"ဝါး...လွလိုက္တာ..အိမ္ပုံစံေလးေတြေရာ ခ်စ္စရာေလးေတ"

"အိုး...ဟိုမွာဟိုမွာခ်ယ္ရီပန္းေတ"

ေဘးနားကေန တတြက္တြက္နဲ႕ အသံေပါင္းစုံထြက္ေနတာကေတာ့ က်ေနာ့္ကိုကိုပါေလ။ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း ေက်ာင္းနဲ႕အိမ္ အိမ္နဲ႕ေက်ာင္းဆိုေတာ့ ဘယ္မွ ခရီးသြားတာတို႔ ဘာတို႔က မရွိခဲ့ဘူးထင္ပါ့။ ပညာကို သူမ်ားထက္ေတာ္ေစတတ္ေစခ်င္ၿပီး လူႀကီးေျပာသမွ် ေခါင္းငုံ႕ခံမွ လိမၼာတယ္ထင္တဲ့ ေရွးရိုးစြဲမိသားစုႀကီးေၾကာင့္လည္း ပါတယ္။အခုခ်ိန္ထိ သူ႕ကိုအိမ္နဲ႕ဆက္သြယ္ဖို႔ မတိုက္တြန္းတာကလည္း က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က သူ႕ကို ဒီမိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းၾကားထဲက ဆြဲထုတ္လာခဲ့တာေလ။ကိိုကို ကိုယ္တိုင္ကလည္း ထြက္ခ်င္ေနခဲ့တာ။တစ္ေယာက္တည္း ျပင္ဆင္ေနတာၾကာေပမယ့္ ပညာလည္းမစုံေသးလို႔ မထြက္ရဲေသးတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္နဲ႕ေတြ႕ၿပီး သူက ျပတ္ျပတ္သားသားကို လုပ္ခဲ့လိုက္တာ။အခုခ်ိန္ထိ တစက္ကေလးမွအဆက္အသြယ္မလုပ္ဘူး။

"ကိုကို"

"ဗ်ာ့"

OMG , ဘယ္လိုေတာင္ထူးလိုက္ရတာလဲ။ဒီလိုမ်ိဳးတစ္ခါမွ မထူးဖူးဘူး။ၿပီးေတာ့အသံေလး။ဘယ္လို ဘယႅို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။သံရွည္ေလးဆြဲပီးေတာ့ကြာ...က်စ္...

ကာယကံရွင္ကေတာ့ သတိထားမိပုံမေပၚဘူး၊ကားျပတင္းေပါက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္လုံးတင္ၿပီး အျပင္ကိုၿပဳံးၿပဳံးေလးၾကည့္ေနတာ။ေအးရေကာင္းမွန္းလည္း သိပုံမရပါ။သိုးေမႊးဦးထုပ္ေလးေဆာင္းၿပီး တပ္ခိုင္းထားတဲ့ mask ကိုပါခြၽတ္ထားေသးတယ္။ျပန္တပ္ခိုင္းလို႔လည္း မရဘူး။ပါးစပ္ထဲက အေငြ႕ေတထြက္တာ သေဘာက်လိဳ႕တဲ့ေလ။ဆင္တူဝယ္ထားတဲ့ မာဖလာ အျဖဴနဲ႕ အနက္အကြက္ေလးက လည္ပင္းမွာ တစ္ပတ္ပတ္ၿပီး အစႏွစ္ဖက္ကို ရင္ဘတ္ေပၚခ်ထားတယ္။တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အပူပိုင္းေရာက္လာေပမယ့္ ေတာင္ေပၚေဒသေတကေတာ့ ေအးေနတုန္း။

"ကိုကို"

"ဟင္...ဘာလဲ"

"အာ..မဟုတ္ဘူး..ခုနကလိုေလး ျပန္ထူး"

"ဟမ္..ဘယ္လိုထူးလိုက္လို႔လဲ"

မေျပာဘူးလား။သူထူးလိုက္တာ သူမသိပါဘူးဆို။ဒီကေကာင္ႀကီးကသာ အသည္းေတေရာ အူေတေရာ ယားၾသားတာ။

"ဗ်ာ...တဲ့..ဗ်ာလို႔ထူးတာ"

"ေၾသာ္..သတိေတာင္မထားမိလိုက္ဘူး..ဟီး"

မေနနိုင္မထိုင္ လက္ယားလြန္းစြာျဖင့္ပင္ သြားေလးစိျပေနသူကို ေခါင္းေလးပြတ္လိုက္မိေသးသည္။ကိုယ့္ထက္အႀကီးဆိုေပမယ့္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနတာကိုး။

"ကိုကို"

"ဗ်ာ ဗ်....ဟီဟီ..တစ္မ်ိဳးႀကီး"

အား...အသည္းယားလို႔ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ရမည္လဲ။ကားကရပ္လိုက္ရင္လည္း ေနာက္ျပန္ဆုတ္ၿပီး ေခ်ာက္ထဲ ပိုးလိုးပက္လက္လန္နိုင္ေခ်ရွိတယ္။ကိုကိုက က်ေနာ့ထက္ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ႀကီးေပမယ့္ ႏုႏုေလး။ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးႏွင့္။ဆံပင္ေတက က်ေနာ္တို႔လို အေျဖာင့္မဟုတ္ဘူး ခပ္ေကာက္ေကာက္ေတ။တျခားေယာက္်ားေလးေတ ဆံပင္ေကာက္ရင္ ဘယ္လိုေနလဲ မသိဘူး။ကိုကို႔ရဲ႕ အညိုေရာင္ဆံပင္ေတ ေျဖာင့္မေနတာက တအားၾကည့္လို႔ေကာင္းတယ္။မ်က္ခုံးထူထူေလးနဲ႕ မ်က္အိမ္ကခပ္ႀကီးႀကီး။ႏွာတံကေတာ့ ျမင့္ၿပီး အဖ္ားမြာ လုံးလုံးေလး ျဖစ္သြားတာ။ႏႈတ္ခမ္းျပည့္ျပည့္က ခပ္ေသးေသး။ေသးေပမယ့္ ျပည့္ျပည့္ေလး။အဟမ္း..နမ္းလိုက္ရင္ တအားခ်ိဳတယ္။

♥♥♥

ညေနသုံးနာရီေလာက္က်ေတာ့ ၫႊန္လိုက္တဲ့႐ြာကို ေရာက္ၿပီ။ဒီ႐ြာနားတစ္ဝိုက္က ေဈးေရာင္းေကာင္းတယ္လို႔ ေရာင္းဖူးတဲ့သူေတက ေျပာၾကလို႔ ဒီ႐ြာေလးကို ေရာက္လာရတယ္။ကားႀကီးနဲ႕ ႐ြာထဲေဈးအျပည့္နဲ႕ ဝင္လာတဲ့ လူအသစ္ေတေၾကာင့္ လူေတက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္။

ကားေပၚကဆင္းၿပီး လက္ေတေျခေတဆန႔္ရတယ္။ထိုင္လိုက္ရတာလည္း ပင္ပန္းတာပဲ။

"ဗိုက္ဆာလားကိုကို...ဆာရင္ လမ္းကဝယ္ခဲ့တဲ့ ထမင္းေတဖြင့္စားလိုက္ေနာ္...ကားေခါင္းထဲမွာသြားစားေခ်"

"ဟင့္အင္း...မင္းနဲ႕မွ အတူတူစားမယ္"

"ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ"

ေျပာၿပီး ကားေနာက္ခန္းက ထည့္ခဲ့တဲ့ တစၡဳခုကို သြားယူေနတယ္။ကားအေနာက္ဘက္က ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္ေတ ေရာင္းစရာေတခ်ည္း အျပည့္တင္ခ်လာတာေလ။ေမာင္က ဘာေတသြားယူ။

လက္ထဲပါလာတဲ့ ပစၥည္းကိုျမင္ရခ်ိန္မွာေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပင္ျဖစ္သြားရကာ ေမာင့္ကို အသံတိတ္ခ်ီးက်ဴးလိုက္မိသည္။

ေလာ္။

ေမာင္ယူခဲ့တာ ေလာ္အေသးစားေလး။မဟုတ္မွ...ေမာင္ ဒါႀကီးနဲ႕ ေအာ္ေရာင္းမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။

ပါတဲ့ႀကိဳးကို လက္တစ္ဖက္ရယ္ ေခါင္းရယ္လွ်ိုဝင္ၿပီး ဓာတ္ခဲေလးထည့္ ဟိုႏွိပ္သည္ႏွိပ္လုပ္ေနတယ္။

အဟမ္း..အဟမ္း..ဟမ္း

"အဟမ္း...ကဲ.ကဲ...လာၿပီဗ်ာ...လူႀကီးမင္းတို႔ဆီကို အေရာက္လာခဲ့ပါၿပီဗ်ာ...မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာဟင္းမ်ိဳးစုံခ်က္ျပဳတ္ဖို႔အတြက္... က်ေနာ္တို႔ဆီမွာလိုခ်င္တာ ရနိုင္ပါၿပီဗ်ာ..."

"လက္ႏွေးေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့...သူမ်ားဦးသြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲခင္ဗ်ာ..အပိုလက္ေဆာင္ေလးမ်ားလည္းေပးဦးမွာမို႔ လက္ေတာ့မေနွးေစခ်င္ပါဗ်ား"

"လူႀကီးမင္းတို႔ ညစာခ်က္ဖို႔အခ်ိန္မွီ... အေျပးေလး လာဝယ္ၾကပါဦးဗ်ာ..."

တစ္ေယာက္စႏွစ္ေယာက္စ ၿခံထဲေတကေန ထြက္ခဲ့ၾကတာေတာ့ ေတြ႕ၿပီ။ေဈးသည္ အသစ္ရဲ႕ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေအာ္သံေတေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စားလာၾကတယ္ထင္။ခ်င္းတိုင္းရင္းသား ေတဆိုဦးေတာ့ ဗမာစကား ေရလည္ၾကတာမို႔ အခက္အခဲကမရွိ။

"ဒါက ဘယ္လို..ဘယ္ေလာက္ေရာင္းတာလဲ"

"အာ အဲ့ပဲသီးေတက တစ္စည္း တစ္ရာပါ"

"ဟိုအ႐ြက္ေတကေရာ"

"တစ္ေထာင္ဖိုး 4 စည္းပါဗ်"

"ဟိတ္ေကာင္ေလး...ဒါကေရာဘယ္ေလာက္ေရာင္းလဲ"

"ဒါအကုန္ယူရင္ ဘယ္ေလာက္က်တာလဲ"

"ဟိုဟာေလးက ဘယ္လိုေရာင္းလဲ"

"ဒါေလးကေရာ"

တစ္စတစ္စႏွင့္ ေဈးဝယ္လာသူက မ်ားလာၿပီ။အိမ္တိုင္းလိုလိုက ထြက္ဝယ္ၾကတယ္ထင္။တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အျပည့္ပါလာတဲ့ ေရာင္းစရာေတက တစ္ဝက္က်ိဳးၿပီ။ညေနလည္း ေစာင္းေနၿပီ။ေဈးဝယ္သူ မ်ားတုန္းကေတာ့ ထည့္ေပးရ ထုပ္ေပးရႏွင့္ ပိုက္ဆံေလးအမ္းလိုက္ ယူထားလိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္လို႔ကုန္သြားမွန္းေတာင္မသိ။ႏွစ္နာရီေလာက္ ၾကာၿပီးေတာ့ လူလည္းျပတ္သြားၿပီ။တစ္ေယာက္စီ ပဲ ဝယ္လာတဲ့သူရွိတယ္။

"ေမာင္..ဗိုက္ဆာၿပီ...ထမင္းစားရေအာင္"

"ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ ေမာင့္စိုင္းေလး ဗိုက္ဆာေနၿပီ..."

"ေမာင္ေနာ္..."

"ကဲကဲ...လာ ထမင္းစားမယ္ဆို"

အနည္းငယ္ေနရာလြတ္သြားတဲ့ ေနရာမွာ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ရင္း ဝယႅာတဲ့ ထမင္းဘူးကို ဖြင့္စားရတယ္။ထမင္းစားေနရင္းႏွင့္ ေမာင္က ကားပတ္ပတ္လည္ ရွာျပန္တယ္။ဘာေတရွာေနတာလဲေတာ့မသိ။

ျဗဳတ္

ငါးေသးေသးေလးေတနဲ႕ စပ္သီးနဲ႕ ေရာေၾကာ္ၿပီး ထုပၳားတဲ့ အထုပ္ေသးေသးတစ္ထုပ္ကို ျဖဳတ္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႕ တြဲခ်ည္ထားတဲ့ ကတ္ႀကီးနဲ႕ ညွပ္ခ်လိဳက္တယ္။

ဝယ္လာတဲ့ ထမင္းက အသားဟင္းနဲ႕ အခ်ဥ္တစ္မ်ိဳးနဲ႕မို႔လို႔ အငန္ေရာ အစပ္ေရာ ပါတဲ့ ဟာကို ျဖဳတ္စားလိုက္သည္ေပါ့။ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္စျပဳေနၿပီ။

"ဟို...ဒီကားေပၚမွာပဲ အိပ္ရမွာလားဟင္"

"ဟုတ္တယ္ေလ...ေစာင္ပါတယ္"

ေရဘူးအဖုံးကိုလွည့္ဖြင့္ေနရင္း ေမးတာကိုေျဖေနတယ္။ၿပီးမွ ေရဘူးကိုလွမ္းေပးလို႔ ယူေသာက္လိုက္တယ္။ဒါၿပီးမွ ေမာင္က ယူၿပီး ျပန္ေသာက္တယ္။ေမာင္ကေတာ့ မထူးဆန္းသလို ေျပာေနတာပဲ။ဒါေပမယ့္လည္း ညႀကီးကို ကားထဲမြာ အိပ္ရမွာက တစ်မျိုးဖြစ်မနေဘူးလား။တစေၦ သရဲ မေကာင္းဆိုးဝါးဆိုတာ ျမင္ရတာမဟုတ္ဘူး။ဒါေပမယ့္လည္း တျခားအိပ္စရာေနရာမွမရွိတာ။

"အေရွ႕ခန္းထဲ အိပ္မလား...ထိုင္ခုံေပၚဒီတိုင္းအိပ္ရမွာဆိုေတာ့ က်ပ္ေတာ့က်ပ္တယ္...ဒီေနရာမွာက နည္းနည္း အနံ႕ထြက္ေနမလားလို႔ေလ"

"ဒီနားမြာပဲ အိပ္မယ္...အေရွ႕မွာဆို တစ္ေယာက္ပဲဆန္မ့ွာမဟုတ္လား"

"အဟား...ေၾကာက္တတ္လိုက္တာဗ်ာ"

အိပ္လည္းမအိပ္ခ်င္ေသးတာနဲ႕ ဖုန္းသုံးဖို႔ ႀကံရင္း အိတ္ထဲထည့္ထားတဲ့ဖုန္းကို ႏွိုက္ယူလိုက္သည္။

ဟင္

လိုင္းကတစ္တိုင္ေလာက္သာ။ဒီပုံစံမ်ိဳးနဲ႕က လိုင္းသုံးလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ဆိုေတာ့ ဖုန္းကလည္း ဒီေနရာမွာ အေခၚအေျပာေလာက္သာ အသုံးဝင္တယ္ထင္တယ္။ေမာင့္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိတ္ထဲဒီအတိုင္းထည့္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတကို စီစီေလးျဖစ္ေအာင္ ထပ္ေနတယ္။ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ ေမာင့္ေပါင္ေပၚကို ေခါင္းအုံးအိပ္ၿပီး ေအာက္ကေန ျမင္ေနရတဲ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ဒါဆို မပ်င္းရေတာ့ဘူး။ခဏေလာက္လည္းၾကာေရာ

"ေမာင္...ရႉးေပါက္ခ်င္လို႔ လိုက္ပို႔ဦး"

အိမ္မွာေတာင္ တစ္ေယာက္တည္းမသြားရဲတာ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာေတာ့ ေဝးစြ။ပိုက္ဆံကို အၿပီးသတ္ေကာက္စီၿပီး ရင္ဘတ္ကေနသိုင္းလြယ္ထားတဲ့ အိတ္ထဲထည့္တယ္။

"ကဲ လာ..သြားမယ္"

ကားေပၚကေနဆင္းၿပီး ဟိုဘက္သည္ဘက္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းဘက္ေတမွာ မီးမရွိဘူး။သူ႕အိမ္ကိုယ့္အိမ္ ေတာ့ ဆိုလာမီးေတြထြန္းထားၾကတယ္။7 နာရဆိုတာ ေစာေသးေပမယ့္ ႐ြာထဲမွာ လူေျခတိတ္ေနၿပီ။

"လာကိုကို...ဟိုနားေလးသြားရေအာင္"

ကားရပၱာက ႐ြာလည္ေခါင္မဟုတ္လို႔ေတာ္ေသးတယ္။နို႔မို႔ဆို အေပါ့အပါးသြားစရာခက္ေနမွာ။

♥♥♥

"ေမာင္ေနာ္...သူမ်ားနယ္ႀကီး ကားေပၚႀကီးမွာေနာ္"

"အာ့ဆို ဒီဘက္လွည့္...ဘာလို႔ဟိုဘက္လွည့္အိပ္ေနတာလဲ"

သူ႕ဘက္ ေက်ာေပးၿပီးအိပ္မိပါတယ္။အိပ္မရေအာင္ကလုပ္ၿပီ။

အက်ႌထဲလက္လ်ိဳဝင္ၿပီး ဗိုက္ေတ ရင္ဘတ္ေတကို ပြတ္သပ္လာတာေၾကာင့္ ဒီ့ထက္လြန္မလာခင္ ဟန႔္ရတယ္။ပိုက္ဖ်ာခင္းထားတဲ့ေပၚမွာပဲ ေစာင္တစ္ထည္တည္းကို ႏွစ္ေယာက္သားပူးကပ္ၿခဳံေနရတယ္။ေလကသာေသးတာ။မျဖစ္ပါဘူး။ေနာက္အေခါက္ေတဆို ေမာင္တစ္ေယာက္တည္း။တစ္ခုခုစီစဥ္ခိုင္းရဦးမယ္။

ႁပြတ္...ႁပြတ္စ္

ပါးႏွစ္ဖက္ကို အုပ္ကိုင္ၿပီး နမ္းလာတဲ့ေမာင္။

အစပိုင္းမွာ ညင္သာေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္း ၾကမ္းတမ္းလာတဲ့ သူ႕အနမ္းေတ။ေမးဖ်ားေတြ လည္ပင္းေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မျဖစ္ေတာ့။

"ေတာ္...ေတာ္ေတာ့ ေမာင္...ဟင္း"

"အင္း...ခေနလး"

"ဘာ...ဘာကို..မရ.အင္း..မရဘူးေနာ္ ေမာင္"

"နမ္း႐ုံေလးပဲ...မလုပၻဴး"

ေမာင့္ရဲ႕နမ္း႐ုံေလးက ၾကာရင္ တစ္ကိုယ္လုံးနံ႕ွေတာ့မယ္။လက္ေတကလည္း အျငိမ္မေနဘူး။အက်ႌထဲဝင္ၿပီး ပြတ္ေနျပန္ေသးတာ။

ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ဖမ္းဆြဲ အက်ႌထဲေရာက္ေနတဲ့ ေမာင့္လက္ကို အတင္းဆြဲထုတ္ၿပီးမွ ေမာင့္ခါးကိုဖက္ၿပီး လက္ေမာင္းေပၚေခါင္းအုံးလို႔ သူ႕ခါးကို တင္းေနေအာင္ဖက္ထားလိုက္ရသည္။ဒါမွ မလုပ္နိုင္ေတာ့မွာ။ဒါေတာင္ အျမင္ကတ္စရာရယ္သံကို ေခါင္းေပၚကေန ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။

♥♥♥

19.10.21

ပ်င္းစရာႀကီးမလား။မပ်င္းနဲ႕ေနာ္။ဒရမ္မာ ခပ္ျပင္းျပင္းေလးလည္း ပါဦးမွာ။