Unicode

*ဒေါက်.! ဒေါက်.! ဒေါက်.!*

".........."

"YB တံခါးဖွင့်ကွာ... မင်း ဒီထဲမှာရှိတာ ငါတို့သိတယ်... Yibo!! ဟေ့ကောင်!"

".........."

*ဒုန်း.!! ဒုန်း.!!*

"ဟေ့ကောင်! Wang Yibo!! တံခါးဖွင့်စမ်း!!"

*ဒုန်း!! ဒုန်း!! ဒုန်း!!"

".........."

အခန်းတစ်ခန်းရှေ့တွင် တံခါးကို တရပ်စက်ထုကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးနေကြသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်ရှိ၏။

ထိုအခန်းထဲတွင်တော့ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အုပ်ကိုင်ကာ ကုတင်အစွန်းဖက်တွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်လည်းရှိပါလိမ့်မည်။

YB အိမ်ကို ပြန်ပြောင်းပြီးနေကတည်းကဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောချင်တာကြောင့် Phone ကို စက်ပိတ်ထားကာ ဘယ်သူနဲ့မှလည်း အဆက်အသွယ်မလုပ်ခဲ့...။

အခုဆို သူ့ Phone လည်း ဘယ်နားထားမိမှန်းပင် မသိတော့...။

သူ့စိတ်တွေရှုပ်ထွေးနေတာပဲ သူ သိသည်။

အိမ်မက်တွေနှင့်အတူ အိပ်ရေးပျက်ခဲ့ရသော ညတွေလည်းရှိခဲ့ဖူးပါသည်။

မရေရာတဲ့ ခံစားချက်များကို အဖြေရှာနေခဲ့ရသော အချိန်များလည်းရှိခဲ့ဖူးသည်။

လမင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ပြုံးနေမိသော အခါတွေလည်း ရှိခဲ့ဖူး၏။

စိတ်တွေလည်း ရှုပ်ပါသည်။

ဘယ်သူနဲ့မှလည်း မတွေ့ချင် ၊ စကားပြောချင်စိတ်လည်း မရှိချေ။

အခုချိန်မှာ YB တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ပါ၏။

သူ့အတွက် ရင်ဖွင့်စရာ သူငယ်ချင်းလိုတယ် ဆိုတာ သိပေမယ့် အခုချိန်မှာ Yibo ဘယ်သူနဲ့မှကို စကားမပြောချင်သေးတာကလည်း ခက်ပါ၏။

နောက်ဆုံးတော့ အခန်းအပြင်ဘက်က "စစ်ကျွေးနဲ့ကျင်းရီ" တို့ အရမ်းစိတ်ပူနေကြမှာကို သိတာကြောင့် တံခါးသွားဖွင့်ပေးရသည်။

YB လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်း ကိုင်ပေါက်ပြီး ရိုက်ချိုးထားခံရသလိုမျိုး ကိုက်ခဲနာကျင်နေ၏။

တံခါးအနားရောက်အောင်ကို သူ့မှာ မနဲသွားပြီးဖွင့်ပေးခဲ့ရသည်။

တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တာနဲ့ "စစ်ကျွေးနဲ့ကျင်းရီ" တို့ညီအကိုနှစ်ယောက် YB ကိုပင် စေ့စေ့မကြည့်ပဲ အခန်းထဲသို့ ခပ်သွက်သွက်ဝင်သွားကြသည်။

ကုတင်ပေါ်ကို သုံယောက်စလုံးနေရာတကျထိုင်ပြီးတာနဲ့ ထိုညီအကိုနှစ်ယောက် စကားတွေ တန်းစီနေအောင်ပြောတော့သည်။

"Yibo ရာ... ငါတို့ကတော့ စိတ်ပူလိုက်ရတာ...။ Hotel ကို Ph ဆက်ပြီးမေးတော့လည်း မင်း ပြန်သွားပြီတဲ့...။ မင်း Ph ဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်ပဲ အော်နေတာ...။ ကျောင်းကလည်း အရင်က Role call ခေါ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက် တစ်လှည့်စီထူးပေးနေကိုကွာ.....

အခု မင်း သတင်းတွေကလည်း ပြန့်နေတော့ ဆရာတွေလည်း မင်း ကျောင်းမလာတာကို ရိပ်မိနေကြပြီ...။ Role call လည်း ထူးပေးလို့ မရတော့ဘူး..."

အစွာလန်ကျင်းရီကတော့ သူပြောချင်ရာတွေကို Rap စာသားတွေ ထိုင်ရွတ်နေသလို အစဥ်အစာမပျက် တရစပ်ရွတ်သွားလေ၏။

"ဟုတ်တယ် Yibo မင်း ကျောင်းပြန်မတက်သေးဘူးလား...? စာမေးပွဲလည်း နီးပြီနော်...။ မင်း စာတော်တာ သိပေမယ့် ကျောင်းပျက်တာများရင် မကောင်းဘူးကွ..!"

"ကျင်းရီ" ရဲ့ စကားကို "စစ်ကျွေး" က ထောက်ခံသလို ဝင်ပြော၏။

ငါကလည်း ကျောင်းကို မလာချင်ပဲ နေပါ့မလား...? ငါ စိတ်ဝင်စားတဲ့ ကျောင်းကို တက်ခဲ့တာပဲလေ...။

ဒါပေမယ့် ကျောင်းလာရင် ဘေးက လူတွေ ငါ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေမှာ ငါ မလိုလားဘူး...။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရမ်းကြီး စိတ်ဝင်စားတတ်တဲ့ လူတော့ မဟုတ်ပေမယ့် ထိုအကြည့်တွေကို မြင်​နေရရင် အတိတ်တွေက ခြောက်လှန့်နေဆဲမို့...။

"Omm ငါ ကျောင်းတက်မှာပါ... ဒါပေမယ့် ကျောင်းက လူတွေ... င.."

"Wang Yibo! မင်း Ph ဖွင့်မကြည့်ရသေးဘူးလို့တော့ လာမပြောနဲ့နော်..."

YB စကားကို "ကျင်းရီ" အဆုံးထိ နားမထောင်ပဲ ကြားဖြတ်ပြောလာသော ထိုစကားကြောင့် YB နားမလည်သလို ပြန်ကြည့်မိ၏။

"ဟင်... aww ဟုတ်တယ် အိမ်ကို ပြန်လာကတည်းကPhစက်ပိတ်သွားလို့ ဒီတိုင်းထား, ထားတာ...။ ပြီးတော့ Ph ကြည့်နေရင် ငါနဲ့ကိုကို့ သတင်းတွေ အောက်က comment တွေကိုလည်း ကြည့်နေမ်ဦးမှာ ဟင်းးးး"

YB သက်ပြင်းလေးအသာချ၍ အေးအေးသက်သက်သာပြောလိုက်သော်လည်း လန်ကျင်းရီရဲ့တန်ပြန်အမေးစကားက သူ အသိမထားမိလိုက်သည့် အရာတစ်ခုကို သိသာစေ၏။

"ဘယ်လို? ကိုကို ပေါ့လေ?"

"ဟမ်..?"

Yibo သူ့ကိုယ်သူတောင် သတိမထားလိုက်မိ...။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားပြောနေရင်း ခင်ဗျားကို "ကိုကို" လို့ ပါးစပ်က ထွက်သွားမိရတယ်လို့ဗျာ...။

သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ထိုသို့အကြောင်းအရာတွေကို သိပ်အလေးမထားလို့သာ တော်တော့သည်။

"အေးပါ "ကိုကို" ဆိုတော့လည်း "ကိုကို" ပေါ့...။ မင်း ကိုကို ဖြေရှင်းစာ မမြင်သေးဘူးလား...?"

"ကျင်းရီ" စကားကြောင့် YB မျက်နှာအောက်ငုံ့နေရင်းမှ မျက်လုံးလေးပင့်ကြည့်မိသည်။

"အေး ကြည့်မနေနဲ့ Ph တောင် ဘယ်နားထားမိမှန်း မသိဘူးမလား...?"

"ကျင်းရီ" ရဲ့ စကားက မှန်နေတာမို့ YB ဘာမှ ခွန်းတုံ့မပြန်မိ...။ သူကလည်း သူပါပဲလေ...။

"ကဲပါကွာ ထားလိုက်တော့ ငါပဲ အဲ့ဒီ စာ ပြလိုက်တော့မယ်..."

ဒီလိုသာ ဆက်ပြောနေကြရင် လိုရင်းကို မရောက်တော့တာကြောင့် YB တို့နှစ်ယောက်ကြားက စကားဝိုင်းကို "စစ်ကျွေး" ဝင်ပြောပေးလိုက်ရသည်။

စစ်ကျွေး သူ့ Ph ကိုဖွင့်ကာ တစ်ခုခုရှာနေတာကို YB စောင့်ကြည့်နေမိ၏။

ဘယ်လောက်မှ မကြာလိုက် သူ့ Ph ကို YB ဆီကမ်းပေးတာကြောင့် YB ယူပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါ ကိုကို့ရဲ့ဖြေရှင်းစာပေါ့...။

YB ထိုစာလေး ဖတ်နေရင်း သူ့ကိုယ်သူမလုံသလို ခံစားလာရ၏။

ဘယ်လိုဖြစ်လို့...? ဒီလူကြီး???

YB စာလေးကို အဆုံးထိ သေချာဖတ်ပြီးသွားတော့ "စစ်ကျွေး" Ph လေး ပြန်ပေးလိုက်သည်။

သူ့နှလုံးသားလေးကလည်း သံစဥ်မညီစွာ လှုပ်ခတ်လာလေသည်။

"YB ငါတို့ လာကတည်းကကြည့်နေတာ မင်း မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော်နဲ့ နေမကောင်းဘူးလား...?"

"စစ်ကျွေး" ရဲ့ အမေးကို YB ခေါင်းလေးအသာခါပြလိုက်ရင်း...

"ခေါင်းလေးပဲ နဲနဲမူးနေလို့ပါကွာ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ထိုအခါ "ကျင်းရီ" က YB လက်ကလေးကို လှမ်းထိကြည့်လာရင်း ပါးစပ်မှလည်း...

"ပူကျစ်နေတာပဲကွာ... ဘာကို ဘာမှမဖြစ်ဘူးလဲ ငါ ဆရာဝန်ခေါ်လိုက်မယ်..."

"အာ... ဘာမှ မဖြစ်တာကို မခေါ်နဲ့... ဆေးသောက်လိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာပဲဟာကို..."

YB ရဲ့ အပြောကိုအစ,သန်တဲ့ "ကျင်းရီ" က ပြုံးစ,စ နဲ့ကြည့်လာရင်း အဓိပ္ပါယ်တစ်မျိုးပါတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ဆက်ပြောလာသည်။

"ငါ ပြောတာ ဆေးကုပေးတဲ့ ဆရာဝန် မဟုတ်ဘူး..."

"ကျင်းရီ" ရဲ့စကားကို အထာနပ်တဲ့ Wang Yibo က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာရဲတက်သွားကာ ခေါင်းတစ်ခါခါနှင့်ငြင်းလေ၏။

"နေစမ်းပါကွာ... ဘာမှမဟုတ်တာကို ဟိုကလည်း အားမှာမဟုတ်ဘူး..."

ငြင်းလိုက်မှ ပိုဆိုးကုန်တော့သည်။

"အံမယ်... အံမယ်... ဘဲကြီး စိတ်ပူသွားမှာစိုးလို့လား...? ဟဲ..."

"ကျင်းရီ" ပြောင်စပ်စပ် အပြောကြောင့် "စစ်ကျွေး" တစ်ယောက် "ကျင်းရီ" ကို တံတောင်နဲ့ တွက်ပြီး အချက်ပြသော်လည်း ထိုငနဲလေးက စ,ကောင်းနေတုန်း...။

YB. ခပ်ဖွဖွတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ကာ...

"မဟုတ်ပါဘူးကွာ... ငါ ဆေးပဲဝယ်သောက်လိုက်မယ် နော်... မင်းတို့လည်း သွားစရာရှိတယ်မလား...? ပြန်ကြတော့..! ငါ နားလိုက်ဦးမယ်..."

"အေးအေး ငါတို့လည်း အဖိုးရဲ့နှစ်ပတ်လည်ကို သွားရဦးမှာ... ဂရုစိုက် သားကြီး..! ငါတို့ သွားပြီ..."

"Aa"

"စစ်ကျွေး" ရော "ကျင်းရီ" ရော နှစ်ယောက်လုံးထွက်သွားတော့ ကုတင်အစွန်းမှာ ထိုင်နေရာကနေ အိပ်ရာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်၏။

အမှောင်ထုကြီး တစ်ခုက မျက်ဝန်းအိမ်တစ်လျှောက် ဖုံးလွှမ်းသွားလျက်...။

ထို့နောက်တွင်တော့ လောကကြီးနှင့် ခေတ္တခနမျှ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားလေသည်။

...............................

မျက်လွှာလေးကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ဖွင့်ဟကြည့်မိတော့ အခန်းအပြင်အဆင်အရကျွန်တော့်အခန်းပါပဲ...။

နဖူးပေါ်က ခပ်အေးအေး ခပ်စိုစို အရာလေးတစ်ခုကို ဦးနှောက်ကနေတစ်ဆင့် ခံစားမိတော့ ရေပတ်လေးတစ်ခုပါလား ဟု မှတ်ချပြုမိသည်။

ငါ့အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေသေးတာလဲ...?

"Baby... နိုးနေပြီလား...?"

ဟင်..! ဒီ အသံက...!

အသံပိုင်ရှင်အား မျက်လုံးလေးဝေ့ပြီး ရှာကြည့်မိတော့ အခန်းထဲကို ပန်းကန်လေးတစ်ခုကိုင်ကာ ဝင်လာသော ထိုလူကြီး...။

YB အိပ်နေတဲ့ ကုတင်ဘေးနားရောက်လာပြီး လက်ထဲကိုင်လာတဲ့ ပန်းကန်လေးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့နဖူးလေးကို လက်ဖဝါးတစ်ဖက်နဲ့ နူးနူးညံ့ညံ့လေး စမ်းကြည့်လာရင်း ပါးစပ်ကနေလည်း.....

"Omm အဖျားတော့ ကျသွားပြီပဲ...။ ဒီမှာ ကိုယ် စွပ်ပြုတ်လေးလုပ်လာတယ်...။ Baby သောက်ရမယ်နော်...။ ကိုယ် ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ပေးဖူးဘူး...။ Baby က ပထမဆုံးပဲ..."

ပါးစပ်ကနေလည်း ပြောပြီးရော YB ကို လှဲနေရာမှ ထိုင်လို့ရအောင် တွဲကာ ထူပေးလာသည့် လူကြီးပါလေ...။

"Baby ရာ... ဒါကြောင့် ကိုယ် 'Hotel မှာပဲ နေပါဦး' လို့ ပြောတာပေါ့...။ Baby အတွက် အရမ်း အဆင်မပြေဖြစ်နေမှာမို့လို့သာ အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ခဲ့ရတာ...။ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်း ဖျားနေပါရောလား...?"

ဂရုဏာဒေါသလေးနဲ့ မချိတင်ကဲရွေရွတ်နေတဲ့ ဒီလူကြီးရဲ့ပုံစံဟာ သူ့ရဲ့ပုံစံအစစ်အမှန်ပေလား...?

YB မျက်တောင်ပင် မခတ်မိပါလေ...။

Xiao Zhan ခင်ဗျား ဘာလို့ ကျွန်တော်အပေါ် ကောင်းပြနေရတာလဲ...?

XZ ကသာ 'တတွတ်တွတ်' ပြောနေရပေမယ့် Baby ကတော့ သူ့မျက်နှာကိုပဲ စူးစိုက်ကြည့်နေလေ၏။

XZ ဘာမှ မပြောတော့ပဲ သူယူလာတဲ့ ပန်းကန်ထဲက စွပ်ပြုတ်လေးကို ဇွန်းလေးနှင့် ခပ်လိုက်ပြီး Baby သောက်ရင် မပူရလေအောင် နှုတ်ခမ်းက လေ လေးနဲ့ "တစ်ဖူးဖူး" မှုတ်ပေးနေမိသည်။

ထို့နောက် ဇွန်းလေးကို Baby ရှေ့တိုးပေးကာ...

"Baby အာ..."

ဇွန်းလေးကို YB ပါးစပ်ရှေ့ တေ့ပေးကာ "အာ..." ဆိုပြီး ကလေးတွေကို ထမင်းခွန့်သလို ခွန့်နေလေရဲ့...။

YB ယောင်န,နနဲ့ ပါးစပ်လေး ဟ,ပေးမိတော့ ဇွန်းလေးနှင့်အတူ စွပ်ပြုတ်ရည်လေးတွေပါ ပါးစပ်ထဲ စီးဝင်လာလေ၏။

ထိုလူကြီးကို ငေးကြည့်နေရင်း သူ သတိပြန်ဝင်လာတော့ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်တောင် တစ်ဝက်ကျိုးနေလေပြီ...။

YB ရေ ဘယ်လိုတွေတောင် စားလိုက်ရတာလဲဟ..!!

တကယ်ဆို ဖျားပြီးခါစ,မို့ သူ့မှာ စားချင်စိတ် လုံးဝ မရှိ...။

ဒါပေမယ့် လူကြီး ခွန့်ကျွေးသမျှကိုတော့ သူ စားနေမိပါ၏။

"Yarrrrrrr Baby က တော်လိုက်တာကွာ စွပ်ပြုတ်တွေ ကုန်သွားပြီ...။

ကဲ.. ဆေးသောက်ရအောင်နော်..."

XZ စားပွဲပေါ်က ဆေးကတ်လေးတွေကို ဖောက်ပြီး လက်ထဲထည့်ကာ ဖန်ခွက်ထဲကို ရေလေးတစ်ခွက်ပါ ငှဲ့ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် Baby ကို ပေးလိုက်တော့ အသာတကြည်ပဲ ယူသောက်ပါသည်။

XZ Baby လေးရဲ့ အပြုအမူတစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို လိုက်ကြည့်ကာ အနူးညံ့ဆုံး ပြုံးလိုက်ပြီး...

"Baby က လိမ္မာတယ်ကွာ...။

ဆေးတွေလည်း သောက်တယ်...။

စွပ်ပြုတ်လည်း ကုန်အောင်သောက်တယ်...။

ကိုယ် စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးရကျိုးလည်း နပ်တယ်... တကယ် တော်တဲ့ ကလေးကွာ..."

XZ စကားကြောင့် YB အလိုမကျဟန် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး...

"ကျွန်တော့်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံပါနဲ့...။ ကျွန်တော် ကလေး မဟုတ်ဘူး..."

Baby လေး အပြောကြောင့် XZ ခပ်ဖွဖွလေးပြုံးကာ Baby ခေါင်းလေးကို လက်ကလေးနဲ့ လှမ်းဖွ,လိုက်ပြီး...

"ဒီ ခွေးပေါက်လေးကတော့ကွာ...

ဇွတ်တွေကို လူကြီးဆန်နေတော့တာပဲ..."

XZ စကားကြောင့် YB မျက်မှောင်ကလည်း ကြုံ့သထက်ကြုံ့လာလေ၏။

What? လူကိုများ "ခွေးပေါက်လေး" တဲ့...။

ကျေးဇူးတင်ချင်ပေမယ့် ဒီစကားကြောင့် ကျေးဇူးတောင် မတင်ချင်တော့ဘူး...။

ဒီလူကြီးကတော့ကွာ...။

XZ သူ့အရှေ့က ကုတင်ပေါ်မှာ အလိုမကျဟန် မျက်မှောင်ကြီးကြုတ်ကာ ထိုင်နေသည့် Baby လေးကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းအသာ ခါမိ၏။

တကယ့် ကလေးလေးပါကွာ...။

စူပုပ်စ,ပြုနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကြည့်ရင်း XZ မှာ အသဲတယားယား...။

ဆံပင်ပျော့ပျော့လေးတွေကလည်း ခုန သူဖွလိုက်တာတစ်ကြောင်း ၊ ဘာဂျယ်မှ လိမ်းထားခြင်း မရှိတာကတစ်ကြောင်း မျက်နှာပေါ်မှာ ကပိုကရိုလေးတွေ ကျနေလေသည်။

မျက်နှာနုနုလေးက ဖျားထားတာကြောင့် ပါးလေးတွေရော နှာသီဖျားလေးတွေပါ ရဲနေလေ၏။

Baby ဖျားပြီး အိပ်နေတုန်းက သူ ခိုးကြည့်ထားတဲ့ မျက်နှာလေးကို အခုညပြန်ကြည့်မိတော့လည်း မျက်နှာမလွှဲချင်စရာ...။

ဒီလို ကလေးမျက်နှာနဲ့ ကောင်လေးက သူ့အကြောင်းတွေ လိုက်စုံစမ်းပြီး လုပ်ထားတွေကို XZ အခုထိ မယုံနိုင်သေးဘူး...။

"Baby အိပ်ချင်သေးလား...? အိပ်ချင်ရင် ပြန်အိပ်နေလေ ကိုယ် အောက်ခနဆင်းဦးမယ်..."

YB ထိုလူကြီးကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို အပြုံးနုနုလေးနှင့် ပြန်ကြည့်နေပြီး စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်လေးကိုယူလျက် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။

နှုတ်ခမ်းအောက် မှည့်လေးကို YB သတိထားမိတာ ကြာပါပြီ...။

အဲ့ဒီ မှည့်လေးက လူကြီးရဲ့အပြုံးတွေကို ပိုအသက်ဝင်အောင် ​တန်ဆာဆင်ပေးနေသလိုပါပဲ...။

ပြုံးလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ ယုန်သွားလေးနှစ်ချောင်း...။

Xiao Zhan ခင်ဗျားကရော ယုန်လေး တစ်ကောင်လို ဖြူစင်မလား...?

ရှည်လျားတဲ့ အရပ်အမောင်းနဲ့ လူကြီးက ခြေတစ်လှမ်း, လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ့အကြည့်တွေကို တစ်ခါ ဖမ်းစားသွားသလိုပဲ...။

ယောကျာ်းပီသပြီးချောမောလှတဲ့ ဒီမျက်နှာအသွင်အပြင်က YB အိမ်မက်ထဲကို အကြိမ်ကြိမ် အလည်လာခဲ့ပြီးပြီ...။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လွမ်းစွတ်လာသလိုလိုရှိတိုင်း လမင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ခေါ်မိတဲ့ နာမ်စားလေးတစ်ခုလည်းရှိ၏။

"ကိုကို..."

....................................

"ဒေါက်တာ..! ဒေါက်တာ..! အရေးပေါ်လူနာ..."

သူနာပြု ဆရာမလေးစကားကြောင့် နားနေခန်းထဲမှာ ဂျူတီကုတ်လေးကို ချွတ်ပြီး နားဖို့ ပြင်နေတဲ့ "ရှင်းချန်" တစ်ယောက် ကုတ်အင်္ကျီလေးကို ပြန်ဆွဲယူကာ ပြေးရင်းလွှားရင်းနှင့်ပင် ကုတ်အင်္ကျီကို ပြန်ဝတ်လိုက်ရ၏။

ဆေးရုံက ဒေါက်တာတွေကို ကပ်ရောဂါဖြစ်နေသော နယ်ဘက်သို့ ပို့လိုက်သောကြောင့် ဆေးရုံမှာ နဂိုထဲက အနိုင်နိုင်ထိန်းနေရတဲ့

ဒေါက်တာ အင်အားက မလောက်ချင်တော့...။

ဒေါက်တာရှင်းချန် က အသက်လည်းငယ်ပြီး ဘက်စုံကျွမ်းကျင်သည့်အတွက် ဆေးရုံမှာ ဒေါက်တာ မလောက်မှာစိုး၍ ခန ချန်ထားခဲ့ခြင်းသာ...။

နယ်ဘက်မှာ လုံးဝ မရတော့လို့ ဒေါက်တာ အဖွဲ့ နောက်တစ်သုတ်သာ ထပ်ခေါ်ခံရရင် "ဒေါက်တာရှင်းချန်" ရဲ့နာမည်က ထိပ်ဆုံးကနေရာယူနေမှာဖြစ်ပြီး ထိုဆေးအဖွဲ့ကို သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်သွားရလိမ့်မည်။

သူနာပြုမလေး ခေါ်ရာနောက် အပြေးလေး လိုက်လာတော့ Car accident ဖြစ်ပုံရသော လူနာတစ်ဦး...။

"ဟင် မုန့်ယောင်..."

သွေးတွေကြားမှ မြင်လိုက်ရသော ရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာတစ်ခု...။

"မုန့်ယောင်" ဆိုတာ "ရှင်းချန်" နဲ့ အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်ပြီး မကြာသေးခင်ကမှ နိုင်ငံခြားက ပြန်လာသူဖြစ်၏။

"Neurs!! Surgery အတွက် အမြန်ရွှေ့ပါ"

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ ဒေါက်တာ..."

Neurs မလေးလည်း လူနာကို ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ အမြန်ရွှေ့ပြောင်းပေးလေသည်။

"ရှင်းချန်" ကတော့ Surgical gown အပြည့်အစုံပြန်လဲပြီး mask တပ်ကာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရလေသည်။

ဒီတလော လူနာတွေ အရမ်းများ၏။

ဆရာဝန် အင်အားကလည်း မလောက်ငှသည့်အတွက် နားချိန်ဟူ၍လည်း သတ်သတ်မှတ်မှတ် မရှိတော့...။

အဆိုးလေးနှင့်လည်း တစ်စ,တစ်စ ဝေးလာသလို ခံစားနေရ၏။

ဒီတလော အဆိုးလေးကို သူအချိန်မပေးမိ...။

Ph လေး ဆက်ဖို့လုပ်လိုက် ဘယ်အခန်းက လူနာထ, ဖောက်လာလို့ ဆိုပြီး ပြေးသွားရလိုက်...

တိုက်ခန်းပြန်မလို့ လုပ်လိုက် "ဒေါက်တာရယ် လူနာတွေအတွက် ညလေးတော့ အိပ်သွားပါဦး" ဆိုတော့ နားနေခန်းထဲ​မှာပဲ အိပ်လိုက်ရနဲ့ သူ့အချိန်တွေ အားလုံးက အလုပ်တွေနှင့်သာ ပြည့်နေလေ၏။

အဆိုးလေး လာတော့လည်း သူလေးနဲ့ စကားကောင်းကောင်း မပြောဖြစ်...။

ကောင်လေးရေ မင်းလေး နားလည်ပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတယ်ကွာ... ။

.................................

Operation ပြီးတော့ အချိန်က ည 1 နာရီ ခွဲ။

အောင်အောင်မြင်မြင်ပဲ ခွဲစိတ်ပြီးစီးနိုင်ခဲ့ပါသည်။

လူကလည်း အရမ်းပင်ပန်းနေတော့ တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်လို့မရအောင်ကို နွမ်းနယ်နေ၏။

"ည 1 နာရီ တောင် ခွဲပြီ မင်းလေး အိပ်နေရောပေါ့..."

Ph လေးကို ကြည့်ကာ ရှင်းချန် ရေရွတ်မိသည်။

ဒီလို အခြေအနေတွေကြောင့် အဆိုးလေးဆီ ခေါ်မယ့် Ph တွေက မခေါ်ဖြစ်ခဲ့...။

သူ Ph ဖွင့်ကြည့်ရင်း အမှတ်တမဲ့ Message ထဲ ဝင်ကြည့်မိတော့ မျက်လုံးများပင်ပြာသွား၏။

သူ မကြည့်ဖြစ်ခဲ့သော အဆိုးလေး message များ.....

Voice message 122 ခု...။

"ရှင်းချန်" မျက်လုံးပြူးသွားပြီး တစ်စောင်ချင်းစီ ဖွင့်ပြီး နားထောင်နေမိ၏။

တကယ်ပါဗျာ...။

ဒီရက်တွေအတွင်း အလုပ်တွေ အရမ်းများတော့ Ph ဆို ဆက်ဖို့လောက်ပဲ တွေးခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော်က တော်တော်တုံးတာပဲ...။

အရင်ကတော့ message တွေ အပြန်အလှန်ပို့ခဲ့ ဖူးပါသည်။

ဒီနောက်ပိုင်း အလုပ်တွေလည်များတော့ လူက ပူထူနေပြီး Ph ဆို မြင်တာနဲ့ Ph ခေါ်မယ်ဆိုတာပဲ တွေးနေမိတာ...။

မအားရတဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့်လည်း ဒီ Ph ဆက်ဖို့ သူတွေးထားသမျှ လက်လျော့ခဲ့ရပေါင်းများခဲ့ပါသည်။

ကိုယ့်ကို ယုံပါ ကောင်လေးရာ...။

မင်းလေးကို သတိမရတဲ့ နေ့ဆိုတာ တစ်နေ့မှ မရှိခဲ့ပါဘူး...။

Voice message တွေကို ဖတ်ပြီးတော့ မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်ကြည်လေးတွေ နေရာယူခဲ့ပြီ...။

ကိုယ် သိပ်မှားသွားတယ် အဆိုးလေးရာ...။

သူလေးရဲ့အသံလေးနဲ့ 'အလုပ်ကို နားလည်ပေးနေပါတယ်' ဆိုတဲ့ voice message လေးတွေက သူ့ရင်ကို စို့စေ၏။

ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်ဘက်က ခုံလေးမှာပဲ ရှင်းချန် ထိုင်နေမိသည်။

ဒီ ညရော ကောင်လေးကို လွမ်းမဲ့ အလွမ်းတွေ လျော့သွားမယ် ထင်လား...?

အဲ့လို ထင်ရင် မှားသွားမှာပေါ့...။

ပိုပြီးတော့တောင် တိုးလာပါသေးတယ် ကိုယ့်ရဲ့ပါပီလေးရယ်...။

...............................

"ဟက်..! အဘိုးကြီး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တာဝန်ယူမယ် လို့လည်း ပြောသေးတယ်..။ အခုတော့ စော်လေးနဲ့ ​ငြိမ့်နေတယ်ပေါ့လေ...။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ ဘဲကြီးရာ...။

ဝမ်ရိပေါ်တဲ့ တစ်ပေါ်တည်း ရှိတယ်... ဟင်းးး"

YB တစ်ကိုယ်တည်းရေရွတ်လိုက်ပြီး ဟိုလူကြီးနှင့်စော်လေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသော ဝိုင်းသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။

"ကိုကို့"

XZ Yibo အသံကြားတော့ အံ့ဩသွားဟန် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လာပြီး...

"ဟင် Baby... နေမကောင်းတာကိုကွာ ဘာလို့အပြင်ထွက်လာတာလဲ...?"

နေပါဦး... Baby က သူ့ကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာ...?

"ကိုကို" တဲ့လား...?

XZ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ကိုကိုကလည်း Baby က နေမကောင်းလို့ ကိုကို့ကို ရှာရင်းနဲ့ ရောက်လာတာလေ..."

YB ကဖြေရင်း XZ ဘေးက ခုံလေးကို ဆွဲယူကာ XZ နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်အောင် တမင်ကပ်ပြီး ထိုင်လိုက်၏။

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ... ကိစ္စလေးတစ်ခုရှိလို့ ကိုယ် အပြင်ထွက်လာရတာ... အခု Baby ဘာလုပ်ချင်လဲ...? ဘာလိုချင်လဲ...? ပြော ကိုကို ဝယ်ပေးမယ်..."

XZ သိတာပေါ့...။ ဒီ Baby လေး ဘာကြောင့် ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်နေသလဲ ဆိုတာ...။

"တကယ်နော် ကိုကို yayyyyy...!!"

YB ကလေးလေးတစ်ယောက်လို လက်ခုပ်လေးတီး၍ ရယ်နေလေ၏။

ချစ်စရာမကောင်းစမ်းနဲ့ Baby ရာ...။

ကြာရင် ဒီကာင်ကြီးက Baby ကို လက်မလွှတ်နိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...။

Baby ရဲ့ ဒီလိုပုံစံ ၊ ဒီလိုအပြုအမူလေးတွေဟာ မြင်ရခဲမို့ XZ သိမ်းထားချင်မိသည်အထိ မြတ်နိုးရပါ၏။

"လီရှန်း" သူ့အရှေ့မှာ နှစ်ယောက် တစ်ကမ္ဘာတည်နေကြသော လူနှစ်ယောက်အား အကဲခတ်နေလေသည်။

ခနနေတော့.....

"အဟမ်း..! ဒီက Wang yibo နော်... တို့.."

"Aww... ဒီက အန်တီက yibo ကို သိနေတာပဲ... Yibo ကတော့ ဒီကအန်တီကို မသိဘူး... ပြီးတော့ သိလည်းမသိချင်ဘူး..."

"လီရှန်း" စကားကို ဆုံးအောင် အပြောမခံပဲ ဝင်ပြောလိုက်တဲ့ Baby စကားကြောင့် XZ

တစ်ယောက် စိတ်ခုသွားဖို့နေနေသာသာ ရယ်ချင်သွားသောကြောင့် အံကြိတ်ထားမိ၏။

ဘယ်လို ကလေးလေးလဲကွာ...?

"လီရှန်း" ဒေါသထွက်တာရော၊ အန်တီ အခေါ်ရလို့ ရှက်တာကြောင့်ရော ဆက်ဟန်မဆောင်နိုင်ပဲ မျက်စိမျက်နှာတွေ ထိန်းမရအောင် ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။

Yibo တို့ကတော့ သူမကိုရှိတယ်လို့တောင် သဘောမထားမိပါလေ...။

"ကိုကို့ Baby ဗိုက်ဆာတယ်... မုန့်လိုက်ဝယ်ကျွေး နော်..."

YB ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်ကာ ချစ်စရာအကောင်းဆုံး မျက်နှာလေးဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ချွဲလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီဗျာ... "လီရှန်း" ကိုယ်တို့ကို ခွင့်ပြုပါဦး..."

XZ Baby လေးနဲ့ စကားပြောနေရင်း "လီရှန်း" ဘက်လှည့်ကာ ပြောလိုက်တော့ သူမက မချိပြုံးဖြင့်သာ တုန့်ပြန်၏။

"အန်တီ Yibo နဲ့ ကိုကို့ကို ခွင့်ပြုပါဦးနော်..."

YB ပြောချင်ရာ ​ပြောပြီး ကိုကို့ရဲ့လက်ကို ဆွဲကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။

(**တကယ့် အဆိုးလေးပဲကွာ ကိုကို့ကလေးလေးက...**)

XZ တွေးရင်းသာ တစ်ဖန်ပြုံးမိပြန်၏။

ဘေးကနေ ကိုယ့်လက်ကို တွဲကာ အောင်နိုင်သူ အပြုံးကြီး ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ Baby လေးက ကိုကို့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ကလေးလေးပါပဲကွာ...။

ဆိုင်ထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အရိုင်းဆန်သော အပြုံးတို့နှင့် ဆိုးရွားသော စကားသံတို့ကို ဆိုင်ထဲမှ အရင်ထွက်သွားကြသည့် ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကတော့ မသိလိုက်ပါလေ...။

💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓💓

Updated _ 3837 words 💞

ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ကြပါနော် ❤

Thanks you all...💌💞

💞 အစဥ်လေးစားလျှက် 💞

K.Royalwhite💌💞💞

Dec 30,2020 (Updated Day) 🖤✨

Zawgyi

*ေဒါက္.! ေဒါက္.! ေဒါက္.!*

".........."

"YB တံခါးဖြင့္ကြာ... မင္း ဒီထဲမွာရွိတာ ငါတို႔သိတယ္... Yibo!! ေဟ့ေကာင္!"

".........."

*ဒုန္း.!! ဒုန္း.!!*

"ေဟ့ေကာင္! Wang Yibo!! တံခါးဖြင့္စမ္း!!"

*ဒုန္း!! ဒုန္း!! ဒုန္း!!"

".........."

အခန္းတစ္ခန္းေရွ႕တြင္ တံခါးကို တရပ္စက္ထုကာ စိုးရိမ္တႀကီး ေမးေနၾကေသာ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။

ထိုအခန္းထဲတြင္ေတာ့ မ်က္ႏွာကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ အုပ္ကိုင္ကာ ကုတင္အစြန္းဖက္တြင္ ထိုင္ေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လည္းရွိပါလိမ့္မည္။

YB အိမ္ကို ျပန္ေျပာင္းၿပီးေနကတည္းကဘယ္သူနဲ႕မွ စကားမေျပာခ်င္တာေၾကာင့္ Phone ကို စက္ပိတ္ထားကာ ဘယ္သူနဲ႕မွလည္း အဆက္အသြယ္မလုပ္ခဲ့...။

အခုဆို သူ႕ Phone လည္း ဘယ္နားထားမိမွန္းပင္ မသိေတာ့...။

သူ႕စိတ္ေတြရႈပ္ေထြးေနတာပဲ သူ သိသည္။

အိမ္မက္ေတြႏွင့္အတူ အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့ရေသာ ညေတြလည္းရွိခဲ့ဖူးပါသည္။

မေရရာတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ားကို အေျဖရွာေနခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မ်ားလည္းရွိခဲ့ဖူးသည္။

လမင္းႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ၿပဳံးေနမိေသာ အခါေတြလည္း ရွိခဲ့ဖူး၏။

စိတ္ေတြလည္း ရႈပ္ပါသည္။

ဘယ္သူနဲ႕မွလည္း မေတြ႕ခ်င္ ၊ စကားေျပာခ်င္စိတ္လည္း မရွိေခ်။

အခုခ်ိန္မွာ YB တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္ပါ၏။

သူ႕အတြက္ ရင္ဖြင့္စရာ သူငယ္ခ်င္းလိုတယ္ ဆိုတာ သိေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ Yibo ဘယ္သူနဲ႕မွကို စကားမေျပာခ်င္ေသးတာကလည္း ခက္ပါ၏။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ အခန္းအျပင္ဘက္က "စစ္ေကြၽးနဲ႕က်င္းရီ" တို႔ အရမ္းစိတ္ပူေနၾကမွာကို သိတာေၾကာင့္ တံခါးသြားဖြင့္ေပးရသည္။

YB လူတစ္ကိုယ္လုံးလည္း ကိုင္ေပါက္ၿပီး ရိုက္ခ်ိဳးထားခံရသလိုမ်ိဳး ကိုက္ခဲနာက်င္ေန၏။

တံခါးအနားေရာက္ေအာင္ကို သူ႕မွာ မနဲသြားၿပီးဖြင့္ေပးခဲ့ရသည္။

တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္တာနဲ႕ "စစ္ေကြၽးနဲ႕က်င္းရီ" တို႔ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ YB ကိုပင္ ေစ့ေစ့မၾကည့္ပဲ အခန္းထဲသို႔ ခပ္သြက္သြက္ဝင္သြားၾကသည္။

ကုတင္ေပၚကို သုံေယာက္စလုံးေနရာတက်ထိဳင္ၿပီးတာနဲ႕ ထိုညီအကိုႏွစ္ေယာက္ စကားေတြ တန္းစီေနေအာင္ေျပာေတာ့သည္။

"Yibo ရာ... ငါတို႔ကေတာ့ စိတ္ပူလိုက္ရတာ...။ Hotel ကို Ph ဆက္ၿပီးေမးေတာ့လည္း မင္း ျပန္သြားၿပီတဲ့...။ မင္း Ph ဆက္ေတာ့လည္း စက္ပိတ္ထားတယ္ပဲ ေအာ္ေနတာ...။ ေက်ာင္းကလည္း အရင္က Role call ေခၚရင္ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္လွည့္စီထူးေပးေနကိုကြာ.....

အခု မင္း သတင္းေတြကလည္း ျပန့္ေနေတာ့ ဆရာေတြလည္း မင္း ေက်ာင္းမလာတာကို ရိပ္မိေနၾကၿပီ...။ Role call လည္း ထူးေပးလို႔ မရေတာ့ဘူး..."