" ကိဝီ လာ၊ ဒီမှာခုံရှိတယ် "

" ကျေးဇူးပါ မသူဇာဝေ "

" အမလေး ကိဝီရယ်... ရှင်အစား မောလိုက်တာ၊ မဝေလို့ပဲခေါ် ၊ သူငယ်ချင်းတွေလည်း အဲလိုပဲခေါ်ကြတာ "

" ဟုတ်ကဲ့ မဝေ "

သူဇာဝေ အေးချမ်းသောအပြုံးနှင့်ကောင်လေးကို သူငယ်ချင်းတော်ချင်မိသည်။ ညီမသာရှိလျှင် မောင်လေးတော်လိုက်မှာဖြစ်သည်။ လွယ်အိတ်ထဲမှ စာအုပ်အား ထုတ်နေသော ကဝီ၏လက် ချောင်းလေးများအား တွေ့လိုက်ချိန်မှာတော့ စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

" လှလိုက်တာ၊ ခဏကြည်လို့ရမလား "

" ဗျာ "

" မရဘူးလား၊ ခဏပဲ "

" အာ ရပါတယ် "

လက်ဖြန့်၍ရှေ့ထိုးပြလာသော လက်ချောင်းများ ကို သူဇာဝေသေချာကြည်လျှင် တော်တော်လှပေသည်။ အဖုအထစ်၊ အပြစ်နာဆာကင်းမဲ့လျက် ဖြူဝင်းနေပြီး ရှည်ရှည်ကြီးလည်းဖြစ်မနေဘဲ အနေတော်လေးရှိနေပေသည်။ အရစ်အရာများလည်းမရှိဘဲ မထိရက်စရာကောင်းအောင် ကိဝီလက်တို့သည် အရမ်းလှနေပြန်သည်။ သူဇာဝေအတွက် အားကျရုံမျှသာ တတ်နိုင်သည်။

" အမလေး လေး ရုပ်လှတာအားမရလို့ လက် ချောင်းကပါ ထိရက်စရာမရှိလှလိုက်တာ၊ ဆု တောင်းကောင်းလိုက်ပုံများကွယ် "

မျက်နှာကိုစေ့စေ့ကြည်၍ပြော​လာသော မဝေကြောင့် ကိဝီရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ရသည်။ လက်ဖြင့်လည်တိုင်ကို အသာပွတ်လျက်ရှက်နေသည့် ကိဝီကိုကြည်၍ သူဇာဝေပြုံးမိသည်။ ကိဝီ၏ အလှကို နှိုင်းယှဥ်ပြရလျှင် "အရောင်အဝါလင်းသော ပပဝတီလို့အလှနှင့် လူတကာမြင်လျှင် မူးမေ့ရူးသွပ်သွားလောက်သော ဥမ္မာဒန္တီအဆင်းတို့စုစည်းထားသော ရာစုသစ်၏ အလှလေး" ဟုပင်ဆိုနိုင်လေ၏။

" ဇော် ငါ့မုန့်ဖိုးဖြတ်ခံရပြန်ပြီး။ နင်ဆီက နည်းနည်းဆွဲသုံးထားမယ်၊ OK လား "

" OK "

" ဒီနှစ်တော့ နင်အောင်အောင်ဖြေလိုက်တော့

၊ ငါတို့ကျောင်းအတူတူတတ်ကြရအောင်လေ

ရဝိန် "

" ဒီနှစ်​တော့ ငါအောင်စေရမယ် "

ရဝိန်၏မိမိစကားအပေါ် အလေးထားမှုကို မြင်ရ၍ ဘရဏီကိုယ်၌ ယုံကြည်ချက်တို့ တိုးလာ​​ရပြန်သည်။

ရဝိန်တစ်ယောက် ပိစိမျက်နှာလေးအ​​တွေးထဲရောက်လာခဲ့လျှင် အလိုအလျောက် ပြုံးမိသွားသည်။

လူနှစ်ယောက်တို့သည် တစ်ချိန်တည်း တစ်နေရာတည်း၌ အတူပြုံးနေကြခဲ့လျှင်ပင် အတွေးသည်တော့ ​တူညီမည် မဟုတ်ပေ။

" အား... နာသွားပြီး "

ရှေတွင် ဖင်ထိုင်ရက်လေးကျသွားသော လုံးလုံးလေးကိုကြည်ပြီး ပြန့်ကျဲသွားသော စာအုပ်တို့ကို ဝိုင်းကူကောက်ပေးလိုက်သည်။ တော်သေး၏။ လှေကားသည် နှစ်ဆင့်ပဲရှိ၍ပင်။ မဟုတ်လျှင် လုံးလုံးကနေ ပါးပါးဖြစ်သွားနိုင်သည်။

" ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ၊ အရမ်းနာသွားလား "

" ပွန်းသွားပြီး "

တံတောင်စေ့ကိုပြလျက် လဲကျနေရာမှ မထသေးသော လုံးလုံးကြောင့် ကိဝီထပ်မေးလိုက်သည်။

" ဘယ်လို့လုပ်ပေးရမလဲ "

" မုန့်ဝယ်ကျွေး "

လုံးလုံးထံမှ မထင်မှတ်ထားသောစကားကို ကိဝီကြားလိုက်ရ၍ အနည်းငယ်အံ့သြရလေသည်။

" ဘာစားချင်လဲ၊ လမ်းက ထလိုက်အုန်း၊ လက်သတိထား အနင်းခံရမယ် "

ကိဝီ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရှေ့မှဆံပင်လုံးလုံးနှင့် ပါးဖောင်းလေးကို တွဲထူပေးလိုက်သည်။

" library နားက cafe မှာ ချောကလက်ကိတ် ဝယ်ကျွေး "

သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို သွားအဖြဲသားနှင့် ပြောနေသော လုံးလုံးကောင်ကြောင့် ကိဝီ ခဏတာ မှင်သက်သွားရသည်။

" မဟုတ်လည်း ပိုက်ဆံလေးချေးပေးပါလား၊ ဒီနေ့ ချောကလက်ကိတ်အရမ်းစားချင်နေတာ၊ ပိုက်ဆံမပါခဲ့လို့။ အိမ်မှာလည်း အချိုမစားဖို့ ပိတ်ပင်ထားတယ်၊ ဟွန့်... နည်းနည်းလေးတောင်

မကျွေးဘူး "

" လာ၊ သွားရအောင် "

လက်ဆွဲခေါ်လာသူကြောင့် သက်ပိုင်ရုန်းလိုက်မိသည်။ သူစိမ်းတွေကို အလွယ်တကူမယုံရန် စိုးနောင်မှာထားလေ၏။

" ဘာလဲ "

" cafe လေ၊ ကိတ်သွားစားမလို့ "

" သွားမယ် သွားမယ် "

ပြန်ကမ်းသောလက်ကို ကိဝီအသာဆွဲယူလိုက်ပြီး

လုံးလုံးကို cafe ဆီ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ကိဝီ ချောကလက်နှင့် စတော်ဘယ်ရီကိတ် နှစ်ပိုင်းမှာယူလိုက်၍ ဆိုင်အပေါ် အထပ်​ဆီ တတ်လာလိုက်သည်။ စတော်ဘယ်ရီကိတ်လေးစားလျက် မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ထိုင်နေသော လုံးလုံးကောင်ဆီ စကားစလိုက်သည်။

" ဘယ်နှစ်လဲ "

" ဒုတိယနှစ်၊ သက်ပိုင်ပါ "

" ငါက ကိဝီ "

"ဘယ်နှစ်လဲ"ဟုမေးလိုက်သည်ကို နာမည်ပါမိတ်ဆက်ပြောလာ၍ ကိဝီလည်းပြန်မိတ်ဆက်လိုက် ဖြစ်သည်။