Zawgyi

"ဒီေန႔ငါမသြားေတာ့ဘူး...အေမတို႔ကို ေစ်းျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားျဖစ္ျဖစ္ လိုက္ပို႔ရေအာင္"

"ေကာင္းတာေပါ့....မဟုတ္ေတာင္ ဒီေန႔ေတာ့ နားပါလား ေျပာမလို႔"

ၿပီတီတီ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေျပာေနတဲ့ ေမာင္က ႐ိုး႐ိုးသားသား ေျပာတာ မဟုတ္ေရးခ်မဟုတ္။အနားမွာ ရိွေနတဲ့ လက္ေမာင္းႀကီးကိုပဲ ကုတ္ဆြဲပစ္လိုက္တယ္။ဟုတ္တယ္ေလ။မအားမလပ္ၾကားကေတာင္ လူကို ရေအာင္ စႏိုင္ေသးတယ္။

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ထြက္ခဲ့ေတာ့ အခန္းထဲက ထြက္လာတဲ့ အေမနဲ႔ ေတြ႔တယ္။

"အေမႏိုးၿပီလား...အေဖကေရာ"

"ထၿပီးၿပီ...ေနာက္ေဖးသြားေနတယ္ထင္တယ္"

"ဟုတ္...အေမ့သား အေစာႀကီးထၿပီး ထမင္းေတြခ်က္ေနတာ ဟိုမွာ"

"အသာေန...ခ်က္ပါေစ"

မနက္ေကာင္းေကာင္း မလင္းခင္ကတည္းက ထၿပီး စားဖိုမႉးလုပ္ေနတဲ့ ေမာင္ပါ။သူ႔အ​ေဖ သူ႔အေမကို သိပ္ကိုခ်က္ေကြၽးခ်င္ေနတယ္ထင္တယ္။

"ၾကားတယ္ေနာ္...ေျပာေနၾကတာ အေရးမႀကီးဘူး...ခဏေနရင္ စားလို႔ရၿပီ "

"ေအးပါ ေအးပါ"

Dee~~Dee~~

အိမ္ေ႐ွ႕ခန္းက စားပြဲေပၚတင္ထားခဲ့တဲ့ ဖုန္းက တုန္ခါလာတာေၾကာင့္ အျမန္ကိုင္လိုက္ရတယ္။

"ဟုတ္ကဲ့ အေမ"

". ......."

"ဗ်ာ...ဟုတ္ ဟုတ္ ကြၽန္ေတာ္ အခုလာခဲ့ၿပီ..."

အေဖ ႐ုတ္တရက္ ေရာဂါေဖာက္လို႔ ေဆးရံုကိုသြားေနရၿပီတဲ့။အရင္ကလည္း အခုလုိမ်ိဳးေတြ ခဏခဏ သြားရတတ္ေပမယ့္ အခုတစ္ခါ ၾကားလိုက္ရေတာ့ အရင္ကထက္ ပိုစိတ္ပူသြားတယ္။ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး။ခ်က္ခ်င္း အခန္းထဲဝင္ၿပီး အက်ႌလက္႐ွည္ေကာက္ဝတ္လိုက္သည္။

"ေမာင့္...ငါ့ကို ေဆးရံုလိုက္ပို႔စမ္းပါ"

"ဟမ္...ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"အေဖျဖစ္ျပန္ၿပီ..."

"အင္းအင္း ၿပီးၿပီေလ...လာ သြားေအာင္..အေမ အေဖ့ ထမင္းေရာ ဟင္းေရာ အဆင္သင့္ထားခဲ့တယ္ေနာ္ စားႏွင့္...ကြၽန္ေတာ္တို႔ အျပင္သြားလိုက္ဦးမယ္..လာသြားမယ္"

ေဆးရံုကိုေရာက္ေတာ့ ေမးၿပီး အေရးေပၚခန္းရိွရာ တန္းသြားရတယ္။

"အေမ့"

"သား..."

အေမ့မ်က္ႏွာကေတာ့ အပ်က္ပ်က္ အယြင္းယြင္း ျဖစ္ေနၿပီ။မနက္အေစာႀကီး ႐ုတ္တရက္ျဖစ္သြားလို႔ အေမ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ သနပ္ခါးေတာင္ မရိွဘူး။

"သား...သားအေဖက အခုတစ္ခါက.... "

"အေမ...ဘာတဲ့လဲ ေျပာဦးေလ...."

မေျပာႏိုင္ဘဲ ငိုပဲငိုေနေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ သံသယျဖစ္လာၿပီ။

"သားအေဖ ႏွလံုးေရာဂါလည္း ရိွတယ္ဆိုတာ သားသိတယ္မလား"

"အင္း...သိတယ္ေလ..ဘာလဲ အခုက ႏွလံုးေဖာက္တာလား"

အေမက ငိုရင္းေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ႏွလံုး ေရာဂါက အခုႏွစ္ပိုင္းေတြ အရင္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တည္ၿငိမ္ေနတာေၾကာင့္ စိတ္ေအးေနခဲ့ရတာ။အခုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။ေရာဂါေတြ စံုေနလိုက္တာ အေဖရယ္။

ထိုစဥ္ ဆရာဝန္တစ္ဦးထြက္လာတယ္။

"ဆရာ...အေျခအေနေလး"

"စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ...လူနာက ႐ုတ္တရက္ ႏွလံုးခုန္ရပ္သြားတာပါ...ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္"

"ဗ်ာ..."

ဘာလဲ...။မေန႔ကထိေတာင္ အေကာင္းႀကီးမဟုတ္ဘူးလား။ခ်က္ခ်င္းႀကီး ျဖစ္သြားႏိုင္လို႔လား။

"အေမ....အေမ...ဆရာ ဆရာလုပ္ပါဦး"

ေပ်ာ့ေခြက်လာတဲ့ အေမ့ခနၶာကိုယ္။ဆရာဝန္ေတြေရာ ဆရာမေတြေရာ ဝိုင္းလာၿပီး သယ္သြားၾကတယ္။

မျဖစ္ပါနဲ႔ဦး။အေဖက အခုေလးတင္မွ ျဖစ္သြားတာေလ။အေမကပါ ထပ္မျဖစ္ပါနဲ႔ဦး။အခန္းထဲဝင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိတ္စအျဖဴနဲ႔ အုပ္ဖို႔ျပင္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ အေဖ။

"ခဏ ခဏေလးပါ"

အေဖ။အေဖက အိပ္ေပ်ာ္ေနသလိုေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ႏႈတ္ခမ္းေတြက ျဖဴေဖ်ာ့ေနတယ္။မေန႔ကထိ အေကာင္းႀကီးရိွေနေသးတဲ့ အေဖက ႐ုတ္တရက္ႀကီး ႏွလံုးခုန္ရပ္သြားတာတဲ့လား။ဦးေႏွာက္မွာ အႀကိတ္တည္ေနတာဆိုလို႔ ေဆးရံုခဏခဏ တက္ေနရတဲ့ အေဖ။ေခါင္းကိုက္ေဝဒနာကို ခဏခဏ ခံစားရတဲ့ အေဖ။အခုေတာ့ ေခါင္းေတြ ထပ္ၿပီးကိုက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

"အေဖ...."

လက္တစ္ဖက္ကို ဆြဲကိုင္ေတာ့ မေႏြးေထြးေတာ့ေပမယ့္ ေအးစက္မေနေသးဘူး။

ထိုစဥ္ မ်က္ရည္ က်၏။

အေဖက ျပန္ထမလာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။အေမနဲ႔ ညီမေလးကို ဘယ္သူေစာင့္ေ႐ွာက္ပါေတာ့မလဲ။အေမ...။

"အေမ...အေမ"

သယ္သြားတာပဲ ျမင္လိုက္ရၿပီး ဘယ္ကိုသယ္သြားသလဲ မသိလိုက္ဘူး။

အေမ ဘယ္မွာလဲ။ဘယ္ေနရာကို ေခၚသြားၾကတာလဲ။ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ဆရာမေလး တစ္ေယာက္ အနားေရာက္လာၿပီး

"႐ွင္က ေဒၚေကသီႏြယ္ရဲ႕ လူနာ႐ွင္မလား"

"ဟုတ္..ဟုတ္ပါတယ္"

"ကြၽန္မေနာက္ လိုက္ခဲ့ပါ"

"ဟုတ္ကဲ့"

အေဖ ခဏေနဦးေနာ္။

"ေဆးသြင္းေပးထားပါတယ္ စိတ္မပူပါနဲ႔ မၾကာခင္သတိရလာမွာပါ...႐ုတ္တရက္ ေ႐ွာ့ရသြားတာ...အားနည္းေနတာလည္းပါတယ္... ဆရာမ ...လူနာႏိုးလာရင္ ဆရာ့ကို လာေခၚလိုက္ေနာ္"

ေတာ္ေသးတယ္။တကယ္ေတာ္ေသးတယ္။အေမကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္လို႔။

"ဟို..လူနာနားမွာ ကြၽန္မရိွေနမွာပါ...႐ွင္တျခားလုပ္စရာရိွတာလုပ္လိုက္ပါလား"

ျဖစ္စဥ္အစအဆံုး ျမင္ေနရတဲ့ ဆရာမေလးက သတိေပးသလို ေျပာတယ္။

ဟုတ္သားပဲ။အေဖရိွေသးတယ္။အေဖ့ကိစၥလည္း စီစဥ္ရဦးမွာပဲ။စိတ္ပူတာေရာ ဝမ္းနည္းတာေရာ စံုေနတာမို႔ ေခါင္းတစ္ခုလံုး ပူထူေနေတာ့တာ။

"ဟို...ဒီက အစ္ကို တျခားမိသားစုဝင္ေတြ မရိွဘူးလားဟင္...ရိွရင္ သူတို႔ကို ေခၚပါလား"

"ဆရာမ...အေမသတိရရင္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္ေပးပါ ဒီမွာ ကြၽန္ေတာ့ ဖုန္းနံပါတ္..."

"စိတ္ခ်ပါ...႐ွင့္အေဖဆီသာ အရင္သြားစီစဥ္ပါ"

ေမာင္....။ဟုတ္တယ္။ေမာင့္ကို ေခၚရမယ္။

စိတ့လႈပ္႐ွားေနမႈေၾကာင့္ ႏိွပ္ေနတဲ့ လက္ေတြကလည္း သိပ္မျမန္။ဝါးေနတဲ့ အျမင္အာရံုကလည္း ၾကည္ကိုမလာေတာ့ဘူး။အားအားရိွ ဒီမ်က္ရည္က က်က်ေနတယ္။

Du~~Du

"Hello. ..ကိုကိုေျပာ"

"ေမာင္...ဘယ္မွာလဲ အခု ေဆးရံုကိုလာခဲ့ေပး...ေနာ္...ေမာင္ လာခဲ့ေပး"

"ကိုကို ဘာျဖစ္တာလဲ ငိုေနတာလား...လာၿပီေနာ္..အခု ျပန္ေကြ႔ခဲ့ၿပီ"

"အင္း...ျမန္ျမန္လာေပး"

မီးငယ္။မီးငယ္ကိုေရာ အေၾကာင္းၾကားရဦးမယ္။ဆက္သြယ္ရမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ လည္း မယူထားမိ။ဝမ္းနည္းေနလို့ မျဖစ္ လူကို သံုးကိူယ္ေလာက္ သာ ခြဲထားလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။

ထိုင္ခံုမွာပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္း ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေမာင္က ေရာက္လာတယ္။လူကိုေတြ႔ေတာ့ ေျပးလာတာက စိတ္ပူေနလို႔ ထင္ရဲ႕။

"ဘာျဖစ္တာလဲ "

"အေဖဆံုးၿပီ"

"ဟမ္...ဘယ္.."

"ဟုတ္တယ္...အေမက ေဆးသြင္းထားရတယ္..."

"ဟမ္...ဘယ္လိုေတြ..."

"ေနာက္မွ ေျပာျပမယ္..အခု အေဖ့ကို အိမ္ျပန္သယ္ရမယ္"

"အင္း..."

အခုေဆးရံုကို ျပန္လာခဲ့ေပးပါဆိုလို႔ အျမန္ျပန္ေကြ႔လာရတာ။အရင္ကလည္း ျဖစ္ဖူးေနက်မို႔ ကိုကို႔ကိုပဲ ပိူ႔ထားခဲ့ၿပီး အေရးမႀကီးဘူးထင္လို႔ အိမ္ျပန္လာေနတုန္း လမ္းမွာပဲရိွေသးတယ္ ကိုကို႔ဖုန္းက ဝင္လာတာ။ကိုကိုမ်ား တစ္ခုခုျဖစ္တာလား ထင္ၿပီး စိတ္ပူသြားလို႔ အျမန္ေရာက္ေအာင္လာေတာ့ အေရးေပၚခန္းေ႐ွ႕မွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ၿပီး ထိုင္ေနတဲ့ ကိုကို႔ေတြ႔တယ္။ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ မေကာင္း။ကိုကို႔အေဖဆံုးၿပီတဲ့။မ်က္ခမ္းစပ္ေတြ ရဲေနတဲ့ ကိုကိုက ငိုထားၿပီးၿပီ။

ကိုကို ဝမ္းနည္းေနမွာ။အေဖကဆံုး အေမက ေဆးကုရႏွင့္။ဘယ္ေလာက္ပဲ အဆင္မေျပဘူးေျပာေျပာ အခုလိုေတြျဖစ္သြားေတာ့ စိတ္မေကာင္း။ေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ ဆိုတဲ့ အတိုင္း မေန႔ကအထိ အေကာင္းႀကီး ရိွေနခဲတဲ့သူက ဒီေန႔မနက္ေတာ့ ဆံုးၿပီတဲ့။႐ုတ္တရက္ႀကီး ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မ်ား ျဖစ္သြားရေလသလဲ။

♥♥♥

"သားက သြားၿပီးကူေနလိုက္ ဒါဆို...အေမတို႔ဘာသာပဲ ေနလိုက္မယ္ ရတယ္...ေျမခ်မယ့္ေန႔က်ရင္ေတာ့ လာခဲ့ဦးမယ္ အေမတို႔လည္း"

"ဟုတ္ကဲ့ အေမ...ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အားရင္အားသလို ျပန္လာမွာပါ"

"နင္အဆင္ေျပသလိုသာလုပ္"

အိမ္ခဏျပန္ၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာရေသးသည္။ဒီရက္ပိုင္းကေတာ့ ကိုကိုကလည္း ဒီအိမ္ကို ျပန္ခဲ့ဦးမွာ မဟုတ္ေသးဘူး။နာေရးက သားျဖစ္တဲ့ ကိုိုကိုကသာ အဓိကစီစဥ္ရမွာ။

အိမ္ျပန္ရင္း တစ္ခါတည္း ေရခ်ိဳးၿပီးမွ ကိုကို႔အိမ္ကိုသြားေတာ့ အေလာင္းကို ေရခ်ိဳးတာေတြ ဘာေတြလုပ္ေပးၾကၿပီးလို႔ သက္ေပ်ာက္ တရားနာဖို႔ စီစဥ္ေနၾကၿပီ။အိမ္နား ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္ၾကတဲ့သူေတြက ဝိုင္းကူေပးၾကလို႔သာ။

Dee~~Dee~~

ဖုန္းသံ။ဖုန္းက ဘယ္သူ႔ဖုန္းက ျမည္ေနသလဲမသိ။ဧည့္ခန္းနားမွာထားတဲ့ ဗီ႐ိုေပၚက ျမည္ေနျခင္း။

'ဒါ ကိုကို႔ဖုန္းပါ'

"Hello"

". ......."

"ဟုတ္ကဲ့...လာခဲ့ပါမယ္ဗ်..."

". ......."

"ဟုတ္ကဲ့ပါ..."

တရားနာဖို႔ ေနရာေတြ စီစဥ္ေနတဲ့ ကိုကို႔ဆီသြားၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာရဦးမည္။

"ကိုကို"

"ဟင္..."

"အေမ သတိရၿပီတဲ့ "

"ဟုတ္လား....ဒါဆို ေမာင္သြားေခၚေပးပါလား...ေနာ္"

"အင္းပါ...အခုသြားေခၚလိုက္မယ္...လုပ္စရာရိွိတာလုပ္"

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အဆင္မေျပတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ ေဘးေခါက္ထားရမယ္ မဟုတ္လား။

♥♥♥

13.11.21

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Unicode

"ဒီနေ့ငါမသွားတော့ဘူး...အမေတို့ကို ဈေးဖြစ်ဖြစ် ဘုရားဖြစ်ဖြစ် လိုက်ပို့ရအောင်"

"ကောင်းတာပေါ့....မဟုတ်တောင် ဒီနေ့တော့ နားပါလား ပြောမလို့"

ပြီတီတီ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြောနေတဲ့ မောင်က ရိုးရိုးသားသား ပြောတာ မဟုတ်ရေးချမဟုတ်။အနားမှာ ရှိနေတဲ့ လက်မောင်းကြီးကိုပဲ ကုတ်ဆွဲပစ်လိုက်တယ်။ဟုတ်တယ်လေ။မအားမလပ်ကြားကတောင် လူကို ရအောင် စနိုင်သေးတယ်။

မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်ခဲ့တော့ အခန်းထဲက ထြက္လာတဲ့ အမေနဲ့ တွေ့တယ်။

"အမေနိုးပြီလား...အေဖကေရာ"

"ထပြီးပြီ...နောက်ဖေးသွားနေတယ်ထင်တယ်"

"ဟုတ်...အေမ့သား အစောကြီးထပြီး ထမင်းတွေချက်နေတာ ဟိုမွာ"

"အသာနေ...ချက်ပါစေ"

မနက်ကောင်းကောင်း မလင်းခင်ကတည်းက ထပြီး စားဖိုမှူးလုပ်နေတဲ့ မောင်ပါ။သူ့အဖေ သူ့အမေကို သိပ်ကိုချက်ကျွေးချင်နေတယ်ထင်တယ်။

"ကြားတယ်နော်...ပြောနေကြတာ အရေးမကြီးဘူး...ခဏနေရင် စားလို့ရပြီ "

"အေးပါ အေးပါ"

Dee~~Dee~~

အိမ်ရှေ့ခန်းက စားပွဲပေါ်တင်ထားခဲ့တဲ့ ဖုန်းက တုန်ခါလာတာကြောင့် အမြန်ကိုင်လိုက်ရတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ အေမ"

". ......."

"ဗ်ာ...ဟုတ် ဟုတ် ကျွန်တော် အခုလာခဲ့ပြီ..."

အေဖ ရုတ်တရက် ရောဂါဖောက်လို့ ဆေးရုံကိုသွားနေရပြီတဲ့။အရင်ကလည်း အခုလိုမျိုးတွေ ခဏခဏ သွားရတတ်ပေမယ့် အခုတစ်ခါ ကြားလိုက်ရတော့ အရင်ကထက် ပိုစိတ်ပူသွားတယ်။ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး။ချက်ချင်း အခန်းထဲဝင်ပြီး အကျႌလက်ရှည်ကောက်ဝတ်လိုက်သည်။

"မောင့်...ငါ့ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့စမ်းပါ"

"ဟမ်...ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"အဖေဖြစ်ပြန်ပြီ..."

"အင်းအင်း ပြီးပြီလေ...လာ သွားအောင်..အေမ အေဖ့ ထမင်းရော ဟင်းရော အဆင်သင့်ထားခဲ့တယ်နော် စားနှင့်...ကျွန်တော်တို့ အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်..လာသွားမယ်"

ဆေးရုံကိုရောက်တော့ မေးပြီး အရေးပေါ်ခန်းရှိရာ တန်းသွားရတယ်။

"အေမ့"

"သား..."

အမေ့မျက်နှာကတော့ အပျက်ပျက် အယွင်းယွင်း ဖြစ်နေပြီ။မနက်အစောကြီး ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားလို့ အမေ့မျက်နှာပေါ်မှာ သနပ်ခါးတောင် မရှိဘူး။

"သား...သားအေဖက အခုတစ်ခါက.... "

"အေမ...ဘာတဲ့လဲ ပြောဦးလေ...."

မပြောနိုင်ဘဲ ငိုပဲငိုနေတော့ နည်းနည်းတော့ သံသယဖြစ်လာပြီ။

"သားအေဖ နှလုံးရောဂါလည်း ရှိတယ်ဆိုတာ သားသိတယ္မလား"

"အင်း...သိတယ်လေ..ဘာလဲ အခုက နှလုံးဖောက်တာလား"

အေမက ငိုရင်းခေါင်းညိတ်ပြတယ်။နှလုံး ရောဂါက အခုနှစ်ပိုင်းတွေ အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်နေတာကြောင့် စိတ်အေးနေခဲ့ရတာ။အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူးထင်ပါတယ်။ရောဂါတွေ စုံနေလိုက်တာ အဖေရယ်။

ထိုစဉ် ဆရာဝန်တစ်ဦးထွက်လာတယ်။

"ဆရာ...အခြေအနေလေး"

"စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ...လူနာက ရုတ်တရက် နှလုံးခုန်ရပ်သွားတာပါ...ကျွန်တော်တို့လည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်"

"ဗ်ာ..."

ဘာလဲ...။မနေ့ကထိတောင် အကောင်းကြီးမဟုတ်ဘူးလား။ချက်ချင်းကြီး ဖြစ်သွားနိုင်လို့လား။

"အေမ....အေမ...ဆရာ ဆရာလုပ်ပါဦး"

ပျော့ခွေကျလာတဲ့ အမေ့ခန္ဓာကိုယ်။ဆရာဝန်တွေရော ဆရာမေတြေရာ ဝိုင်းလာပြီး သယ်သွားကြတယ်။

မဖြစ်ပါနဲ့ဦး။အဖေက အခုလေးတင်မှ ဖြစ်သွားတာလေ။အမေကပါ ထပ်မဖြစ်ပါနဲ့ဦး။အခန်းထဲဝင်ကြည့်လိုက်တော့ ပိတ်စအဖြူနဲ့ အုပ်ဖို့ပြင်နေပြီဖြစ်တဲ့ အေဖ။

"ခဏ ခဏေလးပါ"

အေဖ။အေဖက အိပ်ပျော်နေသလိုတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။နှုတ်ခမ်းတွေက ဖြူဖျော့နေတယ်။မနေ့ကထိ အကောင်းကြီးရှိနေသေးတဲ့ အေဖက ရုတ်တရက်ကြီး နှလုံးခုန်ရပ်သွားတာတဲ့လား။ဦးနှောက်မှာ အကြိတ်တည်နေတာဆိုလို့ ဆေးရုံခဏခဏ တက်နေရတဲ့ အဖေ။ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို ခဏခဏ ခံစားရတဲ့ အဖေ။အခုတော့ ခေါင်းတွေ ထပ်ပြီးကိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

"အေဖ...."

လက္တစ္ဖက္ကို ဆွဲကိုင်တော့ မနွေးထွေးတော့ပေမယ့် အေးစက်မနေသေးဘူး။

ထိုစဉ် မျက်ရည် က်၏။

အေဖက ပြန်ထမလာနိုင်တော့ဘူး။ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။အမေနဲ့ ညီမေလးကို ဘယ်သူစောင့်ရှောက်ပါတော့မလဲ။အမေ...။

"အေမ...အေမ"

သယ္သြားတာပဲ မြင်လိုက်ရပြီး ဘယ္ကိုသယ္သြားသလဲ မသိလိုက္ဘူး။

အေမ ဘယ်မှာလဲ။ဘယ်နေရာကို ခေါ်သွားကြတာလဲ။ထိုအချိန်မှာပဲ ဆရာမေလး တစ်ယောက် အနားရောက်လာပြီး

"ရှင်က ဒေါ်ကေသီနွယ်ရဲ့ လူနာရှင်မလား"

"ဟုတ်..ဟုတ်ပါတယ်"

"ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

အေဖ ခဏနေဦးနော်။

"ဆေးသွင်းပေးထားပါတယ် စိတ်မပူပါနဲ့ မကြာခင်သတိရလာမှာပါ...ရုတ်တရက် ရှော့ရသွားတာ...အားနည်းနေတာလည်းပါတယ်... ဆရာမ ...လူနာနိုးလာရင် ဆရာ့ကို လာခေါ်လိုက်နော်"

တော်သေးတယ်။တကယ်တော်သေးတယ်။အမေကတော့ ဘာမှမဖြစ်လို့။

"ဟို..လူနာနားမွာ ကျွန်မရှိနေမှာပါ...ရှင်တခြားလုပ်စရာရှိတာလုပ်လိုက်ပါလား"

ဖြစ်စဉ်အစအဆုံး မြင်နေရတဲ့ ဆရာမေလးက သတိပေးသလို ပြောတယ်။

ဟုတ်သားပဲ။အဖေရှိသေးတယ်။အဖေ့ကိစ္စလည်း စီစဉ်ရဦးမှာပဲ။စိတ်ပူတာရော ဝမ်းနည်းတာရော စုံနေတာမို့ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပူထူနေတော့တာ။

"ဟို...ဒီက အစ္ကို တခြားမိသားစုဝင်တွေ မရှိဘူးလားဟင်...ရှိရင် သူတို့ကို ခေါ်ပါလား"

"ဆရာမ...အမေသတိရရင် ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်ပေးပါ ဒီမွာ ကျွန်တော့ ဖုန်းနံပါတ်..."

"စိတ္ခ်ပါ...ရှင့်အဖေဆီသာ အရင်သွားစီစဉ်ပါ"

မောင်....။ဟုတ်တယ်။မောင့်ကို ခေါ်ရမယ်။

စိတ့လှုပ်ရှားနေမှုကြောင့် နှိပ်နေတဲ့ လက်တွေကလည်း သိပ်မမြန်။ဝါးနေတဲ့ အမြင်အာရုံကလည်း ကြည်ကိုမလာတော့ဘူး။အားအားရှိ ဒီမျက်ရည်က ကျကျနေတယ်။

Du~~Du

"Hello. ..ကိုကိုပြော"

"မောင်...ဘယ်မှာလဲ အခု ဆေးရုံကိုလာခဲ့ပေး...နော်...မောင် လာခဲ့ပေး"

"ကိုကို ဘာဖြစ်တာလဲ ငိုနေတာလား...လာပြီနော်..အခု ပြန်ကွေ့ခဲ့ပြီ"

"အင်း...မြန်မြန်လာပေး"

မီးငယ်။မီးငယ်ကိုရော အကြောင်းကြားရဦးမယ်။ဆက်သွယ်ရမယ့် ဖုန်းနံပါတ်တွေ လည်း မယူထားမိ။ဝမ်းနည်းနေလို့ မဖြစ် လူကို သုံးကိူယ်လောက် သာ ခွဲထားလိုက်ချင်တော့တယ်။

ထိုင်ခုံမှာပဲ ထိုင်စောင့်နေရင်း ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့ မောင်က ရောက်လာတယ်။လူကိုတွေ့တော့ ပြေးလာတာက စိတ်ပူနေလို့ ထင်ရဲ့။

"ဘာဖြစ်တာလဲ "

"အဖေဆုံးပြီ"

"ဟမ်...ဘယ်.."

"ဟုတ်တယ်...အေမက ဆေးသွင်းထားရတယ်..."

"ဟမ်...ဘယ်လိုတွေ..."

"နောက်မှ ပြောပြမယ်..အခု အေဖ့ကို အိမ်ပြန်သယ်ရမယ်"

"အင်း..."

အခုဆေးရုံကို ပြန်လာခဲ့ပေးပါဆိုလို့ အမြန်ပြန်ကွေ့လာရတာ။အရင်ကလည်း ဖြစ်ဖူးနေကျမို့ ကိုကို့ကိုပဲ ပိူ့ထားခဲ့ပြီး အရေးမကြီးဘူးထင်လို့ အိမ်ပြန်လာနေတုန်း လမ်းမှာပဲရှိသေးတယ် ကိုကို့ဖုန်းက ဝင်လာတာ။ကိုကိုများ တစ်ခုခုဖြစ်တာလား ထင်ပြီး စိတ်ပူသွားလို့ အမြန်ရောက်အောင်လာတော့ အရေးပေါ်ခန်းရှေ့မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး ထိုင်နေတဲ့ ကိုကို့တွေ့တယ်။ကြားရတဲ့ သတင်းကတော့ မကောင်း။ကိုကို့အဖေဆုံးပြီတဲ့။မျက်ခမ်းစပ်တွေ ရဲနေတဲ့ ကိုကိုက ငိုထားပြီးပြီ။

ကိုကို ဝမ်းနည်းနေမှာ။အဖေကဆုံး အေမက ဆေးကုရနှင့်။ဘယ်လောက်ပဲ အဆင်မပြေဘူးပြောပြော အခုလိုတွေဖြစ်သွားတော့ စိတ်မကောင်း။နေ့မြင်ညပျောက် ဆိုတဲ့ အတိုင်း မနေ့ကအထိ အကောင်းကြီး ရှိနေခဲတဲ့သူက ဒီနေ့မနက်တော့ ဆုံးပြီတဲ့။ရုတ်တရက်ကြီး ဘာအကြောင်းကြောင့်များ ဖြစ်သွားရလေသလဲ။

♥♥♥

"သားက သွားပြီးကူနေလိုက် ဒါဆို...အမေတို့ဘာသာပဲ နေလိုက်မယ် ရတယ်...မြေချမယ့်နေ့ကျရင်တော့ လာခဲ့ဦးမယ် အမေတို့လည်း"

"ဟုတ်ကဲ့ အေမ...ကျွန်တော်ကတော့ အားရင်အားသလို ပြန်လာမှာပါ"

"နင်အဆင်ပြေသလိုသာလုပ်"

အိမ်ခဏပြန်ပြီး အကျိုးအကြောင်းပြောရသေးသည်။ဒီရက်ပိုင်းကတော့ ကိုကိုကလည်း ဒီအိမ္ကို ပြန်ခဲ့ဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး။နာရေးက သားဖြစ်တဲ့ ကိိုကိုကသာ အဓိကစီစဉ်ရမှာ။

အိမ်ပြန်ရင်း တစ်ခါတည်း ရေချိုးပြီးမှ ကိုကို့အိမ်ကိုသွားတော့ အလောင်းကို ရေချိုးတာတွေ ဘာတွေလုပ်ပေးကြပြီးလို့ သက်ပျောက် တရားနာဖို့ စီစဉ်နေကြပြီ။အိမ်နား ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြတဲ့သူတွေက ဝိုင်းကူပေးကြလို့သာ။

Dee~~Dee~~

ဖုန်းသံ။ဖုန်းက ဘယ်သူ့ဖုန်းက မြည်နေသလဲမသိ။ဧည့်ခန်းနားမှာထားတဲ့ ဗီရိုပေါ်က မြည်နေခြင်း။

'ဒါ ကိုကို့ဖုန်းပါ'

"Hello"

". ......."

"ဟုတ်ကဲ့...လာခဲ့ပါမယ္ဗ်..."

". ......."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

တရားနာဖို့ နေရာတွေ စီစဉ်နေတဲ့ ကိုကို့ဆီသွားပြီး အကျိုးအကြောင်းပြောရဦးမည်။

"ကိုကို"

"ဟင်..."

"အေမ သတိရပြီတဲ့ "

"ဟုတ္လား....ဒါဆို မောင်သွားခေါ်ပေးပါလား...နော်"

"အင်းပါ...အခုသွားခေါ်လိုက်မယ်...လုပ်စရာရှိိတာလုပ်"

ဒီအချိန်မှာတော့ အဆင်မပြေတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ ဘေးခေါက်ထားရမယ် မဟုတ္လား။

♥♥♥

13.11.21