည္။ သူ၏ဝိညာဥ္စြမ္းအားမ်ား ရွိေနေသာ္လည္း ၎ကို လုံးဝအသုံးမခ်နိဳင္ပါ။ သူ ေဒါသထြက္ၿပီး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္ေနသည္၊ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရေသာအခါတြင္ သူ႕မ်က္လုံးမ်ားက ေဒါသတႀကီး နီရဲေနသည္- "မင္းက ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးလဲ? ရိုင္းစိုင္းယုတ္မာတဲ့ အႀကံအစည္ေတြ အျပည့္နဲ႕ သီလမရွိ အမူအက်င့္မရွိတဲ့ေကာင္။ အရင္ဆုံး မင္းရဲ႕ေလးစားထိုက္တဲ့ဆရာကို သတ္ၿပီး ယုန္သခင္လိုလိုနဲ႕ အဲ့အက်င့္ပ်က္တဲ့ မင္းဂိုဏ္းရဲ႕ရွစ္သိေတြနဲ႕ ေပါင္းစည္းသြားတယ္။ လက္ေတြ႕ကမၻာက မင္းရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြ အားလုံးကို စြန့္ပစ္ေျမက ငါတို႔က မသိဘူးလို႔ ထင္ေနတာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သားရဲသူကို စိုက္ၾကည့္ကာ မ်က္ခုံးပင့္ၿပီး စကားရပ္လိုက္သည္။

က်ိဳးဝမ့္သည္ အနားမွာ ရပ္ၾကည့္ေန႐ုံသာ တာဝန္ရွိသည္။ ဒီလိုစစ္ေဆးေမးျမန္းမႈေတြမွာ သူမ မပါဝင္ခဲ့ဖူးေပ။

စစ္ေဆးေမးျမန္းရန္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဤအခန္းငယ္ကို တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သုံးရက္ သို႔မဟုတ္ ငါးရက္ၾကာတိုင္း၊ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ လူအခ်ိဳ႕ကိုေျမရိုင္းမွ ေခၚေဆာင္လာၿပီး လူတိုင္း၏ေနာက္ကြယ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း စစ္ေဆးေမးျမန္းသည္။

သူတို႔ မဝင္ခင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ မာနႀကီးခဲ့ခဲ့၊ တစ္ခန္းတည္းမွာ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ ခဏေလာက္ အခ်ိန္ေပးၿပီး ျပန္ထြက္လာတဲ့အခါ အားလုံးက ငယ္သားမ်ားကဲ့သို႔ နာခံၾကလိမ့္မည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ တိတ္ဆိတ္မႈကို သတိျပဳမိလိုက္ရာ သားရဲလူ၏ ေမာက္မာမႈသည္ တစ္ဖန္ ေတာက္ေလာင္လာသည္။

"ငါက လြင္ျပင္မွာရွိေနလို႔ မင္းရဲ႕ ညစ္ပတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြအားလုံးကို မသိဘူးလို႔မ်ား မင္းထင္ေနတာလား?" သားရဲလူက ရိသဲ့သဲ့ျဖင့္ “ငါ့ေဘးမွာ မယားငယ္လွလွေလးရွိတယ္။ သူ႕နာမည္ကို ငါေျပာျပလိုက္ရင္ မင္းအံ့ၾသသြားအုံးမယ္။ သူမက မင္းနဲ႕သိၿပီး မင္းရဲ႕အရႈပ္ေတာ္ပုံအေၾကာင္းနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ပိုၿပီးေတာင္အသိႂကြယ္..."

သူစကားမဆုံးခင္မွာ ႐ႊီရွင္းက်ီက ႐ုတ္တရတ္ ေကာက္ကိုင္လိုက္ၿပီး သူ႕မ်က္ႏွာကို နံရံနဲ႕ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖိခ်လိဳက္သည္။

မူလက ဒဏ္ရာအျပင္းအထန္ရခဲ့ၿပီး ယခုအခါ ဆံပင္မ်ား ဆုပ္ကိုင္ခံထားရကာ ေခါင္းကို နံရံႏွင့္ ပြတ္တိုက္ခံေနရသည္။ သူ႕(XXZ)ကို ျပန္တိုက္ဖို႔ နည္းလမ္းမရွိ။ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ ပုံပ်က္သြားသည္အထိ နံရံႏွင့္ ဖိခံထားရၿပီး ေဒါသအမ်က္ ေတာက္ေတာက္မ်ား ျပင္းထန္လာသည္ကို ေျပာနိုင္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ေခါင္းကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ညွစ္လိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က ေလွာင္ေျပာင္ေသာ အၿပဳံးတစ္ခုအျဖစ္ ေကြးသြားသည္။ "....မင္းရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သတိေလးေပးရအုံးမယ္။ ဒါမင္းရဲ႕ ဖုန့္ေတာင္လား? ငါကို ရယ္စရာလာေျပာရေအာင္ မင္းကဘာ​ေကာင္မို႔လို႔လဲ?"

က်ိဳးဝမ့္ အံ့ၾသသြားၿပီး ေလခြၽန္လိုက္သည္။

.....မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ နည္းလမ္းမ်ားကို ယခုမွစ၍ နားလည္လာသည္။

သားရဲလူသည္ သူ႕ဦးေခါင္းေပါက္ကြဲလုနီးပါး ေဒါသတႀကီးျဖစ္သြားသည္- "႐ႊီရွင္းက်ီ၊ ငါက်ိန္ရဲတယ္ ငါဆြဲၿဖဲ.."

႐ႊီရွင္းက်ီက "ဘာကို ဆြဲၿဖဲမွာလဲ?"

သူသည္ သားရဲလူ၏ေခါင္းကို ဖိကာ ၾကက္ဥတစ္လုံးခြဲသလို နံရံႏွင့္ ႏွစ္ႀကိမ္ေခါက္သည္။

သားရဲလူဟာ က်င့္ႀကံမႈ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ရွိေနဆဲလို႔ မွတ္ယူထားနိုင္တုန္းပင္၊ ေသမ်ိဳးတစ္ေယာက္၏ ခြန္အားျဖင့္ သူ႕ေခါင္းကို ကြဲသြားေအာင္ မဖြင့္နိုင္ေပမယ့္ ဒီလိုကစားခံေနရခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒါသျဖစ္ေနပါၿပီ။ "႐ႊီရွင္းက်ီ မင္းေမ..."

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ၏ သည္းမခံနိုင္ေသာ ေဒါသႏွင့္ အဓိပၸါယ္မဲ့ေသာ စကားမ်ားကို နားေထာင္ရန္ အလြန္ပ်င္းေနၿပီျဖစ္ၿပီး က်ိဳးဝမ့္ထံသို႔ လွည့္ကာ "မင္းမွာ ဓားျမႇောင္တစ္ေခ်ာင္းရွိလား?"

ဤအသက္ဝင္ေသာရွိုးကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကည့္ရႈၿပီးေနာက္ က်ိဳးဝမ့္သည္ မီးထဲသို႔ ေလာင္စာအနည္းငယ္ထည့္ခ်င္ေနသည္။ ေျခေထာက္မွာ ခ်ည္ႏွောင္ထားတဲ့ ဓားျမႇောင္တစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲထုတ္ၿပီး အေပၚကိုပစ္လိုက္သည္။ သူမလက္ထဲတြင္ ဓားခြၽန္ကို ကိုင္ထားၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီထံသို႔ ေပးလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက "မင္းငါ့ကို ေပးစရာ မလိုပါဘူး၊ ဓားျမႇောင္ကို နည္္းနည္းေလာက္ ေဝ့ယမ္းလိုက္႐ုံပဲ"

က်ိဳးဝမ့္က အႀကံေပးတဲ့အတိုင္း လုပ္လိုက္ၿပီး ဓားျမႇောင္ကိုလိမ္ကာ ေလထဲမွာ ပန္းေတြဆြဲလိုက္သည္။ သူမသည္ သားရဲလူ၏မ်က္ႏွာကို ခ်ိန္႐ြယ္ရင္း ႏွင္းမႈန္မ်ားကဲ့သို႔ အလင္းတန္းမ်ား လွည့္ပတ္သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သားရဲလူကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး နံရံမွ ခြာကာ သူ႕မ်က္လုံးမ်ားကို ဓားျမႇောင္ထိပ္ေရွ႕တြင္ တိုက္ရိုက္ေနရာခ်လိဳက္သည္။

သားရဲလူက ခ်က္ခ်င္း ပါးစပ္ပိတ္သြားၿပီး နဖူးမွ ေခြၽးမ်ား စီးက်လာသည္။ ေနာက္ထပ္စကားတစ္ခြန္းမွ မထုတ္နိုင္မခ်င္း သူ၏ပါးစပ္မွ ညီးသံမ်ားသာ မေက်မနပ္ထုတ္ေနသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက “ငါေမးတာကိုပဲ ေျဖ။ မလိုအပ္တဲ့ဟာေတြ ေလွ်ာ့ေျပာ၊ ၾကားလား?"

သားရဲလူ၏မ်က္လုံးမ်ားသည္ ဓားျမႇောင္ဖ်ားနဲ႕ ဆံပင္တစ္ေမႊးစာသာ ကြာေဝးသည္။ သူ၏ မ်က္ခုံးမ်ားသည္ ျပင္းထန္စြာ တုန္လႈပ္သြားၿပီး ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ က်ယ္ေလာင္စြာ တံေထြးၿမိဳခ်ေနၿပီး လုံးဝမလႈပ္ရဲေပ။

သူ႕ခႏၶာကိုယ္က မသန္မစြမ္းျဖစ္ေနေပမယ့္ မ်က္လုံးတစ္စုံကေတာ့ အဖိုးတန္သည္။ သူတို႔ေရွ႕တြင္ ဓားျမႇောင္တစ္ေခ်ာင္းရွိေနေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူသည္ အၾကမ္းအတမ္း မလုပ္ရဲေတာ့ေပ။

သူ႕ပါးစပ္ကို ပိတ္တတ္သြားတာ သိလိုက္ရေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီက “ဘာလို႔ ငါ့ကို ဖမ္းခ်င္တာလဲ?”

သားရဲလူသည္ ဤတစ္ႀကိမ္တြင္ မလိုအပ္ေသာစကားမ်ား မပါေတာ့ဘဲ နာခံမႈျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္- "က်ိဳ႕က်စ္သမ္းကို ကမ္းလွမ္းၿပီး...တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ မုံ႕ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို ၿခိမ္းေျခာက္ဖို႔"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "မင္း တြက္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲ။ ငါ့ကို က်ိဳ႕က်စ္သမ္းဆီ ကမ္းလွမ္း႐ုံနဲ႕ ေျမယာကေန ထြက္သြားနိုင္မယ္လို႔ မင္းထင္ေနသလား?"

သားရဲလူ: "....ဟုတ္ကဲ့”

႐ႊီရွင္းက်ီ: "မင္းတစ္ေယာက္တည္း မထြက္သြားနိုင္ဘူးလား?"

သားရဲလူသည္ ေခတၱမွ် တုံ႕ဆိုင္းသြားၿပီး သူ႕မ်က္လုံးမ်ားက ထိတ္လန႔္တုန္လႈပ္သြားသည္- "မင္းဘာေတြေျပာေနတာလဲ? ငါနားမလည္ဘူး"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "မင္းတကယ္နားမလည္တာလား ဒါမွမဟုတ္ နားမလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား? မင္းရဲ႕လက္ေအာက္ငယ္သားေတြက အသက္ေသရင္ေတာင္မွ မင္းကိုကယ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနရေအာင္ ဘာကမ်ား အရမ္းအဖိုးတန္ေနလို႔လဲ?”

သားရဲလူသည္ သူ၏စြမ္းအားရွိသမွ်ျဖင့္ “ငါနားမလည္ဘူး!”

႐ႊီရွင္းက်ီကလည္း သူနဲ႕ ဒီကိစၥကို အျငင္းအခုန္မလုပ္ခ်င္ဘဲ သူ႕ဖြက္ထားေသာကတ္ကို အတိုခ်ဳံးဖြင့္ျပလိုက္သည္- "ငါမွန္းၾကည့္မယ္၊ စြန့္ပစ္ေျမရဲ႕ ေသာ့မဟုတ္လား?"

သားရဲလူသည္ လည္ေခ်ာင္းကို တင္းတင္းဆုပ္ထားကာ စကားမေျပာရန္ သူ႕ကိုယ္သူ တင္းၾကပ္ထားသည္။

က်ိဳးဝမ့္၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ ႐ုတ္တရက္ ေတာင့္တင္းလာကာ ဓားျမႇောင္ကို ကိုင္ထားသည့္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက တင္းက်ပ္သြားသည္။

သားရဲလူတြင္ ဝိညာဥ္ေက်ာက္တုံးကဲ့သို႔ ရတနာအခ်ိဳ႕ရွိသည္ဟု အစပိုင္းတြင္ သူမထင္ခဲ့သည္။ ဤမွ်ေလာက္ အားစိုက္ထုတ္၊ အခ်ိန္ကုန္ခံကာ ရွာေဖြခဲ့ေသာ္လည္း ၎၏အရိပ္တစ္ခုပင္ မျမင္ရေသာ စြန႔္ပစ္ေျမ၏ ေသာ့ျဖစ္မယ္လို႔ သူမ မေမွ်ာ္လင့္ထား။

ဒါေပမယ့္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တကယ္ကို အဓိပၸါယ္ရွိပါသည္။

အကယ္၍ ထိုလူအုပ္စု လာသိမ္းတာက ေသာ့သာျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ၎တို႔၏ ႐ူးသြပ္မႈႏွင့္ စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈ အားလုံးကို ရွင္းျပၿပီးျဖစ္သည္။

က်ိဳးဝမ့္က ေမာ့ၾကည့္လိုက္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ အေပၚ အံ့ၾသေလးစားမႈအျပည့္နဲ႕ "ရွင္ဘယ္လိုမွန္းလိုက္တာလဲ?"

'.....ငါမွားတာပါ၊ ငါ့လက္ထဲမွာ ဇာတ္ၫႊန္းရွိတယ္ေလ'

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အစတြင္ အေျဖမေပးဘဲ သားရဲလူကို ၎၏ေကာ္လာကေန ဆြဲတင္လိုက္သည္။ သူက အနည္းငယ္ စိုစြတ္ေနေသာ ဆံပင္မ်ားကို ဖယ္လိုက္ၿပီး နား႐ြက္နားသို႔ ကပ္ကာ “.....မင္းခႏၶာကိုယ္က အခုအခ်ိန္မွာ မသန္စြမ္းျဖစ္ေနၿပီ။ မင္းရဲ႕လက္ေအာက္ငယ္သားေတြက မင္းကိုျပန္လုယူနိုင္ရင္ေတာင္ ေသာ့ရသြားတဲ့အခါ မင္းကိုဂ႐ုစိုက္မယ္လို႔မ်ား ထင္ေသးလား? မင္းရဲ႕အေကာင္းဆုံးအဆုံးသတ္ကေတာ့ ေတာထဲမွာ စြန႔္ပစ္ခံရၿပီး ဘီလူးေတြစားတာခံရဖို႔ပဲ.... ေသာ့ကို ငါတို႔ဆီ လႊဲေပးရင္ အနည္းဆုံးေတာ့ နည္းနည္း ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႕ ေသနိုင္မယ္ေလ။ ဒီကမ္းလွမ္းခ်က္နဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုထင္လဲ?”

သားရဲလူသည္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။ “႐ႊီရွင္းက်ီ မင္းေခြးမသား!”

႐ႊီရွင္းက်ီက မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး "ငါက ေခြးမသားဆိုတာ ဟိုးအရင္ကတည္းက သိၿပီးသားမဟုတ္ဘူးလား? ဒါနဲ႕မ်ား ဘာလို႔အံ့ၾသေနတာလဲ?"

သားရဲလူသည္ အံသြားမ်ားတြန႔္သြားသည္အထိ အံႀကိတ္ထားသည္။ သူ႕မ်က္လုံးေတြကို အၾကာႀကီးမွိတ္ထားလိုက္တာ က်ိဳးဝမ့္က သူ႕မွာ ေဒါသေတြမ်ားလြန္းလို႔ မူးေမ့လဲသြားမယ္ထင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႐ုတ္တရက္ မ်က္လုံးျပန္ပြင့္သြားသည္။

“အပိုင္း....အစပဲ....” သားရဲလူသည္ စိတ္ဆင္းရဲစြာ တံေတြးေထြးလိုက္သည္။ “ငါ့မွာ ေသာ့အပိုင္းအစပဲရွိတယ္...”

ကဗ်ာ၏ပထမစာေၾကာင္း- မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားအတြက္ မိုးမခႏြေဦးကဲ့သို႔ ႏြေးေထြးႏူးညံ့သည္။

ကဗ်ာ၏ဒုတိယစာေၾကာင္း- ေဆာင္းဦးေလျပင္းကဲ့သို႔ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး ရန္သူမ်ားကိုလြင့္ထြက္ေစသည္။

ေဘးတိုက္၊ အလ်ားလိုက္ အလိပ္- ပထမစာေၾကာင္းက မမွန္ဘဲ ဒုတိယက ေကာက္ေကြ႕ေနတယ္.

(T/N: ေကာေကာ ေဟာင္ရွိုက္ အိုက္စ္~♥)

____________