- Эгдүүтэй бас хөөрхөн юм.

–

Давтлагаа тарчхаад залхуутай нь аргагүй цасан дээгүүр гишгэлэн явлаа.

Гэртээ очоод шууд л хоол идчихээд, унтмаар санагдаж байна. Сая хичээл хийж байхад толгой яг хагарах гэж байгаа юм шиг л өвдөөд арай гэж дуусгасан шүү.

Хүний бие физиологи ч нээрээ юу сонссон тэрэндээ л тааруулах гээд байх юм даа. Энэ тэмцээнээ дуусгачхаад л сайн амарч авъя.

Ийн бодсоор явах ч бие минь яг одоо л амрахыг хүсч байгаа бололтой, юу юугүй толгой эргээд унах гээд байх чинь.

Гудамжинд уначихгүйхэн шиг явсаар арай гэж гэртээ ороход өмнөх өдрүүдийн адилаар дарсны үнэр бус, амттай хоолны хамар сэтлэм сайхан үнэр үнэртэж байлаа.

Гал тогооны өрөө рүү шагайн харвал нүүрэндээ яг тийм гээд оноогоод хэлж чадахааргүй ч нэг л сэтгэлд дотно инээмсэглэл тодруулсаар ээж хоол хийн зогсож байх нь тэр.

- Миний охин хувцсаа сольчхоод хүрээд ир. Хоолоо ид.

Намайг ирснийг анзааран инээмсэглэсэн хэвээр ийн хэлээд үргэлжлүүлэн хоолоо аягаллаа.

Өөрийн эрхгүй нулимс цийлэгнэсэнд гайхсаар, гарынхаа араар нулимсаа нэг шувтарчхаад өрөө рүүгээ орон цүнхээ тавиад дүрэмт хувцсаа солиод буцан гал тогоог зүглэв.

-Ямар амттай болж?

Миний өмнө аягалж тавьсан будаан дээрээ өөрийнхөө хийж бэлдсэн хоолнуудаа нэг нэгээр нь тавьж өгөн надад амсуулангаа ийн асуусаар байв.

Ээж, охин хоёр яг адилхан юм. Гэхдээ тэр надаас дээр хийдэг юм байна.

- Амттай байна аа. Үнэхээр гоё байгаа болохоор бүгдийг нь идсэн ч чадахаар байна.

Ээж барагтай хоол хийдэггүй харин би хэрэгцээ гарвал л өөртөө юм хийж иддэг байсан юм. Харин бусад үед үйлчлэгч эгч ирээд хоол бэлдэж өгөөд явдаг байлаа.

Харин саяхнаас ирэхээ больчихсон байсан юм. Ээж өөрийгөө сорьж үзэхээр шийдсэн бололтой.

Ээж ч санаа нь амрав бололтой өөрөө ч хоолоо идэж эхлэв.

- Давс нь жаахан сул байна уу?

Өөрийнхөө хоолыг амсчихаад хамгийн түрүүнд ингэж хэлсэн юм.

- Тийм ч гэлээ, давс эрүүл мэндэд муу болохоор зүгээр ээ.

Би түүний энэ байдлыг хараад хөнгөхөн инээгээд ийн хэллээ.

Тэр гартаа барьсан савхаа буцааж тавиад миний хажууд ирж суугаад

- Миний бяцхан охин. Хэзээдээ ийм мундаг том болчихдог байна аа? Эрүүл мэндэд юу тустай, юу муу болохыг хүртэл сайн мэдэж, тэмцээн уралдаанд хүртэл ороод ээжийгээ энэ дэлхий дээрх хамгийн жаргалтай хүн болгоод л. Саяхан л цэцэрлэгт явахгүй гэж уйлаад суудаг байсан. Дэндүү их цаг хугацааг алдчихсан бололтой. Жаргалтай байж чадах байсан тэр цаг хугацаагаа зүгээр л урсгаад алдчихсан бололтой. Энэ тэнэг толгой л бүхнийг ийм болгочихлоо. Уучлаарай ээжийгээ, өдий насалсан ч ухаан суугаагүй байж.

Тэрээр хажуугаас минь намайг хэсэг харж суугаад, толгой илээд байж болох хамгийн тайван өнгөөрөө инг хэлсэн юм. Түүний үг бүр надад утга учиртай санагдаж, ярьсан болгон нь нүдэнд дурсамж болон үзэгдэж байх нь сонин.

–

Ээж өглөө намайг хүргэж өгөхдөө өнөөдөр давтлагагүй болохоор найзуудтайгаа хөгжилдөж байгаад ирээрэй гэсэн. Би ч түүний хэлсэнд санал нийлэн толгой дохисоор сургууль руу орлоо.

Гэхдээ би хэдий цагийг тэгэж хөгжилтэй өнгөрөөхийг хүсэх ч надад цагийг хамт өнгөрүүлэх найз байхгүй шүү дээ.

Хамт гадуур зугаалаад, өдрийн хоолоо ч хуваагаад идэх тийм хүн надад байхгүй.

–

Энэ удаа би ээжийн бэлдэж өгсөн өдрийн хоолыг бариад доод давхар луу явж байна. Бас гартаа нэг чихэр барьчихсан.

Цайны газарт ороход Сонү, Жонвон хоёр өмнөхийн л адил хамтдаа суугаад хооллож байсан юм. Би ч бас тэдний ширээн дээр очин тэр хоёрын урдаас хараад суулаа.

- Сайхан хооллоорой. Харин энийг чамд.

Суудалдаа суугаад савтай хоолоо нээнгээ ингэж хэлээд гаран дахь чихрээ Сонүд өгсөн юм.

- Б-Баярлалаа.

- Цаашдаа та хоёр надаас асуух зүйлс, мэдэхгүй хичээл байвал асууж байгаарай. Харин түүний чинь оронд ингээд хамтдаа хөгжилдөөд өдрийн хоолоо идэж байя.

Анх удаагаа бусадтай ийнхүү нээлттэй харьцан, өөрийнхөө ямар хүн гэдгийг бусдад нээж байгаа минь энэ. Би дотогшоогоо хүн биш ч гэлээ, зүгээр л өөрийгөө бусдаас тусгаарлачихдаг байсан юм.

- Тэгвэл бид найзууд болж байгаа хэрэг үү?

Жонвон асуух эсэхээ түрүүжингээ бодсон бололтой, алгуурхнаар үг бүрээ зөөн асуулаа.

- Тийм ээ, одоо ингээд гурвуулаа найзууд болж байна.

Би инээмсэглэл дүүрнээр тэр хоёр луу эгцлэн ширтээд хэлэв. Харин миний нүдэнд хамгийн их тодорч, анхаарлыг минь дээд цэгт нь хүртэл татсан зүйл бол Ким Сонүгийн нүд байсан юм.

- Чиний нүд их үзэсгэлэнтэй юм.

Би зүгээр л түүний хэр үзэсгэлэнтэйг бодсон. Харин дараа нь энэ үг амнаас гарчихсан. Хурц хэлбэртэй, бор өнгөтэй бас өөртөө зохисон гэж жигтэйхэн хөөрхөн нь дэндсэн давхраатай юм. Эмэгтэй хүн хүртэл атаархмаар үзэсгэлэн гоотой юм.

Үүнээс цааш бид юм ярьсангүй. Хичээлийн цаг дуусч би тэдэнд хамтдаа гадуур зугаалах санал тавилаа. Тэд гайхсан ч зөвшөөрөн бид зүгээр л гадуур ядартлаа алхаад, амаа хаттал чалчиж, гадаа суун амттан идсэн.

Өдөр бүр хийдэг энгийн зүйлс мэт хэрнээ миний хэзээ ч хийж үзээгүй зүйлс байсан юм шүү.

Тухайн цаг мөчөө байж болох хамгийн хөгжилтэй, зугаатайгаар өнгөрөөсөн.

–

Сонү бид хоёрын гэр бараг л хөрш болж тааран гадаа харанхуй орсон ч хамтдаа тайван гэгч нь алхсаар явлаа.

- Чи их хөөрхөн юм аа. Чиний ярьж байгаа өнгө, инээж байхад чинь тодордог хацрын хонхорхой, үсээ ингээд боочихсон байгаа чинь хүртэл хөөрхөн юм.

Тэр анхны нэгэн байсан юм. Намайг хөөрхөн гэж хэлээд, намайг байгаагаар минь хүлээж авч буйгаа илэрхийлэн дулаанаар инээмсэглэсэн анхны хүн байсан юм.

Бас сүүлчийн нэгэн.

–

2022.08.15