အချစ်ဝိုင် ( Part - 30 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

ဒီအိမ်ကလူ အတော်များများက ပီယကိုတော့ သိကြပြီး ခေ့ကိုတော့သိပ်မသိကြ။

ခေက သူနဲ့ စာချုပ်မှာလက်မှတ်ထိုးခဲ့ရုံသာမို့ သူ့ရဲ့ဇနီးဆိုတော့ ဟုတ်ရဲ့လားဟု နှစ်ခါပြန်မေးကြသည်။

"ခေနဲ့သူ ပြဿနာတက်ထားလို့ပါ"

ခေ ရယ်မောရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းပြန်ဖြေမိသည်။

လက်မထပ်ချင်ခဲ့တာက ခေ ကိုယ်တိုင်ပဲမလား။

ဆွေပြမျိုးပြခရီးထွက်လာသည့် ပီယသည်လည်း ခေ့ကိုစိတ်မချနိုင်ဖြစ်ကာ ဘယ်ကိုမှလည်းမရောက်ဘဲ ခေ့ကိုသာအဖော်ပြုပေးနေ၏။

မခကတော့ ခေတို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်အပေါ်နားလည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဘာမှလည်းမပြောသလို တစ်ခါတစ်လေဆို ခေနဲ့အတူရှိနေပေးသည်အထိ။

"ညဆို ငါလာအိပ်ပါ့မယ် ခေရယ်"

"တော်ပါပြီ ရပါတယ်"

"အဲ့ဒါဆို ၃ယောက်အိပ်မလား ငါတို့အခန်းကကျယ်တယ်"

ခေ ပြုံးရုံသာပြုံးမိပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

တကယ်ဆို သူငယ်ချင်း၃ယောက်အတူရှိသည်မှာ ကောင်းပေမယ့် ခေတစ်ယောက်တည်းနေချင်မိသည်။

ဆိုးလွန်းသောသူက ခေ့အတွက်ပြောင်းလဲနေပြီမို့ သူ့အကြောင်းတွေသာ တွေးချင်မိသည်။

ထိုသို့တွေးနေရတာကိုပဲ ခေ ကြည်နူးနေမိပါသည်။

သူသည် ပထမဆုံးတစ်ရက်တုန်းကသာ အောက်ကိုဆင်းလာပြီး နောက်ရက်တွေမှာ ခေ့ကိုလာမတွေ့တော့ဘဲ အခန်းအောင်းလျက်သာရှိသည်။

စူးစူးရှရှအော်သံတွေက နေ့တိုင်းလိုကြားရပေမယ့် သူ ယင်းထသည့်ထိုအချိန်တွေဆို ခေ့မှာ ခြေမကိုင်မိ၊ လက်မကိုင်မိ။

သူ တောင်းဆိုခဲ့ပေမယ့် ခေမပြန်သေးဘဲ သူ့အခြေအနေကိုမသိမသာနားစွင့်ရင်း ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူ ဆေးသုံးနေကျအချိန်တိုင်း ထထဖောက်တတ်ပြီး တစ်ခါတစ်လေဆို သတိလစ်သည်အထိ ဆိုးသည်။

ဆေးအတော်များများကို သူသုံးခဲ့သည်ဟု အိမ်ထဲကလူတွေပြောကြကာ ထိုအိမ်ကိုရောက်မှ သူ့ရဲ့နာကျင်စရာအတိတ်တွေ၊ သူဆိုးခဲ့ပုံတွေ ခေ တစ်စွန်းတစ်စပြန်သိရသည်။

"မေမိုးမခ ရောက်မလာခင်ကဆို ဆရာကြီးနဲ့ မမကြီးကနေ့တိုင်းလိုလို ရန်ချည်းဖြစ်နေကြတာ အစ်ကိုလေးက အဲ့ဒီကတည်းကစိတ်ဒဏ်ရာရခဲ့တာထင်တယ်"

"ဟုတ်ပါ့ လက်သီးဆုပ်အံကြိတ်ပြီး မြင်သမျှပစ္စည်းအကုန်ရိုက်ခွဲပစ်တာ ခုထိမမေ့သေးဘူး"

"မေမိုးမခလေးကတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး ဆရာကြီးကလည်း မခလေးရှိနေရင် ရန်မဖြစ်ဘူး မွေးစားသမီးလေးဆိုတော့ စိတ်အားငယ်မှာစိုးလို့ထင်ပါရဲ့"

သူတို့မိသားစုပိုင်ကျောက်တွင်းမှာ သစ္စာရှိရှိအလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသူတချို့က ဒီအိမ်ကြီးမှာရှိနေသေးပြီး ဦးကိုရော၊ သူ့ကိုပါ ပြုစုပေးနေကြရသည်မို့ ခေပြန်သိရခြင်းဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလေးပျက်စီးတာ ဆရာကြီးကြောင့်ပဲ တစ်ဦးတည်းသောသားဆိုပြီး တအားအလိုလိုက်ထားတာ"

"တကယ်တမ်း အစ်ကိုလေးက သနားဖို့ကောင်းပါတယ် ဆရာကြီးကဆိုးတာနဲ့ မမကြီးကကျိတ်ငိုရတာနဲ့ သူ့အမေငိုတာမြင်တဲ့နေ့ဆို တစ်အိမ်လုံးရိုက်ခွဲပစ်ပြီပဲ သွားတားရင် တားတဲ့သူကိုပါ ရိုက်လွှတ်တာ သူ၁၀တန်းအောင်တော့ မန္တလေးပြောင်းမယ်ဆိုပြီးခွဲထွက်သွားမှ ပြဿနာတွေလည်း အေးချမ်းသွားတာပဲ"

"အပြင်မှာလည်းခဏခဏရန်ဖြစ်တယ် ကြည့်မရလို့ခေါင်းရိုက်ခွဲခဲ့တာ သူ့ကိုစလို့ဆွဲထိုးလာခဲ့တာ ဆိုင်ကယ်စီးရင်းဆီပြတ်သွားလို့ ဆိုင်ကယ်ကိုမီးရှို့ပစ်တာ အို!! စုံလို့စုံလို့ပဲ"

တော်တော်ဆိုးခဲ့သည့်မင်းစေရာပဲ...

သူ့ရဲ့ဆိုးမျိုးတွေကိုသိရတော့မှ သူသည်ခေ့အပေါ် ဘယ်လောက်ထိအလျှော့ပေး အလိုလိုက်ခဲ့သလဲ သိခွင့်ရတော့၏။

ခေဆို သူ့ကိုအမြဲတမ်းပြန်ခံပြောကာ ခံပြင်းလာသည့်အချိန်ဆို ပါးရိုက်ပစ်သည်မှာလည်း ခဏခဏ။

ဒါနဲ့တောင် သူဟာ လက်နဲ့တစ်ချက်မရွယ်ပါဘဲ ခေ့ကိုစကားနဲ့သာ အနိုင်ယူခဲ့သည်မလား...

"မမလေးကိုတော့ သိပ်ချစ်မှာပါ လက်ထပ်ယူထားတာသာကြည့်တော့ ကျွန်မတို့အစ်ကိုလေးက ရှုပ်သာရှုပ်တာ ဘယ်သူ့ကိုမှအိမ်ခေါ်မလာဘူး"

"ချစ်တာပေါ့ အန်တီတို့ရဲ့ ဒါကိုလေ ဒီခေမက မယုံဘူး"

"မခနော်"

"ဟုတ်တယ် တကယ်ပြောတာ"

ခေ ရှက်ရှက်နှင့်ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ဟင်းချက်ဖို့ပြင်ထားသည့် ဂေါ်ရခါးသီးနှင့် ဓားကိုကောက်ယူတော့ မခကပြာပြာသလဲပြန်လုယူ၏။

ခေ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားတော့ မခက ပြုံးစိစိနှင့်ပြောလာသည်က...

"နင် လုပ်စရာမလိုဘူး ကိုမင်းသိရင် ငါတို့အကုန်ဒုက္ခရောက်သွားမယ်"

"ဒါဆိုငါက"

"နင်က မင်းစေကတော်လေ ထိုင်နေ ဘာမှမလုပ်နဲ့"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

ခြံအကျယ်ကြီးကို တစ်ချက်ငေးရင်း ခေတစ်ယောက်တည်း ပျင်းစရာကောင်းလှ၍ အိမ်ရှေ့မှာဆင်းထိုင်နေမိသည်။

တစ်အိမ်လုံးအိပ်နေပြီမို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကိုက ကြောက်စရာမကောင်းဘဲ ခေ့အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသလိုဖြစ်​နေ၏။

ဒီနေ့ဆို ခေ မိုးကုတ်ကိုရောက်တာ ၄ရက်မြောက်...

"မင်း မအိပ်သေးဘူးလား ခေ"

လရောင်ဖြင့် မှုန်ပျပျမြင်နေရသောခြံထဲကို ငေးနေမိသည်မှာ သူရောက်လာတာကိုပင်မသိလိုက်။

သူ့အသံကြားလိုက်၍ ခေလှည့်ကြည့်မိတော့ သူသည်မောဟိုက်နွမ်းဖတ်နေဟန်ဖြင့် ခေ့ကိုကြည့်နေခဲ့သည်။

ခေထိုင်နေတာက အောက်ထပ်ဝရံတာလေးမှာဖြစ်ပြီး အဖြူရောင်ဆေးသုတ်ထားသော သစ်သားခုံရှည်လေးချထားတာမို့ လသာနေချိန်မှာ လွမ်းမောစရာလေးဖြစ်နေ၏။

"ရှင် ဘာလို့ဆင်းလာတာလဲ"

"မင်းတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတာကိုး"

သူက ခေ့အနားဝင်ထိုင်တော့ ခေ သူ့လက်မောင်းကိုဖက်ကာ ပခုံးကိုမှီထားလိုက်၍ သူ့ဆီကရယ်သံသဲ့သဲ့ထွက်လာ၏။

"အခုတော့ ဒီလူယုတ်မာကို မခွဲနိုင်တော့ဘူးပေါ့"

ခေ သူ့ကိုမကြည့်ဘဲ ဒီအတိုင်းလေးငြိမ်နေပြီးမှ သူ့ကိုဝန်ခံချင်လာ၍စကားပြန်ဆက်၏။

"ခေ ရှင့်ကိုလွမ်းနေတာထင်တယ် အရင်က ရှင်စကားပြောနေရင် နားပူပေမယ့် အခုတော့ တစ်ခုခုလိုနေသလိုပဲသိလား"

"ဟုတ်မှာပေါ့ အဲ့လိုအချိန်တွေဆို စောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံပြီး အမြဲငိုပြတယ်လေ အဟွန်း.. ပြီးတော့ မင်းလိုက်လာမယ်လို့လည်းထင်မထားဘူး ပျော်ပြီး ကိုယ်နဲ့ကွာရှင်းပစ်မယ်လို့ပဲထင်ထားခဲ့တာ"

"ခေ ရှင်နဲ့တွေ့ချင်သေးတယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လရောင်ဖြင့် ခေ့မျက်နှာလေးဝင်းစက်နေတာကိုငုံ့ကြည့်ပြီး သူမေးတော့ ရှက်ပြုံးလေးပြုံးကာ ပြန်မဖြေ။

သူ လက်မောင်းကိုဖက်ထားသည့်လက်ကလေးတွေကိုဖြေယူလိုက်ပြီး ခေ့မေးဖျားလေးကိုဆွဲပင့်ယူသည်။

"နမ်းချင်တယ် ဒီတစ်ခါတော့ကြည်ဖြူပေး"

ခေ ဘာပြန်ပြောမလဲမစောင့်တော့ဘဲ သူမနှုတ်ခမ်းလေးကို ဖွဖွလေးစုပ်ယူလိုက်သည်။

မနမ်းရတာကြာပြီဖြစ်သော သူမနှုတ်ခမ်းလေးက ချက်ချင်းပြန်မလွှတ်နိုင်အောင်ညှို့ယူနေခဲ့တာမို့ သူ အကြာကြီးနမ်းမိသည်။

အတူနေခဲ့သည့်တစ်နှစ်နီးပါးမှာ သူမ အခုမှကြည်ဖြူတာမို့ ဒီတစ်ခါနမ်းရခြင်းက ပိုပြီးချိုနေသလိုပင်။

သူ ကျေနပ်သည်အထိနမ်းပြီးမှပြန်လွှတ်တော့ ခေက သူ့ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်လာ၍ သူမကိုယ်လေးကိုဖက်ထားမိသည်။

သူချစ်သည့်ခရမ်းရောင်ဆံပင်တွေကို တဖွဖွနမ်းရင်း နားနားလေးကိုကပ်ကာ...

"ကိုယ် ဒီညမင်းနဲ့ရှိချင်တယ်"

ခေက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ မျက်နှာလေးမော့လာပြီး...

"ရှင်လွတ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ခေ့ကိုလည်ပင်းမညှစ်ဘူးမလား"

"အဲ့လိုလုပ်ပါ့မလား ကိုယ်လွတ်သွားရင် ဘာလုပ်တတ်သလဲ မင်းအသိဆုံးမဟုတ်ဘူးလား ဖြစ်တယ်နော် လူပဲနေမကောင်းတာ"

"လူယုတ်မာ နှာဘူးကောင်"

သူမ ရှက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကိုမနာအောင်ထုကာ ကျိန်ဆဲသည့်အခါ သူကခပ်တိုးတိုးရယ်၍ ထရပ်ပြီး ခေ့လက်ကလေးကိုဆွဲယူသည်။

ခေအိပ်သည့်အခန်းမှာပဲ အိပ်ဖို့စိတ်ကူးကာ ခေကမျက်စောင်းလေးထိုးပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်လာ၏။

သူမကို ခုလိုဖက်ပြီးအိပ်ရသည့်ညတွေ မရှိတာကြာပြီမို့ အလွန်အမင်းကျေနပ်သွားရပြီး ခေ့​ဆံပင်တွေကိုငုံ့နမ်းသည်။

"မင်းအရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်"

သူမက လက်ညှိုးလေးဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကိုကုတ်ခြစ်ပြီး မော့ကြည့်သည်။

"ရှင်ရောပဲ"

တော်တော်လေးပိန်ကျသွားသည့် သူ့လက်တစ်ဖက်ကိုယူပြီး သူမပါးမှာကပ်ထားလိုက်ကာ ရင်ခွင်ထဲခေါင်းလေးတိုးရင်း ခေ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူမနဲ့ ရှေ့ဆက်အတူရှိနေရမည့်အချိန်ကိုသာ စိတ်ကူးယဥ်ရင်း ခေ့မျက်နှာလေးကိုငုံ့ကြည့်မိတာ ခဏခဏ။

ကိုယ့်အနာဂတ်က သူမနှုတ်ခမ်းလေးဆီမှာ...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"မင်းစေရဲ့မိန်းမရောက်နေတယ်ဆို"

ခေ ဆံပင်တွေသုတ်ပြီးအပြင်ထွက်လာချိန် ဧည့်ခန်းမှာထိုင်နေသည့်အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဆီမှ ထိုစကားသံထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဦးက ခေ့ကိုကျောပေးထားသည့်အနေအထားမှာမို့ ထိုအမျိုးသမီးတွေကသာ ခေ့ကိုလှမ်းကြည့်ကြ၏။

"ခေ သွားစို့လေ ပြီးပြီလား"

မခက ခေနှင့်ဆင်တူဂါဝန်အဝါရောင်ဖြင့် ထွက်လာကာ ခေ့ကိုမြင်တော့ ဂရုတစိုက်ဖြင့်ဆံပင်တွေကိုစမ်းကြည့်ရင်းမှ ဧည့်ခန်းကိုလှမ်းကြည့်သည်။

မခကိုမြင်လိုက်မှ ထိုအမျိုးသမီးတွေရဲ့အကြည့်က ခေ့ဆီမှာပိုပြီးစူးနင့်လာခဲ့သည်။

"အန်တီသီတာ"

"သမီးမခ ရောက်နေတာကြာပြီလား"

"မကြာသေးဘူး အန်တီသီတာ ၃ရက်လောက်ပဲရှိသေးတယ် မခ ခုပဲလာခဲ့တော့မလို့ပဲ"

"အင်း အန်တီလည်းသိချင်တာရှိလို့ ထွက်လာခဲ့တာ မင်းစေအကြောင်းကြားထားတာ တကယ်လား အစ်ကို"

ဦးက ဘာမှမပြောဘဲ ခေ့ကိုငဲ့ကြည့်၍ လာထိုင်ဖို့ခေါင်းညိတ်ပြသည်နှင့် ခေသည် မခကိုအသာတွန်းဖယ်ကာ ထိုအန်တီရှေ့မှာထိုင်လိုက်သည်။

"ဒါမင်းစေရဲ့ဇနီးပဲ"

ထိုအမျိုးသမီးတွေရဲ့အကြည့်တွေက ခေ့ဆီမှာစူးနင့်နေပြီး ထိုအကြည့်တွေဆီမှ အမုန်းတစ်ရပ်ကို ခေ အလိုလိုခံစားမိလိုက်သည်။

ဘယ်သူတွေလဲ သေချာမသိ။

"ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ထပ်ဖြစ်သွားတာလဲအစ်ကို မင်းစေကို ကျွန်မသမီးနဲ့သဘောတူထားတယ်မလား အစ်ကို့စကားကိုတောင် မင်းစေက နားမထောင်ဘူးလား"

"သူက ဘယ်သူ့စကားကိုနားထောင်လို့လဲ"

"အဲ့ဒါလည်းဟုတ်ပါတယ် မင်းကဘယ်ကလဲ မိန်းကလေး"

ဒီတစ်ခါတော့ ခေ့ကိုတည့်တည့်ကြည့်ပြီး မေးလာ၍ ခေမျက်နှာလေးကို တမင်မော့ပစ်လိုက်သည်။

"ခေက ပြင်ဦးလွင်ကပါ"

"မိဘတွေကရော ဘာလုပ်တာလဲ"

"အဲ့လောက်ကြီးထိ အန်တီသီတာ မသိလည်းဖြစ်ပါတယ် ကိုမင်းရဲ့မိန်းမပါဆို ဘာလို့မယုံနေတာလဲ ကိုမင်းကဖြင့်လေ သူ့မိန်းမကိုချစ်လွန်းလို့ ရူးမတက်ပဲ"

မခစကားကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးတွေမျက်နှာပျက်သွားတော့ အမြင်ကတ်စိတ်ဖြင့် ကြိတ်ဝမ်းသာမိသေးသည်။

သူ့ကို သမက်တော်ချင်နေသည့်အမျိုးသမီးရဲ့အကြည့်တွေသည် ခေ့အပေါ်အပြစ်တင်၊ ရှုံ့ချလိုသော•••

ဘေးကမိန်းကလေးသည်လည်း မလိုမုန်းထားသော•••

"မမလေးခရေဝိုင်"

ခေလှည့်ကြည့်မိတော့ အိမ်အကူမိန်းကလေးတစ်ယောက်က မဝံ့မရဲဟန်ဖြင့် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ••••

"အစ်ကိုလေးက ခေါ်ခိုင်းလို့ပါ ခဏလောက်လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး"

သူ ဘာများဖြစ်နေလို့လဲ။

ခေ ဦးကိုတောင်နှုတ်မဆက်နိုင်ဘဲ ထိုင်ရာမှချက်ချင်းထပြီိး အိမ်အကူမိန်းကလေးအနောက် အပြေးလိုက်လာတော့ နားစွန်နားဖျားကြားလိုက်သောပီယက နောက်မှာပါလာ၏။

ညက ခေတို့ထိုင်ခဲ့သည့်ဝရံတာမှာ ထိုင်ခုံတွေချထားပြီး သူက လျော့တိလျော့ရဲမှီထိုင်ကာ ခေရောက်လာသည်ကို မော့ကြည့်သည်။

"မနက်စာ စားတော့မလို့ မင်းကိုခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ"

ပီယမျက်နှာကြီး မအီမလည်ဖြစ်သွားပြီး ဆံပင်တွေကိုတစ်ချက်ဆွဲဖွကာ မသိသလိုနောက်ပြန်လှည့်သွားသည်။

သူက ဒါကိုသိလိုက်သလိုပြုံးကာ ခေ့လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲယူ၍ သူ့အနားထိုင်ခိုင်းပြီး ကြက်ပေါင်းရည်ပန်းကန်ကို မေးဆတ်ပြသည်။

"ရှင် ဒါသောက်ရမှာလား"

သူ ခေါင်းညိတ်ပြတော့ ခေ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ကြက်ပေါင်းရည်ပန်းကန်ကိုယူပြီး ခေကအရင် တစ်ဇွန်းအရင်သောက်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုတိုက်ခိုင်းတာနော် ခရေဝိုင်"

"ရှင့်ကိုလည်းတိုက်မယ် ခေလည်းမနက်စာ မစားရသေးဘူးလေ ခေ မသောက်ရတော့ဘူးလား"

ခေ သူ့ကိုတစ်ဇွန်းတိုက်တော့ သူက ရယ်နေရင်း အတော်နဲ့မသောက်ဖြစ်။

ပိန်သွားသည်ဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ပါးချိုင့်တွေကပျောက်သွားတာမရှိဘဲ နှာတံပိုပေါ်လာ၍ အရင်လိုချောမြဲ၊ ချောဆဲ။

ခေ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူသည်အရင်ကလိုမုန်းစရာကောင်းနေဆဲပဲမို့ ချောတာ၊ မချောတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်မိ။

"ကိုယ် တော်တော်ပိန်သွားတယ်မလား မှန်မကြည့်ဖြစ်တာကြာပြီ"

"ပိန်တော့ပိန်သွားတယ် ဒါပေမယ့် ရှင်က ပိန်နေနေ ၀ နေနေ ခေ့အတွက်တော့လူယုတ်မာပဲဥစ္စာ မပြောင်းလဲပါဘူး"

သူ ပြုံးပြီးခေ့လက်ဖမိုးလေးကို ဖွဖွလေးဆုပ်ကိုင်ကာ တယုတယငုံ့နမ်းတော့ ခေ့စိတ်ထဲဘယ်လိုဖြစ်သွားသည်မသိ။

သူ ခေ့ကိုပိုပြီးနီးသွားအောင်ဆွဲယူပြီး တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်ကာ ခေ့နှုတ်ခမ်းတွေကို တစ်လွှာချင်းနမ်းရှိုက်ပြန်သည်။

ပြင်းရှသော သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ခေ မငြိုငြင်ချင်တော့ဘဲ မျက်လုံးလေးတွေမှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဖွဖွလေးသိုင်းဖက်လိုက်သည်။

ပန်းကန်တွေသိမ်းဖို့ရောက်လာသည့် အိမ်အကူမိန်းကလေးတွေ ပြန်ထွက်ပြေးသွားကြသည်ကိုလည်း ခေတို့ နှစ်ယောက်လုံးမမြင်လိုက်။

အနမ်းတွေဖြင့် တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကိုရောက်နေသည်ကိုး...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

Part 31 ဆက်ရန်

စာဖတ်သူတစ်ဦးချင်းစီကိုလေးစားလျက်

#shinthant1141997

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

အခ်စ္ဝိုင္ ( Part - 30 )

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

ဒီအိမၠလူ အေတာ္မ်ားမ်ားက ပီယကိုေတာ့ သိၾကၿပီး ေခ့ကိုေတာ့သိပ္မသိၾက။

ေခက သူနဲ႕ စာခ်ဳပ္မွာလက္မွတ္ထိုးခဲ့႐ုံသာမို႔ သူ႕ရဲ႕ဇနီးဆိုေတာ့ ဟုတ္ရဲ႕လားဟု ႏွစ္ခါျပန္ေမးၾကသည္။

"ေခနဲ႕သူ ျပႆနာတက္ထားလို႔ပါ"

ေခ ရယ္ေမာရင္း ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျပန္ေျဖမိသည္။

လက္မထပ္ခ်င္ခဲ့တာက ေခ ကိုယ္တိုင္ပဲမလား။

ေဆြျပမ်ိဳးျပခရီးထြက္လာသည့္ ပီယသည္လည္း ေခ့ကိုစိတ္မခ်နိဳင္ျဖစ္ကာ ဘယ္ကိုမွလည္းမေရာက္ဘဲ ေခ့ကိုသာအေဖာ္ျပဳေပးေန၏။

မခေကတာ့ ေခတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အေပၚနားလည္မႈအျပည့္ျဖင့္ ဘာမွလည္းမေျပာသလို တစ္ခါတစ္ေလဆို ေခနဲ႕အတူရွိေနေပးသည္အထိ။

"ညဆို ငါလာအိပ္ပါ့မယ္ ေခရယ္"

"ေတာ္ပါၿပီ ရပါတယ္"

"အဲ့ဒါဆို ၃ေယာက္အိပ္မလား ငါတို႔အခန္းကက်ယ္တယ္"

ေခ ၿပဳံး႐ုံသာၿပဳံးမိၿပီး ေခါင္းခါလိုက္သည္။

တကယ္ဆို သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္အတူရွိသည္မွာ ေကာင္းေပမယ့္ ေခတစ္ေယာက္တည္းေနခ်င္မိသည္။

ဆိုးလြန္းေသာသူက ေခ့အတြက္ေျပာင္းလဲေနၿပီမို႔ သူ႕အေၾကာင္းေတြသာ ေတြးခ်င္မိသည္။

ထိုသို႔ေတြးေနရတာကိုပဲ ေခ ၾကည္ႏူးေနမိပါသည္။

သူသည္ ပထမဆုံးတစ္ရက္တုန္းကသာ ေအာက္ကိုဆင္းလာၿပီး ေနာက္ရက္ေတြမွာ ေခ့ကိုလာမေတြ႕ေတာ့ဘဲ အခန္းေအာင္းလ်က္သာရွိသည္။

စူးစူးရွရွေအာ္သံေတြက ေန႕တိုင္းလိုၾကားရေပမယ့္ သူ ယင္းထသည့္ထိုအခ်ိန္ေတြဆို ေခ့မွာ ေျခမကိုင္မိ၊ လက္မကိုင္မိ။

သူ ေတာင္းဆိုခဲ့ေပမယ့္ ေခမျပန္ေသးဘဲ သူ႕အေျခအေနကိုမသိမသာနားစြင့္ရင္း ၿငိမ္ေနခဲ့သည္။

သူ ေဆးသုံးေနက်အခ်ိန္တိုင္း ထထေဖာက္တတ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ေလဆို သတိလစ္သည္အထိ ဆိုးသည္။

ေဆးအေတာ္မ်ားမ်ားကို သူသုံးခဲ့သည္ဟု အိမ္ထဲကလူေတြေျပာၾကကာ ထိုအိမ္ကိုေရာက္မွ သူ႕ရဲ႕နာက်င္စရာအတိတ္ေတြ၊ သူဆိုးခဲ့ပုံေတြ ေခ တစ္စြန္းတစ္စျပန္သိရသည္။

"ေမမိုးမခ ေရာက္မလာခင္ကဆို ဆရာႀကီးနဲ႕ မမႀကီးကေန႕တိုင္းလိုလို ရန္ခ်ည္းျဖစ္ေနၾကတာ အစ္ကိုေလးက အဲ့ဒီကတည္းကစိတ္ဒဏ္ရာရခဲ့တာထင္တယ္"

"ဟုတ္ပါ့ လက္သီးဆုပ္အံႀကိတ္ၿပီး ျမင္သမွ်ပစၥည္းအကုန္ရိုက္ခြဲပစ္တာ ခုထိမေမ့ေသးဘူး"

"ေမမိုးမခေလးကေတာ့ ဘာမြမသိ႐ြာဘူး ဆရာႀကီးကလည္း မခေလးရွိေနရင္ ရႏၼ်ဖစၻဴး ေမြးစားသမီးေလးဆိုေတာ့ စိတ္အားငယ္မွာစိုးလို႔ထင္ပါရဲ႕"

သူတို႔မိသားစုပိုင္ေက်ာက္တြင္းမွာ သစၥာရွိရွိအလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကသူတခ်ိဳ႕က ဒီအိမ္ႀကီးမွာရွိေနေသးၿပီး ဦးကိုေရာ၊ သူ႕ကိုပါ ျပဳစုေပးေနၾကရသည္မို႔ ေချပန္သိရျခင္းျဖစ္သည္။

"အစ္ကိုေလးပ်က္စီးတာ ဆရာႀကီးေၾကာင့္ပဲ တစ္ဦးတည္းေသာသားဆိုၿပီး တအားအလိုလိုကၳားတာ"

"တကယ္တမ္း အစ္ကိုေလးက သနားဖို႔ေကာင္းပါတယ္ ဆရာႀကီးကဆိုးတာနဲ႕ မမႀကီးကက်ိတ္ငိုရတာနဲ႕ သူ႕အေမငိုတာျမင္တဲ့ေန႕ဆို တစ္အိမ္လုံးရိုက္ခြဲပစ္ၿပီပဲ သြားတားရင္ တားတဲ့သူကိုပါ ရိုက္လႊတ္တာ သူ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ မႏၱေလးေျပာင္းမယ္ဆိုၿပီးခြဲထြက္သြားမွ ျပႆနာေတြလည္း ေအးခ်မ္းသြားတာပဲ"

"အျပင္မွာလည္းခဏခဏရန္ျဖစ္တယ္ ၾကည့္မရလို႔ေခါင္းရိုက္ခြဲခဲ့တာ သူ႕ကိုစလို႔ဆြဲထိုးလာခဲ့တာ ဆိုင္ကယ္စီးရင္းဆီျပတ္သြားလို႔ ဆိုင္ကယ္ကိုမီးရွို႔ပစ္တာ အို!! စုံလို႔စုံလို႔ပဲ"

ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ့သည့္မင္းေစရာပဲ...

သူ႕ရဲ႕ဆိုးမ်ိဳးေတြကိုသိရေတာ့မွ သူသည္ေခ့အေပၚ ဘယ္ေလာက္ထိအေလွ်ာ့ေပး အလိုလိုက္ခဲ့သလဲ သိခြင့္ရေတာ့၏။

ေခဆို သူ႕ကိုအၿမဲတမ္းျပန္ခံေျပာကာ ခံျပင္းလာသည့္အခ်ိန္ဆို ပါးရိုက္ပစ္သည္မွာလည္း ခဏခဏ။

ဒါနဲ႕ေတာင္ သူဟာ လက္နဲ႕တစ္ခ်က္မ႐ြယ္ပါဘဲ ေခ့ကိုစကားနဲ႕သာ အနိုင္ယူခဲ့သည္မလား...

"မမေလးကိုေတာ့ သိပ္ခ်စ္မွာပါ လက္ထပ္ယူထားတာသာၾကည့္ေတာ့ ကြၽန္မတို႔အစ္ကိုေလးက ရႈပ္သာရႈပ္တာ ဘယ္သူ႕ကိုမွအိမ္ေခၚမလာဘူး"

"ခ်စ္တာေပါ့ အန္တီတို႔ရဲ႕ ဒါကိုေလ ဒီေခမက မယုံဘူး"

"မခေနာ္"

"ဟုတ္တယ္ တကယ္ေျပာတာ"

ေခ ရွက္ရွက္ႏွင့္ေခါင္းေလးငုံ႕ကာ ဟင္းခ်က္ဖို႔ျပင္ထားသည့္ ေဂၚရခါးသီးႏွင့္ ဓားကိုေကာက္ယူေတာ့ မခကျပာျပာသလဲျပန္လုယူ၏။

ေခ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားေတာ့ မခက ၿပဳံးစိစိႏွင့္ေျပာလာသည္က...

"နင္ လုပၥရာမလိုဘူး ကိုမင္းသိရင္ ငါတို႔အကုန္ဒုကၡေရာက္သြားမယ္"

"ဒါဆိုငါက"

"နင္က မင္းေစကေတာ္ေလ ထိုင္ေန ဘာမွမလုပ္နဲ႕"

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

ၿခံအက်ယ္ႀကီးကို တစ္ခ်က္ေငးရင္း ေခတစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းစရာေကာင္းလွ၍ အိမ္ေရွ႕မွာဆင္းထိုင္ေနမိသည္။

တစ္အိမ္လုံးအိပ္ေနၿပီမို႔ တိတ္ဆိတ္ေနသည္ကိုက ေၾကာက္စရာမေကာင္းဘဲ ေခ့အတြက္ စိတ္သက္သာရာ ရသလိုျဖစ္ေန၏။

ဒီေန႕ဆို ေခ မိုးကုတ္ကိုေရာက္တာ ၄ရက္ေျမာက္...

"မင္း မအိပ္ေသးဘူးလား ေခ"

လေရာင္ျဖင့္ မႈန္ပ်ပ်ျမင္ေနရေသာၿခံထဲကို ေငးေနမိသည္မွာ သူေရာက္လာတာကိုပင္မသိလိုက္။

သူ႕အသံၾကားလိုက္၍ ေခလွည့္ၾကည့္မိေတာ့ သူသည္ေမာဟိုက္ႏြမ္းဖတ္ေနဟန္ျဖင့္ ေခ့ကိုၾကည့္ေနခဲ့သည္။

ေခထိုင္ေနတာက ေအာက္ထပ္ဝရံတာေလးမွာျဖစ္ၿပီး အျဖဴေရာင္ေဆးသုတ္ထားေသာ သစ္သားခုံရွည္ေလးခ်ထားတာမို႔ လသာေနခ်ိန္မွာ လြမ္းေမာစရာေလးျဖစ္ေန၏။

"ရွင္ ဘာလို႔ဆင္းလာတာလဲ"

"မင္းတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတာကိုး"

သူက ေခ့အနားဝင္ထိုင္ေတာ့ ေခ သူ႕လက္ေမာင္းကိုဖက္ကာ ပခုံးကိုမွီထားလိုက္၍ သူ႕ဆီကရယ္သံသဲ့သဲ့ထြက္လာ၏။

"အခုေတာ့ ဒီလူယုတ္မာကို မခြဲနိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့"

ေခ သူ႕ကိုမၾကည့္ဘဲ ဒီအတိုင္းေလးၿငိမ္ေနၿပီးမွ သူ႕ကိုဝန္ခံခ်င္လာ၍စကားျပန္ဆက္၏။

"ေခ ရွင့္ကိုလြမ္းေနတာထင္တယ္ အရင္က ရွင္စကားေျပာေနရင္ နားပူေပမယ့္ အခုေတာ့ တစ္ခုခုလိုေနသလိုပဲသိလား"

"ဟုတ္မွာေပါ့ အဲ့လိုအခ်ိန္ေတြဆို ေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးၿခဳံၿပီး အၿမဲငိုျပတယ္ေလ အဟြန္း.. ၿပီးေတာ့ မင္းလိုက္လာမယ္လို႔လည္းထင္မထားဘူး ေပ်ာ္ၿပီး ကိုယ္နဲ႕ကြာရွင္းပစ္မယ္လို႔ပဲထင္ထားခဲ့တာ"

"ေခ ရွင္နဲ႕ေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္"

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

လေရာင္ျဖင့္ ေခ့မ်က္ႏွာေလးဝင္းစက္ေနတာကိုငုံ႕ၾကည့္ၿပီး သူေမးေတာ့ ရွက္ၿပဳံးေလးၿပဳံးကာ ျပန္မေျဖ။

သူ လက္ေမာင္းကိုဖက္ထားသည့္လက္ကေလးေတြကိုေျဖယူလိုက္ၿပီး ေခ့ေမးဖ်ားေလးကိုဆြဲပင့္ယူသည္။

"နမ္းခ်င္တယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ၾကည္ျဖဴေပး"

ေခ ဘာျပန္ေျပာမလဲမေစာင့္ေတာ့ဘဲ သူမႏႈတ္ခမ္းေလးကို ဖြဖြေလးစုပ္ယူလိုက္သည္။

မနမ္းရတာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ သူမႏႈတ္ခမ္းေလးက ခ်က္ခ်င္းျပန္မလႊတ္နိုင္ေအာင္ညွို႔ယူေနခဲ့တာမို႔ သူ အၾကာႀကီးနမ္းမိသည္။

အတူေနခဲ့သည့္တစ္ႏွစ္နီးပါးမွာ သူမ အခုမွၾကည္ျဖဴတာမို႔ ဒီတစ္ခါနမ္းရျခင္းက ပိုၿပီးခ်ိဳေနသလိုပင္။

သူ ေက်နပ္သည္အထိနမ္းၿပီးမွျပန္လႊတ္ေတာ့ ေခက သူ႕ရင္ခြင္ထဲတိုးဝင္လာ၍ သူမကိုယ္ေလးကိုဖက္ထားမိသည္။

သူခ်စ္သည့္ခရမ္းေရာင္ဆံပင္ေတြကို တဖြဖြနမ္းရင္း နားနားေလးကိုကပ္ကာ...

"ကိုယ္ ဒီညမင္းနဲ႕ရွိခ်င္တယ္"

ေခက သူ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ မ်က္ႏွာေလးေမာ့လာၿပီး...

"ရွင္လြတ္သြားရင္ ဘယႅိုလုပၼလဲ ေခ့ကိုလည္ပင္းမညွစ္ဘူးမလား"

"အဲ့လိုလုပ္ပါ့မလား ကိုယ္လြတ္သြားရင္ ဘာလုပၱတ္သလဲ မင္းအသိဆုံးမဟုတ္ဘူးလား ျဖစ္တယ္ေနာ္ လူပဲေနမေကာင္းတာ"

"လူယုတ္မာ ႏွာဘူးေကာင္"

သူမ ရွက္သြားၿပီး ရင္ဘတ္ကိုမနာေအာင္ထုကာ က်ိန္ဆဲသည့္အခါ သူကခပ္တိုးတိုးရယ္၍ ထရပ္ၿပီး ေခ့လက္ကေလးကိုဆြဲယူသည္။

ေခအိပ္သည့္အခန္းမွာပဲ အိပ္ဖို႔စိတ္ကူးကာ ေခကမ်က္ေစာင္းေလးထိုးၿပီး သူ႕ရင္ခြင္ထဲတိုးဝင္လာ၏။

သူမကို ခုလိုဖက္ၿပီးအိပ္ရသည့္ညေတြ မရွိတာၾကာၿပီမို႔ အလြန္အမင္းေက်နပ္သြားရၿပီး ေခ့ဆံပင္ေတြကိုငုံ႕နမ္းသည္။

"မင္းအရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္"

သူမက လက္ညွိုးေလးျဖင့္ သူ႕ရင္ဘတ္ကိုကုတ္ျခစ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္သည္။

"ရွင္ေရာပဲ"

ေတာ္ေတာ္ေလးပိန္က်သြားသည့္ သူ႕လက္တစ္ဖက္ကိုယူၿပီး သူမပါးမြာကပၳားလိုကၠာ ရင္ခြင္ထဲေခါင္းေလးတိုးရင္း ေခ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။

သူမနဲ႕ ေရွ႕ဆက္အတူရွိေနရမည့္အခ်ိန္ကိုသာ စိတ္ကူးယဥ္ရင္း ေခ့မ်က္ႏွာေလးကိုငုံ႕ၾကည့္မိတာ ခဏခဏ။

ကိုယ့္အနာဂတ္က သူမႏႈတ္ခမ္းေလးဆီမွာ...

▪▪▪⏳⏳⏳▪▪▪

"မင္းေစရဲ႕မိန္းမေရာက္ေနတယ္ဆို"

ေခ ဆံပင္ေတြသုတ္ၿပီးအျပင္ထြက္လာခ်ိန္ ဧည့္ခန္းမွာထိုင္ေနသည့္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးႏွင့္ မိန္းကေလးတစ္ဦးဆီမွ ထိုစကားသံထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။

ဦးက ေခ့ကိုေက်ာေပးထားသည့္အေနအထားမွာမို႔ ထိုအမ်ိဳးသမီးေတြကသာ ေခ့ကိုလွမ္းၾကည့္ၾက၏။

"ေခ သြားစို႔ေလ ၿပီးၿပီလား"

မခက ေခႏွင့္ဆင္တူဂါဝန္အဝါေရာင္ျဖင့္ ၾထကႅာကာ ေခ့ကိုျမင္ေတာ့ ဂ႐ုတစိုက္ျဖင့္ဆံပင္ေတြကိုစမ္းၾကည့္ရင္းမွ ဧည့္ခန္းကိုလွမ္းၾကည့္သည္။

မခကိုျမင္လိုက္မွ ထိုအမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕အၾကည့္က ေခ့ဆီမွာပိုၿပီးစူးနင့္လာခဲ့သည္။

"အႏၱီသီတာ"

"သမီးမခ ေရာက္ေနတာၾကာၿပီလား"

"မၾကာေသးဘူး အႏၱီသီတာ ၃ရက္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ မခ ခုပဲလာခဲ့ေတာ့မလို႔ပဲ"

"အင္း အန္တီလည္းသိခ်င္တာရွိလို႔ ၾထကႅာခဲ့တာ မင္းေစအေၾကာင္းၾကားထားတာ တကယႅား အစၠို"

ဦးက ဘာမွမေျပာဘဲ ေခ့ကိုငဲ့ၾကည့္၍ လာထိုင္ဖို႔ေခါင္းညိတ္ျပသည္ႏွင့္ ေခသည္ မခကိုအသာတြန္းဖယ္ကာ ထိုအန္တီေရွ႕မွာထိုင္လိုက္သည္။

"ဒါမင္းေစရဲ႕ဇနီးပဲ"

ထိုအမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕အၾကည့္ေတြက ေခ့ဆီမွာစူးနင့္ေနၿပီး ထိုအၾကည့္ေတြဆီမွ အမုန္းတစ္ရပ္ကို ေခ အလိုလိုခံစားမိလိုက္သည္။

ဘယ္သူေတြလဲ ေသခ်ာမသိ။

"ဘေယၠန ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး လက္ထပ္ျဖစ္သြားတာလဲအစ္ကို မင္းေစကို ကြၽန္မသမီးနဲ႕သေဘာတူထားတယ္မလား အစ္ကို႔စကားကိုေတာင္ မင္းေစက နားမေထာင္ဘူးလား"

"သူက ဘယ္သူ႕စကားကိုနားေထာင္လို႔လဲ"

"အဲ့ဒါလည္းဟုတ္ပါတယ္ မင္းကဘယ္ကလဲ မိန္းကေလး"

ဒီတစ္ခါေတာ့ ေခ့ကိုတည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ေမးလာ၍ ေခမ်က္ႏွာေလးကို တမင္ေမာ့ပစ္လိုက္သည္။

"ေခက ျပင္ဦးလြင္ကပါ"

"မိေဘၾတေကရာ ဘာလုပၱာလဲ"

"အဲ့ေလာက္ႀကီးထိ အႏၱီသီတာ မသိလည္းျဖစ္ပါတယ္ ကိုမင္းရဲ႕မိန္းမပါဆို ဘာလို႔မယုံေနတာလဲ ကိုမင္းကျဖင့္ေလ သူ႕မိန္းမကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ႐ူးမတက္ပဲ"

မခစကားေၾကာင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးေတြမ်က္ႏွာပ်က္သြားေတာ့ အျမင္ကတ္စိတ္ျဖင့္ ႀကိတ္ဝမ္းသာမိေသးသည္။

သူ႕ကို သမက္ေတာ္ခ်င္ေနသည့္အမ်ိဳးသမီးရဲ႕အၾကည့္ေတြသည္ ေခ့အေပၚအျပစ္တင္၊ ရႈံ႕ခ်လိဳေသာ

ေဘးကမိန္းကေလးသည္လည္း မလိုမုန္းထားေသာ

"မမေလးခေရဝိုင္"

ေခလွည့္ၾကည့္မိေတာ့ အိမ္အကူမိန္းကေလးတစ္ေယာက္က မဝံ့မရဲဟန္ျဖင့္ ေခါင္းေလးငုံ႕ကာ

"အစ္ကိုေလးက ေခၚခိုင္းလို႔ပါ ခဏေလာက္လိုက္ခဲ့ေပးပါဦး"

သူ ဘာမ်ားျဖစ္ေနလို႔လဲ။

ေခ ဦးကိုေတာင္ႏႈတ္မဆက္နိုင္ဘဲ ထိုင်ရာမှချက်ချင်းထပြီိး အိမ္အကူမိန္းကေလးအေနာက္ အေျပးလိုက္လာေတာ့ နားစြန္နားဖ်ားၾကားလိုက္ေသာပီယက ေနာက္မွာပါလာ၏။

ညက ေခတို႔ထိုင္ခဲ့သည့္ဝရံတာမွာ ထိုင္ခုံေတြခ်ထားၿပီး သူက ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲမွီထိုင္ကာ ေခေရာက္လာသည္ကို ေမာ့ၾကည့္သည္။

"မနကၥာ စားေတာ့မလို႔ မင္းကိုေခၚခိုင္းလိုက္တာ"

ပီယမ်က္ႏွာႀကီး မအီမလည္ျဖစ္သြားၿပီး ဆံပင္ေတြကိုတစ္ခ်က္ဆြဲဖြကာ မသိသလိုေနာက္ျပန္လွည့္သြားသည္။

သူက ဒါကိုသိလိုက္သလိုၿပဳံးကာ ေခ့လက္တစ္ဖက္ကိုဆြဲယူ၍ သူ႕အနားထိုင္ခိုင္းၿပီး ၾကက္ေပါင္းရည္ပန္းကန္ကို ေမးဆတ္ျပသည္။

"ရွင္ ဒါေသာက္ရမွာလား"

သူ ေခါင္းညိတ္ျပေတာ့ ေခ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားၿပီး ၾကက္ေပါင္းရည္ပန္းကန္ကိုယူၿပီး ေခကအရင္ တစ္ဇြန္းအရင္ေသာက္လိုက္သည္။

"ကိုယ့္ကိုတိုက္ခိုင္းတာေနာ္ ခေရဝိုင္"

"ရွင့္ကိုလည္းတိုက္မယ္ ေခလည္းမနက္စာ မစားရေသးဘူးေလ ေခ မေသာက္ရေတာ့ဘူးလား"

ေခ သူ႕ကိုတစ္ဇြန္းတိုက္ေတာ့ သူက ရယ္ေနရင္း အေတာ္နဲ႕မေသာက္ျဖစ္။

ပိန္သြားသည္ဆိုေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ပါးခ်ိဳင့္ေတြကေပ်ာက္သြားတာမရွိဘဲ ႏွာတံပိုေပၚလာ၍ အရင္လိုေခ်ာၿမဲ၊ ေခ်ာဆဲ။

ေခ့မ်က္လုံးထဲမွာေတာ့ သူသည္အရင္ကလိုမုန္းစရာေကာင္းေနဆဲပဲမို႔ ေခ်ာတာ၊ မေခ်ာတာကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္မိ။

"ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတယ္မလား မွန္မၾကည့္ျဖစ္တာၾကာၿပီ"

"ပိန္ေတာ့ပိန္သြားတယ္ ဒါေပမယ့္ ရွင္က ပိန္ေနေန ၀ ေနေန ေခ့အတြက္ေတာ့လူယုတ္မာပဲဥစၥာ မေျပာင္းလဲပါဘူး"

သူ ၿပဳံးၿပီးေခ့လက္ဖမိုးေလးကို ဖြဖြေလးဆုပ္ကိုင္ကာ တယုတယငုံ႕နမ္းေတာ့ ေခ့စိတ္ထဲဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္မသိ။

သူ ေခ့ကိုပိုၿပီးနီးသြားေအာင္ဆြဲယူၿပီး တင္းတင္းဖက္ထားလိုက္ကာ ေခ့ႏႈတ္ခမ္းေတြကို တစ္လႊာခ်င္းနမ္းရွိုက္ျပန္သည္။

ျပင္းရွေသာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေခ မၿငိဳျငင္ခ်င္ေတာ့ဘဲ မ်က္လုံးေလးေတြမွိတ္ထားလိုက္ၿပီး သူ႕လည္ပင္းကို ဖြဖြေလးသိုင္းဖက္လိုက္သည္။

ပန္းကန္ေတြသိမ္းဖို႔ေရာက္လာသည့္ အိမ္အကူမိန္းကေလးေတြ ျပန္ထြက္ေျပးသြားၾကသည္ကိုလည္း ေခတို႔ ႏွစ္ေယာက္လုံးမျမင္လိုက္။