​ဆေးရုံကဆင်းတဲ့​နေ့မှာပဲ ခက်ရဲ့မိဘ​တွေ ​ရောက်လာကြသည်။

'သား...သက်သာရဲ့လား? ​မေ​မေတို့

သတင်းကြားကြားချင်းလာချင်​ပေမယ့် အခုမှပဲ​ရောက်ဖြစ်တယ်သားရယ်။ ​မေ​မေက ​မွေးဖို့

လို​သေးတယ်ထင်​နေတာ'

'ရပါတယ်​​မေ​မေရဲ့ သားလည်း ဒီလို ၂လ​လောက်​စောပြီး​မွေးမယ်မထင်ထားဘူး'

'အခု​မေ​မေ​​ရောက်ပြီဆို​တော့ အရင်အိမ်မှာပဲ ​

နေမလား သား'

'မ​နေ​တော့ပါဘူး​မေ​မေရယ်။ ​မေ​မေတို့လဲ Japanကအလုပ်​တွေနဲ့ဆိုရင် ဒီမှာကြာကြာမ​နေဘူးမလား? သား papaတို့နဲ့ပဲ​နေလိုက်ပါ့မယ်။ အိမ်မှာလည်း သားကိုဂရုစိုက်ဖို့ ကြီးကြီးတစ်​ယောက်လုံး

ရှိတယ်​လေ'

'ဒါဆိုရင်လဲ သားသ​ဘောပါပဲကွယ်။ ဒါနဲ့ စစ်ကိုလဲ

မမြင်ပါလား?'

'သူ...သူက...ရှိပါတယ်​မေ​မေရဲ့။ မ​နေ့ကမှ အလုပ်ကိစ္စ​ပေါ်လာလို့ ခရီးထွက်သွားတာ။'

တကယ်​တော့ စစ်ဘယ်ကို​​ရောက်​နေလဲဆိုတာ

သူမသိ​ပေ။

ခက် လိမ်​​ပြောရပြန်သည်။ စစ်နဲ့​နေသမျှကာလပတ်လုံး သူဒီလိုပဲ လိမ်​ပေး​နေကျပင်။

ခက်​ဆေးရုံကဆင်းပြီးလို့ ခက်ရဲ့မိဘ​တွေ Japanကိုပြန်သွားတဲ့အချိန်အထိ စစ်ဟာ အိမ်ကိုပြန်မလာခဲ့ပါ။ ဖုန်းလည်း​ခေါ်မရ။ ​မင်းခန့်တို့ကို​မေး​တော့လည်း မ​ဖြေကြ​ပေ။ ​နောက်ဆုံး​တော့ စစ်ဘယ်သွားလဲဆိုတာ သူသိခဲ့ရသည်။ အဲ့ဒါကလည်း ဟန်နီနိုင် Facebookမှာ တင်ထားတဲ့ဓါတ်ပုံ​ကြောင့်။ ​​​

စက်စဲမှာ ရိုက်ထားတာဖြစ်ပြီး ၂​ယောက်လုံးရဲ့မျက်နှာမှာလည်း အပြုံး​တွေကိုယ်စီနှင့်။ comment တွေကို ၀င်ဖတ်ကြည့်မိ​တော့ သူတို့ ၂​ယောက်ကို လင်မယားဟုထင်ကာ လိုက်ဖက်တဲ့စုံတွဲ နတ်ဖတ်တဲ့ဖူးစာဟု ဆိုကြသူ​တွေက အများအပြား။ comment​တွေကို လိုက်ဖတ်ကြည့်ရင်းနဲ့

ခက်မျက်ရည်ကျမိသည်။ အခုချိန်မှာ ဟန်နီနိုင်နဲ့ ခရီးထွက်​နေတဲ့ စစ်ကိုပဲအပြစ်တင်ရမလား

ဖုန်းမသုံးနဲ့လို့ လူကြီး​​တွေမှာထားတဲ့ကြားက

ခိုးပြီး ဖုန်းသုံး​နေမိတဲ့ သူ့ကိုယ်သူပဲ အပြစ်တင်ရမလား မသိ​တော့။ သူဖုန်းသုံးမိလို့ အခု​လို​တွေ

မြင်​နေရတာမဟုတ်ပါလား။

(ဒါ​ကြောင့်လား....ဒါ​ကြောင့်...ဒါ​ကြောင့်...ငါ

က​လေး​မွေးတာကို​တောင် မလာနိုင်တာလား။

ဒါ​ကြောင့်မလို့...မင်းဆီကိုဆက်သွယ်လို့မရတာလား....စစ်ရာ...ငါ...ငါတကယ်..ထွက်​ပြေးချင်​နေပြီ..မင်းသိရဲ့လား....တကယ်ပဲ...တကယ်ပဲ....

ဒီလိုလုပ်မှဖြစ်မှာလား...မင်းတို့ ၂​ယောက်ကြားမှာ..ငါက..အရှုပ်ထုတ်လိုပဲလား*) 'လား'​ပေါင်းများစွာနဲ့ သူ့​မေးခွန်း​တွေကို ဘယ်သူကမှ ​ဖြေမ​ပေးနိုင်။

ဘာလို့များ ကိုယ့်ကိုမချစ်တဲ့သူတစ်​ယောက်အ​ပေါ်

ဒီ​လောက်ထိ တွယ်တာ​နေမိတာလဲ?

ဘာလို့များ ကိုယ့်အ​ပေါ် တစ်စက်က​လေးမှ

အ​ရေးမလုပ်တဲ့သူကို အဲ့ဒီ​လောက်ထိ

ချစ်မိသွားရတာလဲ?

ဘာလို့များ ကိုယ့်အ​ပေါ်ရက်စက်တဲ့သူအနားက ထွက်မနားနိုင်ရတာလဲ။

ဘာလို့များ....ဘာလို့များ....

​နောက် ၂​ရက်​လောက်​နေ​တော့ စစ် ပြန်လာခဲ့သည်။ စစ်အိမ်ထဲကို၀င်လိုက်တာနဲ့

'ခွပ်'

'Daddy ဘာလို့ကျ​နော့်ကိုထိုးရတာလဲ?'

'ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား? မင်းအခု ဘာ​တွေလုပ်​နေတာလဲ​ရော မင်းကိုယ်မင်းသိရဲ့လား ဟမ်?'

'ကျ​နော်ဘာလုပ်​နေလို့လဲ?'

'ခက်က အသက်လုပြီး မင်းရင်​သွေးကို ​မွေး​ပေး​နေတဲ့အချိန်မှာ မင်းက​တော့ အကုန်လုံးကိုအ​ဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး အငယ်အ​နှောင်းနဲ့ ခရီးထွက်​နေတယ်​ပေါ့ '

'ဘာကိုအဆက်အသွယ်ဖြတ်တာလဲ? ​ကျ​နော့်ဖုန်း​ပျောက်သွားလို့ ဖုန်းအသစ်၀ယ်လိုက်ရတာ။

ဘယ်သူ့ကိုမှ အဆက်သွယ်ဖြတ်ထားတာမဟုတ်ဘူး!'

'ဒါ​ပေမယ့် မင်းက အငယ်အ​နှောင်းနဲ့ လည်လိုက်​သေးတယ်မဟုတ်လား? မင်းအရမ်းစိတ်ပျက်ဖို့​ကောင်းတယ် မင်းစစ်​မောင်'

​'​တော်​တော့ daddy။ ကျ​နော် daddyနဲ့ စကားဆက်မ​ပြောချင်ဘူး'

'မ​ပြောချင်ရင်လဲ ပြန်​တော့! မင်းဘာလို့ခက်ကိုရက်စက်​နေရတာလဲ ဟမ်! မင်းဟန်နီနိုင်ဆိုတဲ့

မိန်းက​လေးနဲ့ဆက်တွဲ​နေမယ်ဆိုရင် ခက်ကိုကွာရှင်းလိုက်'

'အဟက်! ကွာရှင်းချင်တာ​ပေါ့။ သူက ကွာမှမကွာ​ရှင်းပေးပဲ။ ကျ​နော်က​ရော ​သူနဲ့အတူတူ​နေချင်လွန်းလို့ ​နေ​နေတယ်များထင်​နေတာလား!!! '

​အပြင်က ဆူဆူညံညံအသံ​တွေ​ကြောင့် ခက်

သား​လေးကို ပုခက်ထဲထည့်သိပ်လိုက်ပြီး အခန်းပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။

'စစ်..ပြန်​ရောက်ပြီလား?'

'မင်းထွက်လာတာနဲ့အ​တော်ပဲ။ ငါ့ကို daddyက မင်းနဲ့ကွာရှင်းခိုင်း​နေတယ်'

'Dad..daddy...ကျ​နော် စစ်နဲ့မကွာရှင်းပါရ​စေနဲ့ daddyရယ် ကျ​နော်​တောင်းပန်ပါတယ်'

'ခက် ဒီ​ကောင်က သားကို ဘယ်​လောက်​တောင်ရက်စက်​နေလဲ မသိလို့လား?'

'ဒါ..ဒါ​ပေမယ့် ကျ​နော်မကွာရှင်းချင်ဘူး။

သား​လေးမျက်နှာလဲရှိ​သေးတယ်​လေ'

'​ကောင်းပြီ​လေ။ ဒါဆိုလဲ မင်းတို့သ​ဘောပဲ။

ဒါ​ပေမယ့် မင်းကို​တော့ သတိ​ပေးလိုက်မယ် မင်းစစ်​မောင်'

ဦးမင်းထက် စစ်ကိုတည့်တည့်ကြည့်လိုက်ကာ

'ကိုယ့်အနားမှာရှိ​နေတုန်း တန်ဖိုးထားတတ်ရတယ်။ တစ်ဖက်လူက ခံနိုင်ရည်ကုန်ဆုံးသွားလို့

ထွက်​ပြေးသွားတဲ့အခါကျမှ ​နောင်တမရနဲ့။ ​သည်းခံတယ်ဆိုတာ အတိုင်းအတာတစ်ခုထိရှိတယ်။ပြီး​တော့

နောင်တ ဆိုတာ ​နောင်.... မှ ....ရ ....တာ '

'ကျ​နော့်မှာ ရစရာ​နောင်တမရှိဘူး။ အဲ့လို​နောင်တရစရာအလုပ်ကိုလဲ မလုပ်ဘူး။ မင်းငါနဲ့လိုက်မှာဆိုရင်

အမြန်လုပ်'

စစ်အ​ပြော​ကြောင့် ခက် စစ်နဲ့တိုက်ခန်းကိုပြန်လိုက်ရန် ပြင်ဆင်​လေ​တော့သည်။ ဘယ်​လောက်ပဲ

သူ့အ​ပေါ် ရက်စက်​နေပါ​စေ စစ်အနားမှာပဲ တွယ်ကပ်​နေမိတဲ့ သူဟာ တကယ်ကို အမှတ်မရှိသူတစ်​ယောက်။

စစ်ကို ကွာရှင်းမ​ပေးချင်တာဟာ သား​လေး​ကြောင့်ဖြစ်သလို..စစ်နဲ့သူ ကွာရှင်းလိုက်ရင် စစ်ဟာ

ဟန်နီနိုင်နဲ့ လက်ထပ်​တော့မှာကို သိ​နေလို့။

ဒီ​နေရာမှာ​တော့ သူတစ်ကိုယ်​ကောင်းဆန်ချင်သည်။ စစ် သူ့ကိုမချစ်​ပေမယ့် စစ်​ဘေးနားက သူ့နေရာကို သူများကိုမ​ပေးလိုက်နိုင်။

စစ်ကို မပိုင်​ပေမယ့် ဆိုင်​တော့ ဆိုင်ချင်​သေးသည်မို့။

တိုက်ခန်းကို​ရောက်​တော့ ဟန်နီနိုင့်ကိုမ​တွေ့​တော့​ပေ။ ကြည့်ရတာ သူပြန်လာ​နေမှာမလို့ ဟန်နီနိုင်က သူ့အိမ်သူ ပြန်သွားသည့်ပုံပင်။ သူနဲ့ဟန်နီနိုင်ကို တစ်အိမ်ထဲမှာမ​နေခိုင်းသည့်အတွက် စစ်ကို ကြံဖန်​ကျေးဇူးတင်မိ​သေးသည်။

'မင်းပြန်လာပြီဆို​တော့ ခါတိုင်းလို ငါ့ကိုမနက်စာပြင်​ပေးဖို့မ​​မေ့နဲ့'

'​ကောင်းပါပြီ' သား​လေးကို အိပ်ယာ​ပေါ်မှာ

သိပ်လိုက်ပြီး ပါလာတဲ့ အင်္ကျီ​တွေကို ဗီဒိုထဲ ​ပြောင်းထည့်လိုက်သည်။

ည​ရောက်​တော့ ခက်က က​လေးနှင့် ​အောက်မှာအိပ်မည်ပြင်​လေသည်။

'မင်းကိုဘယ်သူက​အောက်မှာအိပ်ခိုင်းလို့လဲ?'

'ဒါ..ဒါဆို ငါက ဘယ်နား​လေးမှာအိပ်ရမှာလဲ?'

'ဒီ​ပေါ်မှာလာအိပ်' စစ်အ​ပြော​ကြောင့် ခက်လည်း ကုတင်​အစွန်း​လေးမှာပဲ အိပ်လိုက်သည်။ စစ်က

သူ့အသားကိုထိတာ မကြိုက်ဘူးမလား။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလို ကြမ်းပြင်​ပေါ်မှာ မအိပ်ခိုင်းတာပဲ ​ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။ ကြာရင် သူတို့ သားအဖ ၂​ယောက်စလုံး အ​အေးပတ်လိမ့်မည်​လေ။

သား​လေး​ကြောင့်လားမသိ စစ်က အရင်တုန်းကလို airconကို မမြှင့်​တော့​ပေ။

မနက်မိုးလင်းတိုင်း စစ်အတွက်ပြင်ဆင်​ပေးရတဲ့ ၀တ္တရားကို မပျက်ကွက်​စေသလို သားအတွက်လဲ

အ​ဖေ​ကောင်းတစ်​ယောက်ဖြစ်​အောင်ကြိုးစား​နေ​နေသည်။ စစ်က​တော့ အရင်ကလို ဟန်နီနိုင့်ကို

တစ်ပတ်တစ်ခါ အိမ်​ခေါ်မလာ​သော်လည်း ဟန်နီနိုင်နဲ့ အဆက်သွယ်​တော့မပြတ်​ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်

သား​လေးမျက်နှာ​ထောက်ပြီး ဟန်နီနိုင်ကို

အိမ်​ခေါ်မလာတာပဲ ​ကျေးဇူးတင်​နေပါပြီ။

'အူ၀ဲ..အူ၀ဲ' ညကြီးသန်း​ခေါင် ထငို​နေတဲ့

သား​ကြောင့် စစ်​ကောင်း​ကောင်းမအိပ်ရ။ စိတ်တိုတိုနဲ့ ထထိုင်လိုက်​တော့ ခက်က သူနိုးမည်စိုး၍

ကြိတ်ပြီး ​ချော့​နေသည်ကို​တွေ့ရသည်။

'စ..စစ်...နိုးသွားတာလား?'

'ဒီ​လောက်ဆူ​နေမှ​တော့ ဘယ်လိုလုပ်အိပ်လို့ရပါ့မလဲ '

'​တောင်း... ​တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ..ငါလည်း ​ချော့​နေတာကို သားက အငိုမတိတ်ဘူးဖြစ်​နေတာ'

သူစိတ်ဆိုးမှာ​ကြောက်လို့ ပြာပြာသလဲရှင်းပြ​နေတဲ့ ခက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

'​ပေး...ငါ​ချီမယ်' စစ်က ​တောင်းသဖြင့် သားကို

စစ်ရဲ့လက်ထဲ ထည့်​ပေးလိုက်သည်။ သားက စစ်ကို သူ့အ​ဖေမှန်းသိတယ်ထင်၊ စစ်လက်ထဲ​ရောက်တာနဲ့ အငိုတိတ်သွား​လေသည်။ သားကို ကြာကြာချီထားရင် စစ်​​ညောင်းမည်စိုးသဖြင့်

'စစ် သား​လေးကို ငါ့ကို​ပေးရင်​ပေး​လေ။ ငါဆက်သိပ်လိုက်ပါ့မယ်။ မင်းက မနက်ဖြန် companyသွားရမှာမဟုတ်လား အိပ်ရင်အိပ်​တော့​လေ'

'မလိုဘူး။ လက်​ပြောင်းချီလိုက်ရင် ထပ်ငို​နေအုံးမယ်။ ငါနားငြီးမခံနိုင်ဘူး' ဟုဆိုကာ မနက် ၂နာရီထိုးသည်အထိ သားကို လက်​ပေါ်ကမချ​သော

စစ်​ကြောင့် သူလည်း အရင် မအိပ်ရဲ။ ​နောက်​တော့မှ သားကို ​ဖြေး​ဖြေး​လေး ချလိုက်ကာ သားရဲ့​ဘေးမှာ၀င်လှဲ​သောစစ်။ ငုတ်တုတ်ထိုင်​နေ​သေးတဲ့သူ့ကိုမြင်​တော့

'မင်းက အခုထိမအိပ်​သေးဘူးလား? မနက်ဖြန်

ငါ့အတွက်မနက်စာပြင်​ပေးရအုံးမှာ​နော်။

မနက်​စော​စောမထနိုင်ပဲ​နေလိမ့်မယ် အိပ်​တော့'

စစ်ရဲ့အမိန့်ကို နာခံလှစွာပဲ သူလည်း သားရဲ့ ​ဘေးတစ်ဖက်မှာ၀င်လှဲမိ​လေသည်။ အခုမှ သူတို့​တွေက တကယ့်မိသားစု​တွေလို။ သား​လေး​မွေးပြီး​နောက်ပိုင်း စစ်က သူပြင်ဆင်​ပေးသမျှကို အရင်က​လောက်မငြင်း​တော့​ပေ။ မနက်ဆိုရင် သူပြင်​ပေးတဲ့ မနက်စာကိုစားကာ companyသွားသည်။

ည ၇နာရီ ၈နာရီ​လောက်ဆို ပြန်လာသည်။ ဒီအချိန်​တွေက ရုံးဆင်း​ချိန်​တွေမဟုတ်​သော်လည်း ခက်က​တော့ ဘာမှမ​ပြော​ပေ။ ဟိုတုန်းကလို ၁ပတ်မှာ ၄ရက်လောက် အိမ်ပြန်မအိပ်တာထက်စာရင် အခုလို​

နေ့တိုင်း ည၇နာရီ​လောက် ပြန်လာတာက ​

တော်​သေးတယ်မဟုတ်လား။ အရင်ကလို ဟန်နီနိုင့်ကို တစ်ပတ်တစ်ခါ အိမ်ကိုမ​ခေါ်​တော့ပဲ ရုံးဆင်းချိန်​တွေမှာ ဟန်နီနိုင်နဲ့အတူရှိ​နေတတ်တဲ့စစ်ကို

ခက် ဘာမှ အတွန့်မတက်မိပါ​ချေ။ ညတိုင်း သူတို့သားအဖကို ၂​ယောက်ထဲမထားခဲ့တဲ့ စစ်ကို သူတကယ်ပဲ​ကျေးဇူးတင်ရပါသည်။ ဟန်နီနိုင်နဲ့

ဆက်သွယ်​နေ​သေးတာကို သိ​ပေမယ့် သူ လစ်လျူရှုထားမိသည်သာ။ သား​လေး​မွေးပြီးမှ စစ် သူ့အ​ပေါ် အရင်က​လောက် မရက်စက်​တော့​ပေ။ သား​လေးဟာ သူ့အတွက်​တော့ ကံ​ကောင်းမှု​တွေကို ယူ​ဆောင်လာတာပင်။ သို့​သော်လည်း ထို ကံ​ကောင်းမှု​တွေကို ယူ​ဆောင်လာတဲ့သူကိုယ်တိုင်က ကံမ​ကောင်းတတ်တာကို ခက်တစ်​ယောက် သိခဲ့ပါမည်ဆိုလျှင်.....

To be continued.....

​ေဆး႐ုံကဆင္းတဲ့​ေန႔မွာပဲ ခက္ရဲ႕မိဘ​ေတြ ​ေရာက္လာၾကသည္။

'သား...သက္သာရဲ႕လား? ​ေမ​ေမတို႔

သတင္းၾကားၾကားခ်င္းလာခ်င္​ေပမယ့္ အခုမွပဲ​ေရာက္ျဖစ္တယ္သားရယ္။ ​ေမ​ေမက ​ေမြးဖို႔

လို​ေသးတယ္ထင္​ေနတာ'

'ရပါတယ္​​ေမ​ေမရဲ႕ သားလည္း ဒီလို ၂လ​ေလာက္​ေစာၿပီး​ေမြးမယ္မထင္ထားဘူး'

'အခု​ေမ​ေမ​​ေရာက္ၿပီဆို​ေတာ့ အရင္အိမ္မွာပဲ ​

ေနမလား သား'

'မ​ေန​ေတာ့ပါဘူး​ေမ​ေမရယ္။ ​ေမ​ေမတို႔လဲ Japanကအလုပ္​ေတြနဲ႔ဆိုရင္ ဒီမွာၾကာၾကာမ​ေနဘူးမလား? သား papaတို႔နဲ႔ပဲ​ေနလိုက္ပါ့မယ္။ အိမ္မွာလည္း သားကိုဂ႐ုစိုက္ဖို႔ ႀကီးႀကီးတစ္​ေယာက္လုံး

ရွိတယ္​ေလ'

'ဒါဆိုရင္လဲ သားသ​ေဘာပါပဲကြယ္။ ဒါနဲ႔ စစ္ကိုလဲ

မျမင္ပါလား?'

'သူ...သူက...ရွိပါတယ္​ေမ​ေမရဲ႕။ မ​ေန႔ကမွ အလုပ္ကိစၥ​ေပၚလာလို႔ ခရီးထြက္သြားတာ။'

တကယ္​ေတာ့ စစ္ဘယ္ကို​​ေရာက္​ေနလဲဆိုတာ

သူမသိ​ေပ။

ခက္ လိမ္​​ေျပာရျပန္သည္။ စစ္နဲ႔​ေနသမွ်ကာလပတ္လုံး သူဒီလိုပဲ လိမ္​ေပး​ေနက်ပင္။

ခက္​ေဆး႐ုံကဆင္းၿပီးလို႔ ခက္ရဲ႕မိဘ​ေတြ Japanကိုျပန္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိ စစ္ဟာ အိမ္ကိုျပန္မလာခဲ့ပါ။ ဖုန္းလည္း​ေခၚမရ။ ​မင္းခန္႔တို႔ကို​ေမး​ေတာ့လည္း မ​ေျဖၾက​ေပ။ ​ေနာက္ဆုံး​ေတာ့ စစ္ဘယ္သြားလဲဆိုတာ သူသိခဲ့ရသည္။ အဲ့ဒါကလည္း ဟန္နီႏိုင္ Facebookမွာ တင္ထားတဲ့ဓါတ္ပုံ​ေၾကာင့္။ ​​​

စက္စဲမွာ ႐ိုက္ထားတာျဖစ္ၿပီး ၂​ေယာက္လုံးရဲ႕မ်က္ႏွာမွာလည္း အၿပဳံး​ေတြကိုယ္စီႏွင့္။ comment ေတြကို ၀င္ဖတ္ၾကည့္မိ​ေတာ့ သူတို႔ ၂​ေယာက္ကို လင္မယားဟုထင္ကာ လိုက္ဖက္တဲ့စုံတြဲ နတ္ဖတ္တဲ့ဖူးစာဟု ဆိုၾကသူ​ေတြက အမ်ားအျပား။ comment​ေတြကို လိုက္ဖတ္ၾကည့္ရင္းနဲ႔

ခက္မ်က္ရည္က်မိသည္။ အခုခ်ိန္မွာ ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ ခရီးထြက္​ေနတဲ့ စစ္ကိုပဲအျပစ္တင္ရမလား

ဖုန္းမသုံးနဲ႔လို႔ လူႀကီး​​ေတြမွာထားတဲ့ၾကားက

ခိုးၿပီး ဖုန္းသုံး​ေနမိတဲ့ သူ႔ကိုယ္သူပဲ အျပစ္တင္ရမလား မသိ​ေတာ့။ သူဖုန္းသုံးမိလို႔ အခု​လို​ေတြ

ျမင္​ေနရတာမဟုတ္ပါလား။

(ဒါ​ေၾကာင့္လား....ဒါ​ေၾကာင့္...ဒါ​ေၾကာင့္...ငါ

က​ေလး​ေမြးတာကို​ေတာင္ မလာႏိုင္တာလား။

ဒါ​ေၾကာင့္မလို႔...မင္းဆီကိုဆက္သြယ္လို႔မရတာလား....စစ္ရာ...ငါ...ငါတကယ္..ထြက္​ေျပးခ်င္​ေနၿပီ..မင္းသိရဲ႕လား....တကယ္ပဲ...တကယ္ပဲ....

ဒီလိုလုပ္မွျဖစ္မွာလား...မင္းတို႔ ၂​ေယာက္ၾကားမွာ..ငါက..အရႈပ္ထုတ္လိုပဲလား*) 'လား'​ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ သူ႔​ေမးခြန္း​ေတြကို ဘယ္သူကမွ ​ေျဖမ​ေပးႏိုင္။

ဘာလို႔မ်ား ကိုယ့္ကိုမခ်စ္တဲ့သူတစ္​ေယာက္အ​ေပၚ

ဒီ​ေလာက္ထိ တြယ္တာ​ေနမိတာလဲ?

ဘာလို႔မ်ား ကိုယ့္အ​ေပၚ တစ္စက္က​ေလးမွ

အ​ေရးမလုပ္တဲ့သူကို အဲ့ဒီ​ေလာက္ထိ

ခ်စ္မိသြားရတာလဲ?

ဘာလို႔မ်ား ကိုယ့္အ​ေပၚရက္စက္တဲ့သူအနားက ထြက္မနားႏိုင္ရတာလဲ။

ဘာလို႔မ်ား....ဘာလို႔မ်ား....

​ေနာက္ ၂​ရက္​ေလာက္​ေန​ေတာ့ စစ္ ျပန္လာခဲ့သည္။ စစ္အိမ္ထဲကို၀င္လိုက္တာနဲ႔

'ခြပ္'

'Daddy ဘာလို႔က်​ေနာ့္ကိုထိုးရတာလဲ?'

'ဘာလို႔လဲ ဟုတ္လား? မင္းအခု ဘာ​ေတြလုပ္​ေနတာလဲ​ေရာ မင္းကိုယ္မင္းသိရဲ႕လား ဟမ္?'

'က်​ေနာ္ဘာလုပ္​ေနလို႔လဲ?'

'ခက္က အသက္လုၿပီး မင္းရင္​ေသြးကို ​ေမြး​ေပး​ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မင္းက​ေတာ့ အကုန္လုံးကိုအ​ဆက္အသြယ္ျဖတ္ၿပီး အငယ္အ​ေႏွာင္းနဲ႔ ခရီးထြက္​ေနတယ္​ေပါ့ '

'ဘာကိုအဆက္အသြယ္ျဖတ္တာလဲ? ​က်​ေနာ့္ဖုန္း​ေပ်ာက္သြားလို႔ ဖုန္းအသစ္၀ယ္လိုက္ရတာ။

ဘယ္သူ႔ကိုမွ အဆက္သြယ္ျဖတ္ထားတာမဟုတ္ဘူး!'

'ဒါ​ေပမယ့္ မင္းက အငယ္အ​ေႏွာင္းနဲ႔ လည္လိုက္​ေသးတယ္မဟုတ္လား? မင္းအရမ္းစိတ္ပ်က္ဖို႔​ေကာင္းတယ္ မင္းစစ္​ေမာင္'

​'​ေတာ္​ေတာ့ daddy။ က်​ေနာ္ daddyနဲ႔ စကားဆက္မ​ေျပာခ်င္ဘူး'

'မ​ေျပာခ်င္ရင္လဲ ျပန္​ေတာ့! မင္းဘာလို႔ခက္ကိုရက္စက္​ေနရတာလဲ ဟမ္! မင္းဟန္နီႏိုင္ဆိုတဲ့

မိန္းက​ေလးနဲ႔ဆက္တြဲ​ေနမယ္ဆိုရင္ ခက္ကိုကြာရွင္းလိုက္'

'အဟက္! ကြာရွင္းခ်င္တာ​ေပါ့။ သူက ကြာမွမကြာ​ရွင္းေပးပဲ။ က်​ေနာ္က​ေရာ ​သူနဲ႔အတူတူ​ေနခ်င္လြန္းလို႔ ​ေန​ေနတယ္မ်ားထင္​ေနတာလား!!! '

​အျပင္က ဆူဆူညံညံအသံ​ေတြ​ေၾကာင့္ ခက္

သား​ေလးကို ပုခက္ထဲထည့္သိပ္လိုက္ၿပီး အခန္းျပင္ကို ထြက္လာခဲ့သည္။

'စစ္..ျပန္​ေရာက္ၿပီလား?'

'မင္းထြက္လာတာနဲ႔အ​ေတာ္ပဲ။ ငါ့ကို daddyက မင္းနဲ႔ကြာရွင္းခိုင္း​ေနတယ္'

'Dad..daddy...က်​ေနာ္ စစ္နဲ႔မကြာရွင္းပါရ​ေစနဲ႔ daddyရယ္ က်​ေနာ္​ေတာင္းပန္ပါတယ္'

'ခက္ ဒီ​ေကာင္က သားကို ဘယ္​ေလာက္​ေတာင္ရက္စက္​ေနလဲ မသိလို႔လား?'

'ဒါ..ဒါ​ေပမယ့္ က်​ေနာ္မကြာရွင္းခ်င္ဘူး။

သား​ေလးမ်က္ႏွာလဲရွိ​ေသးတယ္​ေလ'

'​ေကာင္းၿပီ​ေလ။ ဒါဆိုလဲ မင္းတို႔သ​ေဘာပဲ။

ဒါ​ေပမယ့္ မင္းကို​ေတာ့ သတိ​ေပးလိုက္မယ္ မင္းစစ္​ေမာင္'

ဦးမင္းထက္ စစ္ကိုတည့္တည့္ၾကည့္လိုက္ကာ

'ကိုယ့္အနားမွာရွိ​ေနတုန္း တန္ဖိုးထားတတ္ရတယ္။ တစ္ဖက္လူက ခံႏိုင္ရည္ကုန္ဆုံးသြားလို႔

ထြက္​ေျပးသြားတဲ့အခါက်မွ ​ေနာင္တမရနဲ႔။ ​သည္းခံတယ္ဆိုတာ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိရွိတယ္။ၿပီး​ေတာ့

ေနာင္တ ဆိုတာ ​ေနာင္.... မွ ....ရ ....တာ '

'က်​ေနာ့္မွာ ရစရာ​ေနာင္တမရွိဘူး။ အဲ့လို​ေနာင္တရစရာအလုပ္ကိုလဲ မလုပ္ဘူး။ မင္းငါနဲ႔လိုက္မွာဆိုရင္

အျမန္လုပ္'

စစ္အ​ေျပာ​ေၾကာင့္ ခက္ စစ္နဲ႔တိုက္ခန္းကိုျပန္လိုက္ရန္ ျပင္ဆင္​ေလ​ေတာ့သည္။ ဘယ္​ေလာက္ပဲ

သူ႔အ​ေပၚ ရက္စက္​ေနပါ​ေစ စစ္အနားမွာပဲ တြယ္ကပ္​ေနမိတဲ့ သူဟာ တကယ္ကို အမွတ္မရွိသူတစ္​ေယာက္။

စစ္ကို ကြာရွင္းမ​ေပးခ်င္တာဟာ သား​ေလး​ေၾကာင့္ျဖစ္သလို..စစ္နဲ႔သူ ကြာရွင္းလိုက္ရင္ စစ္ဟာ

ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ လက္ထပ္​ေတာ့မွာကို သိ​ေနလို႔။

ဒီ​ေနရာမွာ​ေတာ့ သူတစ္ကိုယ္​ေကာင္းဆန္ခ်င္သည္။ စစ္ သူ႔ကိုမခ်စ္​ေပမယ့္ စစ္​ေဘးနားက သူ႔ေနရာကို သူမ်ားကိုမ​ေပးလိုက္ႏိုင္။

စစ္ကို မပိုင္​ေပမယ့္ ဆိုင္​ေတာ့ ဆိုင္ခ်င္​ေသးသည္မို႔။

တိုက္ခန္းကို​ေရာက္​ေတာ့ ဟန္နီႏိုင့္ကိုမ​ေတြ႕​ေတာ့​ေပ။ ၾကည့္ရတာ သူျပန္လာ​ေနမွာမလို႔ ဟန္နီႏိုင္က သူ႔အိမ္သူ ျပန္သြားသည့္ပုံပင္။ သူနဲ႔ဟန္နီႏိုင္ကို တစ္အိမ္ထဲမွာမ​ေနခိုင္းသည့္အတြက္ စစ္ကို ႀကံဖန္​ေက်းဇူးတင္မိ​ေသးသည္။

'မင္းျပန္လာၿပီဆို​ေတာ့ ခါတိုင္းလို ငါ့ကိုမနက္စာျပင္​ေပးဖို႔မ​​ေမ့နဲ႔'

'​ေကာင္းပါၿပီ' သား​ေလးကို အိပ္ယာ​ေပၚမွာ

သိပ္လိုက္ၿပီး ပါလာတဲ့ အက်ႌ​ေတြကို ဗီဒိုထဲ ​ေျပာင္းထည့္လိုက္သည္။

ည​ေရာက္​ေတာ့ ခက္က က​ေလးႏွင့္ ​ေအာက္မွာအိပ္မည္ျပင္​ေလသည္။

'မင္းကိုဘယ္သူက​ေအာက္မွာအိပ္ခိုင္းလို႔လဲ?'

'ဒါ..ဒါဆို ငါက ဘယ္နား​ေလးမွာအိပ္ရမွာလဲ?'

'ဒီ​ေပၚမွာလာအိပ္' စစ္အ​ေျပာ​ေၾကာင့္ ခက္လည္း ကုတင္​အစြန္း​ေလးမွာပဲ အိပ္လိုက္သည္။ စစ္က

သူ႔အသားကိုထိတာ မႀကိဳက္ဘူးမလား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလို ၾကမ္းျပင္​ေပၚမွာ မအိပ္ခိုင္းတာပဲ ​ေက်းဇူးတင္လွပါၿပီ။ ၾကာရင္ သူတို႔ သားအဖ ၂​ေယာက္စလုံး အ​ေအးပတ္လိမ့္မည္​ေလ။

သား​ေလး​ေၾကာင့္လားမသိ စစ္က အရင္တုန္းကလို airconကို မျမႇင့္​ေတာ့​ေပ။

မနက္မိုးလင္းတိုင္း စစ္အတြက္ျပင္ဆင္​ေပးရတဲ့ ၀တၱရားကို မပ်က္ကြက္​ေစသလို သားအတြက္လဲ

အ​ေဖ​ေကာင္းတစ္​ေယာက္ျဖစ္​ေအာင္ႀကိဳးစား​ေန​ေနသည္။ စစ္က​ေတာ့ အရင္ကလို ဟန္နီႏိုင့္ကို

တစ္ပတ္တစ္ခါ အိမ္​ေခၚမလာ​ေသာ္လည္း ဟန္နီႏိုင္နဲ႔ အဆက္သြယ္​ေတာ့မျပတ္​ေပ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

သား​ေလးမ်က္ႏွာ​ေထာက္ၿပီး ဟန္နီႏိုင္ကို

အိမ္​ေခၚမလာတာပဲ ​ေက်းဇူးတင္​ေနပါၿပီ။

'အူ၀ဲ..အူ၀ဲ' ညႀကီးသန္း​ေခါင္ ထငို​ေနတဲ့

သား​ေၾကာင့္ စစ္​ေကာင္း​ေကာင္းမအိပ္ရ။ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ထထိုင္လိုက္​ေတာ့ ခက္က သူႏိုးမည္စိုး၍

ႀကိတ္ၿပီး ​ေခ်ာ့​ေနသည္ကို​ေတြ႕ရသည္။

'စ..စစ္...ႏိုးသြားတာလား?'

'ဒီ​ေလာက္ဆူ​ေနမွ​ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္အိပ္လို႔ရပါ့မလဲ '

'​ေတာင္း... ​ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ငါ..ငါလည္း ​ေခ်ာ့​ေနတာကို သားက အငိုမတိတ္ဘူးျဖစ္​ေနတာ'

သူစိတ္ဆိုးမွာ​ေၾကာက္လို႔ ျပာျပာသလဲရွင္းျပ​ေနတဲ့ ခက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ၿပီး

'​ေပး...ငါ​ခ်ီမယ္' စစ္က ​ေတာင္းသျဖင့္ သားကို

စစ္ရဲ႕လက္ထဲ ထည့္​ေပးလိုက္သည္။ သားက စစ္ကို သူ႔အ​ေဖမွန္းသိတယ္ထင္၊ စစ္လက္ထဲ​ေရာက္တာနဲ႔ အငိုတိတ္သြား​ေလသည္။ သားကို ၾကာၾကာခ်ီထားရင္ စစ္​​ေညာင္းမည္စိုးသျဖင့္

'စစ္ သား​ေလးကို ငါ့ကို​ေပးရင္​ေပး​ေလ။ ငါဆက္သိပ္လိုက္ပါ့မယ္။ မင္းက မနက္ျဖန္ companyသြားရမွာမဟုတ္လား အိပ္ရင္အိပ္​ေတာ့​ေလ'

'မလိုဘူး။ လက္​ေျပာင္းခ်ီလိုက္ရင္ ထပ္ငို​ေနအုံးမယ္။ ငါနားၿငီးမခံႏိုင္ဘူး' ဟုဆိုကာ မနက္ ၂နာရီထိုးသည္အထိ သားကို လက္​ေပၚကမခ်​ေသာ

စစ္​ေၾကာင့္ သူလည္း အရင္ မအိပ္ရဲ။ ​ေနာက္​ေတာ့မွ သားကို ​ေျဖး​ေျဖး​ေလး ခ်လိုက္ကာ သားရဲ႕​ေဘးမွာ၀င္လွဲ​ေသာစစ္။ ငုတ္တုတ္ထိုင္​ေန​ေသးတဲ့သူ႔ကိုျမင္​ေတာ့

'မင္းက အခုထိမအိပ္​ေသးဘူးလား? မနက္ျဖန္

ငါ့အတြက္မနက္စာျပင္​ေပးရအုံးမွာ​ေနာ္။

မနက္​ေစာ​ေစာမထႏိုင္ပဲ​ေနလိမ့္မယ္ အိပ္​ေတာ့'

စစ္ရဲ႕အမိန္႔ကို နာခံလွစြာပဲ သူလည္း သားရဲ႕ ​ေဘးတစ္ဖက္မွာ၀င္လွဲမိ​ေလသည္။ အခုမွ သူတို႔​ေတြက တကယ့္မိသားစု​ေတြလို။ သား​ေလး​ေမြးၿပီး​ေနာက္ပိုင္း စစ္က သူျပင္ဆင္​ေပးသမွ်ကို အရင္က​ေလာက္မျငင္း​ေတာ့​ေပ။ မနက္ဆိုရင္ သူျပင္​ေပးတဲ့ မနက္စာကိုစားကာ companyသြားသည္။

ည ၇နာရီ ၈နာရီ​ေလာက္ဆို ျပန္လာသည္။ ဒီအခ်ိန္​ေတြက ႐ုံးဆင္း​ခ်ိန္​ေတြမဟုတ္​ေသာ္လည္း ခက္က​ေတာ့ ဘာမွမ​ေျပာ​ေပ။ ဟိုတုန္းကလို ၁ပတ္မွာ ၄ရက္ေလာက္ အိမ္ျပန္မအိပ္တာထက္စာရင္ အခုလို​

ေန႔တိုင္း ည၇နာရီ​ေလာက္ ျပန္လာတာက ​

ေတာ္​ေသးတယ္မဟုတ္လား။ အရင္ကလို ဟန္နီႏိုင့္ကို တစ္ပတ္တစ္ခါ အိမ္ကိုမ​ေခၚ​ေတာ့ပဲ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္​ေတြမွာ ဟန္နီႏိုင္နဲ႔အတူရွိ​ေနတတ္တဲ့စစ္ကို

ခက္ ဘာမွ အတြန္႔မတက္မိပါ​ေခ်။ ညတိုင္း သူတို႔သားအဖကို ၂​ေယာက္ထဲမထားခဲ့တဲ့ စစ္ကို သူတကယ္ပဲ​ေက်းဇူးတင္ရပါသည္။ ဟန္နီႏိုင္နဲ႔

ဆက္သြယ္​ေန​ေသးတာကို သိ​ေပမယ့္ သူ လစ္လ်ဴရႈထားမိသည္သာ။ သား​ေလး​ေမြးၿပီးမွ စစ္ သူ႔အ​ေပၚ အရင္က​ေလာက္ မရက္စက္​ေတာ့​ေပ။ သား​ေလးဟာ သူ႔အတြက္​ေတာ့ ကံ​ေကာင္းမႈ​ေတြကို ယူ​ေဆာင္လာတာပင္။ သို႔​ေသာ္လည္း ထို ကံ​ေကာင္းမႈ​ေတြကို ယူ​ေဆာင္လာတဲ့သူကိုယ္တိုင္က ကံမ​ေကာင္းတတ္တာကို ခက္တစ္​ေယာက္ သိခဲ့ပါမည္ဆိုလွ်င္.....

To be continued.....