Zawgyi

"ေမာင္...ေမာင့္...မြ"

"ေမာင္ေရး...ေတာ္ေတာ္ အိပ္ေရးငတ္ေနတာလား"

အိမ္မက္လိုလို တကယ္လိုလိုနဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚ တရြရြနဲ႔ တစ္ခုခုနဲ႔ လာပြတ္ေနသလို။အိပ္ခ်င္စိတ္က ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို လႊမ္းမိုးေနလို႔ အိမ္မက္လား တကယ္လား မခြဲျခားႏိုင္ေသးဘူး။နားနား ကပ္ေျပာေနတဲ့ အသံက အိမ္မက္နဲ႔မတူဘဲ တကယ္ႀကီး အျပင္မွာေျပာေနတဲ့အတိုင္း။

အင္း.....။

"လွည့္စမ္းပါ...ဒီအခြက္ႀကီးကို "

အာ......။တစ္ဖက္လွည့္လိုက္တဲ့ မ်က္ႏွာကို ေမးကကိုင္ၿပီး ဆတ္ကနဲ ဆြဲလွည့္ပစ္လိုက္ပါေသာအခါ အိမ္မက္ကမာၻထဲမွ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ထြက္လာခဲ့ရေလသည္။ေမွးက်ဥ္းေနတဲ့ မ်က္လံုးေတပါ ႐ုတ္တရက္ ျပဴးက်ယ္လာရေတာ့တယ္။

"ကိုကို..."

ဖတ္

နာတယ္။ကိုယ့္ပါးကိုယ္ ျပန္႐ိုက္ၾကည့္လိုက္တာ နာတယ္ဆိုေတာ့

"တကယ္ႀကီး...တကယ္ႀကီးကုိကိုေပါ့...ကိုကိုက်ေနာ့ဆီျပန္လာတာလား..ဟုတ္လား"

"ဘယ္လိုထင္လို႔လည္း.."

ပက္လက္လွန္ၿပီး ဖုန္းႀကီးရင္ဘတ္ေပၚတင္အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူ။တကယ္ဆိုရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသင့္လို႔လားေနာ္။

အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူ႔ေဘးနား ကိုယ္ပါလွဲခ်ၿပီး တံေတာင္နဲ႔ ေထာက္ၿပီး လက္ေပၚေခါင္းတင္လို႔ ၾကည့္ေနတာေတာင္အၾကာႀကီး ႏိုးမလာဘူး။

"ဟမ္လို႔...ဟမ္လို႔...ဘယ္လိုထင္လို႔လည္းလို႔"

ႏွာေခါင္းႏွစ္ေပါက္ကို လက္နဲ႔ ဖိညစ္ၿပီး လက္ကိုပါယမ္းလိုက္ေတာ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာကပါ ဘယ္ညာလွည့္လို႔။

"အေသသတ္ေနတာလား...ဟုတ္လား...ဟင္"

"အား....လႊတ္ ဖယ္စမ္းပါ"

"မလႊတ္ႏိုင္ပါဘူး...လြမ္းလို႔ဖက္ထားတာကို..."

ဖတ္

မပါတဲ့ အားနဲ႔ ႐ိုက္မွေတာ့ ထြက္လာတဲ့ အသံက ' ဖတ္ ' ေပါ့ေလ။

"ေနပါဦး ႏွာေခါင္းပိတ္လိုက္..ပါး႐ိုက္လိုက္နဲ႔ေနာ္..."

လက္ႏွစ္ဖက္ကိုပါ ဆြဲခ်ဳပ္လို႔ ေျခေထာက္ေတကိုပါ သူ႔ေျခေထာက္ေတနဲ႔ ခြဖက္ၿပီး ခ်ဳပ္ထားတာ။

"မတည့္လို႔"

"ဟား ဟား ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ...အသည္းယားစရာေလး...အာ"

"သြား မ်က္ႏွာသြားသစ္ေခ်...ရြံစရာႀကီးနဲ႔"

"တစ္ခါတည္း..."

"မရပါဘူး...သြား မ်က္ႏွာမသစ္ဘဲ လာကိုမထိနဲ႔ သြား"

"ဟင္း...."

ဘုန္း

"သြား...မင္းနဲ႔ ႐ွင္းစရာေတ အမ်ားႀကီးရိွေသးတယ္"

သူ႔အျပစ္နဲ႔ သူမလို႔ ႐ုတ္တရက္ မ်က္ႏွာေလးငယ္သြားၿပီး လႊတ္ေပးလာတယ္။ဒီကျဖင့္ သူ႔ဆီေတာင္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီကို ။

"အင္းပါဗ်ာ..."

ရယ္လည္းရယ္ခ်င္တယ္။ မ်က္ႏွာငယ္နဲ႔ ထထြက္သြားပံုက ေနာက္ကေန ဖင္ကို ပိတ္ကန္ပစ္ခ်င္စရာ။စိတ္ထဲအတိုင္း အျပင္မွာလုပ္ပစ္လိုက္ရင္ေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းဦးမယ္။

ေမာင္ထသြားမွ အိပ္ယာခင္းေစာင္ေရာ ျခံဳတဲ့ ေစာင္တစ္ထည္ေရာကို ေခါက္ၿပီး ေခါင္းအံုးေပၚတင္ေပးထားလိုက္တယ္။ေဘးက ေသတၱာေပၚမွာက ေနာက္ထပ္ ေခါင္းအံုးတစ္လံုးနဲ႔ ေစာင္တစ္ထည္ တင္ထားတယ္။ခန တာ ပိုင္႐ွင္မဲ့သြားတဲ့ ေခါင္းအံုးနဲ႔ ေစာင္ေလး။

ေရတြင္းက ေရခြက္နဲ႔ ကန္ေဘာင္နဲ႔ ခတ္မိတဲ့ အသံေတထြက္လာေတာ့ အျပင္လွမ္းထြက္လာလိုက္တယ္။

ဟင္း....။

ေရအိုးထဲမွာလည္း ေရက ခမ္းလုလု။​ေသာက္ေတာင္ေသာက္ျဖစ္သလား မသိ။တစ္ေယာက္တည္းဆိုၿပီး ျဖစ္သလိုကို ေနေနတာပဲ။မခပ္ေပးပါဘူး။ေရေလး ဘာေလး ခပ္ဦးလို႔ ေျပာလိုက္မွာေပါ့။သူခပ္ပါေစ။

ဘုရားအိုးစဥ္ က ေတာ့ စိုစိုေျပေျပရိွလို႔ေတာ္ေသးတယ္။ပန္းေတာ့လဲတယ္ထင္တယ္။ကိုယ္တိုင္လဲသလား အေမတို႔ လာလဲေပးလားေတာ့ မသိ။

"က်ေနာ္ေရာက္ၿပီ"

တစ္အိမ္လံုးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတုန္း အေနာက္နားကေန ထြက္လာတဲ့ အသံတိုးတိုး။

"ေအာက္မွာသြားထိုင္ရေအာင္"

ေ႐ွ႕ကေန ဦးေအာင္ဆင္းခဲ့လိုက္ေတာ့ ေနာက္ကေန တိတ္တိတ္ေလး လိုက္လာ႐ွာတယ္။ေၾကာက္မ်ားေၾကာက္ေနသလားေလ။

"ထိုင္ပါဦး"

"အင္း...ကိုကိုထမ..."

"ေနဦး...မေျပာနဲ႔ဦး"

"အင္းပါ"

တန္းလ်ားမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ကိုကိုက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ထိုင္ေနရာကေန ထလာတယ္။ဘာမ်ားလုပ္ဖို႔လဲ လို႔ ေတြးလိုက္မိေပမယ့္ မထင္မွတ္ထားတာကို ကိုကိုကလုပ္ခ်လိုက္တယ္။

"ကိုကို..."

မထင္မွတ္ထားတာ ဆိုသည္မွာ ကိုကိုက ေနာက္ဘက္ကမွ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ေပၚကေန လက္တင္ျပီး သိုင္းဖက္လိုက္တာ။ၿပီးေတာ့ ဘယ္ဘက္ပုခံုးေပၚမွာ ေမးတင္လာတာပဲ။

"ဒီတစ္ခါလည္း ငါေမာင့္ကို ယံုလိုက္မိျပန္ၿပီ"

"ကိုကို ရာ...ေက်းဇူးပါ တကယ္ေက်းဇူးပါ...က်ေနာ္ ဒီတစ္သက္ မဟုတ္ဘူး ေနာက္ဘဝေတေရာ...ကိုကိုကို႔ သစၥာေဖာက္မယ့္အလုပ္မ်ိဳး မလုပ္ေတာ့ဘူး...ဘယ္ေတာ့မွ"

"ေမာင္က လုပ္ၿပီးၿပီကို..."

"ကိုကို က်ေနာ္ကို ႀကိဳက္တဲ့ အျပစ္ေပး...ေနာ္...က်ေနာ္အဲ့အမွားအတြက္လည္း ေနာင္တေတ ရေနၿပီ...ေနာ္ ကိုကိုႀကိဳက္သလိုလုပ္...ကိုကိုေက်နပ္ေအာင္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ...ဟင္"

"ငါေက်နပ္ေအာင္လား...အင္း...အခုေတာ့ အေႂကြးမွတ္ထားလိုက္..ငါလိုရင္ ေျပာမယ္ အဲ့ခါက်ရင္သာ ေမာင္က လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႔ျပင္ထား"

"အင္းပါ...ကိုကို႔သေဘာ..."

"အာ့ နာတယ္ဗ်"

နာတယ္ဆိုတာ သူပုခံုးႀကီးကို ကိုက္လို႔။သာသာယာယာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ကိုယ့္လက္စကိုယ္သိတယ္။သြားရာအကြင္းလိုက္ႀကီးက ေနာက္ေန႔သြားဆိပ္တက္မွာေသခ်ာတယ္။

"အခုမွ ငါ့သေဘာ...အဲ့တုန္းကတည္းက ငါ့သေဘာေနပါလား"

"အင္း က်ေနာ္မွားခဲ့တာ...အခုကေနစၿပီး ကိုကို႔သေဘာပဲ ေနေတာ့မွာပါဗ်"

"ငါယံုသင့္လား"

"အင္း..ယံုလိုက္...လာ ဒီကို "

ေဘးနားမွာ လာထိုင္ဖို႔ေခၚေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ အနားေရာက္လာၿပီး ဝင္ထိုင္လာတယ္။အနားေရာက္လာတဲ့ ကိုယ္ေလးကို ဆြဲေပြ႔လိုက္ေတာ့ မေပါ့ဘူးဗ်။ေလးတယ္။

"ေဟ့ ေဟ့ သူမ်ားေတ ျမင္ကုန္မယ္ေနာ္"

"ကိုကို ဝိတ္တက္လာသလိုပဲ...ေလးတယ္ေနာ္"

"ဟုတ္တယ္ေလ...စိတ္အရမ္းခ်မ္းသာတာကိုး"

လုပ္ၿပီ။ရြဲ႔ေျပာၿပီ။တကယ္က ဝိတ္တက္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ေယာက္်ားေလးပါဆို မိန္းကေလးေတလိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ခပ္ပိန္ပိန္ သြယ္သြယ္ ဆိုေပမယ့္ ကိုကိုက ခနၶာကိုယ္ေသးတဲ့ထဲ မပါ။အရပ္လည္း ႐ွည္တယ္။ဒါေပမယ့္ အရပ္ေရာ ခနၶာကိုယ္ေရာ က်ေနာ္ကိုေတာ့ မမွီဘူးေပါ့ေလ။

ကေလးေတထိုင္သလို ထိုင္ခိုင္းထားေတာ့ အရြယ္အစား မတိမ္းမယိမ္းလူႏွစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ထင္တယ္။ခါးေပၚ တင္းေနေအာင္ ဖက္ထားလိုက္ေတာ့ ေပါင္ေပၚထိုင္ေနတဲ့ ကိုယ္ေလးက အနီးဆံုးမွာ။ေခါင္းတစ္လံုးစာေလာက္ ပိုျမင့္ေနလို႔ အေပၚေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ျပံဳးၾကည့္ေနတဲ့ ကိုကို။ဆံပင္ က အရင္က ခပ္အုပ္အုပ္ကေန အခုက် ႐ွည္ေနၿပီ။ခပ္႐ွည္႐ွည္ဆံပင္ကို အလယ္ကေန ခြဲထားတယ္။က်ေနတဲ့ ဆံပင္စေတက နားနားမွာ အေနာက္ဘက္နား ဘက္ကို ခပ္ေကြးေကြး။ကိုကိုက ဆံပင္႐ွည္နဲ႔လည္း ပိုၾကည့္ေကာင္းေနျပန္ေရာ။

"နမ္းခ်င္တယ္"

"ငါတို႔ဘယ္ေနရာမွာ ရိွေနတာလဲ ၾကည့္လိုက္ဦး"

"ဘာျဖစ္လဲ...က်ေနာ္တို႔က လင္မယားေတဟာကို...လူတိုင္းသိေနတာပဲ"

"သိသာသိေစ..မ..."

ႁပြတ္စ္

နမ္းလိုက္ၿပီ။ကိုယ့္ေယာက္်ား ကိုယ္နမ္းတာ ဘာျဖစ္တုန္း။ဘယ္သူၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္သူျမင္ျမင္ေပါ့။

ၾကည့္ေသာသူ ျမင္၏။

ျမင္ေသာသူ ႏွစ္ခါၾကည့္၏။

ျပေသာသူ ကုသိုလ္ရ၏။တဲ့ မဟုတ္ဘူးလား။

အဟင္း...

ဘာတဲ့လဲ ဒါ။ျပံဳးစိစိနဲ႔။

ျပံဳးစိစိနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ သူကို ထပ္နမ္းမိေတာ့ အလိုက္သင့္ ျပန္နမ္းေနတာ။ဒါဆို ခုနက သူမ်ားျမင္လိုက္မယ္ဆိုတာေတ မေတြးေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ေလ။သေဘာက်စြာ ပိုတိုးလို႔ စုပ္ယူငံုေထြးမိေတာ့လည္း ေက်နပ္စြာပဲ အေပးအယူမ်ွလို႔။အသံေတ ပါထြက္လို႔လာလည္း မရပ္ၾကေသးဘူး။

အဟမ္း!

ခ်ိဳတယ္။လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႔ ဒီႏႈတ္ခမ္းေလးက ခ်ိဳတယ္။

အဟမ္း! အဟမ္း!

ဒီခ်ိဳျမျမ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လြမ္းေနရတာ။အလြမ္းေတကို ေဖာ္ျပရင္းနဲ႔ပဲ အေတာမသတ္ႏိုင္ၾကဘူး။

"ဟိတ္ေကာင္ေတြ! "

😬😬

♥♥♥

5.11.21

သေဘာက်ေသးရဲ႕လားေနာ္။

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Unicode

"မောင်...မောင့်...မြ"

"မောင်ရေး...တော်တော် အိပ်ရေးငတ်နေတာလား"

အိမ္မက္လိုလို တကယ်လိုလိုနဲ့ မျက်နှာပေါ် တရွရွနဲ့ တစ်ခုခုနဲ့ လာပွတ်နေသလို။အိပ်ချင်စိတ်က တော်တော်ကြီးကို လွှမ်းမိုးနေလို့ အိမ္မက္လား တကယ္လား မခွဲခြားနိုင်သေးဘူး။နားနား ကပ်ပြောနေတဲ့ အသံက အိမ်မက်နဲ့မတူဘဲ တကယ်ကြီး အပြင်မှာပြောနေတဲ့အတိုင်း။

အင်း.....။

"လှည့်စမ်းပါ...ဒီအခွက်ကြီးကို "

အာ......။တစ်ဖက်လှည့်လိုက်တဲ့ မျက်နှာကို မေးကကိုင်ပြီး ဆတ္ကနဲ ဆွဲလှည့်ပစ်လိုက်ပါသောအခါ အိမ်မက်ကမ္ဘာထဲမှ လုံးလုံးလျားလျား ထွက်လာခဲ့ရလေသည်။မှေးကျဉ်းနေတဲ့ မျက်လုံးတေပါ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်လာရတော့တယ်။

"ကိုကို..."

ဖတ်

နာတယ်။ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်ကြည့်လိုက်တာ နာတယ်ဆိုတော့

"တကယ်ကြီး...တကယ်ကြီးကိုကိုပေါ့...ကိုကိုကျနော့ဆီပြန်လာတာလား..ဟုတ္လား"

"ဘယ်လိုထင်လို့လည်း.."

ပက်လက်လှန်ပြီး ဖုန်းကြီးရင်ဘတ်ပေါ်တင်အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူ။တကယ်ဆိုရင် အိပ်ပျော်နေသင့်လို့လားနော်။

အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူ့ဘေးနား ကိုယ်ပါလှဲချပြီး တံတောင်နဲ့ ထောက်ပြီး လက်ပေါ်ခေါင်းတင်လို့ ကြည့်နေတာတောင်အကြာကြီး နိုးမလာဘူး။

"ဟမ်လို့...ဟမ်လို့...ဘယ်လိုထင်လို့လည်းလို့"

နှာခေါင်းနှစ်ပေါက်ကို လက်နဲ့ ဖိညစ်ပြီး လက်ကိုပါယမ်းလိုက်တော့ မောင့်မျက်နှာကပါ ဘယ်ညာလှည့်လို့။

"အသေသတ်နေတာလား...ဟုတ္လား...ဟင်"

"အား....လွှတ် ဖယ်စမ်းပါ"

"မလွှတ်နိုင်ပါဘူး...လွမ်းလို့ဖက်ထားတာကို..."

ဖတ်

မပါတဲ့ အားနဲ့ ရိုက်မှတော့ ထြက္လာတဲ့ အသံက ' ဖတ် ' ပေါ့လေ။

"နေပါဦး နှာခေါင်းပိတ်လိုက်..ပါးရိုက်လိုက်နဲ့နော်..."

လက်နှစ်ဖက်ကိုပါ ဆွဲချုပ်လို့ ခြေထောက်တေကိုပါ သူ့ခြေထောက်တေနဲ့ ခွဖက်ပြီး ချုပ်ထားတာ။

"မတည့်လို့"

"ဟား ဟား ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ...အသည်းယားစရာလေး...အာ"

"သြား မျက်နှာသွားသစ်ချေ...ရွံစရာကြီးနဲ့"

"တစ်ခါတည်း..."

"မရပါဘူး...သြား မျက်နှာမသစ်ဘဲ လာကိုမထိနဲ့ သြား"

"ဟင်း...."

ဘုန်း

"သြား...မင်းနဲ့ ရှင်းစရာတေ အများကြီးရှိသေးတယ်"

သူ့အပြစ်နဲ့ သူမလို့ ရုတ်တရက် မျက်နှာလေးငယ်သွားပြီး လွှတ်ပေးလာတယ်။ဒီကဖြင့် သူ့ဆီတောင် ရောက်လာခဲ့ပြီကို ။

"အင်းပါဗျာ..."

ရယ်လည်းရယ်ချင်တယ်။ မျက်နှာငယ်နဲ့ ထထွက်သွားပုံက နောက်ကနေ ဖင်ကို ပိတ်ကန်ပစ်ချင်စရာ။စိတ်ထဲအတိုင်း အပြင်မှာလုပ်ပစ်လိုက်ရင်တော့ ကြည့်ကောင်းဦးမယ်။

မောင်ထသွားမှ အိပ်ယာခင်းစောင်ရော ခြုံတဲ့ စောင်တစ်ထည်ရောကို ခေါက်ပြီး ခေါင်းအုံးပေါ်တင်ပေးထားလိုက်တယ်။ဘေးက သေတ္တာပေါ်မှာက နောက်ထပ် ခေါင်းအုံးတစ်လုံးနဲ့ စောင်တစ်ထည် တင်ထားတယ်။ခန တာ ပိုင်ရှင်မဲ့သွားတဲ့ ခေါင်းအုံးနဲ့ စောင်လေး။

ရေတွင်းက ရေခွက်နဲ့ ကန်ဘောင်နဲ့ ခတ်မိတဲ့ အသံတေထွက်လာတော့ အပြင်လှမ်းထွက်လာလိုက်တယ်။

ဟင်း....။

ရေအိုးထဲမှာလည်း ရေက ခမ်းလုလု။သောက်တောင်သောက်ဖြစ်သလား မသိ။တစ်ယောက်တည်းဆိုပြီး ဖြစ်သလိုကို နေနေတာပဲ။မခပ်ပေးပါဘူး။ရေလေး ဘာလေး ခပ်ဦးလို့ ပြောလိုက်မှာပေါ့။သူခပ်ပါစေ။

ဘုရားအိုးစဉ် က တော့ စိုစိုပြေပြေရှိလို့တော်သေးတယ်။ပန်းတော့လဲတယ်ထင်တယ်။ကိုယ်တိုင်လဲသလား အမေတို့ လာလဲပေးလားတော့ မသိ။

"ကျနော်ရောက်ပြီ"

တစ်အိမ်လုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေတုန်း အေနာက္နားကေန ထြက္လာတဲ့ အသံတိုးတိုး။

"အောက်မှာသွားထိုင်ရအောင်"

ရှေ့ကနေ ဦးအောင်ဆင်းခဲ့လိုက်တော့ နောက်ကနေ တိတ်တိတ်လေး လိုက်လာရှာတယ်။ကြောက်များကြောက်နေသလားလေ။

"ထိုင်ပါဦး"

"အင်း...ကိုကိုထမ..."

"နေဦး...မပြောနဲ့ဦး"

"အင်းပါ"

တန်းလျားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ကိုကိုက မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေရာကနေ ထလာတယ်။ဘာများလုပ်ဖို့လဲ လို့ တွေးလိုက်မိပေမယ့် မထင်မှတ်ထားတာကို ကိုကိုကလုပ်ချလိုက်တယ်။

"ကိုကို..."

မထင်မှတ်ထားတာ ဆိုသည်မှာ ကိုကိုက နောက်ဘက်ကမှ ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်ကနေ လက်တင်ပြီး သိုင်းဖက်လိုက်တာ။ပြီးတော့ ဘယ်ဘက်ပုခုံးပေါ်မှာ မေးတင်လာတာပဲ။

"ဒီတစ်ခါလည်း ငါမောင့်ကို ယုံလိုက်မိပြန်ပြီ"

"ကိုကို ရာ...ကျေးဇူးပါ တကယ်ကျေးဇူးပါ...ကျနော် ဒီတစ်သက် မဟုတ္ဘူး နောက်ဘဝတေရော...ကိုကိုကို့ သစ္စာဖောက်မယ့်အလုပ်မျိုး မလုပ်တော့ဘူး...ဘယ်တော့မှ"

"မောင်က လုပ်ပြီးပြီကို..."

"ကိုကို ကျနော်ကို ကြိုက်တဲ့ အပြစ်ပေး...နော်...ကျနော်အဲ့အမှားအတွက်လည်း နောင်တတေ ရနေပြီ...နော် ကိုကိုကြိုက်သလိုလုပ်...ကိုကိုကျေနပ်အောင် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ...ဟင်"

"ငါကျေနပ်အောင်လား...အင်း...အခုတော့ အကြွေးမှတ်ထားလိုက်..ငါလိုရင် ပြောမယ် အဲ့ခါကျရင်သာ မောင်က လုပ်ပေးနိုင်ဖို့ပြင်ထား"

"အင်းပါ...ကိုကို့သဘော..."

"အာ့ နာတယ္ဗ်"

နာတယ္ဆိုတာ သူပုခုံးကြီးကို ကိုက်လို့။သာသာယာယာ မဟုတ်ဘူးနော်။ကိုယ့်လက်စကိုယ်သိတယ်။သွားရာအကွင်းလိုက်ကြီးက နောက်နေ့သွားဆိပ်တက်မှာသေချာတယ်။

"အခုမွ ငါ့သေဘာ...အဲ့တုန်းကတည်းက ငါ့သဘောနေပါလား"

"အင်း ကျနော်မှားခဲ့တာ...အခုကနေစပြီး ကိုကို့သဘောပဲ နေတော့မှာပါဗျ"

"ငါယုံသင့်လား"

"အင်း..ယုံလိုက်...လာ ဒီကို "

ဘေးနားမှာ လာထိုင်ဖို့ခေါ်တော့ ချက်ချင်းပဲ အနားရောက်လာပြီး ဝင်ထိုင်လာတယ်။အနားရောက်လာတဲ့ ကိုယ်လေးကို ဆွဲပွေ့လိုက်တော့ မပေါ့ဘူးဗျ။လေးတယ်။

"ဟေ့ ဟေ့ သူများတေ မြင်ကုန်မယ်နော်"

"ကိုကို ဝိတ္တက္လာသလိုပဲ...လေးတယ်နော်"

"ဟုတ်တယ်လေ...စိတ်အရမ်းချမ်းသာတာကိုး"

လုပ်ပြီ။ရွဲ့ပြောပြီ။တကယ်က ဝိတ္တက္လာတာ မဟုတ်ဘူး။ယောက်ျားလေးပါဆို မိန်းကလေးတေလိုတော့ ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ခပ်ပိန်ပိန် သွယ်သွယ် ဆိုပေမယ့် ကိုကိုက ခန္ဓာကိုယ်သေးတဲ့ထဲ မပါ။အရပ်လည်း ရှည်တယ်။ဒါပေမယ့် အရပ်ရော ခန္ဓာကိုယ်ရော ကျနော်ကိုတော့ မမှီဘူးပေါ့လေ။

ကလေးတေထိုင်သလို ထိုင်ခိုင်းထားတော့ အရွယ်အစား မတိမ်းမယိမ်းလူနှစ်ယောက်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ရယ်ချင်စရာဖြစ်နေလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ခါးပေါ် တင်းနေအောင် ဖက်ထားလိုက်တော့ ပေါင်ပေါ်ထိုင်နေတဲ့ ကိုယ်လေးက အနီးဆုံးမှာ။ခေါင်းတစ်လုံးစာလောက် ပိုမြင့်နေလို့ အပေါ်မော့ကြည့်တော့ ပြုံးကြည့်နေတဲ့ ကိုကို။ဆံပင် က အရင်က ခပ်အုပ်အုပ်ကနေ အခုက် ရှည်နေပြီ။ခပ်ရှည်ရှည်ဆံပင်ကို အလယ္ကေန ခွဲထားတယ်။ကျနေတဲ့ ဆံပင်စတေက နားနားမွာ အေနာက္ဘက္နား ဘက္ကို ခပ်ကွေးကွေး။ကိုကိုက ဆံပင်ရှည်နဲ့လည်း ပိုကြည့်ကောင်းနေပြန်ရော။

"နမ်းချင်တယ်"

"ငါတို့ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေတာလဲ ကြည့်လိုက်ဦး"

"ဘာဖြစ်လဲ...ကျနော်တို့က လင်မယားတေဟာကို...လူတိုင်းသိနေတာပဲ"

"သိသာသိစေ..မ..."

ပြွတ်စ်

နမ်းလိုက်ပြီ။ကိုယ့်ယောက်ျား ကိုယ်နမ်းတာ ဘာဖြစ်တုန်း။ဘယ်သူကြည့်ကြည့် ဘယ်သူမြင်မြင်ပေါ့။

ကြည့်သောသူ မြင်၏။

မြင်သောသူ နှစ်ခါကြည့်၏။

ပြသောသူ ကုသိုလ်ရ၏။တဲ့ မဟုတ္ဘူးလား။

အဟင်း...

ဘာတဲ့လဲ ဒါ။ပြုံးစိစိနဲ့။

ပြုံးစိစိနဲ့ လုပ်နေတဲ့ သူကို ထပ်နမ်းမိတော့ အလိုက်သင့် ပြန်နမ်းနေတာ။ဒါဆို ခုနက သူများမြင်လိုက်မယ်ဆိုတာတေ မတွေးတော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပေါ့လေ။သဘောကျစွာ ပိုတိုးလို့ စုပ်ယူငုံထွေးမိတော့လည်း ကျေနပ်စွာပဲ အပေးအယူမျှလို့။အသံတေ ပါထွက်လို့လာလည်း မရပ်ကြသေးဘူး။

အဟမ်း!

ချိုတယ်။လှုပ်စိလှုပ်စိနဲ့ ဒီနှုတ်ခမ်းလေးက ချိုတယ်။

အဟမ်း! အဟမ်း!

ဒီချိုမြမြ နှုတ်ခမ်းလေးကို လွမ်းနေရတာ။အလွမ်းတေကို ဖော်ပြရင်းနဲ့ပဲ အတောမသတ်နိုင်ကြဘူး။

"ဟိတ်ကောင်တွေ! "

😬😬

♥♥♥

5.11.21

သဘောကျသေးရဲ့လားနော်။