မနက္ ဆယ္နာရီ။စာသင္တာေတ စေနၿပီေၾကာင့္မလို႔ ကေလး ဆယ္ေယာက္ေလာက္ရိွေနတယ္။ေႏြေက်ာင္းပိတ္တုန္း စာႀကိဳသင္ထားတယ္ဆိုတာလည္း သခ်ၤာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာႏွစ္ဘာသာပဲ သင္ေပးရတာ။တစ္ပတ္မွာ ေျခာက္ရက္ေခၚၿပီး သံုးရက္ကိုတစ္ဘာသာစီရက္ခြဲၿပီး သင္ေပးလိုက္တယ္။တနဂၤေႏြတစ္ရက္ေတာ့ နား။အစက ႏွစ္ခ်ိန္ေခၚၿပီး အတန္းႏွစ္ခုသင္မလို႔စဥ္းစားေပမယ့္ မနက္ေရာ ညေနေရာဆို အသံေတနာၿပီး ေမာမွာစိုးလို႔ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႕စကားကိုနားေထာင္ေသာအားျဖင့္ ေလးတန္းတစ္တန္းတည္းကိုပဲ သင္လိုက္ေတာ့တာ။

ပထမေတာ့ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔ပဲ စခန္းသြားရမွာလို႔ ထင္ေပမယ့္ လာအပ္ၾကတာ ဆယ္ေယာက္ေတာင္ေက်ာ္သြားေသးတယ္။တစ္ေယာက္ငါးေထာင္ေလာက္ပဲ ေတာင္းရင္ေတာင္ တစ္လကို ငါးေသာင္းေလာက္ကပံုမွန္ရေနေတာ့ ေစ်းသည္ႀကီးရဲ႕ဝင္ေငြကို ထိစရာမလိုဘဲ စုထားလိုက္ရံုေပါ့။

"ခပ္သြက္သြက္ေလး တြက္ၾကမယ္ေဟ့... ဒါၿပီးရင္ လာျပ...မွန္တဲ့သူျပန္ခိုင္းမယ္"

"ဟုတ္ကဲ့ ၿပီးေတာ့မွာကိုႀကီးသုတ...အရက္ဆံုးၿပီးတဲ့သူဘာေပးမွာလဲဗ်"

လာၿပီ။ဒီအသံထြက္လာရင္ ဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားေ႐ွ႕ကမေရာက္တဲ့ ရန္ရန္ ဆိုတဲ့ကေလး။

"ဒီမွာဗ်ာ...ဒီခဲဖ်က္ေလးေပးမွာပါဗ်ာ...စကားမမ်ားဘဲ ျမန္ျမန္သာတြက္စမ္းပါ"

"ဟဟ...တစ္ပုဒ္ပဲက်န္ေတာ့တာ... က်ေနာ္ပထမဆံုးၿပီးေစရမယ္...ၾကည့္ထားလိုက္ကိုႀကီးသုတ"

အဲ့တစ္ပုဒ္ပဲက်န္ေတာ့တယ္ဆိုတာ ေျပာမေနဘဲ တြက္လိုက္ရင္ အေစာဆံုးၿပီးႏိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ ထည့္မေျပာေတာ့။ဒီေကာင္ အဲ့လိုခံရေပါင္းမ်ားလည္း မွတ္ကိုမမွတ္ဘူး။

"သမီးၿပီးၿပီကိုႀကီးသုတ...လာျပရမွာမလား"

"ေအ...လာခဲ့"

ဘယ့္ႏွယ့္ရိွစ ေမာင္ေလေပါေရ။

ငါမေျပာဘူးလားဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ေမာင္ေလေပါကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ယူၾကံဳးမရျဖစ္ေနတဲ့ပံုနဲ႔။လူပံုစံက ဝတုတ္တုတ္နဲ႔။သူ့ထက္အရင္ျပီးတဲ့သူေတလိုက္ျပီးမ်က္ေစာင္းထိုးရေအာင္လည္း ၿပီး​ေနျကတာ တစ္​ေယာက္တည္းလည္းမဟုတ္ေတာ့ပဲေလ။ကေလးေတဆိုေတာ့လည္း တန္ဖိုးႀကီးႀကီးမႀကီးႀကီး ဆုခ်တာေဟ့ ဆိုရင္ ရခ်င္တဲ့သူခ်ည္း။တစ္ခါတစ္ေလဆို ေဘာပင္လွလွေလးျဖစ္ျဖစ္ ပံုဆြဲတဲ့စာအုပ္ေလးေတပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပးဖို႔ ဝယ္ထားရတယ္။

"ကဲ တြက္ေနာ္...ေႏွာက္ခ်ီးျပာက်မွ ျပန္ခ်င္တာလား"

"က်ေနာ္အတြက္ကို သူဦးသြားတာေလ"

"မင္းကေလေပါေနတာကို...ဘယ္သူက မင္းလိုေလေပါေနလို႔လဲ ကိုယ့္ဘာသာတြက္ေနၾကလို႔ၿပီးေနၾကၿပီေလ...ၾကည့္စမ္း မၿပီးေသးတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္က်န္လဲလို႔"

ေျပာလိုက္မွ ျပာျပာသလဲ ကုန္းတြက္ေနတယ္။အေစာဆံုးၿပီးမယ္ထင္လို႔ ေလလိႈင္းေနတုန္း က်န္တဲ့သူေတက တြက္လို႔ၿပီးေနၾကၿပီ။မၿပီးေသးတာဆိုလို႔ သူအပါအဝင္ သံုးေယာက္တည္း။က်န္တဲ့ကိုးေယာက္က စာျပဖို႔ တန္းစီေနၿပီ။တကယ့္ေကာင္။

"ကဲဗ်ာ...ၿပီးသြားတဲ့သူက စာအုပ္ေလးေတသိမ္းၿပီး ျပန္လို႔ရပါၿပီ"

ေရး

"ဟိုသံုးေကာင္ မွားရင္ ျပန္တြက္ရမယ္ေနာ္...ပ်ာပ်ာပ်ာပ်ာနဲ႔ မတြက္ခဲ့နဲ႔"

"ဟုတ္"

ျပန္ကိုမေျဖႏိုင္ဘူး။ကုန္းတြက္ေန႐ွာတာ။ရယ္လည္းရယ္ရသား ကေလးေတနဲ႔ ေနရတာ။

ၿပီးခ်င္ေဇာနဲ႔ တြက္လိုက္လို႔မွားေနရင္ ျပန္တြက္ေနရတာႏွင့္ ပိုၾကာေနမယ္။တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္စစ္ေပးေနတာ တန္းစီေနတဲ့သူေတအကုန္ၿပီးသြားေတာ့ က်န္တဲ့သံုးေယာက္လည္း ၿပီးသြားၾက႐ွာပါတယ္။

"သံေခ်ာင္းနဲ႔ လံုးလံုးကေတာ့ နဂိုထဲကေႏွးလို႔ ထားပါ...မင္းကေလ ျမန္ရဲ႕သားနဲ႔...ေလေပါလို႔ကို ဘိတ္ခ်ီးမွၿပီးတာသိလား"

"ေနာက္ခါ ပထမဆံုးၿပီးေစရမယ္...ၾကည့္ထား..ဟြန္႔"

အံမယ္ အံမယ္။ၾကည့္ရေသးတာေပါ့။ေမာင္ေလေပါတို႔ စကားမေပါမယ့္ေန႔ အေနာက္ဘက္က ေနထြက္မယ့္ေန႔ပဲ။

♥♥♥

"အား....ေညာင္းလိုက္တာ ဘာလိုလိုနဲ႔"

အကုန္ျပန္သြားၾကၿပီးေတာ့ ဆယ္နာရီေတာင္ခြဲေနၿပီ။ထိုင္ၿပီးငံု႔ေနရတာၾကာသြားေတာ့ ေက်ာေတခါးေတေအာင့္ၿပီး ဂုတ္ေတခိုင္ခ်င္တယ္။ခါးေတဘာေတလွည့္ပစ္ၿပီး ဂုတ္ေတကိုပါ တျဗဳတ္ျဗဳတ္ျမည္ေအာင္ လွည့္ပစ္ရတယ္။ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ထမင္းစားၿပီး အိပ္လိုက္ဦးမည္။ဘာအလုပ္မွလည္းမရိွ။ျခံထဲ ခူးစရာေတလည္း ကုန္ၿပီ။

"ညေနက်ရင္ ေမာင္မ်ားျပန္ေရာက္လာမလား"

ကိုယ့္ကိုကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေရရြတ္ေနရင္း ေရခ်ိဳးဖို႔ ေရငင္ေနလိုက္တယ္။ေမာင္က အခုေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အရင္လို တစ္ပတ္ကို ႏွစ္ခါသြားတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။အရင္ကထက္ပိုသယ္ၿပီး မကုန္မခ်င္းေရာင္းခဲ့တာလို႔ေတာ့ေျပာတာပဲ။တစ္ခါတစ္ေလဆို ငါးရက္ေလာက္ေနမွ ျပန္ခဲ့တတ္တယ္။ေစ်းေရာင္းမေကာင္းတဲ့အခါေတာ့လည္း ၾကာမွာကိုး။

*ဖုန္းေခၚလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား

*လမ္းမွာေရာက္ေနရင္ ခက္ပါတယ္ေလ

*မျပန္ခဲ့ေသးဘူးဆိုရင္လည္း ခ်န္ထားခဲ့ၿပီး ျပန္ခဲ့ေတာ့လို႔ေျပာရမလား

*မျဖစ္ေသးပါဘူး

အခုေတာ့ သိပ္မပ်င္းရေတာ့ဘူး။အရင္ကေတာ့ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းက်န္က်န္ေနခဲ့ေတာ့ ပ်င္းတယ္။ေမာင္ကလည္း ခရီးပန္းတယ္ဆိုၿပီး မေခၚဘူးေလ။အခုေတာ့ ကေလးေတလည္း စာသင္ေပးရင္းနဲ႔ သူတို႔ပဲ အေဖာ္လုပ္ေနေတာ့ နည္းနည္းအဆင္ေျပတယ္။

ေရမိုးခ်ိဳး ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ဆယ့္ႏွစ္နာရီထိုးသြားၿပီ။အိပ္ယာထဲ လွဲၿပီး ဖုန္းသံုးေနလိုက္တယ္။လိုင္းဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း စာကဝင္လာတယ္။ေမာင့္သူငယ္ခ်င္း ထြဋ္ေခါင္ဆီက။

💌 ဟိုေကာင္ျပန္ေရာက္ၿပီလား အစ္ကို 💌

💌 မေရာက္ေသးဘူး ညီေလးေရ...ဒီေန႔ညေနေတာ့ ေရာက္မလားလို႔ 💌

💌 အာ့ဆို ညေနက် က်ေနာ္လာခဲ့ဦးမယ္ဗ်...သူျပန္ေရာက္မယ့္အခ်ိန္ေလာက္ကို 💌

💌 လာခဲ့ေလ ေရာက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သံုးခြဲေလးနာရီေလာက္ဆိုေရာက္တယ္ 💌

💌 ok 💌

ျပန္ေရာက္လာရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲ။လြမ္းလာၿပီ။ေမာင္ဟာ တအားဆိုးတာပဲ။တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့ရင္ လြမ္းေနမွာမွန္းသိရဲ႕သားနဲ႔ အၾကာႀကီးေတပဲ ေနခဲ့တယ္။ေမာင္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဒီတစ္ခါ အၾကာႀကီးေနေအာင္ ကပ္ေနပစ္လိုက္ဦးမယ္။

♥♥♥

ပြမ္ ပြမ္ ပြမ္

တေရးတေမာအိပ္လိုက္တာေပမယ့္ ႏိုးလိုက္အိပ္လိုက္နဲ႔ ႏွစ္ေရးသံုးေရးေလာက္ရၿပီး အိပ္လို႔ေကာင္းေနတုန္း ကားဟြန္းသံလိုလိုၾကားလိုက္ရေတာ့ လူက ဖ်တ္ခနဲ။ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းျမည္ေအာင္ ဆင္းခဲ့ၿပီး ေမာင့္ဆီ အေျပးသြားကာ ဖက္ထားပစ္လိုက္သည္။ဟုတ္တယ္။ေမာင္က လြမ္းရေအာင္ သိပ္လုပ္တာကို။

ရႊတ္

"ဖယ္ဦးေလ ေရခ်ိဳးရဦးမယ္ ကိုကိုရဲ႕"

"ခနေလးပဲကို ေမာင္ကလည္း"

"ကဲပါဗ်ာ...ဖယ္ပါဦး"

ဖက္ထားတာကိုေတာင္ အတင္းဆြဲခြာၿပီး အိမ္ေပၚတက္သြားၿပီ။ဒီမွာလြမ္းေနလို႔ပါဆို။ေမာင္ဟာ ဆိုးဆိုးလာတယ္။ေနေပါ့။ေနႏိုင္ေအာင္ ေနလိုက္ရံုေပါ့။

♥♥♥

ေလးနာရီခြဲေလာက္က်ေတာ့ ထြဋ္ေခါင္ေရာက္လာတယ္။အခုထိသူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ျဖစ္ေသးဘူး။တမင္မဆိုင္ဘဲေနတယ္ဆိုတာ သတိေရာထားမိရဲ႕လားမသိဘူး။ေရခ်ိဳးၿပီးကတည္းက ေလွကားထစ္မွာထိုင္ၿပီး ဖုန္းသံုးေနတာ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔။အဲ့မ်က္ႏွာႀကီး ေျပးကုတ္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား ေတြးမိေပမယ့္ အလုပ္ကအျပန္ပင္ပန္းလာတဲ့ မ်က္ႏွာကိုေထာက္ၿပီး ေအာင့္ထားလိုက္ရတယ္။ဒီမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို သတိေတာင္ခါးမိပံုကိုမရဘူး။

"မင္းက အဲ့မွာဘာလုပ္ေနတာလဲ"

"မ်က္စိမပါလို႔လား"

"ပါတယ္...ကန္႔လန္႔ျဖစ္ေနလို႔ေျပာတာ"

"ေဟ်ာင့္ေဟ်ာင့္...ဒီမွာလာထိုင္...မင္းကို ေလွကားထစ္မွာမထားဘူး စိတ္ခ်"

အိမ္ေပၚကိုမေခၚေတာ့ဘဲ အိမ္ေအာက္မွာဘဲ ႐ိုက္ထားတဲ့ စားပြဲတန္းလ်ားကို ေခၚတယ္။ဒင္းအိမ္ေပၚေခၚေတာ့ ဘာျဖစ္မွာမို႔လို႔လဲ။

"ေဟ်ာင့္...မင္း အခုတေလာဘာေတလုပ္ေနတာလဲ"

"ဟမ္...ငါဘာလုပ္လို႔လဲ"

ျပန္ေျဖတာ ဖုန္းၾကည့္ၿပီး စာ႐ိုက္မပ်က္ဘူး။

"အဲ့ဖုန္းကို ခနေလးေတာင္ခ်ထားလို႔မရဘူးလား...အဲ့ေလာက္ေတာင္အေရးႀကီးေနၿပီလား"

မ်က္လံုးတည့္တည့္ကို အဓိပၸါယ္ပါပါ ၾကည့္ေပးလိုက္တယ္။မင္းနားလည္မွာပါ။ပါးစပ္က ေျပာစရာမလိုဘဲ ဒီအၾကည့္ေတနဲ႔တင္ မင္းနားလည္သြားရင္ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္။

ေျပာလိုက္မွ ဖုန္းကိုလက္ကခ်တယ္။

"မင္း ဘာေျပာခ်င္တာလဲ"

"ငါေျပာခ်င္တာ မင္းသိပါတယ္...မင္းလုပ္ေနတာေတက နားေတ မ်က္လံုးေတၾကားထဲမွာဆိုတာေတာ့ မင္းဦးေႏွာက္က သိေသးတယ္မလား"

"ေျပာခ်င္တာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာ ေဟ်ာင့္....ေကြ႔ဝိုက္မေနနဲ႔"

ေလွကားခံုကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခြၽတ္ထားတဲ့ ဖိနပ္တစ္ရံ။

"အေပၚမွာ အစ္ကိုရိွ္တယ္မလား"

"ရိွတယ္...ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"သူၾကားခ်င္ၾကား...ငါေျပာလိုက္လို႔ရလား"

"မရ...မရဘူး...ငါတို႔ ရြာထိပ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ သြားရေအာင္"

*အဟက္...ေယာက္်ားမပီသတဲ့ေကာင္

မွတ္ထား သူငယ္ခ်င္း။မဟုတ္တာ မမွန္တာလုပ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ေအးလက္ေအး လိပ္ျပာသန္႔သန္႔နဲ႔ ေနလို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ဒီကိစၥမွာေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ငါဝင္ပါမွာ။လူစစ္စစ္ကေန ဂ်ိဳေပါက္မလာခင္ ဆံုးမသင့္ဆံုးမရဦးမွာပဲ။

♥♥♥

27.10.21

ဖတ္ရတာ အဆင္ေရာေျပၾကရဲ႕လား။အဆက္အစပ္မရိွႀကီးမ်ား ျဖစ္ေနၾကၿပီလား။