မျက်ဝန်းနှစ်စုံမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဆုံလျက်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ​နောက်ခံတီဗွီက လူစကားကိုနားလည်​နေသည့်အလား ပူး​ပေါင်းပါဝင်​ပေးစွာဖြင့် အသံတိတ်သွားခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်ကလည်း အပ်ကျသံပင်ကြားရ​လောက်သည်အထိ တိတ်ဆိတ်​နေပြီး ​သေမတတ်ရှက်စရာ​ကောင်း​နေသည့်​လေဟာပြင်ထဲသို့ ထိုးကျသွားပါ​လေ​ရော့သည်။

ဝိန်းရိဖန်က ​ကြောင်အမ်းပြီးစိုက်ကြည့်​နေမိသည့်သူမ၏အကြည့်များကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။

အတွင်းထဲမှစိတ်ခံစားချက်များမှာ​တော့ ​လေပြင်းမုန်​တိုင်းဝင်လာသည့်သဖွယ် ဝုန်းဒိုင်းကျဲ​နေပါ​တော့သည်။

ကိုယ့်ကို , ဖက် , သွားတယ်။

ကိုယ့်ကို , နမ်း , သွား​သေးတယ်။

ဖက်တယ်။

နမ်းတယ်။

"...."

ဤစကားလုံးနှစ်လုံးက ဝိန်းရိဖန်တစ်ကိုယ်လုံးအား တဟုန်းဟုန်း​တောက်ပြီး​ပေါက်ကွဲလာ​စေမိလုနီးနီး။

သူမ၏ပါးပြင်နှစ်ဖက်စလုံးဟာ ပူတက်လာခဲ့မှန်း ဝိန်းရိဖန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစား​နေမိကာ ထိုအခြင်းအရာက လုံးဝထိန်းချုပ်၍မရပါ​​တော့ပေ။ သူမအ​နေဖြင့် တည်ငြိမ်ဖို့ရာ ၊ စိတ်ငြိမ်ဖို့ရာကြိုးစားပြီး ပြဿနာ၏ဖြစ်နိုင်​ချေများကို ခွဲခွဲခြားခြားသုံးသပ်ကြည့်ချင်ပါ​သေးသည်။

ထို့အပြင် စန်းရန်ကိုလည်း ဆီ​လျော်မည့်အ​ဖြေတစ်ခု ​ပေးရဦးမည်မဟုတ်လား။

သို့​သော် စန်းရန်က သူမအား ထိုသို့လုပ်​နေဖို့ရန် အချိန်လုံးဝမ​ပေးပါဘဲ သူမအား လှမ်းကြည့်​နေလျက်သားဖြင့်

"မဟုတ်​​သေးပါဘူး..မင်း ဘာဖြစ်လို့ မျက်နှာ​တွေနီနေတာလဲ"

ဝိန်းရိဖန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်

"အို့..နီ​နေတာလား"

ကုန်း​မြေတိုက်ကြီး အသစ်​တစ်ခု ပေါ်လာသည့်အလား စန်းရန်က သူမကိုသာစိုက်ကြည့်​နေ၍

"အင်း"

"ငါ ည​နေတုန်းက အရမ်းစပ်တဲ့ဟာ​တွေ စားခဲ့လို့ ဖြစ်တာ​နေမှာ"

ဝိန်းရိဖန်၏မျက်နှာမှာ အတည်ငြိမ်တစ်ချက်မပျက် ၊ တုံ့ဆိုင်း​နေခြင်းလည်း လုံးဝမရှိပါဘဲ

"ခုဏတုန်းက ငါ့သူငယ်ချင်းလည်း ငါ့မျက်နှာနီ​နေတယ်လို့ ​ပြော​သွားသေးတယ်"

စန်းရန်က နှုတ်ခမ်းကို​လျော့​လျော့​လေး​ကွေးလိုက်ကာ လုံးဝ မယုံသည့်အမူအရာမျိုးဖြင့်

"လက်စသတ်​တော့ အဲ့လိုကိုး.."

စန်းရန် ယုံသည်ဖြစ်​စေ မယုံသည်ဖြစ်​စေ ဝိန်းရိဖန် ဂရုမစိုက်နိုင်​တော့​ပေ ၊ ဤပြဿနာက ဤ​နေရာတွင် ပြီးပြီဖြစ်သည်။ အံ့သြသွားမှုကြီးအပြီးတွင် သူမ အ​သေအချာပြန်​တွေးကြည့်မိရာ စန်းရန်၏စကားများက တစ်​နေရာရာတွင်မဖြစ်နိုင်သလိုခံစားလာမိ​တော့၏။

အကယ်၍ သူ့ဘက်မှ ဖက်သွားသည့်ပြဿနာတစ်ခုတည်းသာဆိုလာခဲ့လျှင် ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့် ဖြစ်နိုင်​ခြေရှိ​ကြောင်း လက်ခံနိုင်ပါဦးမည်။

ထို့အပြင် ဤအပြုအမူက ကြီးကြီးမားမားဟူ၍တွက်မရ။

သို့​သော် ထပ်​ပြောလာသည့် နမ်း....

ဝိန်းရိဖန်အတွက်​တော့ အိပ်​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်သည့်အချိန် သူ့ကို လာရိုက်သွားပါသည်ကမှ သူပြောသွားသည့်စကားထက် ယုတ္တိရှိပါဦးမည်။

"ဒီကိစ္စက​လေ..နင် ​ပြောတာ..."

ဝိန်းရိဖန်၏အသံတို့က ခပ်တိုးတိုး​လေးသာ ကျန်နေ​တော့ပြီး

"အရမ်းချဲ့ကားလွန်းသလို ဖြစ်မ​နေဘူးလား..ငါ့ဘက်က အိပ်​နေရင်းလမ်း​လျှောက်တဲ့အချိန်မှာ မ​တော်တဆ နင့်ကို ဝင်တိုက်မိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုထိမိသွားတာ​​မျိုးနေမှာပါ"

"အို့..မင်း ဆိုလိုချင်တာက.."

စန်းရန်၏အသံက ​အေး​အေးလူလူနှင့် တည့်တိုးဆန်ဆန်​ပြောလာခဲ့သည်မှာ

"ကိုယ်ကပဲ မင်းကို တမင်သက်သက်စွပ်စွဲ​နေတယ်​လို့လား"

"...."

ဝိန်းရိဖန်က ချက်ချင်း ;

"ငါ​ပြောတာ အဲ့လိုအဓိပ္ပါယ်မဟုတ်ဘူး​လေ"

"ကိုယ်ကလည်း မင်းကို စွပ်စွဲချင်​နေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"

စန်းရန်၏ဆံပင်တို့က သူ့နဖူးထက်၌ဝဲကျ​နေပြီး အသွင်အပြင်က​ပေါ့​ပေါ့ပါးပါးဖြင့်

"ဒါ​ပေမယ့် အခုလက်ရှိမှာ ကိုယ်က အခွင့်အ​ရေးယူခံထားရတဲ့ဘက်က​နော်..မင်း ကိုယ့်ကို တစ်ခွန်းမကျန် ပြန်ခံပြောပြီး အပြစ်တင်မ​နေသင့်ဘူး​လေ..ဟုတ်တယ်မလား"

ဝိန်းရိဖန်က ဘာဆိုဘာမှမမှတ်မိသည့်သူဖြစ်သည့်အတွက် ယခုအချိန်တွင်​တော့ ဆွံအ​နေသည့်သူတစ်​ယောက်ကဂျင်း​ဆင်းမြစ်ကိုက်စား​နေသည့်ခံစားချက်ကြီးသာ ဖြစ်တည်​နေပါ​တော့၏။ ဤစကားတစ်ခွန်းက ​တော်​တော်​လေးမသင့်​လျော်မှန်းသိပါသည့်တိုင် မ​ပြောဘဲမ​နေနိုင်​တော့၍

"ဒီလိုပြဿနာမျိုးရှိထားတဲ့ဟာကို နင် ဘာလို့ ငါ့ကို မ​ပြောဘဲနေရတာလဲ"

"ဘာတုန်းက မ​ပြောဘဲနေလို့လဲ..ကိုယ်​ပြောတဲ့အချိန်တုန်းက မင်းပဲ အ​ရေးကြီးတဲ့အ​ခြေအ​နေမလို့ဆို"

"...."

"ကိုယ်က​လေ..အဲ့​လောက်ထိ သ​ဘောထား​သေးသူမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး"

ဤစကားတစ်ခွန်းက ဝိန်းရိဖန်အား ​ကြောင်အမ်းသွား​​​အောင် ပြုလုပ်နိုင်လိုက်၏။ ပြန်​တွေးကြည့်လိုက်လျှင် ​ကျောက်ယွမ့်တုံအိမ်မှပြန်လာသည့်​နောက်တစ်​နေ့ မနက်ခင်းတွင် အိပ်ရာနိုးပြီး​နောက် စန်းရန်ထံမှ မရှင်းမလင်းပို့ထားသည့် လက်မ Emoji ကို ရထားခဲ့သည်မဟုတ်လား။

ဝိန်းရိဖန် အသံတိတ်သွားခဲ့ရင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ်အား စပြီးသံသယဝင်လာ​တော့၏။

စန်းရန်၏မ​ကျေမနပ်ဖြစ်​နေသည့်ဓါးထက်ထက်များက ဆက်၍

"ဒါ​နဲ့​လေ ဒါမျိုးကို ဘယ်လို​ခေါ်တာပါလိမ့်.."

ဝိန်းရိဖန် ​ခေါင်း​မော့ကြည့လိုက်၏။

"​နေ့ဘက် ​တွေးထားတဲ့အ​တွေး​တွေကို ညဘက်မှာ အ​ကောင်အထည်​ဖော်...."

စန်းရန်ကအသံ​နေအသံထားကို သိသိသာသာဆွဲချပြီး ကျန်သည့်စကားလုံးများအား တမင်​ပြောင်း​ပြောပစ်လိုက်၏။

"အိပ်​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်မိတာများလား?"

ဝိန်းရိဖန်က သည်းညည်းခံထားရင်း

"ငါ နင့်ကို တစ်ခု​လောက်​မေးလို့ရလား"

စန်းရန် ;

"​ပြောပါ"

ဤကိစ္စကို သူစ​ပြောလာကတည်းက ဝိန်းရိဖန်က သည်​မေးခွန်းကို ​မေးချင်​နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။သို့​သော်လည်း ​မေးခွန်းက ကသိက​အောက်နိုင်လှသည့်ဖြစ်ရာ လက်ရှိအ​ခြေအ​နေထက်ပိုဆိုးသွား​ပြီး ရှက်စရာ​ကောင်း​နေမည်မှာမလွဲ​ပေ။ ထို့​ကြောင့် ဝိန်းရိဖန်က ထုတ်​ပြောလိုက်ဖို့ရာ ဝန်​လေး​နေခဲ့ခြင်း။

သို့​သော် ယခုအချိန်တွင်​တော့ သူ့ပုံစံကြောင့် ​အောင့်အည်းမထားနိုင်​တော့ဘဲ

"ငါ နင့်ရဲ့ ဘယ်နား​လေးကိုနမ်းမိသွားတာလဲ..."

"...."

စန်းရန်၏အမူအရာများ ရုတ်ချည်းရပ်တန့်သွားခဲ့​တော့၏။

မ​ရေရာမပြတ်သားခြင်းများက ဤစကားတစ်ခွန်းနှင့်အတူ ​လေထဲတွင်​ပျောက်ရှသွားခဲ့အလား လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်လာရကာ မတည်ငြိမ်စပြုလာ​တော့သည်။

စကားတစ်ခွန်းအဆုံးတွင် ဝိန်းရိဖန်သည်လည်း အ​တော်​လေး​နောင်တရသွားခဲ့သည်ပင်။ သို့​သော်လည်း စကားလုံးများက ​ရေအစင်လိုကြည်လင်​အောင် ထုတ်​​ပြောထားပြီးပြီဖြစ်သည့်အတွက် ပြန်ထုတ်သိမ်း၍မရနိုင် ၊ သူမ၏ဦး​နှောက်ထဲတွင် မျဥ်း​ကြောင်းကြီးတစ်ခုသာရှိ​​နေတော့ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများမှာ​တော့ စန်းရန်အ​ပေါ်၌သာ ကပ်ညှိ​ထားမိကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်​​ပေး​နေသည့်အမူအရာမျိုး ဟန်​ဆောင်​နေလိုက်သည်။

စန်းရန်က မျက်​တောင်များပင့်ကြည့်လာသည်နှင့်အတူ သူ့ညာဘက်ပါးပြင်တစ်​နေရာအား အလျင်းသင့်သလို ​ထောက်ပြလာခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲ"

"နင် လက်ညှိုးထိုးပြ​နေတဲ့ ​နေရာက ငါတို့နှစ်​ယောက်ရဲ့အရပ်ကွာခြားပုံနဲ့ဆိုရင် ငါ့အမြင်မှာ​တော့ ငါ..."(နမ်း)

ဝိန်းရိဖန်က နှစ်စက္ကန့်မျှရပ်သွားပြီး ထိုစကားလုံးကို​ပြောမထွက်​တော့သည့်အတွက် အခြားစကားလုံး​ပြောင်းသုံးလိုက်၏။

"လှမ်းထိဖို့ မမှီဘူးထင်တယ်​နော်"

စန်းရန်က တစ်ခဏကြာကြာ သူမအား စိုက်ကြည့်​နေပြီးနောက် သ​ဘောကြီးကြီးခွင့်လွှတ်​ပေးနိုင်သည့်အသံမျိုးဖြင့်

"ရပါတယ်​လေ..ဝန်မခံလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"...."

ဝိန်းရိဖန်က ရုတ်တရက်မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၍

"ဒါမှမဟုတ်"

စန်းရန် ​မော့ကြည့်လိုက်၏။

​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝိန်းရိဖန်က စကားထပ်ဆိုလာခဲ့သည်။

"ငါတို့နှစ်​ယောက် ​နောက်တစ်ခါ ပြန်လုပ်ကြည့်ကြမလား"

"...."

စန်းရန်က ရယ်မိလိုက်ပြီး

"မင်း ကိုယ့်ကို ​နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး အခွင့်အ​ရေးယူချင်တယ်​ပေါ့"

"ငါ့ဘက်က နင့်ကို တကယ်ထိမှာမဟုတ်ဘူး​လေ"

ဝိန်းရိဖန်က စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့်

"ငါ့စိတ်ထဲမှာ နင်​ပြောတာက ဖြစ်နိုင်​ခြေနည်းတယ်လို့ထင်​နေလို့..တစ်ချက်လောက် အတည်ပြုကြည့်ချင်တာ..​အဲ့ဒါမှ နောက်ဆို နင် ဒီမှာဆက်​နေသွားတဲ့အချိန်ကျရင် နင့်လုံခြုံ​ရေးအတွက် ဘာမှစိတ်ပူစရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုးရှိ​နေ​အောင်လို့"

"...."

ဝိန်းရိဖန် ;

"နင် ခဏ​လောက် မတ်တပ်ရပ်​ပေးပါလား"

စန်းရန်က ဆိုဖာ​ပေါ်မှီ​နေထိုင်​​နေရင်း အသာအယာ​ခေါင်း​မော့ကာ ဝိန်းရိဖန်အား လှမ်းကြည့်​နေလိုက်၏။ သူ့ဘက်က မည်သည့်အပိုစကားမှမဆိုလာ​တော့ဘဲ လက်ကိုင်ဖုန်းအား ​ဘေးသို့ချလိုက်ကာ ပူး​ပေါင်း​ပေးသည့်သ​​ဘောဖြင့် မတ်တပ်ရပ်​ပေးလာခဲ့သည်။

နှစ်​ယောက်သား၏အ​ခြေအ​နေမှာ က​ပြောင်းကပြန်။

စန်းရန်က သူမထက် ​ခေါင်းတစ်လုံးစာပိုမြင့်​နေသည့်အတွက် သူမ၏ဦး​ခေါင်းထိပ်က သူ့​မေးဖျားထိမိလုနီးနီးသာရှိသည်။သူ့လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း ဝိန်းရိဖန်အကြည့်များက ​​ခြေမှအစ ​ခေါင်းအဆုံး သူ​ခေါင်းငုံ့​ထားရာမှ ​ခေါင်း​ထောင်​ပေးလာသည်အထိ လိုက်ကြည့်​နေသည်။

ဤအ​ခြေအ​နေအရဆိုလျှင် သူ​ပြောသည့်​နေရာအား လုံးဝ မထိနိုင်ပါ​ပေ။

"​တွေ့လား"

ဝိန်းရိဖန်က စန်းရန်၏နှုတ်ခမ်း​ထောင့်စွန်းကို စိုက်ကြည့်​နေပြီး စိတ်သက်သာရာလည်းရသွားခဲ့၍

"ငါ ထိလို့မမှီပါဘူးဆို..အဲ့ဒါ​ကြောင့်မလို့ တစ်​နေရာရာက အထင်လွဲစရာရှိ​နေတာ​နေမှာ..ငါ့ဘက် ​ခြေဖျား​ထောက်ရင်ထောက် မဟုတ်ရင် နင် ​ခေါင်းငုံ့​ပေးလာမှ...."

ဝိန်းရိဖန်က စကား​ပြော​နေရင်း ​ခေါင်း​မော့ကြည့်လိုက်ရာ စန်းရန်၏အကြည့်များနှင့် ဆုံစည်းသွားခဲ့ပါ​​တော့၏။

သူမ၏အမူအရာမှာ တုံ့ခနဲရပ်သွားရင်း သူတို့နှစ်​ယောက်ကြားရှိအကွာအ​ဝေးမှာ အ​တော်​လေးကိုမှနီးကပ်​နေပြီဖြစ်​ကြောင်း အခုချိန်မှသတိထားမိလိုက်​ကာ...

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်မှာ ​တောင့်ခနဲ တင်းခနဲ။

ကြည့်ရသည်မှာ ​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ​ရှေ့တွင်ရှိ​နေသည့် အမျိုးသားက သူမ​ပြောသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်​ခေါင်းငုံ့​လာ​တော့မည့်ပုံမျိုးပင်။

ဝိန်းရိဖန် အကြည့်လွဲလိုက်မိပြီး နှလုံးခုန်သံများက ရှင်းပြမရ​အောင်မြန်ဆန်လာခဲ့​တော့၏။ နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်း​စေ့ထားကာ ​ခြေတစ်လှမ်း​နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဤပြဿနာနှင့်ပတ်သတ်၍ ထပ်ပြီးအ​ဖြေမရှာချင်ပါ​တော့​ချေ။

"ဒါ​ကလည်း ငါ ခန့်မှန်းချက်ချည်းသပ်သပ်ပါ"

စန်းရန်၏မျက်ဝန်းများက မည်းနက်​နေပြီး အဆုံးအစမဲ့​​သောညနက်ကြီးနှင့်ပင် တူ​နေခဲ့သည်။

"နင့်ဘက်ကလည်း ငါ့ကို လိမ်​ပြော​နေစရာအ​ကြောင်းမှမရှိတာ..ဒီအပြုအမူက ငါ့ထိန်းချုပ်မှု​အောက်မှာမရှိလို့ဆို​ပေမယ့်လည်း ငါ့ဘက်က ​နင့်ကို ​တောင်းပန်ပါ​တယ်"

ဝိန်းရိဖန်က တစ်ခဏမျှပြန်​တွေးကြည့်လိုက်၍

"တကယ်လို့ ​နောက်ဆို ဒီလိုအ​ခြေအ​နေမျိုးထပ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် နင် ငါ့ကို တန်းပြီးသာ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်"

"...."

ဝိန်းရိဖန်က ​တော်​တော်ကြာ​အောင် ငြိမ်သွားခဲ့ပြီးမှ

"ကိုယ့်ကိုကိုယ် ​သေချာကာကွယ်"

------

စကားလုံးတသီတသန်း​ပြောဆိုပြီးသည်နှင့်​နောက်တွင် ဝိန်းရိဖန် အိပ်ခန်းထဲပြန်လာခဲ့​​တော့သည်။ အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီး တံခါး​ဘောင်ကိုမှီထားမိရင်းက အခု​လေးတင်​ပြောခဲ့သည့်စကားများထဲတွင် အဘယ်လို​ပေါက်ကရများပါသွား​သေးသည့်အ​ကြောင်းအား ပြန်သုံးသပ်မိလိုက်၏။

တစ်ခုချင်းစီ စဥ်းစားကြည့်ပြီး မည်သည့်​နေရာမှပြဿနာမရှိ​တော့​ကြောင်း ​သေချာမှာသာ ဝိန်းရိဖန် အသိစိတ်ပြန်ကပ်သွားသည့်အတိုင်း အိပ်ရာဆီသို့​လျှောက်လာခဲ့သည်။

အိပ်ရာထက်လှဲချပြီး မျက်နှာကျက်အားစိုက်ကြည့်ရင်း စန်းရန် လက်ညှိုးထိုးပြသည့်​နေရာကိုလည်း ပြန်မြင်​ယောင်လာခဲ့သည်။

သူ့ ပါးချိုင့်ရှိသည့်​နေရာပင်။

"...."

အိုင်း။

တကယ်ဖြစ်သွားတာ​တော့ မဟုတ်​လောက်ပါဘူးမလား။

တက္ကသိုလ်တက်​နေသည့်​လေးနှစ်တာကာလအတွင်း အကြိမ်​ရေမည်မျှမှန်းမ​ရေတွက်နိုင်​လောက်​အောင် အိပ်​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်ခဲ့ဖူး​သော်လည်း အိပ်ခန်း​ဖော်သူငယ်ချင်းများထံမှ သူမသည် အိပ်​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်သည့်အချိန် အခြားသူအား ဖက်လားနမ်းလား လုပ်သည်ဟူ၍ မကြားခဲ့ဖူး...

သို့​သော်လည်း အရင်ကဆိုလျှင်..

အမှန်တကယ်..

စန်းရန်၏ထိုပါးချိုင့်​လေးအား..

အရမ်းကိုမှ သ​ဘောကျခဲ့ရပါသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင်​တော့ ဝိန်းရိဖန်အတွက် ဘာဆိုဘာမှ​ရေ​ရေရာရာမရှိ​တော့​ချေ။ ခံစား​နေမိသည်မှာလည်း သူမ၏ဦး​နှောက်ကြီးတစ်ခုလုံးက နွယ်ပင်များလိုရှုပ်ယှက်ခတ်​နေပြီး ဘာမှလည်းစဥ်းစားမရ​တော့၏။ ​နောက်တွင် ဝိန်းရိဖန် ဆတ်ခနဲ​ကောက်ထလိုက်ကာ စာကြည့်စားပွဲ​ရှေ့မှထိုင်ခုံကိုယူပြီး တံခါးဝတွင်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

​​ရှေ့​လျှောက်ရက်များတွင်​တော့ ဝိန်းရိဖန် အိပ်ရာနိုးနိုးချင်းလုပ်တတ်သည်မှာ တံခါး၌ပိတ်ချထားသည့်ထိုင်ခုံက ​နေရာပျက်ယွင်းမှုရှိမရှိ စစ်​ဆေးရခြင်းပင်။ ​လော​လောပြာပြာနှင့်လှမ်းကြည့်ပြီးတိုင်း ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာတစ်ခုခုကို မ​တွေ့မှသာ စိတ်​လျော့နိုင်သည်ဆိုလည်း မမှား။

စန်းရန်​ပြောသည့်စကားက အမှန်လား ၊အမှားလား ဆိုသည်မှာ အတည်မပြုနိုင်ခဲ့​သော်လည်း ဝိန်းရိဖန်အ​နေဖြင့် သူမလုပ်မိထားသည့်ကိစ္စကြီးအတွက် အ​တော်​လေးစိတ်မသာမယာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူ့ကိုမြင်ရသည့်အခါတိုင်းလည်း စိတ်ထဲ၌ အလိုလိုမသိုးမသန့်ဖြစ်လာပြီး ကသိက​အောက်နိုင်စိတ်များက အ​ကြောင်းမရှိဘဲ​ပေါ်​ပေါ်လာတတ်​တော့သည်။

ရလဒ်မှာ​တော့ စန်းရန်နှင့်အိမ်ခန်းမျှနေရသည်မှာ အရင်ကထက် ပို၍​နေရထိုင်ရခက်လာခြင်းပင်။

သို့​သော်လည်း စန်းရန်၏ပုံစံမှာမူ လုံးဝဂရုမစိုက်သည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်ကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း သူ့အမူအရာတို့မှာ ​ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိ။ ထို့​ကြောင့်လည်း ဝိန်းရိဖန်ဘက်က သူမ၏အမူအရာများကို အလွန်အကျွံလုပ်ပြ​နေခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့၏။

သူမအ​နေဖြင့်​တော့ ​နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်​နေရင်းလမ်းထ​လျှောက်လျှင် ထပ်တူညီသည့်ကိစ္စ သို့မဟုတ် ဒီထက်ပိုဆိုးမည့်ကိစ္စများ မလုပ်မိ​လာစေရန်သာ ဆု​တောင်း​နေလိုက်​တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်စာအတွင်း မတ်လတစ်လ အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန်က သည်တစ်ကြိမ်တွင် ဒါရိုက်တာထံမှ ဦးစွာခွင့်ရက်​တောင်းယူခဲ့သည်။ သည်​နေ့က ချင်းမင်ပွဲ​တော်​နေ့(သင်္ချိုင်းကန်​တော့ပွဲ) ၊ ဝိန်းရိဖန်က တစ်ညလုံးအိပ်မ​ပျော်နိုင်ဖြစ်​နေခဲ့သဖြင့် သည်းထိတ်ရင်ဖိုဇာတ်လမ်းအချို့အား ​ရှာကြည့်​နေပြီး မနက်မိုး​သောက်လင်းခါနီး​လောက်မှ တစ်​မှေးအိပ်​ပျော်သွားခဲ့သည်။

သို့​သော်လည်း နှစ်နာရီပြည့်​အောင်ပင် မအိပ်လိုက်ရဘဲ အလိုလိုနိုးလာခဲ့၏။

အိပ်ရာ​ပေါ်မှဆင်း ၊ ​ရေချိုးသန့်စင်ပြီး​နောက် အဝတ်ဗီဒိုထဲမှ အနက်​ရောင်ဆွယ်တာကိုထုတ်ဝတ်ကာ အိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်ထက် အိပ်ရာ​စောထခြင်းဖြစ်​သော​ကြောင့် စန်းရန်က အိပ်​နေဆဲဖြစ်ပုံရကာ ဧည့်ခန်းထဲ၌ လူရိပ်​ယောင်မ​တွေ့ရ​ချေ။

အပြင်ဘက်တွင် တိမ်ထူထပ်​နေသဖြင့်လည်း အိမ်ထဲသို့ဝင်လာသည့်အလင်း​ရောင်မှာ ခပ်​ဖျော့​ဖျော့။

ဝိန်းရိဖန်က အစားစားချင်စိတ်မျိုးမရှိ၍ ​ရေခဲ​သေတ္တာထဲမှ နွားနို့ဘူးတစ်ဘူးကိုယူပြီးသာ အပြင်ထွက်လာတော့သည်။

သွားရမည့်လမ်းခရီးကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး​နောက် ဝိန်းရိဖန်က အနီးဆုံးဘတ်စ်ကားဖြင့်သာ နန်းဝူးမြို့ပြင် ဆင်​​ခြေဖုံးရှိ သင်္ချိုင်း ဆီသို့သွားခဲ့၏။

အရင့်အရင်အကြိမ်များတုန်းက ဝိနိးရိဖန် လာသည့်အချိန်တွင် ​ကျောက်ယွမ့်တုံ သို့မဟုတ် ဘကြီး ၊ ဘွားဘွားတို့နှင့်အတူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်များတုန်းက သူတို့ကိုယ်တိုင် ဤ​နေရာထိ ​ကား​မောင်းလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး သည်တစ်ကြိမ်ကသာ သူမကိုယ်တိုင် ဘတ်စ်ကားဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

တည်​နေရာက မြို့ထဲနှင့်အ​တော်​လေးအလှမ်း​ဝေးပြီး ဘတ်စ်ကားနှင့်ဆိုလျှင် အသွားအပြန် ​အချိန် လေး၊ငါးနာရီ​လောက်ယူလိမ့်မည်။

ကား​ပေါ်မှဆင်းလာပြီး​နောက် တစ်ကီလိုမီတာနီးနီး လမ်း​လျှောက်ရ​သေးသည်။ ဤဆင်​ခြေဖုံး​နေရာတွင် ​ဆောက်လက်စလုပ်ငန်းများရှိပြီး လမ်းမကြီးသည်လည်း အချိုင့်အခွက်များအပြည့်။ တိတိကျကျသတ်မှတ်ထားသည့် ကားပါကင်မရှိသဖြင့် ​ကားများက ကြုံသလိုသာထိုးရပ်ထားကြ၏။

ဝိန်းရိဖန်က လက်ကိုင်ဖုန်းထဲမှညွှန်ပြ​နေသည့်ဦးတည်ရာအတိုင်း ​လျှောက်လာခဲ့သည်။

သင်္ချိုင်း​မြေသို့​ရောက်ပြီးချိန်တွင်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝင်ခွင့်စာတစ်ခုတင်​ပြီးနောက် အရိုးပြာတိုက်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လိုက်၏။

​ကော်ရစ်တာကြီး၏ရှည်လျားပုံမှာ အဆုံးမရှိသည့်အလား ၊ ​ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးကိုကြည့်လျှင် ဘီဒိုအမြင့်ကြီးများကိုအတန်းလိုက်စီထားပြီး အထဲတွင် မ​ရေမတွက်နိုင်​လှ​သော​ကြွေလွင့်သွားသူတို့၏အရိုးပြာများကို ထိန်းသိမ်း​ပေးထားသည်။ ဝိန်းရိဖန် တိတ်တဆိတ်သာဝင်လာခဲ့ပြီး အတန်းများထဲမှ လိုင်းတစ်​နေရာတွင် ရပ်လိုက်​၏။

​ဖြေး​ဖြေးချင်း​လျှောက်သွားရင်း 'ဝိန်းလျန်ဇယ်' ဆိုသည့်အမည်အား ဂရုတစိုက်ရှာကြည့်လိုက်သည်။

​နောက်ဆုံးတစ်​ခေါက်လာ​တွေ့ခဲ့သည့်အချိန်မှာ နှစ်​တွေလ​တွေ မည်မျှပင်ကြာသွားခဲ့ပြီမှန်း မမှတ်မိ​ပါ​တော့​ချေ။

ဝိန်းရိဖန်က အမည်နာမတစ်ခုအား စိုက်ကြည့်​နေမိပြီး ခပ်ဖွဖွ​လေး​​ရေရွတ်လိုက်ဖို့ရာ အချိန်အ​တော်ကြာယူလိုက်ရ၍

"​ဖေ​​ဖေ"

"...."

"ရွှမ်းကျန့် ပြန်​ရောက်လာပြီ"

ဤသည်မှာ ပြန်​ဖြေမည့်သူမရှိမည့် ​ခေါ်ဆိုလိုက်သံတစ်ခု။

ထိုအချိန်တုန်းကဆိုလျှင် ဝိန်းရိဖန်အတွက် လုံးဝမယုံကြည်ရဲခဲ့သည့်ကိစ္စတစ်ခု။ အခုက​လေးကတင် အ​ကောင်းကြီးရှိ​နေသည့်လူတစ်​ယောက်က အဘယ်​ကြောင့် ​အေးစက်​နေသည့်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအဖြစ် ရုတ်တရက်​ပြောင်းလဲသွားရပါသနည်း။ အရပ်မြင့်မြင့် သန်သန်မာမာကြီးရှိသည့်အ​ဖေက ဘယ်လိုမ​ကောင်းသည့်အတတ်များဖြင့်ပြုစားခံလိုက်ရ​သော​ကြောင့် ယခုလို ပုလင်း​သေး​သေး​လေးထဲ ထည့်၍ရသွားခဲ့ပါသနည်း။

​ပြန်မ​ဖြေ​ပေးမည့်သူ မရှိခဲ့၏။

သူမအတွက် ဤအရာများဟာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုသာဖြစ်​နေခဲ့ပြီး

နိုးထလာသည်နှင့် ​ပျောက်ကွယ်သွားမည့်အရာများလိုလို။

သို့​သော် ဤအိပ်မက်ဆိုးက အချိန်ပြည့်မက်​နေခဲ့ပြီး ဘယ်လိုပင်ကြိုးစားပြီးရုန်းကန်ခဲ့ပါ​စေ လုံးဝမနိုးထလာနိုင်​တော့​​၏။

ဝိန်းရိဖန် ​နေရာ၌သာရပ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ အချိန်အကြာကြီးတိတ်ဆိတ်​နေခဲ့သည်။ အချိန်တစ်ခုကြာသွားပြီးချိန်တွင် သူမ၏မျက်​တောင်များလှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားပြီး အရိုးပြာပိုင်ရှင်၏နာမည်​ရေးကဒ်ပြားမှာ ဘေးနားမှကဒ်ပြားများနှင့်ယှဥ်လိုက်လျှင် ပို၍ဖုန်ထူ​နေ​ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လာ​ရောက်​အောက်​မေ့လွမ်းဆွတ်​ပေးမည့်သူမရှိသည်မှာ ကြာလှခဲ့ပုံပင်။

​ကျောက်ယွမ့်တုံက မိသားစုအသစ်​တစ်ခုရှိသွားသည့်အတွက် သုံး​လေးနှစ်ကြာလျှင်​တောင် တစ်​ခေါက်​လောက်မှလာကြည့်လိမ့်မည်မဟုတ်။ ဘွားဘွားနှင့်ဘကြီးတို့မိသားစုသည်လည်း ​ပေယွီသို့ ​ပြောင်းသွားပြီဖြစ်၍ ဤကိစ္စ​လေးတစ်ခုဖြင့် နန်းဝူသို့လာကြလိမ့်မည်မဟုတ်​ပေ။

နာမည်​ရေးကဒ်ပြား​ပေါ်မှ 'ဝိန်းလျန်ဇယ်'၏အပြုံးတစ်ခုဟာ တစ်သက်စာလုံးအတွက် ထိုအခိုက်အတန့်​လေးတွင်ရပ်တန့်​ပေးထားခဲ့ပြီ။ နောက်ထပ်လည်း ခံစားချက်​ပုံရိပ်တွေ ​ပြောင်းလဲပြ​တော့မည်မဟုတ်၏။

ဝိန်းရိဖန်၏မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်းရဲတက်လာရကာ မျက်​တောင်များကိုခပ်ပြင်းပြင်းခတ်​နေမိရင်း ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်ယူပစ်လိုက်သည်။

-----

အိမ်ပြန်​ရောက်သည့်အချိန်မှာ ခါတိုင်းအလုပ်ဆင်းချိန်များထက် အနည်းငယ်​စောလျက်။

ဝိန်းရိဖန်က ထုံးစံအတိုင်း ဧည့်ခန်းနှင့်အိပ်ခန်းငယ်ဘက်သို့ လှည့်ပတ်ကြည့်​နေမိ၏ ၊ စန်းရန် ပြန်လာ​သေးပုံမရ​ပေ။ ထို့​နောက် မီးဖို​ချောင်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။ တစ်​နေ့လုံးလည်း ဘာမှမစားရ​သေးသဖြင့် သူမ၏အစာအိမ်က အခုချိန်၌ နေမသာထိုင်မသာဖြစ်ခါစပြုလာခဲ့၏။

ဝိန်းရိဖန်က ချက်ရလွယ်သည့်ဆန်ပြုတ်ကို အရင်ဆုံးပြုတ်လိုက်ပြီး ​ရေခဲ​သေတ္တာထဲမှ အသားငါးဟင်းရွက်တစ်ချို့ကိုထုတ်ကာ ဆန်ပြုတ်နှင့်လိုက်ဖက်မည့် ဟင်းရည်တစ်ခွက်ချက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

​​ရေပိုက်ကိုဖွင့် ၊ သခွားသီးကိုအခွံပြီး ​ဆေး​ကြောလိုက်၏။ မီးဖို​ချောင်ဓါးကိုယူပြီး အစိတ်​သေး​​သေး​လေးများအဖြစ် စနစ်တကျလှီးဖြတ်ပြီး​နောက် ​ရေခဲ​သေတ္တာထဲမှ ငါးအ​ရေခွံဘူးကိုယူကာ နှစ်ခုစာအတန်းလိုက်ချစီထားလိုက်သည်။

ချက်ပြုတ်​ပြီးခါနီးတွင် စန်းရန်က အပြင်မှပြန်​ရောက်လာပြီး သူ့ကုတ်အင်္ကျီကိုချွတ်ရင်း မီးဖို​ချောင်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်၍

"ဒီ​နေ့ အလုပ်​ပြေးလာတာလား"

"လုပ်စရာမရှိတာနဲ့ ​စော​စောပြန်လာလိုက်တာ..နင် ညစာစားပြီးပြီလား"

"မစားရ​သေးဘူး"

"ဒါဆို အတူတူစားမယ်​လေ..ငါ အများကြီးချက်ထားတယ်.."

ဝိန်းရိဖန်က ဂတ်စ်မီးဖိုပိတ်လိုက်ကာ ဟင်းရည်အိုးကိုချ၍

"ဒါ​ပေမယ့် ညစာကို ဆန်ပြုတ်ပဲစားမှာဆို​တော့ နင် ဗိုက်ပြည့်ပါ့မလား​တော့ မသိဘူး..ဒါမှမဟုတ် နင် တခြားဟင်း​ ထပ်ချက်လိုက်မလား"

စန်းရန်က မီးဖို​ချောင်ထဲဝင်လာခဲ့ပြီး သူ့အင်္ကျီလက်အား​ခေါက်တင်ကာ ဆန်ပြုတ်အိုးကို လှမ်းယူ​ပေးလိုက်၏။

"ပျင်းတယ်"

ဝိန်းရိဖန် ​ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။

နှစ်​ယောက်သားက ညစာကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ စား​နေကြခြင်း။

အရင်စားပြီးသည့်သူက ထုံးစံအတိုင်း စန်းရန်ပင် ဖြစ်​သော်လည်း သည်တစ်ကြိမ်တွင် သူက ဧည့်ခန်းထဲသို့ထထွက်မသွားဘဲ ​နေရာ၌သာထိုင်ပြီးဖုန်းကစား​နေ၏။ ဝိန်းရိဖန်က ဆန်ပြုတ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်လက်စသတ်ပြီး​နောက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၍

"ဒါဆို စားပွဲကို နင် ရှင်းလိုက်​တော့​နော်"

အရင်က ညစာကို စန်းရန်ကသာ ချက်​လေ့ပြီး ပိုချက်ထားသည့်အရာများအားလုံး သူမကိုသာ စားခိုင်းခဲ့သည်။ ဤစကားက နား​ထောင်ကြည့်လျှင်​တော့ သူမကို အကူအညီ​တောင်း​နေသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်​သော်ငြား 'အခြားသူ၏အစားကိုယူလျှင် ထိုက်သင့်​လျောက်ပတ်သည့်​ကျေးဇူးတစ်ခုကို ပြန်​ပေးရမည်' ဆိုသည့်အသိတရားအရ ဝိန်းရိဖန်ဘက်က အကြိမ်တိုင်း စားပွဲရှင်းသိမ်းဆည်း​ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အိမ်ထဲတွင်ပန်းကန်​ဆေးစက်ရှိသဖြင့် စားပွဲရှင်းသိမ်းဆည်း​ပေးရုံကလွဲ၍ အခြားဘာမှလုပ်စရာမလို​ပေ။

စန်းရန်က မျှမျှတတသ​ဘောမျိုးဖြင့်

"ဖြစ်တယ်"

ဝိန်းရိဖန် အိပ်ခန်းထဲသို့ဝင်လာပြီး ​ရေချိုးသန့်စင်ပြီးသည်နှင့် အိပ်ရာ​ပေါ်လှဲအိပ်လိုက်​တော့၏။

တစ်ညလုံး နှစ်နာရီတည်းသာ အိပ်ခဲ့ပါ​သော်လည်း ​ဘာ​ကြောင့်မှန်းမသိ အိပ်ချင်စိတ်ကရှိမ​နေ။ အိပ်ရာထက်၌ ဟိုလူးဒီလိမ့်လုပ်​နေပြီး​​နောက် အတင်းအကြပ်အိပ်မည့်အစီအစဥ်အားလက်​လျော့လိုက်ကာ အိပ်ရာထက်မှထ ၊ ကွန်ပြူတာကိုဖွင့်ပြီး ကျန်​နေ​သေးသည့်စာမူများ ​ရေး​နေလိုက်သည်။

ည နှစ်နာရီထိုးသည့်အချိန်ကျမှ ဝိန်းရိဖန် ငိုက်မျည်းလာရကာ ဖွင့်ရခက်လာသည့်မျက်လုံးများကိုပိတ်ရင်း အိပ်ရာထက်လှဲချ​တော့မည့်အခိုက် တစ်ခုခုကိုသတိရသွားခဲ့၍ တစ်ဖက်သို့လှည့် ၊ ထိုင်ခုံကိုယူပြီးတံခါးဝ၌ချကာ

အပြင်ထွက်၍ရမည့်တစ်ခုတည်း​သောလမ်းကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

----

ည သုံးနာရီ။

စန်းရန် ​နောက်ဆုံးဂိမ်းတစ်ပွဲအပြီးတွင် မီးဖို​ချောင်ထဲသွားပြီး ​ရေခဲ​ရေတစ်ဘူးထုတ်လိုက်၏။ အဖုံးကိုဖွင့် ၊ သုံး​လေးငုံခန့်​မော့​သောက်ပြီး​နောက် အိပ်ခန်းထဲသွား​တော့မည့်အချိန်တွင် အပြင်ဘက်နားဆီမှ အသံများကိုကြားလိုက်ရသည်။

သူ့မျက်​တောင်များ လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ်ဖြစ်သွားကာ အပြင်​လျှောက်ထွက်လာ၏။

စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း​လျှောက်လာသည့်ဝိန်းရိဖန်က သူ့ပုံရိပ်ကိုမမြင်သည့်အလား ​ခြေလှမ်းတစ်ချက်​လေးမှတွန့်မသွားဘဲ ​နှေး​နှေး​ကွေး​ကွေးဖြင့် ​လျှောက်လာ​လေသည်။ သူမ၏အမူအရာမှာလည်း ​ပျင်းရိ​လေးကန်​နေသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်ကာ သူလှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမက ​ဘေးနားမှစာအုပ်စင်အား ဝင်တိုက်လုနီးနီး။

စန်းရန်၏မျက်ခုံး တစ်ချက်မြင့်တက်သွား၍ သူမ၏​ဘေးနားသို့ အမြန်​လျှောက်သွားလိုက်ကာ သူမ၏နဖူးနှင့်တိုက်မိ​တော့မည့်​နေရာ၌ သူ့လက်ဖဝါးခံ​ပေးလိုက်၏။ တပြိုင်နက်တည်းဆိုသလို ဝိန်းရိဖန်၏နဖူးသည် သူ့လက်ဖဝါးကို ဝင်ဆောင့်မိသွားခဲ့သည်။

လှုပ်ရှားမှုများက တုံ့ခနဲ ရပ်သွားခဲ့၍။

​နောက်စက္ကန့်ပိုင်းတွင် ဝိန်းရိဖန်က ဦးတည်ရာ​ပြောင်းသွားကာ ဆိုဖာဆီသို့ ​လျှောက်သွားပြန်သည်။

စန်းရန်က လက်ကိုပြန်ရုတ်ပြီး တစ်ဖက်ကလည်း​ရေ​သောက်ရင်း တစ်ဖက်က ဝိန်းရိဖန်၏လှုပ်ရှားမှုများကို ဂရုတစိုက်လိုက်ကြည့်​နေ၏။

အရင်တစ်ခေါက်နှင့် အလားတူစွာ။

ဝိန်းရိဖန်က ဆိုဖာ​ပေါ်၌ထိုင်​လိုက်ပြီး ဗလာကျင်းသည့်အကြည့်များဖြင့် ​လေဟာပြင်ကိုစိုက်ကြည့်​နေခြင်း။

စန်းရန်က အနားသို့​လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူအရင်ထိုင်​နေကျ​နေရာ၌မထိုင်ဘဲ ​ဘေးနားရှိ​နေသည့်ထိုင်ခုံတစ်ခုအား အလျင်းသင့်သလိုဆွဲယူကာ သူမ၏အ​ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်လျက်။

ဧည့်ခန်းထဲရှိ မီး​ရောင်များက မှိန်ပျပျ ၊ စန်းရန်သည်လည်း အထူးတလည်မီးထဖွင့်​နေခြင်းမျိုးမရှိ။ အပြင်ဘက်မှဝင်လာသည့် လ​ရောင်နှင့်အတူ စင်္ကြံလမ်း​ပေါ်၌ထွန်းထားသည့်မီးလုံး​လေးများဖြင့်ပင် အိမ်အတွင်း၌ လုံးဝ​မှောင်မိုက်​နေခြင်းမရှိ​ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်လွန်း​နေခဲ့ပြီး..

စန်းရန်​ ရေ​သောက်​နေသည့်အသံတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။