Zawgyi

Ting~~Tong~~Ting~~Tong

ေျခာက္နာရီ တိတိ မွာ ျမည္လာတဲ့ ႏိႈးစက္သံ။ျမန္လိုက္တာ ေျခာက္နာရီထိုးတာကလည္း။

"ေမာင္..ထေတာ့ အလုပ္သြားရမွာ...အင္း"

ေမာင့္ကို ႏိႈးၿပီး ဘယ္လိုမွ အိပ္ေရးမဝေသးလို႔ ျပန္အိပ္ရမယ္။ေဘးက ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ႏိႈးစက္သံျမည္ေနတာေတာင္ မႏိုးလာလို႔ ႏိႈးေပးေနရေသးတယ္။အစကတည္းက ေစာေစာမထႏိုင္ရင္ ေစာေစာအိပ္လိုက္ပါ့လား။

"ထေတာ့ေနာ္..ေနာက္က်ေနမယ္"

ေျပာသာေျပာေနတာ မ်က္လံုးကို လံုးဝမဖြင့္ဘူး။အိပ္ခ်င္ေျပသြားရင္ ႏွေျမာစရာႀကီးမလို႔။

"ဝွါး..."

အင္း။ငါျပန္အိပ္ၿပီ။

ျပန္အိပ္မေပ်ာ္ေသးခင္ ေဘးနားက လႈပ္လႈပ္ရြရြ နဲ႔ ေစာင္ေခါက္ေနတာေတြ သိလိုက္ေသးတယ္။

Ti Ti~~

"အစ္ကုိေရ...အစ္ကုိ သုတ...အစ္ကုိ"

႐ွစ္နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္။အစ္ကိုက အိပ္ေနေသးတာလား။ဖိနပ္ကရိွတယ္။

"အစ္ကိုေရ႕..."

"ေျသာ...ထြဋ္ေခါင္လား...ခနေလးေနာ္ လာမယ္"

အိပ္မံႈစံုမႊားအသံနဲ႔ ေျပာတယ္။အိမ္မွာေနတုန္းကဆို တစ္ခါမွ ေတာင္ လင္းေအာင္မအိပ္ဘူး။အေစာႀကီး အိပ္ယာထ မ်က္ႏွာသစ္လုပ္တာ။ဘယ္တူပါေတာ့မလဲေလ။ညက ႏွစ္ေယာက္အတူတူအိပ္ၾကတာကိုး။

"ခနေနာ္...မ်က္ႏွာသစ္ေခ်ဦးမယ္"

ေျပာၿပီး ေရတြင္းရိွတာဆီ သြားေနတဲ့ အစ္ကိုက ေျခလွမ္းေတ မမွန္ဘူး။

ဒီေန႔ မနက္ ငၿဖိဳးက အလုပ္လိုက္သြားတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။

"sorry ေနာ္...အိပ္ယာထေနာက္က်သြားတယ္...ဘာကိစၥလဲ"

"ကိစၥရိွမွ လာရမွာလားဗ်"

"အာ...အစ္ကိုက အဲ့လိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး...ကိစၥတစ္ခုခု ရိွတယ္ထင္လို႔"

မရိွပါဘူးဗ်ာ။အစ္ကိုတို႔ အဆင္မွေျပရဲ႕လားဆိုတာ လာၾကည့္တာပါ။ဒီေလာက္အေစာႀကီး ျပန္သြားမယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိဘူး။လူေတဟာ အခ်စ္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ မာနေတြလည္း မရိွၾကေတာ့သလို အတၱေတြလည္း မရိွၾကေတာ့ဘူး။

အစ္ကိုေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုတာကေတာ့ ၾကညလင္ေနတဲ့ အစ္ကို႔မ်က္ႏွာၾကည့္ရံုနဲ႔ သိသာေနတယ္။လည္ပင္းကိုၾကည့္မိရင္ ျမင္ေနရတာေတြ ရိွေနတယ္။အစ္ကိုဟာ သူမ်ားအျမင္ေတကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူးထင္တယ္။အရင္ကဆို တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုနဲ႔ ဖံုးထားတတ္တာ။

"ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ...ဟိုေကာင္ အလုပ္သြားေတာ့ အစ္ကိုပ်င္းေနမယ္ထင္လို႔ လာတာ"

"အာ...ပ်င္းေတာ့ပ်င္းေပမယ့္ အားနာစရာႀကီးကို"

"ရပါတယ္ဗ်ာ..အားမနာပါနဲ႔"

"အင္းပါ အင္းပါ...အာ့ဆို ခဏေစာင့္ဦး အစ္ကိုထမင္းၾကမ္းသြားစားလိုက္ဦးမယ္...ဗိုက္ဆာေနၿပီ"

"အင္း...သြားေလ..ကြၽန္ေတာ္က ဒီမွာပဲ ေနေနမွာ"

ထမင္းၾကမ္း စားဖို႔ဆိုၿပီး အိမ္ေပၚတက္သြားတဲ့ အစ္ကိုက ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္။ေပ်ာ္မွာေပါ့ေလ။ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတူေနရတာကို မေပ်ာ္တဲ့သူ ဘယ္သူရိွပါ့မလဲ။စာသင္တုန္းက ထားတဲ့ ေက်ာက္သင္ပုန္းေလးက အခုေတာ့ စာမေရးျဖစ္တာၾကာေနလို႔ထင္ မြဲေျခာက္ေျခာက္။အရင္က ေနရာတက် စီထားတဲ့ ခံုေလးေတက အခုေတာ့ တစ္ခံုေပၚ တစ္ခံုထပ္လို႔။အစ္ကို စာျပန္မသင္ေတာ့ဘူးလား ေမးရဦးမယ္။မေန႔ကဆို လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ကေလးေတြက ကိုႀကီးသုတ ျပခဲ့ၿပီ ဆိုၿပီးေတာင္ေျပာေနေသးတယ္။သူတို႔ေလးေတြလည္း သူတို႔ဆရာကို လြမ္း႐ွာမေပါ့။အစ္ကို စာျပန္သင္ရင္ေတာ့ ညေလးတစ္ခ်ိန္ေလာက္ ေခၚၿပီး ညက်ဴ႐ွင္လုပ္ရင္ အဆင္ေျပတယ္။ဒီရြာဘက္မွာက အဲ့လို ညဘက္မ်ိဳး က်ဴ႐ွင္ေခၚေပးရင္ မိဘေတြက ထားၾကတယ္။အိမ္မွာဆို စာမက်က္ၾကလို႔ က်ဴ႐ွင္ပို႔ရတာလည္း ပါတာေပါ့။

အရင္က ျခံဝန္းထဲမွာ စိုက္တတ္တဲ့ သီးပင္စားပင္ဆိုတာလည္း အစ္ကုိဒီအိမ္မွာ မရိွကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေကာင္းႀကီး အျပဳအစုေတာ္လို႔ ေသတဲ့ အပင္ကေသ ေျခာက္တဲ့ အပင္ကေျခာက္။အၾကမ္းခံ တဲ့ အပင္မ်ိဳးေတသာ က်န္တယ္။

"ထြဋ္ေခါင္ေရ...ေဂြးသီးသုပ္စားခ်င္ရင္ အပင္ကေကာက္ထားေပး...ငါသုပ္ေပးမယ္ ႐ွယ္သုပ္ေပးမွာ"

အေပၚကေန လွမ္းေျပာေနတဲ့ အစ္ကို။အင္း....အစ္ကုိသုပ္တဲ့ ေဂြးသီးသုပ္က စားေကာင္းတယ္။အိမ္မွာေနတုန္းက ခဏခဏ သုပ္ခိုင္းၿပီး စားရတာ။

"အင္းအင္း...ေႁခြလိုက္ဦးမယ္"

"မ်ားမ်ားေႁခြေနာ္...ဟီး..ညေန မင္းသူငယ္ခ်င္းျပန္ရင္ သုပ္ေပးမလို႔"

"အင္းပါ အင္းပါ"

အဲ့လိုပဲ ။အစ္ကိုဆိုတာ သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ သူ။အစ္ကို႔ကို ရထားတဲ့ ယံၿဖိဳးေမာင္ဆိုတဲ့ ေကာင္ကိုေတာင္ မနာလိုျဖစ္ရမတတ္ အစ္ကိုက သိပ္ခ်စ္တတ္တယ္။

ဘုတ္ ဘုတ္

အပင္ျမင့္ျမင့္မွာ ရိွေနတဲ့ အသီးကို ဝါးလံုး႐ွည္႐ွည္နဲ႔ ပုတ္ခ်ရတာ။အခိုင္ တစ္ခိုင္ကို ဆယ္လံုးနီးပါးေလာက္ သီးေတာ့ တစ္ခိုင္ပုတ္ခ်လိုက္ရင္ အႁပြတ္လိုက္ေႂကြက်တာ တဘုတ္ဘုတ္။

"ဟဲ့ ထြဋ္ေခါင္...ေစာေစာစီးစီး စားမလို႔လား"

"မေစာပါဘူးဗ်ာ...အစားစားဖို႔ဆိုရင္ ေစာတာေတြ ေနာက္က်တာေတြ မရိွဘူး"

"ေအေအ ေကာင္းတယ္ နင္တို႔ လူငယ္ေတြသာ အခ်ဥ္စားႏိုင္တာဟဲ့...ငါတို႔ေတြကေတာ့ မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး"

"​ေဒၚေလးစိန္က အသက္ႀကီးၿပီကိုးဗ်"

"ေအး စားႏိုင္တုန္း စားရတာ စားသာစား ငါ့တူ...ဖ်ားလည္းဖ်ားေနၾကဦးမယ္"

အသီးသြားေကာက္ေနတုန္း လမ္းကေနျဖတ္သြားတဲ့ ေဒၚေလးစိန္နဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း အစ္ကိုက ေနာက္က ေရာက္လာတယ္။

"ဘယ္သြားတာလဲဗ်"

"ေအး ငါဒီနားေလး မျမၾကင္ ဆီ အထည္ေလးအပ္မလို႔"

"ေျသာ္ ဟုတ္"

ေႁခြၿပီးသား အသီးထည့္ဖို႔ အေပါက္ေသးေသးေလးေတြ အမ်ားႀကီးပါတဲ့ ဇလံုတစ္ခုကိုယူလာၿပီး ေျမျပင္ေပၚက်ေနတဲ့ အသီးေတြကို အညႇာေႁခြၿပီးထည့္ေနလိုက္သည္။ဒီအခ်ိန္ဆို ဒီအသီးေတ စားေကာင္းၿပီ။ထြဋ္ေခါင္တို႔အိမ္မွာကတည္းက ခဏခဏ သုပ္စားရတာ မဖ်ားလို႔ေတာ္ေသး။ေက်ာင္းတုန္းက ဝယ္ဝယ္စားရတဲ့ အသုပ္ေတြဆို ေမ့ကိုမေမ့ဘူး။အခုေတာ့ တစ္ခုခုဆို ဝယ္ရလြတ္ ေကာက္စား ခူးစားလိုက္ရံုပဲ။ဘယ္ေလာက္အဆင္ျပလိုက္သလဲ။

"ဟိုေကာင္ ငၿဖိဳးဆို ဖင္ပူမတတ္စပ္သီးထည့္စားတာ...ဒီႏွစ္က သူစားေတာင္စားျဖစ္ရဲ႕လားမသိဘူး...ေရာင္းလည္း မေရာင္းဘူး..အပင္ေပၚမွာ အမ်ားႀကီး မွည့္ခ်ိန္ဆို စားလို႔ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး...မမိေအးကို ေခၚေရာင္းပါလား...ေစ်းေကာင္းတယ္ေနာ"

"အင္း ငါလည္း စဥ္းစားေနတာ...ဒီေလာက္အမ်ားႀကီး ငါတို႔လည္း စားမွမကုန္တာ"

"ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့အေမ ခ်က္ေပးသလို အစ္ကို႔ေယာက္်ားကို ခ်က္ေပးလိုက္ဦး"

"အိုး ဟုတ္သားပဲ ငါေမ့ေနတာ...ဟီး တစ္ခါတည္း ဟိုအခိုင္ေလးေရာ ေႁခြေပးဦး...မနက္ျဖန္က်ရင္ မင္းေျပာသလိုခ်က္မလို႔"

ခိုင္းသလို ျဖစ္ေနၿပီဆိုေပမယ့္ ...ဘာထူးလဲ ခိုင္းေနတာပါပဲေလ။တမင္ႀကီးခိုင္းေနတာမွမဟုတ္တာ။အဲ့ ဝါးလံုး႐ွည္ႀကီးနဲ႔ ေႁခြရင္ လြဲလြဲသြားလို႔ သူ႔ပဲ တစ္ခါတည္း ေႁခြခိုင္းရတာ။

"ရၿပီ ရၿပီ...ေလာက္ၿပီ..သြားေစာင့္ေနေတာ့...က်န္တာ ငါလုပ္ခဲ့မယ္"

"အင္း...စပါယ္႐ွယ္သုပ္ေပးေနာ္"

"အိုေက အိုေက"

မိန္းကေလး မဟုတ္ဘူး။အခ်က္အျပဳတ္ စိတ္ဝင္စားတယ္။ငယ္ငယ္ကဆို တီဗီထဲေတြမွာ စားဖိုမႉးေတ ခ်က္တဲ့ပံုျမင္ရင္ သေဘာက်လို႔ စားဖိုမႉးလုပ္ခ်င္တာလို႔ေတာင္ ေျပာမိေသးတယ္။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဘက္ပိုင္းမွာက ဝါသနာပါရံုအဆင့္ပဲ ရိွတယ္။ပါရမီ မပါဘူး။အိမ္က မလုပ္ခိုင္းတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။

♥♥♥

"အာ့"

႐ွသြားၿပီ။ဒီတို္င္းပဲ ဓားကိုင္ေနၾကကို ႐ွသြားတာ လက္ညိဳးမွာ ကန္႔လန္႔ျဖတ္။ေသြးေတြ ထြက္ေနလို႔ ေရေဆးၿပီး အဆင္သင့္ဝယ္ထားတဲ့ အနာကပ္ပလာစတာနဲ႔ ကပ္ထားလိုက္ရတယ္။စပ္ျဖင္းျဖင္းနဲ႔ ။အရင္က ေမာင္ျပဖူးတဲ့ ဓားတို႔ ဘာတို႔႐ွရင္ ထုၿပီး အံုရတဲ့ အရြက္ဆိုတာက မမွတ္မိလို႔ မွားမွာစိုးလို႔ မလုပ္လိုက္ရဘူး။

ေနပါဦး။ေမာင္က ဒီေန႔အလုပ္လိုက္သြားတာ အိမ္ေဆာက္တာ မဟုတ္လား။အျမင့္ေတြ ဘာေတ တက္ရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

ေခါင္းထဲ ဒိန္းခနဲ။

အယံုအၾကည္ရိွလြန္းတာမဟုတ္ေပမယ့္ ေမာင္မ်ား တစ္ခုခုျဖစ္လို႔လား။ဘုရား ဘုရား။ငါပဲ အေတြးလြန္ေနတာျဖစ္ပါေစ။

ဟုတ္တယ္။ငါအေတြးလြန္ေနတာ။ဘာမွမွ မဆိုင္တာကို။ေမာင္က ဘာျဖစ္ရမွာလဲ။အလကားအေတြးေတြ။

♥♥♥

6.11.21

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Unicode

Ting~~Tong~~Ting~~Tong

ခြောက်နာရီ တိတိ မွာ မြည်လာတဲ့ နှိုးစက်သံ။မြန်လိုက်တာ ခြောက်နာရီထိုးတာကလည်း။

"မောင်..ထေတာ့ အလုပ်သွားရမှာ...အင်း"

မောင့်ကို နှိုးပြီး ဘယ္လိုမွ အိပ်ရေးမဝသေးလို့ ပြန်အိပ်ရမယ်။ဘေးက ကိုယ်တော်ချောက နှိုးစက်သံမြည်နေတာတောင် မနိုးလာလို့ နှိုးပေးနေရသေးတယ်။အစကတည်းက စောစောမထနိုင်ရင် စောစောအိပ်လိုက်ပါ့လား။

"ထတော့နော်..နောက်ကျနေမယ်"

ပြောသာပြောနေတာ မျက်လုံးကို လုံးဝမဖွင့်ဘူး။အိပ်ချင်ပြေသွားရင် နှမြောစရာကြီးမလို့။

"ဝွါး..."

အင်း။ငါပြန်အိပ်ပြီ။

ပြန်အိပ်မပျော်သေးခင် ဘေးနားက လှုပ်လှုပ်ရွရွ နဲ့ စောင်ခေါက်နေတာတွေ သိလိုက်သေးတယ်။

Ti Ti~~

"အစ်ကိုရေ...အစ်ကို သုတ...အစ်ကို"

ရှစ်နာရီတောင်ထိုးတော့မယ်။အစ်ကိုက အိပ်နေသေးတာလား။ဖိနပ်ကရှိတယ်။

"အစ်ကိုရေ့..."

"သြော...ထွဋ်ခေါင်လား...ခနလေးနော် လာမယ်"

အိပ်မံှုစုံမွှားအသံနဲ့ ပြောတယ်။အိမ်မှာနေတုန်းကဆို တစ်ခါမှ တောင် လင်းအောင်မအိပ်ဘူး။အစောကြီး အိပ်ယာထ မျက်နှာသစ်လုပ်တာ။ဘယ်တူပါတော့မလဲလေ။ညက နှစ်ယောက်အတူတူအိပ်ကြတာကိုး။

"ခနနော်...မျက်နှာသစ်ချေဦးမယ်"

ပြောပြီး ရေတွင်းရှိတာဆီ သွားနေတဲ့ အစ္ကိုက ခြေလှမ်းတေ မမွန္ဘူး။

ဒီနေ့ မနက် ငဖြိုးက အလုပ္လိုက္သြားတာ တွေ့လိုက်တယ်။

"sorry နော်...အိပ်ယာထနောက်ကျသွားတယ်...ဘာကိစ္စလဲ"

"ကိစ္စရှိမှ လာရမွာလားဗ်"

"အာ...အစ္ကိုက အဲ့လိုပြောတာမဟုတ်ဘူး...ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိတယ်ထင်လို့"

မရှိပါဘူးဗျာ။အစ်ကိုတို့ အဆင်မှပြေရဲ့လားဆိုတာ လာကြည့်တာပါ။ဒီလောက်အစောကြီး ပြန်သွားမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။လူတေဟာ အချစ်နဲ့ပတ်သက်လာရင် မာနတွေလည်း မရှိကြတော့သလို အတ္တတွေလည်း မရှိကြတော့ဘူး။

အစ်ကိုပျော်နေတယ်ဆိုတာကတော့ ကြညလင်နေတဲ့ အစ်ကို့မျက်နှာကြည့်ရုံနဲ့ သိသာနေတယ်။လည်ပင်းကိုကြည့်မိရင် မြင်နေရတာတွေ ရှိနေတယ်။အစ်ကိုဟာ သူများအမြင်တေကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘူးထင်တယ်။အရင်ကဆို တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခုနဲ့ ဖုံးထားတတ်တာ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဗျာ...ဟိုကောင် အလုပ်သွားတော့ အစ်ကိုပျင်းနေမယ်ထင်လို့ လာတာ"

"အာ...ပျင်းတော့ပျင်းပေမယ့် အားနာစရာကြီးကို"

"ရပါတယ္ဗ်ာ..အားမနာပါနဲ့"

"အင်းပါ အင်းပါ...အာ့ဆို ခဏစောင့်ဦး အစ်ကိုထမင်းကြမ်းသွားစားလိုက်ဦးမယ်...ဗိုက်ဆာနေပြီ"

"အင်း...သွားလေ..ကျွန်တော်က ဒီမွာပဲ နေနေမှာ"

ထမင်းကြမ်း စားဖို့ဆိုပြီး အိမ်ပေါ်တက်သွားတဲ့ အစ္ကိုက ပျော်နေပုံရတယ်။ပျော်မှာပေါ့လေ။ချစ်တဲ့သူနဲ့ အတူနေရတာကို မေပ်ာ္တဲ့သူ ဘယ်သူရှိပါ့မလဲ။စာသင်တုန်းက ထားတဲ့ ကျောက်သင်ပုန်းလေးက အခုတော့ စာမရေးဖြစ်တာကြာနေလို့ထင် မွဲခြောက်ခြောက်။အရင်က နေရာတကျ စီထားတဲ့ ခုံလေးတေက အခုတော့ တစ်ခုံပေါ် တစ်ခုံထပ်လို့။အစ်ကို စာပြန်မသင်တော့ဘူးလား မေးရဦးမယ်။မနေ့ကဆို လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ကလေးတွေက ကိုကြီးသုတ ပြခဲ့ပြီ ဆိုပြီးတောင်ပြောနေသေးတယ်။သူတို့လေးတွေလည်း သူတို့ဆရာကို လွမ်းရှာမပေါ့။အစ်ကို စာပြန်သင်ရင်တော့ ညလေးတစ်ချိန်လောက် ခေါ်ပြီး ညကျူရှင်လုပ်ရင် အဆင်ပြေတယ်။ဒီရွာဘက်မှာက အဲ့လို ညဘက်မျိုး ကျူရှင်ခေါ်ပေးရင် မိဘေတြက ထားကြတယ်။အိမ်မှာဆို စာမကျက်ကြလို့ ကျူရှင်ပို့ရတာလည်း ပါတာပေါ့။

အရင်က ခြံဝန်းထဲမှာ စိုက်တတ်တဲ့ သီးပင်စားပင်ဆိုတာလည်း အစ်ကိုဒီအိမ်မှာ မရှိကတည်းက သူငယ်ချင်းကောင်းကြီး အပြုအစုတော်လို့ သေတဲ့ အပင်ကသေ ခြောက်တဲ့ အပင်ကခြောက်။အကြမ်းခံ တဲ့ အပင်မျိုးတေသာ ကျန်တယ်။

"ထွဋ်ခေါင်ရေ...ဂွေးသီးသုပ်စားချင်ရင် အပင်ကကောက်ထားပေး...ငါသုပ်ပေးမယ် ရှယ်သုပ်ပေးမှာ"

အပေါ်ကနေ လှမ်းပြောနေတဲ့ အစ်ကို။အင်း....အစ်ကိုသုပ်တဲ့ ဂွေးသီးသုပ်က စားကောင်းတယ်။အိမ်မှာနေတုန်းက ခဏခဏ သုပ်ခိုင်းပြီး စားရတာ။

"အင်းအင်း...ခြွေလိုက်ဦးမယ်"

"များများခြွေနော်...ဟီး..ညေန မင်းသူငယ်ချင်းပြန်ရင် သုပ်ပေးမလို့"

"အင်းပါ အင်းပါ"

အဲ့လိုပဲ ။အစ္ကိုဆိုတာ သိပ်ချစ်တတ်တဲ့ သူ။အစ်ကို့ကို ရထားတဲ့ ယံဖြိုးမောင်ဆိုတဲ့ ကောင်ကိုတောင် မနာလိုဖြစ်ရမတတ် အစ္ကိုက သိပ်ချစ်တတ်တယ်။

ဘုတ် ဘုတ်

အပင်မြင့်မြင့်မှာ ရှိနေတဲ့ အသီးကို ဝါးလုံးရှည်ရှည်နဲ့ ပုတ်ချရတာ။အခိုင် တစ်ခိုင်ကို ဆယ်လုံးနီးပါးလောက် သီးတော့ တစ်ခိုင်ပုတ်ချလိုက်ရင် အပြွတ်လိုက်ကြွေကျတာ တဘုတ်ဘုတ်။

"ဟဲ့ ထွဋ်ခေါင်...စောစောစီးစီး စားမလို့လား"

"မေစာပါဘူးဗ်ာ...အစားစားဖို့ဆိုရင် စောတာတွေ နောက်ကျတာတွေ မရှိဘူး"

"အေအေ ကောင်းတယ် နင်တို့ လူငယ်တွေသာ အချဉ်စားနိုင်တာဟဲ့...ငါတို့တွေကတော့ မစားနိုင်တော့ဘူး"

"ဒေါ်လေးစိန်က အသက်ကြီးပြီကိုးဗျ"

"အေး စားနိုင်တုန်း စားရတာ စားသာစား ငါ့တူ...ဖျားလည်းဖျားနေကြဦးမယ်"

အသီးသွားကောက်နေတုန်း လမ်းကနေဖြတ်သွားတဲ့ ဒေါ်လေးစိန်နဲ့ စကားပြောနေတုန်း အစ္ကိုက နောက်က ရောက်လာတယ်။

"ဘယ္သြားတာလဲဗ်"

"အေး ငါဒီနားလေး မမြကြင် ဆီ အထည်လေးအပ်မလို့"

"သြော် ဟုတ်"

ခြွေပြီးသား အသီးထည့်ဖို့ အပေါက်သေးသေးလေးတွေ အများကြီးပါတဲ့ ဇလုံတစ်ခုကိုယူလာပြီး မြေပြင်ပေါ်ကျနေတဲ့ အသီးတွေကို အညှာခြွေပြီးထည့်နေလိုက်သည်။ဒီအချိန်ဆို ဒီအသီးတေ စားကောင်းပြီ။ထွဋ်ခေါင်တို့အိမ်မှာကတည်းက ခဏခဏ သုပ္စားရတာ မဖျားလို့တော်သေး။ကျောင်းတုန်းက ဝယ်ဝယ်စားရတဲ့ အသုပ်တွေဆို မေ့ကိုမမေ့ဘူး။အခုတော့ တစ္ခုခုဆို ဝယ်ရလွတ် ကောက်စား ခူးစားလိုက်ရုံပဲ။ဘယ်လောက်အဆင်ပြလိုက်သလဲ။

"ဟိုကောင် ငဖြိုးဆို ဖင်ပူမတတ်စပ်သီးထည့်စားတာ...ဒီနှစ်က သူစားတောင်စားဖြစ်ရဲ့လားမသိဘူး...ရောင်းလည်း မရောင်းဘူး..အပင်ပေါ်မှာ အများကြီး မှည့်ချိန်ဆို စားလို့နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...မမိအေးကို ခေါ်ရောင်းပါလား...ဈေးကောင်းတယ်နော"

"အင်း ငါလည်း စဉ်းစားနေတာ...ဒီလောက်အများကြီး ငါတို့လည်း စားမွမကုန္တာ"

"ဒါနဲ့ ကျွန်တော့အမေ ချက်ပေးသလို အစ်ကို့ယောက်ျားကို ချက်ပေးလိုက်ဦး"

"အိုး ဟုတ္သားပဲ ငါမေ့နေတာ...ဟီး တစ်ခါတည်း ဟိုအခိုင်လေးရော ခြွေပေးဦး...မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းပြောသလိုချက်မလို့"

ခိုင်းသလို ဖြစ်နေပြီဆိုပေမယ့် ...ဘာထူးလဲ ခိုင်းနေတာပါပဲလေ။တမင်ကြီးခိုင်းနေတာမှမဟုတ်တာ။အဲ့ ဝါးလုံးရှည်ကြီးနဲ့ ခြွေရင် လွဲလွဲသွားလို့ သူ့ပဲ တစ်ခါတည်း ခြွေခိုင်းရတာ။

"ရပြီ ရပြီ...လောက်ပြီ..သွားစောင့်နေတော့...က်န္တာ ငါလုပ်ခဲ့မယ်"

"အင်း...စပါယ်ရှယ်သုပ်ပေးနော်"

"အိုကေ အိုကေ"

မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူး။အချက်အပြုတ် စိတ်ဝင်စားတယ်။ငယ်ငယ်ကဆို တီဗီထဲတွေမှာ စားဖိုမှူးတေ ချက်တဲ့ပုံမြင်ရင် သဘောကျလို့ စားဖိုမှူးလုပ်ချင်တာလို့တောင် ပြောမိသေးတယ်။ဒါပေမယ့် အဲ့ဘက်ပိုင်းမှာက ဝါသနာပါရုံအဆင့်ပဲ ရှိတယ်။ပါရမီ မပါဘူး။အိမ္က မလုပ်ခိုင်းတာလည်း ပါတာပေါ့လေ။

♥♥♥

"အာ့"

ရှသွားပြီ။ဒီတို်င်းပဲ ဓားကိုင်နေကြကို ရှသွားတာ လက်ညိုးမှာ ကန့်လန့်ဖြတ်။သွေးတွေ ထွက်နေလို့ ရေဆေးပြီး အဆင်သင့်ဝယ်ထားတဲ့ အနာကပ်ပလာစတာနဲ့ ကပ်ထားလိုက်ရတယ်။စပ်ဖြင်းဖြင်းနဲ့ ။အရင်က မောင်ပြဖူးတဲ့ ဓားတို့ ဘာတို့ရှရင် ထုပြီး အုံရတဲ့ အရွက်ဆိုတာက မမှတ်မိလို့ မှားမှာစိုးလို့ မလုပ်လိုက်ရဘူး။

နေပါဦး။မောင်က ဒီနေ့အလုပ်လိုက်သွားတာ အိမ်ဆောက်တာ မဟုတ်လား။အမြင့်တွေ ဘာတေ တက်ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

ခေါင်းထဲ ဒိန်းခနဲ။

အယုံအကြည်ရှိလွန်းတာမဟုတ်ပေမယ့် မောင်များ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။ဘုရား ဘုရား။ငါပဲ အတွေးလွန်နေတာဖြစ်ပါစေ။

ဟုတ်တယ်။ငါအတွေးလွန်နေတာ။ဘာမှမှ မဆိုင်တာကို။မောင်က ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။အလကားအတွေးတွေ။

♥♥♥

6.11.21