၂၄၇။ နောက်ဆုံးသတိမေ့သွားခြင်း

ထို့နောက် ရေများသည် လှိုင်းထလာကာ နွယ်လေးက လင်းရှောင်လု၏ ဘာထိခိုက်ဒဏ်ရာမှမရှိသည့်ကိုယ်အား ကောင်းကင်ကို မျက်နှာမှုလျှက် ရေပေါ်တင်ပေးကာ လင်းချင်းတို့ဆီသို့ ပို့ပေးသည်။

လင်းချင်းသည် သဘတ်တစ်ခုနှင့် ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ချူးလီလီ၏ ဗီရိုထဲမှ အမြန်သွားရှာလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းဖန်သည် နွယ်လေးက ပို့ပေးသည့် လင်းရှောင်လုကို ယူထားလိုက်သည်။

လင်းချင်းသည် ဆိုဖာနားတွင်စောင့်နေ၍ လင်းဖန်က ရှောင်လုကို ခေါ်လာသည့်အခါ သူမသည် ဆိုဖာပေါ်ကိုချပေးကာ ဘသတ်ဖြင့်ကိုယ်ကို သုတ်ပေးသည်။ လင်းဖန်သည် သူ့သမီး၏ ကိုယ်လုံးတီးကို ချီထားရခဲ့ရသောကြောင့် အံ့သြနေကာ သူ့သမီးအဝတ်များ မရှိတော့သဖြင့် အခြေအနေကို ပိုစိတ်ပူသွားရသည်။

အခြေအနေကို စစ်ကြည့်သည့်အခါ လင်းရှောင်လု၏ ကိုယ်အပူချိန်သည် ကျသွားကာ ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ်အေးနေသည်။ အသက်ရှုနှုန်းနှင့် နှလုံးခုန်သံသည်လည်း ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ မျက်ခွံများကို လှန်ကြည့်သည့်အခါ သူငယ်အိမ်သည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှ လင်းဖန်သည် စိတ်ပူနေရခြင်းများကို ရပ်နိုင်တော့သည်။

လင်းချင်းသည် လင်းရှောင်လု၏ကိုယ်အား သဘတ်ဖြင်သုတ်ပေးပြီးနောက် ဂါဝန်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မျ သူမ၏ စိုနေသည့် ဆံပင်ရှည်များကို သုတ်ပေးတော့သည်။ အစက လင်းဖန်သည် လင်းချင်း၏ အပြုအမှုများကို သတိမထားမိသော်လည်း အခုစိတ်ငြိမ်လာသည့်အခါ လင်းရှောင်လုအား သူမက ဂရုစိုက်နေပုံသည် အရမ်းကို သဘာဝကျနေမှန်း သိလိုက်သည်။ ခနတွေဝေသွားပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲမှ အထင်သည် ပိုမှန်လာသလို ဖြစ်သွားသည်။

"ရှောင်လုက ဘယ်တော့နိုးမှာလဲ?"

သူမေးသည်။

လင်းချင်းသည် ရှောင်လု၏ ဆံပင်ကို သုတ်ပေးရင်းက

"အင်း . . . တစ်နာရီနှစ်နာရီအကြာလောက် ထင်တယ်။ နဖူးကိုစမ်းကြည့်ရင် သူ့မှာအမြူတေရှိနေပြီဆိုတာကို အခုအာရုံခံလို့ရနေပြီ"

လင်းချင်းသည် နဖူးကို ထိကြည့်ဖို့မလိုဘဲ ကလေးမလေး၏ အမြူတေရှိနေကြောင်းကို သိနေနိုင်တာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဘယ်လိုအစွမ်းမျိုး ရနေပြီလဲဆိုသည်ကိုသာ သိချင်တာ ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ လင်းဖန်သည် သူ့သမီး၏ နဖူးကို ချက်ချင်းလာထိကြည့်သည်။ စွမ်းအားအနည်းငယ်က လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် နဖူးထဲကနေ ပြန်ကန်ထုတ်လာသည်။ တကယ့်ကို အမြူတေက ဖြစ်တည်နေတာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အံ့သြစွာဖြင့်

"တကယ်ပဲ ရှောင်လုက အခုအစွမ်းရှိနေပြီ"

ထိုအချိန်တွင် နွယ်လေးသည် လင်းချင်း၏ လက်ကို ရုတ်တရပ် ရစ်ပတ်လာကာ သတင်းတစ်ခုပြောပြသည်။ ထို့နောက်မှ သူမလက်ကိုလွှတ်ကာ ကန်ထဲသို့ နွယ်များက ပြန်ဝင်သွားသည်။ လင်းချင်းသည် ခနရပ်သွားသော်လည်း ဘာတုန့်ပြန်မှုမှ မလုပ်ပေ။

လင်းဖန်ကိုကြည့်ကာ

"ဟုတ်ပြီ သူ့ကိုခေါ်သွားတော့။ အပြင်ကို ပြန်ပို့ပေးမယ်။ တခြားသူတွေက အတော်စိတ်ပူနေလောက်ပြီ"

လင်းဖန်သည် အမျိုးသမီးလင်းတို့ကို သတိရသည့်အခါ သူ့သမီးကို ချက်ချင်းချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းချင်းသည် သူ့ပုခုံးကိုထိကာ အပြင်သို့ ခေါ်လာသည်။

သူတို့က အခန်းထဲတွင် ပေါ်လာသည့်အခါ ကျန်သည့်သူများသည် စိတ်ပူစွာဖြင့် စောင့်နေကြတုန်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခနလန့်သွားပြီးမှ ဘာဖြစ်မှန်းသိသည်။

"လင်းဖန် ရှောင်လုဘယ်လိုနေလဲ'

ချန်းဝမ်ရှုသည် ဆိုဖာပေါ်က ချက်ချင်းထမေးသည်။ သူမသည် လဲကျတော့မတက် ဖြစ်သွားသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ မနည်းပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးလင်း၊ လင်းဝမ်ဝမ်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း အေးစက်နေသည့်ကိုယ်ကို ထိတွေ့လိုက်ရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ချက်ချင်း လင်းရှောင်လုကို လာကိုင်ကြည့်ကြသည်။

လင်းချင်းက ဘေးကိုရှောင်ပေးလိုက်သည့်အခါ လျူကျွင်း၏ဘေးတွင် ရှဲ့တုန်းက ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တခြားသူများအား

"ရှောင်လုက အဆင်ပြေပါတယ် စိတ်မပူနဲ့ ကုတင်ပေါ်တင်ပြီး စောင်ခြုံပေးထားလိုက်ကြပါဦး။ အပူချိန်က ပုံမှန်ပြန်တက်လာရင် နိုးလာလိမ့်မယ်"

လင်းရှောင်လုကို ကိုင်ကြည့်ကြသူများသည် သူမ၏အပူချိန်က အနည်းငယ်အေးနေကြောင်းကို သိကြသည်။ သို့သော်လည်း ရေခဲလိုအေးစက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်တော့ နွေးနေသေးသည်။ ထိုအခါမှ သူတို့သည် စိတ်မပူကြတော့ပေ။

"အမယ်လေး ငါစိတ်ပူလို့သေတော့မယ် ဘာမှမဖြစ်တာ တော်သေးတာပေါ့"

အမျိုးသမီးလင်းက ရင်ဘတ်ကိုဖိကာ ပြောသည်။

"သူတကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား? ပြဿနာရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား? ဦးနှောက်ကို မထိသွားဘူးမလား? ကိုယ်လည်းမထိခိုက်ဘူးမလား? နိုးလာရင် တခြားပြဿနာရှိနေမှာလား?"

ချန်းဝမ်ရှုသည် သူမ၏ သမီးကိုစိတ်ပူကာ လင်းဖန်အား မေးခွန်းများ ဆက်တိုက်မေးသည်။

"ရှောင်လုက စွမ်းအားရှင် အခုဖြစ်နေပြီလား? သူက အငယ်ဆုံးစွမ်းအားရှင်လေးပဲ။ ငါတို့သူ့ကို သေချာသင်ပေးရမယ်။ ဒါမှကြီးလာရင် အင်အားအရှိဆုံးဖြစ်မှာမလား?"

လင်းဝမ်ဝမ်က လင်းဖန်ကို စပ်စုစွာ မေးသည်။

လင်းဖန်သည် ကလေးမလေးကို ကုတင်ပေါ်ချပေးကာ ကျန်သည့်သူများက စောင်ခြုံပေးဖို့ ကူညီကြသည်။

"ဟုတ်တယ် ရှောင်လုက ကျန်းမာတယ်"

လင်းချင်းက ပြောသည်။

"တကယ်တော့ အခန်းထဲက လူတိုင်းထက်တော့ သူကကျန်းမာရေး ပိုကောင်းနေပြီ။ ခနနားပါစေ။ မကြာခင်နိုးလာတော့မှာပါ'

ထိုအချိန်တွင် လင်းဖန်က လင်းချင်းအား တည်ကြည်စွာဖြင့်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ငါတို့မိသားစုကို ထပ်ကယ်လိုက်ပြန်ပြီ ငါတို့က နင့်ကိုအကြွေးအများကြီး တင်နေမိပြီ"

လင်းချင်းသည် စိတ်ရင်းက ခံစားမိသောကြောင့် လက်ကာပြလိုက်ကာ

'ရှောင်လုက ဒီလောက်ချစ်ဖို့ကောင်းတာ မကူညီဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား? ကူညီနိုင်သ၍ ကူညီပေးနေမှာပါ"

ထိုအခါ လူတိုင်းသည် လင်းချင်းကို ကျေးဇူးကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။

တုံတုံကိုချီထားသည့် လျူကျွင်းက လင်းချင်းအား စပ်စုစွာဖြင့်

"ရှောင်လုက ဘာအစွမ်းကို နှိုးလိုက်တာလဲဆိုတာ သိလား?"

လင်းချင်းသည် ခေါင်းခါကာ

"မသိဘူး နိုးလာမှ သူ့ဟာသူ စမ်းကြည့်ရလိမ့်မယ်"

ထိုအချိန်တွင် လျူကျွင်းက ရှောင်လုကို လာကြည့်နေတာ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ တုံတုံက

"မေမေ ဘာဖြစ်လို့ မမရှောင်လုက အိပ်နေတာလဲ? သားနဲ့အတူ ဆော့ဖို့ မထသေးဘူးလား?"

လျူကျွင်းသည် သူ့ကိုပြုံးကြည့်ကာ

"မမရှောင်လုက ဖျားနေတယ်။ အခုပင်ပန်းနေလို့ နားဖို့လိုတယ်"

တုံတုံက နားလည်သလိုဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"ဪ သားနားလည်ပြီ"

သို့သော်လည်း လင်းချင်းက ဒီကလေး၏ အတွေးများကို ကြားလိုက်ရသည်။

'ဒါဆိုရင် ဖျားတာပေါ့။ ဖျားတာက ဘာကြီးလဲ? ဖျားရင်နားဖို့လိုတာလား? ဘာဖြစ်လို့ နားရတာလဲ?'

လင်းချင်းသည် တုံတုံကို ပြုံးကြည့်ကာ စွပ်ပြုတ်အိုးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်သို့သွားကာ အိုးဖုံးကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ဖုံးထားသော်လည်း အခုတော့ စွပ်ပြုတ်က အနည်းငယ်အေးနေလေပြီ။

သူမသည် လင်းဝမ်ဝမ်ကို

"လင်းဝမ်ဝမ် နင်နဲ့လုံချင်းယင်တို့ စွပ်ပြုတ်ကို သွားနွှေးချေ။ ရှောင်လုနိုးလာရင် တိုက်ရအောင်။ ပြီးတော့ အခုက ညစာစားချိန်ရောက်နေပြီ။ စားဖို့မမေ့နဲ့ဦး"

"အင်းပါ"

လင်းဝမ်ဝမ်သည် သူမစကားဆုံးသည်နှင့် မသိစိတ်အရ အလိုလို ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် လင်းချင်းက အခန်းထဲက ထွက်လာသည်။ ထိုအခါ လျူကျွင်းနှင့် ရှဲ့တုန်းတို့က သူမ၏အနောက်ကနေ လိုက်လာကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်ထွက်သွားမှ လင်းဝမ်ဝမ်သည် ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို သိလိုက်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ လင်းချင်းခုနက ပြောသွားသည့်ပုံသည် သူမ၏ အစ်မကြီးက သူမကိုပြောနေကြ လေသံနှင့် တူနေသည်။ လေယူလေသိမ်းနှင့် စကားအသုံးအနှုန်းတို့က. . . လင်းဝမ်ဝမ်သည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ တွေးရင်းက အခန်းထဲကနေ အိုးကိုမ၍ လုံချင်းယင်နှင့်အတူ ထွက်လာသည်။

ဇွန်ဘီခန်းထဲတွင် လျူကျွင်းသည် လင်းချင်းကို ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ မေးသည်။

"နွယ်လေးမှာ အစွမ်းမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်မလား? ရှောင်လုအစွမ်းတွေကို သူ့အစွမ်းမသုံးဘဲ ဘယ်လိုဖိနှိပ်လိုက်တာလဲ?"

လင်းချင်းသည် ခေါင်းခါကာ အတွေးထဲမြောနေသလိုဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။

"ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ နွယ်လေးက သူ့နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အစွမ်းကို သုံးလိုက်ရတာ။ အခုအိပ်သွားပြီ။ လုံလောက်တဲ့အစွမ်းကို ထပ်စုပ်ယူနိုင်မှ ပြန်နိုးလာလိမ့်မယ်"

နောက်ဆုံးစကားသည် နွယ်လေးက သူမကိုပြောသွားတာ ဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်လု၏ အစွမ်းများကို ဖယ်ပေးကာ သေချာစီစဉ်ပေးနေရသည်က ငါးနာရီ ခြောက်နာရီလောက်ကို ကြာတာဖြစ်သည်။ စွမ်းအားမကုန်တာ ဘယ်ရှိမည်နည်း? နွယ်လေးသည် လင်းရှောင်လု၏ ပြဿနာကို ရှင်းဖို့အတွက် သူ့တွင်ကျန်သည့် စွမ်းအားလက်ကျန်လေးများ အကုန်လုံးကို သုံးပေးလိုက်ရတာ ဖြစ်သည်။

Zawgyi Ver

၂၄၇။ ေနာက္ဆုံးသတိေမ့သြားျခင္း

ထို႔ေနာက္ ေရမ်ားသည္ လွိုင္းထလာကာ ႏြယ္ေလးက လင္းေရွာင္လု၏ ဘာထိခိုက္ဒဏ္ရာမွမရွိသည့္ကိုယ္အား ေကာင္းကင္ကို မ်က္ႏွာမႈလွ်က္ ေရေပၚတင္ေပးကာ လင္းခ်င္းတို႔ဆီသို႔ ပို႔ေပးသည္။

လင္းခ်င္းသည္ သဘတ္တစ္ခုႏွင့္ ဂါဝန္တစ္ထည္ကို ခ်ဴးလီလီ၏ ဗီရိုထဲမွ အျမန္သြားရွာလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လင္းဖန္သည္ ႏြယ္ေလးက ပို႔ေပးသည့္ လင္းေရွာင္လုကို ယူထားလိုက္သည္။

လင္းခ်င္းသည္ ဆိုဖာနားတြင္ေစာင့္ေန၍ လင္းဖန္က ေရွာင္လုကို ေခၚလာသည့္အခါ သူမသည္ ဆိုဖာေပၚကိုခ်ေပးကာ ဘသတ္ျဖင့္ကိုယ္ကို သုတ္ေပးသည္။ လင္းဖန္သည္ သူ႕သမီး၏ ကိုယ္လုံးတီးကို ခ်ီထားရခဲ့ရေသာေၾကာင့္ အံ့ၾသေနကာ သူ႕သမီးအဝတ္မ်ား မရွိေတာ့သျဖင့္ အေျခအေနကို ပိုစိတ္ပူသြားရသည္။

အေျခအေနကို စစ္ၾကည့္သည့္အခါ လင္းေရွာင္လု၏ ကိုယ္အပူခ်ိန္သည္ က်သြားကာ ပုံမွန္ထက္ အနည္းငယ္ေအးေနသည္။ အသက္ရႈႏႈန္းႏွင့္ ႏွလုံးခုန္သံသည္လည္း ပုံမွန္ျဖစ္သည္။ မ်က္ခြံမ်ားကို လွန္ၾကည့္သည့္အခါ သူငယ္အိမ္သည္ ပုံမွန္ျဖစ္သည္။ ထိုအခါမွ လင္းဖန္သည္ စိတ္ပူေနရျခင္းမ်ားကို ရပ္နိုင္ေတာ့သည္။

လင္းခ်င္းသည္ လင္းေရွာင္လု၏ကိုယ္အား သဘတ္ျဖင္သုတ္ေပးၿပီးေနာက္ ဂါဝန္ဝတ္ေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္မ် သူမ၏ စိုေနသည့္ ဆံပင္ရွည္မ်ားကို သုတ္ေပးေတာ့သည္။ အစက လင္းဖန္သည္ လင္းခ်င္း၏ အျပဳအမႈမ်ားကို သတိမထားမိေသာ္လည္း အခုစိတ္ၿငိမ္လာသည့္အခါ လင္းေရွာင္လုအား သူမက ဂ႐ုစိုက္ေနပုံသည္ အရမ္းကို သဘာဝက်ေနမွန္း သိလိုက္သည္။ ခနေတြေဝသြားၿပီးေနာက္ သူ႕စိတ္ထဲမွ အထင္သည္ ပိုမွန္လာသလို ျဖစ္သြားသည္။

"ေရွာင္လုက ဘယ္ေတာ့နိုးမွာလဲ?"

သူေမးသည္။

လင္းခ်င္းသည္ ေရွာင္လု၏ ဆံပင္ကို သုတ္ေပးရင္းက

"အင္း . . . တစ္နာရီႏွစ္နာရီအၾကာေလာက္ ထင္တယ္။ နဖူးကိုစမ္းၾကည့္ရင္ သူ႕မွာအျမဴေတရွိေနၿပီဆိုတာကို အခုအာ႐ုံခံလို႔ရေနၿပီ"

လင္းခ်င္းသည္ နဖူးကို ထိၾကည့္ဖို႔မလိုဘဲ ကေလးမေလး၏ အျမဴေတရွိေနေၾကာင္းကို သိေနနိုင္တာ ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုအစြမ္းမ်ိဳး ရေနၿပီလဲဆိုသည္ကိုသာ သိခ်င္တာ ျဖစ္သည္။

ထိုအခါ လင္းဖန္သည္ သူ႕သမီး၏ နဖူးကို ခ်က္ခ်င္းလာထိၾကည့္သည္။ စြမ္းအားအနည္းငယ္က လက္ဖဝါးမွတစ္ဆင့္ နဖူးထဲကေန ျပန္ကန္ထုတ္လာသည္။ တကယ့္ကို အျမဴေတက ျဖစ္တည္ေနတာ ျဖစ္သည္။ သူသည္ အံ့ၾသစြာျဖင့္

"တကယ္ပဲ ေရွာင္လုက အခုအစြမ္းရွိေနၿပီ"

ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏြယ္ေလးသည္ လင္းခ်င္း၏ လက္ကို ႐ုတ္တရပ္ ရစ္ပတ္လာကာ သတင္းတစ္ခုေျပာျပသည္။ ထို႔ေနာက္မွ သူမလက္ကိုလႊတ္ကာ ကန္ထဲသို႔ ႏြယ္မ်ားက ျပန္ဝင္သြားသည္။ လင္းခ်င္းသည္ ခနရပ္သြားေသာ္လည္း ဘာတုန့္ျပန္မႈမွ မလုပ္ေပ။

လင္းဖန္ကိုၾကည့္ကာ

"ဟုတ္ၿပီ သူ႕ကိုေခၚသြားေတာ့။ အျပင္ကို ျပန္ပို႔ေပးမယ္။ တျခားသူေတြက အေတာ္စိတ္ပူေနေလာက္ၿပီ"

လင္းဖန္သည္ အမ်ိဳးသမီးလင္းတို႔ကို သတိရသည့္အခါ သူ႕သမီးကို ခ်က္ခ်င္းခ်ီလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လင္းခ်င္းသည္ သူ႕ပုခုံးကိုထိကာ အျပင္သို႔ ေခၚလာသည္။

သူတို႔က အခန္းထဲတြင္ ေပၚလာသည့္အခါ က်န္သည့္သူမ်ားသည္ စိတ္ပူစြာျဖင့္ ေစာင့္ေနၾကတုန္းျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ ခနလန့္သြားၿပီးမွ ဘာျဖစ္မွန္းသိသည္။

"လင္းဖန္ ေရွာင္လုဘယ္လိုေနလဲ'

ခ်န္းဝမ္ရႈသည္ ဆိုဖာေပၚက ခ်က္ခ်င္းထေမးသည္။ သူမသည္ လဲက်ေတာ့မတက္ ျဖစ္သြားသျဖင့္ သူမကိုယ္သူမ မနည္းျပန္ထိန္းလိုက္ရသည္။ အမ်ိဳးသမီးလင္း၊ လင္းဝမ္ဝမ္ႏွင့္ အျခားသူမ်ားသည္လည္း ေအးစက္ေနသည့္ကိုယ္ကို ထိေတြ႕လိုက္ရမည္ကို ေၾကာက္သျဖင့္ ခ်က္ခ်င္း လင္းေရွာင္လုကို လာကိုင္ၾကည့္ၾကသည္။

လင္းခ်င္းက ေဘးကိုေရွာင္ေပးလိုက္သည့္အခါ လ်ဴကြၽင္း၏ေဘးတြင္ ရွဲ႕တုန္းက ရပ္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူမသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေခါင္းၿငိမ့္ျပကာ တျခားသူမ်ားအား

"ေရွာင္လုက အဆင္ေျပပါတယ္ စိတ္မပူနဲ႕ ကုတင္ေပၚတင္ၿပီး ေစာင္ၿခဳံေပးထားလိုက္ၾကပါဦး။ အပူခ်ိန္က ပုံမွန္ျပန္တက္လာရင္ နိုးလာလိမ့္မယ္"

လင္းေရွာင္လုကို ကိုင္ၾကည့္ၾကသူမ်ားသည္ သူမ၏အပူခ်ိန္က အနည္းငယ္ေအးေနေၾကာင္းကို သိၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေရခဲလိုေအးစက္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ အနည္းငယ္ေတာ့ ေႏြးေနေသးသည္။ ထိုအခါမွ သူတို႔သည္ စိတ္မပူၾကေတာ့ေပ။

"အမယ္ေလး ငါစိတ္ပူလို႔ေသေတာ့မယ္ ဘာမွမျဖစ္တာ ေတာ္ေသးတာေပါ့"

အမ်ိဳးသမီးလင္းက ရင္ဘတ္ကိုဖိကာ ေျပာသည္။

"သူတကယ္ အဆင္ေျပရဲ႕လား? ျပႆနာရွိေနတာ မဟုတ္ဘူးမလား? ဦးေႏွာက္ကို မထိသြားဘူးမလား? ကိုယ္လည္းမထိခိုက္ဘူးမလား? နိုးလာရင္ တျခားျပႆနာရွိေနမွာလား?"

ခ်န္းဝမ္ရႈသည္ သူမ၏ သမီးကိုစိတ္ပူကာ လင္းဖန္အား ေမးခြန္းမ်ား ဆက္တိုက္ေမးသည္။

"ေရွာင္လုက စြမ္းအားရွင္ အခုျဖစ္ေနၿပီလား? သူက အငယ္ဆုံးစြမ္းအားရွင္ေလးပဲ။ ငါတို႔သူ႕ကို ေသခ်ာသင္ေပးရမယ္။ ဒါမွႀကီးလာရင္ အင္အားအရွိဆုံးျဖစ္မွာမလား?"

လင္းဝမ္ဝမ္က လင္းဖန္ကို စပ္စုစြာ ေမးသည္။

လင္းဖန္သည္ ကေလးမေလးကို ကုတင္ေပၚခ်ေပးကာ က်န္သည့္သူမ်ားက ေစာင္ၿခဳံေပးဖို႔ ကူညီၾကသည္။

"ဟုတ္တယ္ ေရွာင္လုက က်န္းမာတယ္"

လင္းခ်င္းက ေျပာသည္။

"တကယ္ေတာ့ အခန္းထဲက လူတိုင္းထက္ေတာ့ သူကက်န္းမာေရး ပိုေကာင္းေနၿပီ။ ခနနားပါေစ။ မၾကာခင္နိုးလာေတာ့မွာပါ'

ထိုအခ်ိန္တြင္ လင္းဖန္က လင္းခ်င္းအား တည္ၾကည္စြာျဖင့္

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ငါတို႔မိသားစုကို ထပ္ကယ္လိုက္ျပန္ၿပီ ငါတို႔က နင့္ကိုအေႂကြးအမ်ားႀကီး တင္ေနမိၿပီ"

လင္းခ်င္းသည္ စိတ္ရင္းက ခံစားမိေသာေၾကာင့္ လက္ကာျပလိုက္ကာ

'ေရွာင္လုက ဒီေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာ မကူညီဘဲ ေနနိုင္ပါ့မလား? ကူညီနိုင္သ၍ ကူညီေပးေနမွာပါ"

ထိုအခါ လူတိုင္းသည္ လင္းခ်င္းကို ေက်းဇူးႀကီးစြာျဖင့္ ၾကည့္လာၾကသည္။

တုံတုံကိုခ်ီထားသည့္ လ်ဴကြၽင္းက လင္းခ်င္းအား စပ္စုစြာျဖင့္

"ေရွာင္လုက ဘာအစြမ္းကို ႏွိုးလိုက္တာလဲဆိုတာ သိလား?"

လင္းခ်င္းသည္ ေခါင္းခါကာ

"မသိဘူး နိုးလာမွ သူ႕ဟာသူ စမ္းၾကည့္ရလိမ့္မယ္"

ထိုအခ်ိန္တြင္ လ်ဴကြၽင္းက ေရွာင္လုကို လာၾကည့္ေနတာ ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ တုံတုံက

"ေမေမ ဘာျဖစ္လို႔ မမေရွာင္လုက အိပ္ေနတာလဲ? သားနဲ႕အတူ ေဆာ့ဖို႔ မထေသးဘူးလား?"

လ်ဴကြၽင္းသည္ သူ႕ကိုၿပဳံးၾကည့္ကာ

"မမေရွာင္လုက ဖ်ားေနတယ္။ အခုပင္ပန္းေနလို႔ နားဖို႔လိုတယ္"

တုံတုံက နားလည္သလိုျဖင့္ ေခါင္းၿငိမ့္ကာ

"ဪ သားနားလည္ၿပီ"

သို႔ေသာ္လည္း လင္းခ်င္းက ဒီကေလး၏ အေတြးမ်ားကို ၾကားလိုက္ရသည္။

'ဒါဆိုရင္ ဖ်ားတာေပါ့။ ဖ်ားတာက ဘာႀကီးလဲ? ဖ်ားရင္နားဖို႔လိုတာလား? ဘာျဖစ္လို႔ နားရတာလဲ?'

လင္းခ်င္းသည္ တုံတုံကို ၿပဳံးၾကည့္ကာ စြပ္ျပဳတ္အိုးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ စားပြဲေပၚသို႔သြားကာ အိုးဖုံးကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ဖုံးထားေသာ္လည္း အခုေတာ့ စြပ္ျပဳတ္က အနည္းငယ္ေအးေနေလၿပီ။

သူမသည္ လင္းဝမ္ဝမ္ကို

"လင္းဝမ္ဝမ္ နင္နဲ႕လုံခ်င္းယင္တို႔ စြပ္ျပဳတ္ကို သြားေႏႊးေခ်။ ေရွာင္လုနိုးလာရင္ တိုက္ရေအာင္။ ၿပီးေတာ့ အခုက ညစာစားခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီ။ စားဖို႔မေမ့နဲ႕ဦး"

"အင္းပါ"

လင္းဝမ္ဝမ္သည္ သူမစကားဆုံးသည္ႏွင့္ မသိစိတ္အရ အလိုလို ျပန္ေျဖသည္။

ထို႔ေနာက္ လင္းခ်င္းက အခန္းထဲက ထြက္လာသည္။ ထိုအခါ လ်ဴကြၽင္းႏွင့္ ရွဲ႕တုန္းတို႔က သူမ၏အေနာက္ကေန လိုက္လာၾကသည္။ သူတို႔သုံးေယာက္ထြက္သြားမွ လင္းဝမ္ဝမ္သည္ ထူးဆန္းသည့္ ခံစားခ်က္ကို သိလိုက္သည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ လင္းခ်င္းခုနက ေျပာသြားသည့္ပုံသည္ သူမ၏ အစ္မႀကီးက သူမကိုေျပာေနၾက ေလသံႏွင့္ တူေနသည္။ ေလယူေလသိမ္းႏွင့္ စကားအသုံးအႏႈန္းတို႔က. . . လင္းဝမ္ဝမ္သည္ ေခါင္းကိုေစာင္းကာ ေတြးရင္းက အခန္းထဲကေန အိုးကိုမ၍ လုံခ်င္းယင္ႏွင့္အတူ ထြက္လာသည္။

ဇြန္ဘီခန္းထဲတြင္ လ်ဴကြၽင္းသည္ လင္းခ်င္းကို ဆိုဖာေပၚတြင္ထိုင္ကာ ေမးသည္။

"ႏြယ္ေလးမွာ အစြမ္းမရွိေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္မလား? ေရွာင္လုအစြမ္းေတြကို သူ႕အစြမ္းမသုံးဘဲ ဘယ္လိုဖိႏွိပ္လိုက္တာလဲ?"

လင္းခ်င္းသည္ ေခါင္းခါကာ အေတြးထဲေျမာေနသလိုျဖင့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာသည္။

"ဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ ႏြယ္ေလးက သူ႕ေနာက္ဆုံးက်န္တဲ့ အစြမ္းကို သုံးလိုက္ရတာ။ အခုအိပ္သြားၿပီ။ လုံေလာက္တဲ့အစြမ္းကို ထပ္စုပ္ယူနိုင္မွ ျပန္နိုးလာလိမ့္မယ္"

ေနာက္ဆုံးစကားသည္ ႏြယ္ေလးက သူမကိုေျပာသြားတာ ျဖစ္သည္။ လင္းေရွာင္လု၏ အစြမ္းမ်ားကို ဖယ္ေပးကာ ေသခ်ာစီစဥ္ေပးေနရသည္က ငါးနာရီ ေျခာက္နာရီေလာက္ကို ၾကာတာျဖစ္သည္။ စြမ္းအားမကုန္တာ ဘယ္ရွိမည္နည္း? ႏြယ္ေလးသည္ လင္းေရွာင္လု၏ ျပႆနာကို ရွင္းဖို႔အတြက္ သူ႕တြင္က်န္သည့္ စြမ္းအားလက္က်န္ေလးမ်ား အကုန္လုံးကို သုံးေပးလိုက္ရတာ ျဖစ္သည္။