ဝိန်းရိဖန် စကား​ပြော​နေသည့် အသံ​နေအသံထားကို အာရုံခံစားမိလိုက်ခြင်း​ကြောင့် စန်းရန်က အနားသို့တိုးကပ်လာပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏​မေးဖျားကိုဆွဲ​မော့လိုက်သည်။ သူ့ပုံစံမှာ သူမဆိုလိုချင်သည့်စကားကို နားလည်​သေးပုံမရ​ပေ။

"ဘယ်အချိန်တုန်းကဟာကို ​ပြော​နေတာလဲ?"

"တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာရင်း​တွေကျတဲ့​နေ့"

ဝိန်းရိဖန်က ပြန်လည်​မော့ကြည့်လာပြီး အသံစတို့က တိုးဖျညင်သာ​နေဆဲ။

"နင် ​ပေယွီကိုလိုက်လာပြီး ငါ့ဆီလာတဲ့ချိန်"

"...."

အခုလိုအ​ဖြေမျိုးကို မ​မျှော်လင့်ထားသည့်စန်းရန်မှာ တစ်ခဏတာငြိမ်သက်သွားခဲ့ရ၏။ မျက်နှာအသွင်အပြင်ထက်၌ မည်သည့်အမူအရာမျိုးမှမရှိဘဲ အချိန်ကြာသွားပြီးကာမှ နှုတ်ခမ်းကို ​ပေါ့​ပေါ့ပါးပါး​ကွေးညွှတ်လိုက်၏။

"အဲ့​နေ့က မိုးရွာ​နေတာလား?"

ဝိန်းရိဖန်က အသံမထွက်​တော့ဘဲ ​ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"မိုးစို​တော့လည်း စိုတယ်​ပေါ့..ဘာလို့ ​တောင်းပန်​နေတာလဲ"

စန်းရန်က သူမ၏ပါးကို ဆွဲညှစ်လိုက်၍ ဤကိစ္စက သူ့အတွက် ဘာဆိုဘာမှအ​ရေးမကြီးသည့်အလား မျက်​မှောင်ကျုံ့ထားရင်း

"ကိုယ့်လို ​ယောက်ျားရင့်မာကြီးတစ်​ယောက်က မိုးစို​တော့​ရော ဘာဖြစ်သွားမှာမလို့လဲ?..အဲ့​လောက်ထိလည်း နူးညံ့မ​နေပါဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က စကားမဆိုနိုင်​တော့ဘဲ စန်းရန်ကိုသာ လှမ်းကြည့်​နေလိုက်သည်။

စန်းရန် ;

"ဘာဖြစ်လို့များ မင်းရဲ့​ကောင်​လေးကို ​နေ့တိုင်း​နေ့တိုင်း နူးနူးညံ့ညံ့ပန်းပွင့်ကြီးလိုမျိုး သ​ဘောထား​ဆက်ဆံနေရတာလဲ"

"...."

"သွားမယ်"

စန်းရန်က ထိုစကားကိုဆက်မ​ပြော​တော့ဘဲ ထီးဖွင့်လိုက်သည်။

"ညစာစားပြီးပြီလား"

ဝိန်းရိဖန်က သူ့​ဘေးနားမှလိုက်၍

"​လေယာဥ်​ပေါ်မှာ​တော့ စားလာခဲ့တယ်"

"ဗိုက်ပြည့်မှာမလို့လား..ခဏ​နေကျရင် တစ်ခုခုထပ်စား"

"အင်း"

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်တာအတွင်း နှစ်​ယောက်သားက များများစားစားစကားမ​ပြောဖြစ်ခဲ့သလို ​ပြောထားသည့်စကားလုံးတိုင်းသည်လည်း Wechat မှတဆင့်သာဖြစ်သည်။ သည့်ထက်အပြင် ​နောက်ဆုံးအကြိမ် စကား​ပြောခဲ့သည်မှာလည်း သာယာ​သောအ​ခြေအ​နေမျိုးမဟုတ်သည့်အတွက် လက်ရှိအချိန်၌ နှစ်​ယောက်သားကြားရှိ​လေထုမှာ အနည်းငယ်ကသိက​အောက်နိုင်​နေ​လေသည်။

ဝိန်းရိဖန်က စန်းရန်အား မသိမသာလှမ်းကြည့်လိုက်၍

"ငါတို့က အခု ယီဟဲတက္ကသိုလ်ဘက်ကို သွားမှာလား"

စန်းရန်၏ 'အင်း' ဆိုသည့်အသံတစ်ခု။

တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့သည့်အချိန်နှင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့်အချိန်တို့ကို ​ပေါင်းလိုက်လျှင် ဝိန်းရိဖန်သည် ဤမြို့ထဲ၌ ၆နှစ်ကြာကြာ ​နေခဲ့ဖူးသည်။

၂နှစ်နီးပါး​ ဝေးကွာခဲ့ပြီး​သော်လည်း ဤမြို့ကို ရင်းနှီး​နေဆဲပင်။

"အဲ့ဘက်သွားမှာဆိုရင် ​​လေယာဥ်ဘတ်စ်ကား​တွေက လမ်းကြုံတာမလို့ စီးလို့ရတယ်..ဒါမှမဟုတ်လည်း ငါတို့နှစ်​ယောက်တည်း တက္ကစီငှားပြီး ယီဟဲတက္ကသိုလ်ဆီတိုက်ရိုက်သွားလည်း..."

စကားမဆုံးခင် စန်းရန်က အ​ရှေ့မှဦး​ဆောင်သွားနှင့်​နေမှန်း ဝိန်းရိဖန် သတိထားမိလိုက်​တော့သည်။ သူမ၏အသံတို့မှာ သိမ်ဝင်သွားခဲ့၍

"အို့..နင်က အခု​လေးတင် အဲ့ဘက်ကပြန်လာတာဆို​​တော့ လမ်း​တွေမှတ်မိ​နေ​လောက်မှာ"

စန်းရန် ;

"အင်း..တက္ကစီတားရ​အောင်"

"​ကောင်းပြီ"

နှစ်​ယောက်သားက ​လေဆိပ်၏​ဘေးနားတွင်ရှိသည့် ကားရပ်ထား​သော​နေရာဆီမှ တက္ကစီတစ်စီးကို ငှားလိုက်သည်။

ဝိန်းရိဖန် ကားအ​နောက်ခန်းထဲသို့ အရင်ဝင်ကာ 'ယီဟဲတက္ကသိုလ်'သွားမည့်အ​ကြောင်း ကားဆရာထံ အသိ​ပေးလိုက်သည်။ ​နောက်တွင် စန်းရန်က ကားထဲဝင်လာပြီး သူမရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ထုံးစံအတိုင်း လုံခြုံ​ရေးခါးပတ်ပတ်​ပေးရန် အနားသို့ကပ်လာခဲ့သည်။

ထို့​နောက်တွင်​တော့ သူ့​နေရာ၌ အလျင်းသင့်သလို ထိုင်​နေ​တော့သည်။

ဝိန်းရိဖန် သူရှိရာဘက်သို့ ပြန်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏အကြည့်ကို သတိထားခံစားမိ​နေပုံရသည့်သူကလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို လုံခြုံ​ရေးခါးပတ်ကိုဆွဲယူပြီး ပတ်​နေ​လေသည်။

ဤအချင်းအရာ​ကြောင့် သူမ အရက်မူး​နေသည့်​ညတုန်းက သူတို့နှစ်​ယောက်သား ​ပြောခဲ့ကြသည့်စကားများကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်​သေးသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို​စေ့ထားမိရင်း ဦးစွာစကားစဆိုလိုက်၏။

"ကျီကျီ​ရော ဘယ်လိုလဲ..ယီဟဲမှာ အဆင်​ပြေတယ်မလား"

ဤစကားတစ်ခွန်း​ကြောင့် စန်းရန်က တစ်ခုခုကို​တွေးမိသွားသည့်အလား ​အေးတိ​အေးစက်ဖြင့်

"အရမ်းကို အဆင်​ပြေတယ်"

ဝိန်းရိဖန် ;

"ဒါဆို နင်နဲ့သူနဲ့​ရော ​ပြေလည်သွားကြပြီလား"

ဤမတိုင်ခင်အချိန်တုန်းက ဝိန်းရိဖန်သည် စန်းရန်နှင့်စန်းကျီတို့ ဖုန်း​ပြော​နေသည်အား အမှတ်တမဲ့ကြားခဲ့ဖူးသည်။ စန်းကျီက ​​ယီဟဲ၌ ဘွဲ့ရပြီးသားချစ်သူ​ကောင်​လေးရှိ​နေပြီး ​နွေရာသီပိတ်ရက်တွင် အိမ်ပြန်မလာ​သော​ကြောင့် စကားများရန်ဖြစ်​နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်​ယောက်က အ​တော်​လေးကို စကားများလိုက်ကြပြီး ထိုဖုန်း​ခေါ်ဆိုမှုအပြီးတွင် စစ်​အေးတိုက်ပွဲကိုပါ ဆက်၍ ခင်းထားကြ၏။

"သူ့​ရဲ့ ချစ်သူ​ကောင်​လေးက​ရော ဘယ်လို​နေလဲ..နင် ​တွေ့ခဲ့ပြီးပြီလား"

"...."

အချိန်အ​တော်ကြာသွားပြီးကာမှ စန်းရန် အသံထွက်လာခဲ့သည်။

"​တွေ့ပြီးပြီ"

"အာ..ဘယ်လို​နေလဲ"

"မင်းလည်း ဓါတ်ပုံထဲမှာ​တွေ့ဖူးတယ်"

ကားအတွင်းရှိ အလင်း​ရောင်မှာမှိန်မှိန်​လေးသာဖြစ်သည့်အတွက် စန်းရန်၏အသွင်အပြင်အား သဲသဲကွဲကွဲမမြင်ရပါ​ပေ။ သူမအ​နေဖြင့်​တော့ စန်းရန်ဘက်မှ စပြီး ပြလာဖူးသည့်​ယောက်ျား​လေးပုံတစ်ပုံကိုမှ မ​တွေ့မမြင်ခဲ့ဖူးသည့်အတွက် အနည်းငယ်​ကြောင်အမ်း​နေရင်း

"ဘယ်တုန်းကလဲ?"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် စန်းရန်က နာမည်ကိုတိုက်ရိုက်​ပြောပြလာ၏။

"သွမ့်ကျားရွှီ"

"...."

အ​တော်​လေးကြာသွားပြီးကာမှ ဝိန်းရိဖန် နားလည်လိုက်နိုင်ပြီး စတင်၍ရှုပ်​ထွေးလာရ​တော့၏။

"ကျီကျီရဲ့ရည်းစားက နင့် တက္ကသိုလ်တုန်းကအ​ခန်းဖော်?..နင်နဲ့အတွဲ​တွေပါဆိုပြီး သတင်းထွက်ထားတဲ့တစ်​ယောက်"

"အင်း"

"အဲ့​တော့ နင့်အခန်း​ဖော်က အခု ယီဟဲတက္ကသိုလ်ရဲ့ဘွဲ့ရ​ကျောင်းသား ဖြစ်သွားတာလား?"

စန်းရန် ခနဲ့တဲ့တဲ့ရယ်လိုက်၏။

ဝိန်းရိဖန်က ဆက်၍လည်း စန်းရန်နှင့်သွမ့်ကျားရွှီ အကြိမ်ကြိမ်ဖုန်း​ပြောထား​သေးသည့်အ​ကြောင်းကို ​တွေးလိုက်မိ၏။

"ငါ မှတ်မိတာ​တော့ နင် အရင်ရက်​တွေတုန်းက​တောင် နင့်ညီမ​လေးကို ​စောင့်​ရှောက်​ပေးဖို့ သွမ့်ကျားရွှီဆီ အကူအညီ​တောင်း​သေးတယ်မလား"

အ​ခြေအ​နေမှာ စန်းရန်၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ်ဓါးနှင့်ထိုး​နေသည့်သဖွယ်။ စန်းရန်က စကားတစ်ခွန်းပြန်မ​ဖြေ​တော့ဘဲ သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန်က သိပ်နားမလည်​ချေ။ ​ပြောင်ကျကျဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့်အ​​ခြေအ​နေကို သ​ဘော​ပေါက်လာခဲ့၍

"မဟုတ်မှလွဲ သူတို့နှစ်​ယောက်စလုံး နင့်ကို မ​ပြောပြထားဘဲ နင် ​ဒီကိုရောက်လာမှ မိသွားခဲ့တာလား"

စန်းရန် သူမကို စိုက်ကြည့်​နေဆဲ။

ယီဟဲသို့မလာခင်က သူတို့နှစ်​ယောက်သား စကားများခဲ့ကြသည့်အ​ကြောင်းကို ဝိန်းရိဖန် ပြန်​တွေးမိလိုက်၏။ အ​ကြောင်းပြချက်မှာလည်း သူ့အား ဘာမှမ​ပြောပြဘဲ အ​မှောင်ထဲပို့ထားသည့်ကိစ္စနှင့်ပင်။ ​ယီဟဲသို့ နာရီပိုင်းကြာ​အောင် ​လေယာဥ်စီးလာပြီးသည့်အခါ၌လည်း သူ့အခန်း​ဖော်နှင့်ညီမ​လေးထံမှ ထပ်တူညီသည့်​ဝေဒနာမျိုး ထပ်​ပေးခံလိုက်ရ​သည့်အဖြစ်။

သူမ ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သလို..

ကားအတွင်း၌လည်း တဖန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့​တော့သည်။

အချိန်အ​တော်ကြာသွားပြီးမှ စန်းရန်က စ၍စကားဆိုလာခဲ့သည်။

"ဟိုတယ်​ရွေး​လေ"

ဝိန်းရိဖန် ​​မျက်လုံးပင့်၍လှမ်းကြည့်လာ၏။

"အရင်က ကိုယ့်အတွက် ​ရွေး​ပေးထားတယ်ဆို"

"...."

ဝိန်းရိဖန်မှ စန်းရန်ကို ဤစကားတစ်ခွန်း ​ပြောခဲ့ဖူးသည့်အချိန်မှာ ကားထဲတွင်ဖြစ်ပြီး သူ့ဘက်က နား​ထောင်​နေလိမ့်ဟုပင် မထင်ထားခဲ့ပါ​ပေ။ သူမ အလျင်အမြန်​ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှဖုန်းကို ထုတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို ဘယ်တစ်ခုကိုကြိုက်လဲဆိုတာ နင်ကြည့်ကြည့်​"

စန်းရန်က ထို​ရွေးထားသည့်ဟိုတယ်များကို အကြမ်းဖျင်းပွတ်ဆွဲကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်းသင့်သည့်တစ်ခုကို ​ရွေး၍ ဖုန်းပြန်​ပေးလိုက်သည်။

ဝိန်းရိဖန် ;

"ဒီတစ်ခုလား?"

"အင်း"

​ရွေးရမည့် အခန်းအတွက်မှာ​တော့ ဝိန်းရိဖန် တစ်ခဏစဥ်းစားကြည့်​နေပြီးမှ ကုတင်နှစ်ခုပါသည့်အခန်းမျိုး​ရွေးလိုက်၏။

"ဒါဆို ငါ တစ်ခန်းပဲယူလိုက်မယ်​နော်"

စန်းရန် ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လာ၏။

သူ့ဘက်မှ စိတ်မကြည်ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့် ဝိန်းရိဖန်က ဆက်၍

"ကုတင်နှစ်ခုနဲ့"

စန်းရန်က အဓိပ္ပါယ်ပါပါဖြင့်လှမ်းကြည့်​နေပြီး စက္ကန့်ပိုင်းကြာသွားပြီးမှတုံ့ပြန်လာခဲ့သည်။

"အင်း"

ဟိုတယ်အခန်းယူပြီးသည့်​နောက်တွင်​တော့ ဝိန်းရိဖန်က ကားဆရာအား ဟိုတယ်၏အမည်ကို​ပြောပြပြီး ထို​နေရာသို့ တိုက်ရိုက်​မောင်းခိုင်းလိုက်သည်။

စန်းရန်က ​ဘေးဘက်သို့လှည့်ကြည့်​နေရင်း အကြည့်များက သူမ၏​ဘောင်းဘီရှည်ဝတ်ထားသည့်​ပေါင်​ပေါ်သို့ ​ရောက်လာခဲ့ကာ

"​ဆေးယူလာခဲ့လား"

ဝိန်းရိဖန် ;

"ဘာ​ဆေးလဲ"

"​ခြေ​ထောက်ကဒဏ်ရာ​လေ"

"ငါ ​မေ့သွားတယ်"

စန်းရန်က ​ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး စကားထပ်မဆို​တော့​ပေ။

ဟိုတယ်နားသို့​ရောက်ခါနီးတွင်​တော့ စန်းရန်က အပြင်ဘက်သို့တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ရုတ်တရက်ကားရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ နှစ်​ယောက်သားက ဤ​နေရာ၌သာ ကား​ပေါ်မှဆင်းလာလိုက်သဖြင့် ဝိန်းရိဖန်က အနည်းငယ်​ကြောင်အမ်း​နေရင်း

"ဘာလို့ ဒီနားမှာ ဆင်းတာလဲ"

စန်းရန်က ထီးကိုဖွင့် ၊ မျက်လုံးဖြင့်အချက်ပြ၍

"​ဆေးသွားဝယ်မလို့"

သူ့အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်လျှင် ​ဘေးတစ်ဖက်၌ ​ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိ​နေ​ကြောင်း ​တွေ့လိုက်ရသည်။ ​ဆေးဝယ်ပြီး​နောက်တွင်​တော့ နှစ်​ယောက်သားက ​ဘေးချင်းကပ်ရပ်ယှဥ်​လျှောက်ပြီး ဟိုတယ်ရှိရာဘက်သို့ လမ်း​လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဝိန်းရိဖန်သည် သူမ၏ဗလာကျင်း​နေ​သောလက်နှစ်ဖက်ကို ငုံ့ကြည့်​နေရင်း ဤအ​ခြေအ​နေမျိုးကိုကျင့်သားမရနိုင်ဖြစ်​နေရ၍

"စန်းရန်"

"ဟမ်?"

ဝိန်းရိဖန်က ခပ်တိုးတိုး​လေးအသံ​လေးဖြင့်

"နင် ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကိုမတွဲထားတာလဲ"

"...."

စန်းရန်၏​ခြေလှမ်းများရပ်သွားပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာခဲ့၏။

"ကိုယ် ခရီး​ဆောင်အိတ်နဲ့ထီးကို ကိုင်ထားတာ​လေ..လက်မအား​တော့ဘူး"

"ဒါဆို ငါ ခရီး​ဆောင်အိတ် ကိုင်ခဲ့လိုက်မယ်..ရတယ်မလား.."

ဝိန်းရိဖန်က တ​လေးတနက်ဖြင့်

"ငါက နင် ငါ့ကိုတွဲထား​စေချင်တာ"

စန်းရန် သူမအား သုံး​လေးစက္ကန့်ကြာကြာစိုက်ကြည့်​နေပြီး​နောက်တွင်​တော့ ရုတ်တရက် ​ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့ပြီး ရယ်​နေပါ​တော့၏။ သူ့မျက်ခုံးများလည်း ပြန့်ပြူးသွားခဲ့သလို နှုတ်ခမ်း​ထောင့်ရှိ ပါးချိုင့်ရာပါ ​ရေး​ရေး​လေးထင်သွားခဲ့၍

"ဝိန်းရွှမ်းကျန့်..ဘာလို့ လာချွဲ​နေတာလဲ"

တင်းမာ​နေသည့်​လေထုအ​ခြေအ​နေဟာ သူမ၏စကားတစ်ခွန်း​ကြောင့် အရင်အချိန်များအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပုံပင်။ ဝိန်းရိဖန်သည်လည်း ထိုအခါတွင်မှ သူမသည် အလိုလိုက်ခံထားရသည့်က​လေးတစ်​ယောက်လို ပြုမူ​နေမိ​ကြောင်း သတိထားမိကာ အနည်းငယ်မျက်နှာပူလာရ​တော့၏။ သူမ၏ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ဘာမှမဖြစ်ထားသလို​နေ​နေသည့်မျက်နှာထားကို ထိန်းထားရင်း သူမ၏လုပ်ရပ်ဟာ မမှား​ကြောင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ်အား​ပေး​နေ​လေသည်။

"အို့..."

စန်းရန်က မျက်ခုံးကိုပင့်​မြောက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြု​နေသည့်အသံမျိုးဖြင့်

"အဲ့​တော့ မင်း ယီဟဲထိလိုက်လာတာက ကိုယ်နဲ့ လက်တွဲထားချင်လို့ပေါ့"

"...."

စကား​ပြော​နေရင်း စန်းရန်က သူမထံသို့ ထီး​ လှမ်းပေးလာခဲ့သည်။

"ကိုင်ထား"

ဝိန်းရိဖန်က အ​လေးအနက်ဖြင့်လှမ်းယူလိုက်သည်။

စန်းရန် ;

"ဟိုဘက်လက်နဲ့ကိုင်​လေ..မဟုတ်ရင် ကိုယ် ဘယ်လိုတွဲလို့ရ​တော့မှာလဲ"

ဝိန်းရိဖန် သူ​ပြောသည့်အတိုင်း အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့်​ပြောင်းကိုင်လိုက်၏။

​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စန်းရန်က သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လာခဲ့ပြီး သူ့လက်ဖဝါးထဲ၌ ဖြစ်ညှစ်ထားလိုက်​တော့၏။ သူ့လက်ဖဝါးမှာ ကြီးမားပြီး​နွေး​ထွေးသည့်အပြင် ခပ်တင်းတင်းဆုတ်ကိုင်ထားသည့်ခွန်အားမှာ နာကျင်​စေသည့်အစား စိတ်လုံခြုံမှုကိုသာ ​ပေး​နေခဲ့သည်။

ဝိန်းရိဖန်မှာ သူ့ထက် ​ခေါင်းတစ်လုံးစာ အရပ်နိမ့်သည့်အတွက် ထီးကိုင်​ပေးထားသည့်အ​နေအထားမှာ အဆင်မ​ပြေ။ သူမက စန်းရန်၏အမူအရာကို အထူးတလည်အကဲခတ်ကြည့်​​နေရင်း သိလိုက်ရသည်မှာ သူမဘက်မှ က​လေးတစ်​ယောက်ကိုချွဲ​ပြ​နေသည့်အမှုအား စန်းရန်က အ​တော်​လေးသ​ဘောကျ​နေသည့်ပုံပင်။

ကံ​ကောင်းစွာဖြင့် ​ဆေးဆိုင်နှင့် အခန်းယူထားသည့်ဟိုတယ်မှာ သိပ်မ​ဝေးဘဲ ငါးမိနစ်သာ လမ်း​လျှောက်လာရသည်။ နှစ်​ယောက်သားက ​ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ၉နာရီထိုးခါနီးဖြစ်ပြီး မှတ်ပုံတင်ကဒ်ကိုထုတ် ၊ အ​ရှေ့​ကောင်တာ၌ စာရင်း​ပေး အတည်ပြု​နေလိုက်၏။

ဤအချိန်​လေးအတွင်း စန်းရန်က ရုတ်တရက်စကားဆိုလာခဲ့၏။

"ဒီကို မလာခင် ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ့်ကိုကြိုမ​ပြောတာလဲ"

"နင် မလာခိုင်းမှာစိုးလို့"

"...."

စန်းရန်က သူမကို လှမ်းကြည့်​နေ၏။

"နင် ငါ့ကို ​လော​လောဆယ် မ​တွေ့ချင်​သေးမှာ ​ကြောက်လို့"

စန်းရန် သူမ၏လက်ကိုဖြစ်ညှစ်လိုက်၍

"လူနား​ထောင်လို့ရတဲ့စကားကို​ပြော"

စဥ်းစား​နေရင်း ဝိန်းရိဖန်ကလည်း ပြန်လည်​မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့သည်။

"ဒါဆို နင်က​ရော ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီးပြန်ဖို့လုပ်​နေတာလဲ"

စန်းရန် ;

"မင်း စာမပြန်လို့​လေ"

"ငါက ​လေယာဥ်​ပေါ်​ရောက်​နေတာကို..."

"ကိုယ်သိတယ်..​နောက်တစ်ခါကျရင် ကိုယ့်ကို ကြို​ပြောပြဖို့မ​မေ့နဲ့"

စန်းရန်က ဝိန်းရိဖန်၏​ဆံပင်တို့ကို ဆွဲဖွပစ်လိုက်၍

"မင်း နည်းနည်း​လေး​နောက်ကျပြီးမှသာ ဖုန်းဆက်လာရင် ကိုယ် နန်းဝူကိုပြန်မယ့်​လေယာဥ်​ပေါ် ​ရောက်​နေ​လောက်ပြီ"

"...."

အခန်းကဒ်ကိုယူပြီး​နောက် ဓါတ်​လှေကားအတိုင်း တက်လာခဲ့ကာ အခန်းထဲဝင်လာခဲ့သည်။

စန်းရန်က ခရီး​ဆောင်အိတ်ကိုချပြီး​​နောက် နာရီကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အပြင်ထွက်စားချင်လား..မှာစားမလား"

ဝိန်းရိဖန်က လှုပ်လှုပ်ရှားရှားမလှုပ်ချင်​တော့သဖြင့်

"မှာစားမယ်"

"အင်း"

စန်းရန်က လက်ကိုင်ဖုန်းကို သူမထံ လှမ်း​ပေးလာခဲ့၍

"မှာပြီးသွားရင် ​ရေချိုး​တော့..​​ဆေးလိမ်းရဦးမယ်"

ဝိန်းရိဖန်က စန်းရန်၏အကြံပြုချက်အတိုင်း အစားအ​သောက်မှာပြီး​နောက်တွင် ခရီး​ဆောင်အိတ်ကိုဖွင့် ၊ အဝတ်အစားလဲရန်ယူပြီး ​ရေချိုးခန်းထဲဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့်လည်း ဤ​နေရာထိလိုက်လာရသည့်ရည်ရွယ်ချက်အ​ကြောင်း ပြန်​တွေးကြည့်ကာ လမ်းတစ်​လျှောက်လုံး အချိန်ရပါသည့်တိုင် ယခုလက်ရှိအထိ စကားမစရ​သေး​ချေ။ စကားစကြည့်ပါ​သေး​သော်လည်း ​နောက်တွင်​တော့ လမ်း​ကြောင်းထဲမှ​သွေဖယ်သွားခဲ့ရသည်။

မ​နေ့ညကတည်းက ယခုလက်ရှိအချိန်ထိ သူ့အား ဘယ်လိုဘယ်ပုံ​ပြောပြရမည့်အ​ကြောင်းကို ဝိန်းရိဖန် တစ်ချိန်လုံးစဥ်းစား​နေခဲ့ပါသည်။ စကားစလိုက်ပြီးလျှင် ဘယ်လိုဆက်​ပြောသွားရမည်ကိုလည်း ​မသိ။ ​သေချာနေသည့်တစ်ခုက ဤကိစ္စမှာ စိတ်​ပျော်ရွှင်စရာ​ကောင်းသွား​စေမည့်ကိစ္စမျိုး မဟုတ်​ကြောင်းပင် ဖြစ်၏။

ဘယ်လိုနည်းမျိုးဖြင့် ​ပြောပြပါ​စေ ​လေထုအ​​ခြေအ​နေ မွန်းကြပ်လာလိမ့်မည်မှာလည်း အမှန်။

သူမ သက်ပြင်းချမိရင်း ပို၍ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားပြီးတုန်လှုပ်လာရ​တော့သည်။

ဖြစ်​ကြောင်းကုန်စင် သိပြီးသွားသည့်​နောက်တွင် စန်းရန်က ဘယ်လိုတုံ့ပြန်လာမည်မှန်း သူမ မသိပါ​ပေ။

သို့​သော်..

စန်းရန်က အခြားသူများနှင့်မတူ​ကြောင်း..

သူက ​သေချာ​ပေါက်ကို မတူညီ​ကြောင်း..

သူမ သိ​နေခဲ့သည်။

---------

ဝိန်းရိဖန် ​ရေချိုးပြီးထွက်လာသည့်အခါ မှာထားသည့်အစားအ​သောက်များ ​ရောက်နှင့်​နေပြီ။

လက်ရှိအချိန်တွင် စန်းရန်က အိပ်ရာတစ်ခု​ပေါ်၌ထိုင်​နေပြီး လက်ထဲတွင် ​ဆေးပစ္စည်းအိတ်ကိုကိုင်ထား​၏။

"ဒီကိုလာခဲ့..​ညစာမစားခင် ဆေးလိမ်းလိုက်ဦး"

ဝိန်းရိဖန် အနားသို့​လျှောက်သွားပြီး သူ့​ဘေးနားတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အိတ်ထဲမှ ​ဆေးဘူးနှင့်ဂွမ်းစတို့ကို ထုတ်ယူ​နေသည့်အချိန် ဝိန်းရိဖန်သည် မျက်လွှာချထားရင်း သူ့ညာဘက်လက်​ကောက်ဝတ်​ပေါ်မှ နှင်းပွင့်သဏ္ဍာန်အလှဆင်ဆွဲသီးပါသည့်အနီ​ရောင်လတ်ပတ်အား ​ငေးစိုက်ကြည့်​နေမိသည်။

သူမ အနည်းငယ်စိတ်လွတ်သွားခဲ့ကာ စန်းရန်၏စကားများကို ပြန်ကြား​ယောင်လာ​တော့သည်။

---'ဝိန်းရိဖန်..မင်း ကိုယ့်ခံစားချက်ကို​ရော ထည့်တွက်ပေးရဲ့လား'

---'မင်းအတွက် ကိုယ်က အဲ့​လောက်​တောင်ယုံချင်စရာမ​ကောင်းလို့လား'

​​နောက်ဆုံး စန်းရန်က သူမ၏​ဘောင်းဘီကို အသံတိတ်ဆွဲချ​ပေးခဲ့သည့်ပုံစံအား ပြန်​တွေးကြည့်လိုက်၏။ သူက ​ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ကိုင်းထားကာ မျက်နှာထက်မှအမူအရာမှာ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပုံစံမျိုးဖြစ်​နေပါသည့်တိုင် သူ ဖုံးကွယ်ထားတတ်သည့် အင်အားမဲ့မှု ၊ မတတ်နိုင်စွမ်းများကို​တော့ တစ်ဖက်လူအ​နေဖြင့် ခံစားမိ​​နေခဲ့ရသည်။ ထိုအ​ခြေအ​နေမှာ သူ၏ပုံမှန်အ​ခြေအ​နေမျိုးနှင့်လည်း လုံးဝမတူညီခဲ့ပါ​ပေ။

စန်းရန်က သူမ၏​ခြေသလုံးကိုကိုင်ထားရင်း ​ဒဏ်ရာကို အ​သေအချာကြည့်​​နေ၍

"​ရေထပ်ထိထားပြန်ပြီမလား"

"အာ..ခုဏတုန်းက သတိမထားမိလိုက်လို့"

စန်းရန်၏စကားသံမှာ စိတ်မကြည်ပါ​တော့​ချေ။

"မနက်ဖြန် ​ရေမချိုးနဲ့​တော့"

"...."

​နောက်တွင် ဂွမ်းစကိုယူပြီး ဒဏ်ရာ​ပေါ်မှ​ရေစက်များကို အသာအယာ​သုတ်​​ပေး​နေလိုက်၏။ သူ့နှုတ်ခမ်းပါးတို့မှာ တ​ဖြောင့်တည်းဖြစ်​​နေပြီး စိတ်မကြည်မှန်းသိ​သာ​နေပါသည့်တိုင် သူ့အပြုအမူတို့က ခပ်ဖွဖွ​လေးသာဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ အားစိုက်လိုက်သည်နှင့် သူမ နာသွားမည်ကို စိုးရိမ်​နေသည့်အလားပင်။

ဝိန်းရိဖန်က အနည်းငယ်​ခေါင်းငုံ့ထားသည့် စန်းရန်ကို လှမ်းကြည့်​နေရင်း လက်သီးကို​ဖြေး​ဖြေးချင်းဆုတ်ကာ စကား​ပြောရန် သတ္တိ​မွေးလိုက်​တော့သည်။

"စန်းရန်..ဒီဒဏ်ရာက လွန်ခဲ့တဲ့သုံး​လေးရက်​လောက်က ထိခိုက်မိခဲ့တာ..အဲ့​နေ့က ငါတစ်​ယောက်တည်း ကားပါကင်ကို သွား​နေတဲ့အချိန် ချယ်ရှင့်ဒယ်နဲ့ ​မ​တော်တဆ​တွေ့လိုက်တယ်..ငါ့ရဲ့ဦး​လေးလို့​ပြော​နေတဲ့လူ.."

စကား​ပြောသံ​ကြောင့် စန်းရန်က မျက်လုံးပင့်ကြည့်လာခဲ့၏။

"အင်း"

"နန်းဝူမှာ ငါ သူ့ကို ပထမဆုံး​တွေ့လိုက်တာက နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်တုန်းက..အဲ့​နေ့က ကိစ္စတစ်ခု​ကြောင့် ညသန်း​​ခေါင်ကျမှ အချိန်ပိုဆင်းရတဲ့​နေ့..သူက အဲ့ကိစ္စရဲ့ တရားခံ​လေ..အရက်မူးပြီးကား​​မောင်းတာက​နေ မ​တော်တဆမှုဖြစ်ထားတာ..ဒါ​ပေမယ့် အဲ့အချိန်တုန်းက ဘာကိစ္စမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး..​နောက်​​တော့ နင်နဲ့အတူတူ 'Overtime' မှာ သူ့ကိုထပ်​တွေ့တာပဲ"

"...."

"အဲ့ဒီရဲ့​နောက်မှာ​တော့ ငါ နန်းဝူသတင်းဌာနမှာအလုပ်လုပ်​နေမှန်း သူ သိသွားတယ်ထင်တယ်..အဲ့ကနေစပြီး သူ ငါ့ကို ဌာနရဲ့​အောက်မှာ အမြဲတမ်းလာရှာ​တော့တာပဲ..ဒါ​ပေမယ့် ငါက သူနဲ့ ထိပ်တိုက်ဆုံတာမျိုး သိပ်မရှိခဲ့ဘူး"

"...."

"အဲ့​နေ့က သူ ငါ့ဆီက​နေ ယွမ် ၁​သောင်း​တောင်းတာ..ငါက သူ့ကိုအ​ရေးမစိုက်​တော့ ငါ့အိတ်ကိုဆွဲလုပြီး ငါ့ကိုလည်း တွန်းလိုက်​တယ်..​ငါ ရဲ​ခေါ်လိုက်တာမလို့ ဘာမှကြီးကြီးမားမား​တော့ မဖြစ်လိုက်ဘူး"

စန်းရန်က ငြိမ်သက်၍သာ နား​ထောင်​နေခဲ့ပြီး သူမ၏ဒဏ်ရာကို​ဆေးလိမ်း​ပေး​နေသည့်လက်မှာလည်း လုံးဝရပ်မသွားခဲ့ပါ​ပေ။

"ငါ အရင်တုန်းက နင့်ကို အမှန်တိုင်း မ​ပြောပြခဲ့တာ​တွေရှိတယ်"

ဝိန်းရိဖန်သည် အခြားသူတစ်​ယောက်အ​ပေါ် ရင်ဖွင့်​နေခြင်းမျိုးမှာ ရှားပါးလွန်းပြီး ​နှေး​နှေး​ကွေး​ကွေးဖြင့်

"ငါ့​ဖေ​ဖေ ဆုံးသွားပြီးတဲ့​နောက်မှာ ငါ့ရဲ့ညီမဆိုတဲ့တစ်​ယောက်က ငါ့ကို သိပ်သ​ဘောမကျခဲ့ဘူး..အဲ့ဒါ​ကြောင့်မလို့ ငါ့အ​မေက ငါ့ကို အဘွားဆီပို့ပြီး ​စောင့်​ရှောက်ခိုင်းထားခဲ့တယ်"

"...."

"​နောက်​တော့ ငါ့အဘွားက ကျန်းမာ​ရေးမ​ကောင်းလာတာနဲ့ပဲ ငါ့ကို ထပ်ပြီး ဘကြီးတို့အိမ်ကို ပို့လိုက်ကြတယ်"

ဝိန်းရိဖန်၏အသံတို့မှာ သိမ်ဝင်သွားခဲ့၍

"ငါ့ဘကြီးတို့မိသားစုကလည်း ငါ့ကို သိပ်သ​ဘောမကျပါဘူး"

"...."

"အထက်တန်း​ကျောင်းတုန်းက ငါတို့နှစ်​ယောက်ကို ရည်းစား​တွေပါဆိုပြီး ဒုတိယအကြိမ် အုပ်ထိန်းသူ​ခေါ်ခံရ​တဲ့အချိန်တုန်းက လာခဲ့လူက ငါ့ဘကြီးလေ..အဲ့​နေ့က ငါ အိမ်ပြန်​ရောက်သွားတဲ့ချိန် စိတ်မကြည်တာနဲ့ပဲ နင့်ကို ဖုန်းထဲက​နေ ​အော်လိုက်မိ​သေးတယ်"

"...."

"​တောင်းပန်ပါတယ်..ဒါ​ပေမယ့် အဲ့တုန်းက ငါ​ပြောလိုက်တဲ့စကား​တွေက စိတ်ထဲကပါလို့​ပြောတာမျိုးမဟုတ်ပါဘူး..ငါ ဘယ်တုန်းကမှ နင့်ကို စိတ်ရှုပ်စရာ​ကောင်းတယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး"

စန်းရန်၏လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

"ငါ ​ပေယွီကို​ပြောင်းလာပြီး အထက်တန်း တတိယနှစ်ကို​ရောက်တဲ့အချိန်ကျမှ ချယ်ရှင့်ဒယ် ​ပြောင်းလာပြီး​နေတာ"

ဝိန်းရိဖန်၏စကား​ပြောသံတို့က အနည်းငယ်ခက်ခဲစပြုလာခဲ့၍

"အဲ့ချိန်တည်းက စပြီး..သူ ငါ့ကို..တစ်ချိန်လုံး..​နှောင့်ယှက်​နေခဲ့တာပဲ"

ဤစကားကို ကြားသည့်အခါ စန်းရန်က လက်ထဲမှ ဂွမ်းစကိုချထားလိုက်​တော့သည်။ သူ့လည်စလုတ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်းလှုပ်ခတ်သွားရင်း စကားသံတို့ကလည်း သြရှရှနိုင်လာခဲ့၏။

"ဝိန်းရွှမ်းကျန့်..မ​ပြောချင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ်တို့ မ​ပြော​တော့ဘူး"

"မ​ပြောချင်တာမျိုး မရှိပါဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က ​ခေါင်းရမ်းပြပြီး ဆက်၍

"တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်​လျှောက်လွှာ​တွေဖြည့်ရတဲ့ အဲ့ရက်​တွေတုန်းက တစ်ညမှာ သူ ငါ့အခန်းထဲဝင်လာခဲ့တယ်..."

ဝိန်းရိဖန်က ​ခေါင်းငုံ့ထားရင်း မျက်လုံးများထဲ၌ဗလာကျင်း​နေခဲ့ကာ ဤအ​ကြောင်းအရာတစ်ချို့အား ​ကျော်ချပစ်လိုက်​တော့၏။

"ဒါ​ပေမယ့် ဘာမှမဖြစ်လိုက်ပါဘူး..ဘာလို့လဲဆို​တော့ ငါ့ဘကြီးတို့က ​နေ့တိုင်း မနက်ခင်း ၃နာရီ​လောက်မှအိမ်ပြန်​ရောက်ကြတာ​လေ..အဲ့​နေ့ကလည်း အဲ့အချိန် အတိအကျမှာပဲ ပြန်​ရောက်လာခဲ့တာ"

စန်းရန် မျက်ဝန်းတစ်စုံကိုမှိတ်ချထားလိုက်ပြီး ဝိန်းရိဖန်အား ဆွဲ​ပွေ့ယူလိုက်ကာ စကားတစ်လုံးမှ​ပြောမထွက်လာပါ​တော့၏။

သူ တစ်စက်က​လေးမှ မ​တွေးကြည့်ရဲပါ​​ပေ။

သူ လုံးဝမ​တွေးကြည့်လိုက်ရဲသည်မှာ ထိုအချိန်များကို သူမက ဘယ်လို​ကျော်ဖြတ်လိုက်ရသည့်အ​ကြောင်း..

မည်သူ့အ​ပေါ်ကိုမှ ​ဒေါသထွက်တတ်ခြင်းမရှိ ၊ သိမ်သိမ်​မွေ့​မွေ့​နေတတ်သည့်အကျင့် ၊ မည်သူ့အ​ပေါ်ကိုမဆို ​နွေး​နွေး​ထွေး​ထွေးသာဆက်ဆံတတ်သည့် ​ကောင်မ​လေးက...

ဒီလိုကိစ္စကြီးအား ဘယ်လို​ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည့်အ​ကြောင်းကို သူ မ​တွေးကြည့်ရဲပါ​ချေ။

"အစတုန်းက ငါ တကယ်ကို နန်းဝူတက္ကသိုလ်လျှောက်ထားခဲ့တာ..ငါ နင်နဲ့ တက္ကသိုလ်တစ်ခုတည်းကို အတူတူတက်ချင်ခဲ့ပါတယ်..ငါ နင့်ကိုမညာဘူး"

ဝိန်းရိဖန်၏မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲစပြုလာပြီး စကားသံတို့ကလည်း က​ယောင်ကတန်းဖြစ်လာခဲ့၍

"ဒါ​ပေမယ့် မ​ကောင်းတဲ့ကိစ္စ​တွေ ဖြစ်သွားခဲ့တာဆို​တော့...."

"...."

"ငါ...ငါ အဲ့အချိန်တုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်မှန်း တကယ်မသိခဲ့တာ..ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မကူညီကြဘူး"

ဝိန်းရိဖန်က ကျလုနီးနီးမျက်ရည်ကို ထိန်းထားရင်း

"စန်းရန်..ငါ့ဘက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘူး"

သူမ တစ်စက်​က​လေးမှ မငိုချင်သလို

သူမ လုံးဝလည်း မငိုသင့်ပါ​ပေ။

အဘယ်​ကြောင့်ဆို​သော် သူမ လက်ခံ ခံစားရသည့်မ​ကောင်းသည့်အရာများဟာ သူမဘက်က စန်းရန်ကို ထိခိုက်​အောင်လုပ်ရသည့် အ​ကြောင်းပြချက်မျိုးအဖြစ် အသုံးမပြုသင့်​သော​ကြောင့်​​ပေ။

"အဲ့အချိန်တုန်းက ငါ ဘာမှမ​တွေးနိုင်ခဲ့ဘူး..ပေယွီနဲ့နန်းဝူမှာ ထပ်မ​နေ​ချင်​တော့တဲ့အ​တွေးမျိုးပဲရှိပြီး ပို​​ဝေးတဲ့တစ်​နေရာကို ထွက်သွားချင်ခဲ့တာ"

"...."

"​တောင်းပန်ပါတယ်..ငါ နင့်ကို ​ပြောပြဖို့​မေ့သွားခဲ့တယ်"

"...."

"​တောင်းပန်ပါတယ်..ငါ နင့်ကို နား​ထောင်လို့မ​ကောင်းတဲ့စကား​တွေ​ပြောခဲ့မိတဲ့အတွက်လည်း"

နှစ်​တွေ အများကြီးကြာလာပြီးသည့်အခါ..

ထိုအချိန်တုန်းက ကိစ္စ​တွေကို ပြန်​တွေးကြည့်ချင်စိတ်မျိုး သူမထံ၌ မရှိပါ​တော့​ပေ..

မှတ်မိ​နေသည့်တစ်ခုတည်းမှာ ထိုအချိန်တုန်းက သူမ၏စကားသံဟာ အရမ်းပြင်းခဲ့သည့်အ​ကြောင်း..စန်းရန်ကို နား​ထောင်မ​ကောင်းသည့်စကားလုံးများဖြင့် ​ပြောခဲ့မိ​ကြောင်းပင်။

အချိန်​တွေကြာလာသည်နှင့်အမျှ အရာအားလုံးဟာလည်း ​မှေးမှိန်သွားလျက်။

ယ​နေ့ တဖန်ပြန်​တွေးကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ..

သူမ မှတ်မိလာခဲ့ကာ..

လက်စသတ်​တော့ သူမ ဒီလိုစကားမျိုး​တွေ ​ပြောခဲ့ပါလား..

လက်စသတ်​တော့ သူမက ဒီလိုမျိုးနား​ထောင်လို့မ​ကောင်းတဲ့စကားမျိုး​တွေကို ​ပြောခဲ့ပါလား..

စန်းရန်က သူမအား သူ့​ပေါင်​ပေါ်၌တင်ထားပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ်​ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ့အသံများကလည်း ခပ်အက်အက်ဖြစ်​နေပြီး သူမ၏နီရဲ​နေ​သောမျက်ဝန်း​ထောင့်များကိုလှမ်းကြည့်၍

"အဲ့အချိန်တုန်းက ကိုယ် မင်းကို ဘာ​ပြောခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိ​သေးလား"

ဝိန်းရိဖန် ​ခေါင်း​မော့လာခဲ့၏။

"ဘာလဲ"

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ထို​မှောင်မည်း​နေခဲ့သည့်လမ်းကြားငယ်​လေးထဲသို့ ပြန်​ရောက်သွားခဲ့သလိုလို။