note: good eveninggg!! gigil na gigil kayo kagabi, ah? HAHAHAHAHA baka manggigil kayo lalo ngayon, pero keribels 'yan. malapit na 'to matapos, kapit lang! simula na ba ng war between the two? chz. anw, eat your dinner and enjoy, readers!

ps: we're road to 100k reads, maraming salamat sa inyo!! mahal ko kayo so much!!

"Ma'am Tricia, nandito na po pala kayo,"

Sinalubong ako nung helper namin dito sa bahay. Kinuha niya 'yong mga dala dala kong pagkain dahil dumaan ako saglit sa Mcdo para bumili.

"Si Miguel?" I asked.

Nakakapanibago na dumating ako rito sa bahay na wala siya.

"Umalis po, Ma'am. Hindi po ba kayo tinext?"

Umiling ako. Miguel is always like that, aalis nang walang paalam. Kaya hindi na rin ako nagugulat na malalaman ko na lang na kung saan saan na pala siya nakarating. Pero kahit ganoon, never ako umuwi na wala siya, palagi niya akong sinasalubong. But now, wala.

"Tara po, Ma'am. Kain po kay—"

"Hon?"

Bago pa maituloy nung helper namin ang sasabihin niya ay may narinig kami galing sa likod ko.

Napapikit ako nang maramdaman kong niyakap niya ako mula sa likuran.

"Can.. can you stop calling me that?"

"You're my wife,"

"By papers, yes."

Inalis ko ang pagkakayakap niya at dumiretso sa kusina. Inayos ko 'yong mga pagkain na dala ko at nauna sa lamesa.

Wala akong gana kumain pero gutom na ako at wala pang laman ang tiyan ko mula pa kagabi.

Sumunod si Miguel sa akin at tiningnan 'yong paper bag ng mcdo na wala nang laman.

"Where's mine?" he asked.

"Bumili ka," I whispered.

"What?"

"I said akala ko ay kumain ka na kaya para sa akin lang 'yong binili ko, but turns out na lumabas ka pala," pageexplain ko.

Sinabi ko 'yon para tigilan na niya ako, kahit ang totoo ay sinadya kong hindi siya bilhan.

Why? Kasi kagabi hindi rin naman niya ako pinakain dahil lang magkaaway kami. Balikan lang 'to. When he's treating me like shit, I'm treating him the same way.

"Kumusta 'yong pinagawa ko sayo?" he asked at naupo sa harapan ko.

"Ayaw niyang tanggapin,"

"Huh?" hindi makapaniwalang sagot niya. "Hindi puwedeng tumanggi ang secretary sa mga ganung bagay,"

"It's Arki."

Napatingin siya sa akin.

"Arki?" he asked. I saw him smirked. "Nag kita kayo?"

I didn't answer.

"Tricia, answer me," pag uulit niya pero still, I didn't answer.

"I said, nag kita ba kayo!?" sigaw niya at hinampas 'yong lamesa causing me to flinch a bit.

Galit na naman s'ya.

Sanay na ako sa ganitong set up namin kapag galit siya. Pero kahit ganoon ay nagugulat pa rin ako sa mga akto niya.

Lumapit siya sa akin at tumabi. "Answer me or els—"

"Or else what, Miguel?" laban ko. "Don't try to scare me, dahil hindi ako takot sayo,"

"Sumasagot ka na naman," gigil na sagot niya at hinawakan ang wrist ko.

"Bitawan mo ako," I said at binawi sa kaniya ang kamay ko bago tumayo. "Try to hurt me.. iiwan kita."

After I said that, I saw how his angry eyes turned into a soft one. He held my hand at yumuko.

"I'm sorry.."

"Paulit ulit ka, Miguel. Mag sosorry ka ngayon, tapos uulitin mo lang ulit,"

"I'm just.. jealous, that's all."

"Jealous?" I scoffed. "Anong karapatan mo?"

"Asawa mo ako, Tricia kahit anong gawin mo, asawa kita sa papel at sa mata ng Diyos,"

"Hindi mo naman ako mahal, so stop saying that,"

"Mahal kita," he said and looked at me with his teary eyed eyes.

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko. "Oh come on, Miguel we both know na ginagamit mo lang ako,"

Matapos kong sabihin 'yon, I saw kung paano siyang nagpipigil ng galit.

"I am not your property," I said at umalis sa harap niya.

"You're mine," I heard him answered.

I looked at him once again. "Huwag mo akong igaya sa mga babae mo. Kung sila nauuto mo, ako hindi."

Naririnig ko pa siyang nagsasalita pero hindi ko na 'yon pinansin at nagpatuloy na lang sa paglalakad pataas. Pakiramdam ko ay nawawalan ako ng lakas tuwing makikipagtalo sa kaniya.

Dahil isang maling salita o galaw, the life of the person I love will be at risk.

Nang makapasok ako sa kwarto ay agad akong nahiga sa kama at pumikit.

Too much happenings for today.

Akala ko ay makakatulog na ako, pero naalala ko 'yong itsura ni Y/N kanina.

His/her eyes, it's not the same as before.

Ibang iba na siya sa Y/N na kilala ko noon.

Ibang ibang na siya sa taong.. iniwan ko.

The way kung paano niya ako kausapin, sobrang lamig. And no matter how hard he/she tried to hide it, I can see that he/she's in pain.

The pain that is caused by me.

I hugged my pillow real tight. Seeing Y/N again earlier, bumabalik lahat sa akin. All of the good memories we made together before.

God knows how I missed those times.

How I missed Y/N.

Nagulat ako nang marinig kong bumukas ang pinto at naramdaman kong may umupo sa tabi ko.

"Hon," I heard Miguel called me.

"Matutulog ako," sagot ko.

I really want to rest, kahit na medyo maaga pa ay pakiramdam ko kailangan ko ng tulog. Gusto ko na lang matulog nang matulog, para bumilis 'yong oras at dumating na 'yong.. tamang panahon.

I felt him lay down at dahan dahan akong niyakap.

"Let go," I said.

It's uncomfortable.

"Please," he hugged me tighter. "Mahalin mo naman ako,"

"Hindi pinipilit ang pagmamahal, Miguel."

"Bakit ba hindi mo matutunan na mahalin ako?"

Pilit kong inalis ang pagkakayakap niya sa akin pero masyado siyang malakas.

"This, this is the reason, Miguel. You keep on doing things I'm not comfortable with. Pinipilit mo ako sa mga bagay na hindi ko naman gusto,"

Naramdaman kong dahan dahan niyang inalis ang braso niya. When I turned around, I saw him sitting na at nakatalikod sa akin habang nakayuko.

"Siya pa rin ba?" he asked.

"Siya naman lagi."

I saw him stand up at lumingon sa akin.

"I won't give up that easy, Hon. Nasa akin ka, at sa akin lang,"

He's crazy.

He's obsessed.

To seek revenge.

"Get out," utos ko.

"Asawa kita pero ni minsan ay hindi kita nakatabing matulog," he said. Bitterness is evident sa boses niya. "But since this is what you want, I'll do it. I'm doing this for you, Trish."

That's true, mula nung ikinasal kami, never ko siyang nakatabi o nakasama sa iisang kwarto tuwing gabi. I requested that to him dahil ayoko talaga. Sleeping and staying in one room with the person I don't love? No.

Mabuti at pumayag siya. Sa buong oras na kasama ko si Miguel, he already showed me all of his sides and personality. Nakita ko kung paano siya maging seryoso, masaya, magalit, malungkot, magalala.. at mag mahal.

I saw how he's trying everyday to show me na mahal niya ako, it's just that.. ayoko ng pag mamahal na binibigay niya. Mali, dahil nakakasakal, nakakalungkot, at nakakatakot.

Because of Miguel's love for me, I found out his weakness. To me, Miguel is so soft at takot na takot siyang iwan ko siya. So, I used that as an advantage to control him over anything. And I'm glad na nakikinig siya sa akin.

Hindi naging mahirap para sa akin controlin si Miguel, dahil anytime ay puwede kong ipasok 'yong kundisyon na iiwan ko siya. Pero minsan ay sumusobra lang talaga ang galit niya. But despite how mad or irritated he is by the way I treat him, Miguel never hurted me physically.

I believe that Miguel is a good guy deep inside, hinayaan niya lang na lamunin siya ng galit at namamayani ang pag ganti sa puso niya.

Akala ko ay nakalabas na siya pero nagulat ako nang bigla siyang mag salita.

"Don't mention anything to Y/N,"

I scoffed. "Sooner or later, malalaman din niya,"

"Not yet, let's make him suffer more. Just like what he did to me few years ago.. when Mikhaila died."

"I'm telling you, ibang Arki na ang katapat mo ngayon," I warned him.

Hindi mo kakayanin.

I saw him gulped and felt uneasy.

I laughed a bit. "Scared?"

"Don't you dare meet Y/N na hindi ko alam, sumunod ka lang sa sasabihin ko," he said. "Alam mo ang kapalit kapag sinuway mo ako,"

There, ako naman ang kinabahan.

Kahit na alam ko na kung paano siya controlin, hindi ko pa rin alam kung paano at ano ang tumatakbo sa isip ni Miguel. Kaya hanggat kaya ko ay ginagawa ko ang gusto niya.

The sacrifices I had to make for him/her. Mahal ko lang talaga s'ya at handa akong gawin ang lahat para sa kaniya.

When I was about to close my eyes again, tumunog 'yong cellphone ko.

It's Mama.

"Ma? Bakit po?" tanong ko.

"Trish, nag decide kami ng mga kapatid mo mag dinner mamaya," she said. "Come here sa condo,"

"Ma, mag papaalam po muna ako kay Migue—"

"Bring your husband with you," sagot niya. "We want to meet him."

Napatigil ako. 'Yong kasal namin ni Miguel, walang nakakaalam non, kahit sarili kong pamilya. Why? Utos ni Miguel. Saka lang nila nalaman noong bumalik ako.

The day I told them that I'm married, Jill was so mad. Ate Aiks was disappointed. And Mama, I don't know, wala akong nakitang emosyon sa mukha niya.

"Mama, sigurado po kayo?" I asked, making sure na gusto talaga nilang makasama si Miguel.

"That's final, let's see kung paano kami haharapin niyang asawa mo, nak," mabilis na sagot niya. "And tell him na kung may kahit kaunting respeto pa siya sa pamilya ng napangasawa niya, magpakita siya sa amin."

"Ma.. I'm sorry,"

"Sige na, mag ingat kayo mamaya, ha?" pagiwas niya sa sinabi ko.

A tear escaped my eyes.

Ngayon ko na lang ulit sila makakasamang kumain at sabay sabay pa kami.

"Trish,"

I hummed as an answer.

"Kahit anong mangyari.. anak kita, at mahal ka namin ng mga kapatid mo."

There, I cried.

For the first time after what happened, naramdaman kong mayroon akong kakampi.

Naramdaman kong may taong nand'yan para sa akin.

Mama was the one who dropped the call dahil iyak lang ako nang iyak. Niyakap ko 'yong unan at pumikit.

"Hon," I felt someone tapped my cheeks. "Wake up,"

I groaned. Ang hapdi ng mata ko at nakatulog na pala ako kakaiyak.

"I'm gonna cook dinner for us tonight," he said at hinaplos ang buhok ko. "What do you want to eat?"

Dahan dahan akong naupo para alisin niya ang hawak niya sa akin.

"Mama said doon na tayo mag dinner with them," sagot ko.

He gulped. "I see, sige sa labas na lang ako kakain,"

Kumunot ang noo ko. "Mama said tayong dalawa, she wants you to come with me, gusto ka nilang mameet,"

"For what? I can't go,"

"Why? Natatakot ka ba?" I asked. Hindi siya makasagot. "Ang lakas ng loob mong pakasalanan ako tapos hindi mo maharap pamilya ko?

"Stop,"

"Hanggang kailan ka magtatago, Miguel?"

"Tumigil ka, Tricia,"

"Pinapalabas mong malakas ka," I said at tumayo sa harapan niya. "Pero ang totoo, mahina ka,"

"Stop talking," he said at pumikit.

"Mahina ka, Miguel. And what? Gusto mong kalabanin si Y/N?" lumapit ako sa kaniya. "Ilang beses ko na 'to sinabi, pero uulitin ko araw araw sayo.. you're nothing.."

"Don't make me do a thing na pagsisisihan natin pareho,"

"Compared to Arki.." I held his face. "You're nothing, Miguel."

"I said tumigil ka!" sigaw niya at itinaas ang kanang kamay na akmang sasampalin ako pero hindi niya maituloy.

I raised a brow. "What? Do it, Miguel. Give me reasons to leave you,"

Ibinaba niya ang kamay niya at huminga ng malalim. "Get ready, pupunta tayo,"

Matapos niyang sabihin 'yon ay lumabas na siya at ibinagsak 'yong pinto.

Agad akong napaupo sa kama. Fighting with Miguel is hella tiring. Nakakaubos ng lakas. I had to pretend palagi na kaya ko siya, kahit ang totoo ay hindi. Kahit ang totoo ay natatakot ako sa kaniya.

Nag hanap ako ng isusuot at nag ayos na. I'm excited to see them again. But at the same time, kinakabahan ako sa mga puwedeng mangyari, lalo na't kasama ko si Miguel.

Nagulat ako nang biglang may kumatok at sumilip si Miguel.

"Hon, are you done? Let's go?" he said.

I nodded. Kinuha ko 'yong bag ko at lumabas. Nang makarating sa garahe, nagulat ako nang pagbuksan ako ni Miguel ng pinto.

I gave him a small smile. "Thanks, but I can do it on my own next time,"

Kung hindi si Y/N ang gagawa, ayoko.

Buong byahe ay tahimik lang ako, ganoon din si Miguel. Malakas ang kutob ko na kinakabahan siya, but knowing Miguel, palaban siya.

"Bakit daw bumalik pa siya?" he suddenly asked. "Maayos na ang buhay ng lahat nung wala siya,"

"I'm not included sa lahat na sinasabi mo,"

"Sa tagal niyang nawala, akala ko nga e patay na siya," aniya at tumawa.

Pinigilan ko ang sarili kong mag salita, kahit deep inside ay pakiramdam ko sasabog na ako sa galit.

"Well, it's much better that way," dagdag niya.

Doon, hindi ko na napigilang mag salita.

"Bakit hindi na lang ikaw ang mawala kung gusto mo?"

He looked at me, with his angry eyes.

"Bakit ako? Kung puwede namang 'yong taong mahal na mahal mo?"

"Don't you dare touch Y/N," banta ko.

"Kung mananahimik kayo, sure."

Hindi na ako lumaban pa. Miguel is capable of doing things na gusto niya.

I need to protect Y/N, sa lahat ng paraan na kaya ko.

Nang makarating kami sa condo, nauna akong umakyat at hindi ko na siya hinintay. Before opening the door of our unit, I took a deep breath.

"Tricia? Ikaw na ba 'yan?" I heard Mama asked at lumabas galing sa kusina. "Ikaw na nga, halika,"

I slowly walked towards her at niyakap siya.

"Where's your.." she coughed a bit. "Husband?"

We heard someone opened the door at mukhang si Miguel na 'yon.

"Good evening po," bati niya at kinamayan si Mama.

"Magandang gabi, you're Miguel?" Mama asked.

"Engr. Miguel Valdez po, nice to finally meet you po,"

Mama just nodded at him at ibinalik ang tingin sa akin. "Nandoon sa dining ang mga kapatid mo, tara na doon,"

I smiled the moment we reached the dining. Nagulat ako nang biglang ipulupot ni Miguel ang braso niya sa bewang ko.

Agad namang napatingin doon sina Ate Aiks pero inalis din. Lumapit siya sa akin at yumakap bago humarap kay Miguel.

"You're Miguel, I guess?"

Naramdaman kong humigpit ang pagkakahawak niya sa bewang ko.

He's scared. Deserve.

"Yes, Miguel Valdez," sagot niya at inilahad ang kamay pero tiningnan lang 'yon ni Ate Aiks. Dahan dahan niya 'yong ibinaba dahil sa kahihiyan. "What should I call you po? Ate Aiks?"

Tumaas ang kilay ni Ate Aiks. "Ate Aika will do, we're not that close in the first place for you to call me by my nickname,"

Hindi ko mapigilang mapangiti. Ate Aiks is really savage sometimes.

Nang mapansin ni Miguel na nakangiti ako ay lalo niya akong inilapit sa kaniya.

Napatingin si Ate Aiks sa akin at sa kamay ni Miguel sa bewang ko.

"And can you please let go of my sister?" she suddenly said. Alam kong alam niyang hindi na ako comfortable. "I mean, let her go to our bunso, Jill."

Naramdaman kong lumuwag ang pagkakahawak ni Miguel sa akin.

"Oh, yes I'm sorr—"

"Good evening, everyone."

Nagulat ako nang may magsalita mula sa likuran namin.

That voice.

It's familiar.

Kahit matagal kong hindi narinig 'yon, alam na alam ko ang boses niya.

"Finally, our special guests are here," Mama said while smiling at lumapit sa kanila.

I gulped before slowly turning around to see and confirm who is it.

Nang tuluyan akong makaharap ay hindi ko inaasahan ang nakita ko.

There, naconfirm kong tama ang hinala ko.

Binati niya ang lahat ng nasa dining kasama namin.

Then he/she suddenly looked at me.

Pakiramdam ko ay sumaya ang puso ko bigla nang makita siya.

Gustong gusto ko siyang yakapin, pero hindi puwede.

But when I saw the lady beside her, my heart sank.

It's Y/N..

With Charhy.

"Good evening, Mrs. and.." he looked at Miguel from head to toe. A very scary look, his/her eyes full of anger. "Mr. Valdez."