《Your Loving Heart /✔️/》05.
Advertisement
Энэ бүтэхгүй 7 нөхөртэй танилцсанаас хойш миний амьдралд инээдгүй өдөр гэж алга. Өнөө хэд чинь бүр манайд амьдрах шахуу юм болдог болсон. Аав ээж Жэжү явчихсан, ах энэ хэдийг надтай үлдээчихээд өөрөө бас найзуудынх руугаа явчихсан.
Өчигдөр манайд ирээд өглөөнөөс орой хүртэл байж байж орой болсон чинь харихаас залхуу хүрээд байна чиний сайхан гарын хоолыг идмээр байна гэж намайг явуулсаар байгаад хоол хийлгүүлж идээд шөнөжингөө тоглож байгаад унтсан. Одоо ч үхсэн юм шиг унтаж байна даа.
Нээрээ би ч бас энэ хэдийнхээ аав ээжтэй танилцаад бас л ааваа ээжээ болчихсон. Ганц эмэгтэй найзтай болсон нь ашгүй дээ наад золигнуудаа буруу зам руу оруулж болохгүй шүү миний охин гээд л надад их хайртай.
—-
Хичээл завсарлах хонх дуугарахад би дэвтэр номоо цүнхлэсээр босов. Сонүг аль түрүүн
4-р цагийн завсарлагаанаар сурагчдын зөвлөлийн дарга дуудаад аваад явчихсан. Дуу, бүжигтээ сайн дээр нь царайлаг хүнийг удахгүй болох сургуулийн баярт оролцуулах гээд яаж зүгээр өнгөрүүлэхэв.
Ө, бороо орж байх чинь. Бороо орох болгонд Вонүгийн хэлсэн үг бодогдоод байдаг болохоор эвгүй л байдаг юм. Яг усан борооноор хүн дуудаж гаргаж ирээд хашгичиж хашгичиж явсан. Тэгээд л бид дуусаж билээ.
Борооноор тэр тусмаа ганцаараа үнэндээ харихыг хүсэхгүй байна. Сонү зүгээр хүнийг байнга өдөр болгон хүргэж өгсөөр байгаад муу зан сургаж байгаа юм шт. Ганцаараа л явах болвол эвгүй санагддаг болж.
Ядаж Сонүг дуустал эсвэл бороо зогстол номын санд байж байдаг
юм уу дөө.
Номын сангийн хаалгыг татсаар орохдоо, эртээд уншаад түр орхичихсон байсан ном маань нүдэнд тусав. Очиж үргэлжлүүлэх санаатай алхтал хаанаас ч юм Үшиг сонбэ гарч ирээд:
"Сохи чи надад нэг туслахгүй биз? Энэ бичиг, энэ хавтсуудыг сурагчдын зөвлөлийн байгаа урлаг зааланд аваачаад өгчих. Их баярлана шүү, ирэхээр чинь амттай юм авч өгье."
"Аан за тэгье ээ, би угаасаа завтай байсан юм."
Урлаг заалын дотроос чанга дуу сонсогдох бөгөөд хүмүүс бүжиглэж байна. Зөвлөлийн дарга Хэжин эгчид хавтасуудаа өгчихөөд буцаж эргэхдээ Сонүг олж харав.
Advertisement
Бүжиглэж байна.
Бүжгэн дундуураа над руу агаарын үнсэлт илгээчихжээ бас. Хөөрхөн гэдэг нь.
Номын санд хүлээж байя гэж амны хайрцгаараа хэлчихээд доошоо буув.
Буцаад ортол Үшиг сонбэ номын тавиуруудын дунд суучихсан над руу даллав. Очоод хажууд нь суутал тортой амттан гаргаж ирээд асган хүссэнээ ид гэсэн юм.
Дуртай амттангууд маань байсан учраас инээсээр задлав. Идэж байх зуур сонбэ их инээдтэй зүйлс ярьж, би тэсэлгүй инээчихээд байв.
Номын санд өөр хүн байгаагүй тул хүссэнээрээ чанга инээж, бүр сүүлдээ шал цохиж байтал цаад талын тавиурны цаана юм дуугарах шиг болов.
Бид чимээгүй болон хүлээж байтал араас нь Сонү гараад ирлээ. Би сандарсаар цаг харвал 30 минут орчим өнгөрсөн байх ба түүний хөлс хатаагүй байх нь саяхан ирсэн бололтой.
Их шийдэмгий наашаа биш ээ Үшиг сонбэ рүү муухай харсаар алхаж ирэв. Ирснээ миний гарнаас татан ардаа оруулаад:
"Сонбэним... Миний яагаад ийм дотно байгаа юм?маань болохоор танд боломж байхгүй ээ." гээд эргэж явж байснаа
"Дахиж түүнтэй битгий яриарай
Хан- Үшиг- Сон- Бэ- Ним."
Сүүлийн үгсээ шүдээ зууж байгаад үе үеэр нь таслан их зуулттай хэлсэн болохоор сонбэ ч гэлтгүй би ч гайхав.
Бас түүний хэлсэн найз охин гэдэг үг. Догдлоод эхлэчихлээ.
"Сонү хэзээ тарсан юм? Надад хэлчихгүй би оччих байсан юм. Шүхэр байгаа юм уу? Хувцас чинь норчихвол хэцүү штээ"
"Сохи дахиж түүнтэй битгий уулзаарай, харсан ч хараагүй юм шиг өнгөрөөрэй за юу?"
Тэр үүнийг хэлж байхад бид бараг сургуулиас гарж байв. Үг хэлэхийн завдалгүй:
"Алив наашир."
Сонү намайг татан хажуудаа наагаад гадуурх хүрмээ тайлан дээрээ барьж гүйхэд бэлтгэв. Би ч бас ойлгон зогсож байтал намайг байн байн өөртөө татаж байгаад гүйцгээе гэж тэр хэлэн бид гүйв.
Гүйсээр гэрийн наана байдаг саравчинд орон амьсгаагаа даран зогсож байтал
"Үс чинь бага зэрэг норж, дух руу чинь ороод чи үнэхээр үзэсгэлэнтэй байна
сахиусан тэнгэр минь~"
Хэлсэн үгэнд нь хөлдөн зогсчихов. Түүний намайг цаг мөч бүрт магтаж байдаг гэж би хэлээгүй юу?
Advertisement
Энэ удаа тэр нэг гараараа хүрмээ дээр барьж, нөгөө гараараа надаас хөтлөсөөр гүйв. Амьсгаадсаар хаалганыхаа гадаа ирэн зогсоцгооно.
"Сонү чи яагаад түрүүн уурласан юм?"
"Зүгээр л...
"А-Айн?"
"Одоо л хэлэх хэрэгтэй байх." тэр ингэж амандаа бувтначихаад гарнаас минь зөөлөн атгав.
Бу-Бурхан минь тэр миний гарнаас хөтлөчихлөө.
Тэр яг одоо миний зүрхийг догдлуулаад байна!! Галзуу юм шиг цохилж байгаа зүрхээ нөгөө гараараа дарсаар түүн рүү хартал:
"Би анх мөргөлдөхөд чиний нүдийг хараад л дурлачихсан! Тийм эгдүүтэй, үзэсгэлэнтэй бор нүдэнд яаж татагдахгүй байх юм? Тиймээс-" гэснээ тэр гүнзгий амьсгаа авав.
"Надтай үерхэж, миний албан ёсны найз охин болох уу У Сохи? Чамайг бусдаас харамлаад байна. Би ч бас чамд мэдрэмж төрүүлж, зүрхийг чинь догдлуулдаг тийм биздээ?"
Хацар лооль шиг улаан болсон гэдэгт мөрийцье.
"Кхмм, нөгөө юу..."
Би түгдэрч түгдэрч гүнзгий амьсгаа авч байтал:
"Ингэж байхаар дуугүй үнсэлцээч дээ, хоёр балай юм чинь"
Бид хоёул гайхан хаалга руу хараад, ойртвол:
"Хөөе наад нэг Хисынийхээ амыг дараадах аа, тэнэг чинь сайхан мөч тасалдуулчих юм."
"Миний хоёр хөгшин үргэлжлүүл үргэлжлүүл."
"Үгүй ээ зүгээр наанаа учраа олоод үнсэлцчихээд ороод ир."
"Наад Хисыний амыг скочдоодох, олон юм тэнэгтээд байх юм." гэж Жэй хэлж байв.
Гэрт тэр хэд бөөндөө байгаа юм байна л даа. Хаалга чагнаад зогсож байхдаа яадаг байна? Бас энэ Хисын юун ичмээр юм яриад байгаа юм.
Сонү над руу бага зэрэг ойртон, хацар дээр үнсчихээд,
"Хариугаа заавал одоо хэлэх шаардлагагүй дээ. Зурвасаар ч хэлсэн болно. Харин одоо оръё. Даарах нь байна.
Хаалгаа нээтэл юу вэ аяга барьсан 6 залуу давхралдаад уначих юм. Сонү цаашаа цаашаа гэсээр тэднийг босохыг хүлээж байв.
Ү-Үгүй байзаарай, би дөнгөж сая сэтгэлээ илчлэлт, үерхэх саналд нь хариу өгсөнгүй юу? Яанаа.
За яг маргааш л хариугаа сургууль дээр хэлье. Одоо Сонүг харахаар ичээд байна аа. Хоолоо өөрсдөө аргал гэж хэлчихээд, Сонүд ахын хувцаснаас өгөөд би өөрөө өрөөнөөсөө гаралгүй бүгэв.
Сонүгийн ачаар надад бороотой өдөр бодогддог дурсамж шал өөрөөр солигдсон юм.
"Аая Сохи яг иччихсээн. Ингээд дундаасаа хостой болдог юм байж."
Ники пиззагаа хазсаар хэлэх бол Сонү дух руу нь няслаад дуугүй байхыг шаардах аж.
Хисын тэр цаанаас амаа тагласан скочоо хуу татаж хаяад
"Зүгээр үнсэлцээл орж ирэх юман дээр-" гээд үгээ дуусгаагүй байхад 6 дэр нисэлдэн ирэв ээ, хөөрхий.
Үнэндээ Сонүгийн дотор Сохиг зөвшөөрөхгүй бол яана аа гэх багахан айдас байсан юм.
Advertisement
- In Serial72 Chapters
Feast or Famine
Morgan Mallory was a perfectly ordinary college student until she was whisked away to another world full of strange creatures and wondrous magic. She is completely mentally stable, has no childhood trauma to speak of, and has certainly never engaged in self-destructive behavior as a form of punishment and emotional regulation. Morgan has always dreamed of getting isekai’d like the heroes in her favorite light novels, and she wants nothing more than to emulate those heroes. She has always wanted to help those less fortunate than herself, to stand up for the weak, and to be a righteous heroine who puts the needs of others before her own wants. And she has absolutely, positively, definitely never fantasized about murdering thousands, controlling minds, and pursuing total world domination. Trust her. Support me on Patreon to be one chapter ahead! Updates Tuesdays and Fridays at 3PM Pacific Time.
8 536 - In Serial106 Chapters
Supreme Truth of Chaos
BOOK ON HOLD. FOR VARIOUS REASONS, I WILL NOT BE PUBLISHING ON THIS STORY UNTIL EDITS ARE PERFORMED AND A STOCKPILE OF CHAPTERS ARE AVAILABLE. I APOLOGIZE FOR THE ABRUPT PAUSE TO THIS NOVEL. Although he was plagued by nightmares, David Knox was an everyday architect living life on Earth. Then one day he met a woman that introduced him to a whole different world. Then things went awry for David and he was tossed into a world where myth and legend rule. Join David as he tries to rise from his misfortune into one of the supremes of existence.
8 135 - In Serial40 Chapters
The Princess of Victory
The Crown Princess of Forewood Kingdom, Victoria, was said to be perfect in all the things that she did. Which was an exaggerated rumor, of course. She was hardworking, but she was also mischievous, always looking for a chance to escape her guards and sneaked out to work through unconventional means. When the rebels-turned-kingdom Lirsk breached the peace treaty between them, war broke out. But Lirsk Kingdom was by no means fair, and countless underhanded matters was done in the military compound, pointing to a cause: there was a traitor amongst them. With the ever-wary, wrongly-accused young Major Dev, they tried to uncover the unknown: who was the traitor that caused hundreds of deaths? [Book 1 of the Guardians of Forewood series]
8 97 - In Serial31 Chapters
The Pokemon System
Adrian is fed up with facing ugly brutes all his life!His quest for pu*sy is endless.His virgin self gladly awaits his 18th birthday, when he can finally go out and start his adventure!! [Young Master, Outside is SCAARRYY~] [...] ------------------------------------------------------------ Caution: Patience is required for this series as the MC is no goddy-two-shoes. Expect progressive character development and slow pace.If you cannot bear a rude MC, then this novel is not for you.
8 111 - In Serial133 Chapters
Courier
Zoe Blanco moved to New York after fleeing the small town she grew up in and the Purity Church that controls it. The Church believes in keeping humanity pure. This means none of the NanoPCs known as Frames or any other cybernetics that most of the rest of the world uses and enjoys everyday. Upon arriving in the Big Apple, Zoe is picked up by her cousin and witnesses a courier weaving their motorcycle through traffic. Zoe envies the courier's freedom. Couriers transport data and on occasion small objects for anyone willing to pay the price. Secured delivery is guaranteed and no questions are asked. Like having a human servant in this corporate owned world, using couriers is seen as a status symbol for the wealthy and corporate elite. New York's criminal underground uses couriers for similar reasons. This gives the hundreds of couriers in NYC steady work. After weeks of not finding a job while living with her aunt and cousin, Zoe turns to her slicing skills to steal credits from the Purity Church and turns to the mob so she can get a loan to pay for the internal secure storage space a courier needs and a frame for herself. After making an unlicensed run or two, Zoe finds employment with a transport company and truly starts her life as a courier. This story is a mix of light scifi, cyberpunk, slice of life, a dash of action, and a smidge of fantasy. Slicing is what hacking is called in this story. Credits are currency in this story.
8 165 - In Serial26 Chapters
One Piece: The Elder Twin
(Previously known as Being Luffy isn't Lucky) An utterly random person comes to their senses to find out that they're being dangled by their legs, not to mention that they feel some slight vertigo. Upon realisation, they discover that they've become... ahem, I mean they share a body with the one known as Monkey D. Luffy and they also have no idea who they are themselves! The one thing they do know? They used to be an absolute loner. (EDIT: So... a few months later and I come back to this and read like a few chapters. Only to realize the absolute rubbish the story and everything has become. There was many needlessly developed things that just waste chapters and don't even develop anything. The fiction's Mary Sue was horrendously developed. I'm just repeating myself to try and convey how terrible it developed... like seriously. IF I were to update the fiction again I would be thinking of improved concepts and ways to present everything which would contradict the entire way I previously presented everything.)
8 125

