ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးရှိနေသောနဖူးကိုလက်တင်ရင်းသူပေးခဲ့တဲ့ဒဏ်ရာတွေကိုတစ်ခုချင်းစီကြည့်နေမိသည်။

စိတ်တော့‌မကောင်းပေမယ့်သူတစ်လုံးတစ်စိမှမမှားဟုအတည်ကြီးတွေးထင်နေသည်။

လက်ပါမိတာလွန်မှန်းသိပေမယ့်သူ့အပြစ်နဲ့သူဖြစ်ရတာပဲလေ။

"ဒါမင်းအမှားပဲ"

အိပ်ပျော်နေသောလဲနူတ်ဖျားမှတစုံတရာကို

ကယောင်ကတန်းရေရွတ်နေတာကိုကြားသည်။

နာတယ်ဆိုတဲ့တစ်ခွန်းပဲသဲသဲကွဲကွဲကြားသည်။

မျက်နှာပေါ်ကိုအမှောင်ရိပ်တစ်ခုကအုပ်မိုးလာ၍ချက်ချင်းမသိစိတ်ကလူပ်နိုးတော့သည်။

မျက်နှာနားကပ်နေသောအမှောင်ရိပ်‌ရှင်ကိုတွန်းဖယ်ရင်း

"တောင်းပန်ပါတယ် ကြောက်တယ် မလုပ်ပါနဲ့"

"ကျစ် ငါမင်းကိုဘာမှမလုပ်ဘူး"

မျက်နှာရှိရာကိုလက်လှမ်းလိုက်သောလက်ကိုဖယ်ရှောင်ရင်း အထိမခံပဲစောင်ကိုကိုယ်မှာဆွဲခြုံပြီးအနောက်ကိုတွန့်ဆုတ်သွားသည်။

"မလာနဲ့ လူယုတ်မာကြောက်တယ်"

ထိုလူကကိုယ့်မျက်ခုံးကဒဏ်ရာကိုလက်နဲ့ဖိသပ်ရင်း

"ငါကြည့်မယ် မျက်နှာအမာရွတ်ထင်သွားမယ်နဲ့တူတယ်"

လက်ညိုတစ်ချောင်းစာလောက်မျက်နှာမှ‌ာပေါက်သွားသည်။

ယောင်ကိုင်းနေတဲ့မျက်နှာတစ်ဝိုက်ကိုလက်နဲ့ပွတ်သပ်ရင်း

"ကျွတ် နောက်ဆိုငါ့ကိုဒေါသထွက်အောင်မလုပ်နဲ့ ငါလက်မပါချင်ဘူး မင်းကလန်ကဆန်လုပ်ရင်တော့အခုထက်ထက်ဆိုးအောင်လုပ်ပြမယ်"

"မလုပ်ပါနဲ့ ကြောက်တယ် ‌ထွက်သွား"

"ကျစ် ငါမင်းကိုအခုအန္တရာယ်မပေးဘူးလို့ပြောပြီးသားလေ တောက်"

"အင့်ဟင့် အီးဟင့်"

တစ်ဖက်ကလောလောဆယ်သူနဲ့ပက်သက်ပြီးအကြောက်တရားလွှမ်းမိုးခံနေရတဲ့အခြေအနေဖြစ်လို့လန့်ပြီးငိုပါတော့သည်။

"တိတ်စမ်း ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိပဲငိုခွင့်မရှိဘူး ရိူက်သံတောင်မထွက်နဲ့"

"...."

ငိုချင်နေတာကိုမျက်ရည်နဲ့ရိူက်သံတွေကိုအသံလေးတစ်သံတောင်မထွက်လာအောင်ထိန်းချုပ်ထားရသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးလဲနာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီးခေါင်းကပွင့်ထွက်မတတ်ကိုက်နေသည်

ထိုအခိုက်အတန့် ရေထဲမှခေါင်းမဖော်နိုင်တဲ့အခိုက်အတန့်တွေမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တကယ်သေရတော့မယ်လို့တွေးထင်ပြီးသေမတတ်ကြောက်ခဲ့တာ။

မသေသေးတော့လဲဝဋ်ရှိသ၍ခံရအုန်းမှာပေါ့။

ဒီနေ့ညကိုယ်ကုတင်ပေါ်မှာအိပ်နေတာသူဘာမှမပြောတော့ပဲ သူ့ဟာသူခေါင်းအုံးတလုံးဆွဲကာအခန်းထောင့်ကဆိုဖာမှာသွားအိပ်သည်။

သူ့အရပ်ကလန်ကလားကြီးနဲ့မဆန့်ဖြစ်နေ၍သူအိပ်နေတာကွေးကောက်နေသည်။

"ရှင်ကတကယ့်လူယုတ်မာပဲ လက်ရုံးသုခရယ်"

"အား နာတယ်"

"ဆောရီးပါ"

မျက်ခုံးပေါ်ကဒဏ်ရာကိုအရက်ပြန်ထည့်ပေးရင်းဂျိုးလက်ချော်ပြီးအနာကိုလက်နဲ့ထိုးမိသွားသည်။

"ဆေးကစပ်တယ် အား"

"နားငြီးတယ် အကဲပိုမနေစမ်းနဲ့ ကျစ်"

ဆိုဖာပေါ်မှာလှဲပြီးဂိမ်းဆော့နေတဲ့လက်ရုံးထအော်သည်။

*တကယ့်မကောင်းဆိုးဝါးကောင် သူကြောင့်ဖြစ်ရတဲ့ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေကိုတချက်ကလေးမှသက်သာလားမေး‌ေဖာ်‌ေတာင်မရဘူး အသဲနှလုံးမရှိတဲ့လူ*

လူကသာဂရုမစိုက်ချင်ယောင်ဆောင်နေပေမယ့်

ပါးစပ်ကထုတ်မပြောတတ်ပေမယ့်လဲစိတ်ကတော့မပူပဲနေမလား။

တစ်ပတ်ကြာပြီဆိုတော့မျက်နှာဖူးယောင်နေတာလဲ‌‌ေပျာက်ပြီးဒဏ်ရာတွေကလဲကျက်ခါနီးနေပေမယ့် ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်လှတဲ့သူ့မျက်နှာလေးမှာအမာရွတ်ကျန်မှာကိုတော့စိုးရိမ်မိသည်။

သူ့မိဘမွေးထားတဲ့မျက်နှာလှလှလေးမှာ သေရာပါသွားမယ့်အဲ့ဒီအမာရွတ်ကိုမြင်တိုင်းကိုယ့်ကိုတသက်လုံးခွှင့်လွှတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ယောကျာ်းလေးတယောက်နဲ့ရန်ဖြစ်သည့်အလားစိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ခဲ့မိသွားသည်။

လက်စအတော်ပြင်းသွားပြီးပါးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်ဆင့်ရိုက်လိုက်တဲ့အရှိန်ကြောင့်သွားတွေတောင်နဲ့ပြီးအခုထိဆန်ပြုတ်နဲ့သာနှစ်ပါးသွားနေရတုန်း။

လှဲနေတဲ့ဆိုဖာပေါ်မှထလာလိုက်ပြီး

"မင်းငါနဲ့ဒီနေ့အရေပြားအထူးကုနဲ့လိုက်ပြရမယ်"

"ဘာလို့...လို့

"မျက်နှာပေါ်မှာအမာရွတ်ဗလပွနဲ့မင်းစောက်ရုပ်ကို‌ေနာက်ပိုင်းလူကြားထဲချပြရမှာငါရှက်တယ် အခုထဲကငါ့သိက္ခာအတွက်ဆေးကုပေးလိုက်မယ်"

"...."

အံ့ဩလွန်း၍ဘာစကားမှထွက်မလာတော့။

"ပြင်ဆင်စရာရှိတာပြင်ဆင်စမ်း ၁၅မိနစ်ထက်ပိုကြာရင်မင်းမလွယ်ဘူးမှတ်"

*ဪ အံ့ဩပကမ္ဘောဇ ဒီအမာရွတ်တွေကမသိရင်ငါကပဲ နူပြီးများအမာရွတ်ကျန်တာကျနေတာပဲ ရှင်လူကိုလူစိတ်မရှိရိုက်နှက်ခဲ့လို့ရခဲ့တဲ့အမာရွတ်‌တွေပါ ရှက်တယ်တဲ့လား ဪ မှတ်တောင်ထားရမယ် ရှင်ကလူရောဟုတ်ရဲ့လား လူယုတ်မာကောင်ရဲ့ မုန်းလိုက်တာလက်ရုံးသုခ*

ပြင်ဆင်ဆိုလို့ဘာမှလဲထွေထွေထူးထူးဝတ်စရာမရှိပေ။သူ့ရဲ့တီရှပ်အဖြူတစ်ထည်နှင့်ဂျင်းဘောင်းဘီအပြာရောင်ကိုသာလဲဝတ်လိုက်သည်။

အပေါ်ကအမဲရောင်Hoddieတထည်ပါစွပ်လိုက်သည်။

စစရောက်တဲ့နေ့ထဲကသူ့အဝတ်‌ေတွနဲ့သာနှစ်ပါးသွားနေရသည်။

"ပြီးရင်သွားမယ်"

"အင်း"

"ကြိုပြောထားမယ် အလုပ်ပိုခံပြီးထွက်ပြေးဖို့မကြိုးစားနဲ့ လူကြားသူကြားထဲအကူအညီတောင်းလဲမင်းကိုဘယ်သူမှကူညီနိုင်မှာမဟုတ်မှန်းသိတယ်မလား

မင်းငါ့လက်ကဘယ်တော့မှပြေးမလွတ်ဘူး မင်းကိုငါပိုင်တယ် တစ်ခုခုလုပ်တော့မယ်ဆိုရင်မင်းကိုယ်ပေါ်ကဒဏ်ရာတွေကိုပြန်တွေးကြည့်"

လူကိုများသူခြောက်တိုင်းကြောက်မယ့်လူထင်နေလားမသိဘူး။

"မင်းစိတ်ထဲဘာတွေးနေလဲငါသိတယ် ငါကမင်းထက်အမြဲတမ်းခြေတစ်လှမ်းရှေ‌့ရောက်တာမမေ့နဲ့"

.

.

ဆေးရုံသွားနေသည့်လမ်းတလျှောက် သုံးယောက်လုံးစကားတခွန်းမှမပြောပဲနူတ်ဆိတ်နေကြသည်။အပြင်ဘက်ကိုငေးကြည့်ပြီးလက်ရုံးတွေးငေးနေသည်။

ခြယ့်ခေါင်းထဲမှာတော့ဒီရှားရှားပါးပါးအပြင်ထွက်ရတဲ့အခွင့်ရေးကိုလွတ်အောင်ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲအကြိတ်နယ်တွေးတောနေသည်။

ကားပေါ်ကဆင်းတော့ သူ့အနားကခွာဖယ်ဖို့လုပ်နေတဲ့ခြယ့်ရဲ့လက်ဖဝါးကိုတင်းကြပ်နေအောင်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး

"လက်မယားတွေလေ တစ်ဖဝါးမှအနားကမခွာပေးနိုင်အောင်ချစ်တာ"

"ကျစ် လက်ရုံး"

"ဘာလဲ မင်းလင်ကြီးမင်းနားမှာရပ်နေတယ်"

"ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး"

"မင်းရဲ့ခေါင်းထဲကနှစ်ထွာတစ်မိုက်ညဏ်လေးကို မင်းလင်မသိပဲမနေဘူးနော်"

"အရေပြားအထူးကုဒေါက်တာ‌မျိုးထက်နဲ့

ရက်ချိန်းယူထားပြီးသား"

"ဟုတ်ကဲ့ ဒေါက်တာကအထဲမှာပါရှင့် ဝင်သွားလိုက်ပါ"

ဒေါက်တာကလဲသူနဲ့ရင်းနှီးတဲ့လူဖြစ်နေပြန်သည်။ဒီလူကွာ။

"အနာကနက်တော့လေဒီတိုင်းဆိုရင်အမာရွတ်ကဖြစ်မှာပဲ ဂရုစိုက်ပေးဖို့တော့လိုတယ်နော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါက်တာ"

"ဘာမှတော့အထွေအထူးမလိုပါဘူး ကျွန်တော်ပေးတဲ့အမာရွတ်ပျောက်ဆေးကိုတနေ့နှစ်ခါလိမ်းပေးရုံပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဆရာဝန်ကပြန်လို့ရပြီဆိုလို့အခန်းထဲကထွက်လာပြီးတံခါးဝရောက်တော့

"လက်ရုံး နေအုန်း"

"ဘာလို့လဲ ကိုမျိုး"

"မင်းနဲ့ခဏစကားပြောချင်တယ် အားနာပေမယ့်နှစ်ယောက်ထဲသီးသန့်ပြောချင်တာလက်ရုံး"

ထိုစကားကြားတော့ခြယ့်အကွက်ထဲဝင်သွားသည်။

"အဲ့ဒါဆိုခြယ်အပြင်မှာစောင့်နေမယ်မယ်နော်"

"တစ်လှမ်းမှမခွာနဲ့ တံခါးဝမှာစောင့်နေ"

"လက်ရုံးတို့ချစ်တတ်နေလိုက်တာ‌ အထဲပြန်ဝင်အကဲပိုမနေနဲ့"

သူပြောတဲ့စကားကိုဒေါက်တာရိုးရိုးပဲမှတ်ပေမယ့်သူပြောသွားတာဘာမှန်းခြယ်သိနေ၍ အကြံစည်အကောင်ထည်ဖို့နည်းနည်းတန့်သွားသည်။

အထဲမဝင်ခင် ကြောက်စရာအကြည့်နှင့်လှည့်ကြည့်သွားသေးသည်။

"လက်ရုံး သူ့မျက်နှာကဒဏ်ရာတွေကသမာရိုးကျမဟုတ်မှန်းငါသိတယ်နော် သူကဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်တော့်မိန်းမ"

ဒေါက်တာမျက်မှန်ချွတ်လိုက်ပြီးမျက်မှောင်တွန့်သွားသည်။

"မင်းမိန်းမကိုမင်းရိုက်ထားတာလား"

"ဟုတ်တယ် စိတ်မထိန်းနိုင်လို့"

"ဦးလေးသိရင်မင်းကိုသတ်‌မိလိမ့်မယ"

"ဘာကိုလဲ မာမီနဲ့ဒယ်ဒီလဲသူတို့အိမ်ထောင်ရေးကိုလူကြီးတွေလက်မခံပဲဘက်ထပ်ခဲ့ကြတာတဲ့"

"ငါပြောနေတာအဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး"

"ဘာလဲ"

"သူမင်းကိုအဲ့လိုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာလား"

"ကျွန်တော်ကကဘာဖြစ်နေလို့လဲ"လက်ရုံးမျက်လုံးကိုဝေ့ကြည့်ပြီးဂရုမစိုက်ဟန်နှင့်ပြောသည်။

"အမျိုးသမီးတယောက်ကိုအကြမ်းဖက်မူလုပ်တဲ့ကောင်လေ သူမင်းကိုမိန်းမ‌တယောက်ကိုရိုက်နှက်ရမယ်လို့ဆုံးမခဲ့တာလား သူ့လိုလူကြီးလူကောင်းတယောက်မင်းကိုအမြဲဖြစ်ချင်ခဲ့တာ"

"ဟ ကျွန်တော်ကဒယ်ဒီမဟုတ်ဘူး အဲ့ဒါကြောင့်လူကြီးလူကောင်းလဲမဟုတ်ဘူး ကျွန်တော်ကလူယုတ်မာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လဲသိတယ် အဲ့ဒါကြောင့်ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ကိစ္စ ကျွန်တော်တို့လင်မယားကြားကကိစ္စကိုဘာမှမသိပဲ လားလားမှမသက်ဆိုင်ပဲဆရာကြီးမလုပ်ချင်ပါနဲ့ ခွင့်ပြုပါကိုမျိုး"

သူ့အပြောကြောင့်ဒေါက်တာပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။

အခန်းရှေ့မှဖြတ်သန်းသွားသောသူ့ကိုလိုက်ငေးကြည့်ရင်း

"ဒီကောင် အတော်ရိုင်းတာပဲမထင်ထားဘူး"

ဟိုလူအခန်းထဲမှာစကားပြောနေတုန်းကိုဂျိူးကလဲဖုန်းပြောနေသည့်အချိန်တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ကံတရားကလွတ်မြောက်ဖို့အခွင့်ရေးပေးလာသည်လားမသိ။

ရတဲ့အခွင့်အရေးကိုတော့လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး သေမထူးနေမထူးဆိုကာအရဲစွန့်လိုက်ပြီးထိုနေရာမှပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

လှေကားမှအမြန်အောက်ထပ်ကိုသတိထားဆင်းပြီးထောင့်ချိုးမှာတစ်ဖက်ခြမ်းကလာတဲ့လူကိုသတိမထားမိပဲတစ်ဖက်လူကိုအရှိန်နဲ့သွားဆောင့်မိသွားသည်။

"အားးး"

"ဆောရီးပါ ဘယ်နားထိသွားသေးလဲ ခြယ်မမြင်လို့ပါရှင့့်"

"ကောင်မ ငါ့နှာခေါင်းကအထိခံလို့မရသေးတဲ့ကာလဟဲ့ နာလိုက်တာ"

ထိုအမျိုးသမီးကနှာခေါင်းကိုဖိကိုင်ပြီးအော်နေသည်။ခေါင်းငုံ့ပြီးပြေးဝင်လာသောကိုယ့်ခေါင်းကအမျိုးသမီးရဲ့နှာခေါင်းကိုအရှိန်နဲ့ဆောင့်မိသလိုဖြစ်သွားသည်။

"မီးလေးဘာဖြစ်တာလဲ ဦးကိုပြ"

အသက်ငါးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိလောက်သည့်ဝဝနဲ့ဦးလေးကြီးတယောက်ကထိုအမျိုးသမီးအနောက်ကိုရောက်လာသည်။

"နှာခေါင်း အရမ်းနာတာပဲ နှာခေါင်းရိုးများကျိုးသွားလားမသိဘူး အဲ့ဟာမလုပ်တာ"

"အမ ခြယ်တကယ်တောင်းပန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့အခုကအရမ်းအရေးကြီးနေလို့"

ဆိုကာပြေးထွက်မယ်အလုပ်မှာထိုဦးလေးကြီးကလက်မောင်းကိုလှမ်းဆွဲပြီးအတင်းဆုပ်ညှစ်ကိုင်လိုက်သည်။

"လွှတ်ပါ လွှတ်"

"ဟေ့ သူ့ကိုလွှတ်လိုက်စမ်း"

စိတ်ထဲမှာချက်ချင်းတွေးမိလိုက်တာကသေပြီ။

လက်ရုံးသုခလက်ကဘယ်လိုမှမလွတ်တော့ဘူး။

"လွှတ်လိုက်လို့"

ထိုလူကြီးရဲ့ပုခုံးကိုလက်ရံုးဆောင့်တွန်းလိုက်မှထိုလူကြီးကလွှတ်ပေးတော့သည်။

"ခင်ဗျားကဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ကျုပ်အပိုင့်ကိုထိရဲရတာလဲ"

ကိုယ့်လက်ဖဝါးကိုသူလှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးသူ့ကျောနောက်ပို့ထားပြီးကိုယ့်ရှေ့ကနေမားမားမတ်မတ်ရပ်နေသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိသူ့ကိုအားကိုးနေမိသည်။

မသိစိတ်အတွင်းက‌သူ့အပေါ်မှီခိုနေမိသည်။

"ဟဲ့အကောင် စကားပြောဆင်ခြင်နင့်ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်‌ေတွနဲ့ဟာမကငါ့နှာခေါင်းရိုးကျိုးမတတ်ဝင်တိုက်တာ"

"ခင်ဗျားကိုမ‌ေမးရင်ခင်ဗျားပါးစပ်ကိုပိတ်ထားလိုက် မဟုတ်ရင်မကျိုးသေးတဲ့နှာခေါင်းကျုပ်ရိုက်ချိုးပေးမယ်"

"မင်းလူကငါ့မီးလေးကိုဝင်တိုက်ပြီးမ‌ေတာင်းပန်ဘဲထွက်ပြေးလို့လှမ်းဆွဲမိလိုက်တာကွာ လက်မောင်းလေးကိုင်တာဘာဖြစ်သွားမှာမလို့လဲချာတိတ် ရင့်လှချည်လား"

"မကိုင်ရဘူးဗျာ ကျုပ်မကြိုက်ဘူး သူ့အသားကိုကျုပ်ကလွဲပြီးဘယ်သူမှမထိရဘူး""ကျွန်မတောင်းပန်ခဲ့တယ်"

နောက်ကျောကနေနားရွက်နားကပ်ပြီးတိုးဖွဖွပြောလာတဲ့စကားသံကြောင့်နောက်လှည့်ကြည့်တော့ ကိုယ့်ကိုယုံကြည်အားကိုးသလိုမျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်နေသည်။

"နွားအိုမြက်နုကြိုက်အဘိုးကြီး မွှန်ရင်လဲကြည့်မွှန်နော် ကျုပ်အမျိုးသမီးလေးကသူတောင်းပန်ခဲ့တယ်တဲ့ ခင်ဗျားရဲ့နှာခေါင်းတုဆာဂျရီမ

စကားကိုပဲယုံမနေနဲ့"

Sugar Daddyလိုလိုဘာလိုလိုနဲ့ဗိုက်ရွှဲရွှဲဝဝအဘိုးကြီးကိုလက်ရုံးဖဲ့သည်။

*ကျုပ်အမျိုးသမီးလေးလို့ရှင်သုံးလိုက်သလားလို့*

"ဖေX ိုးမသားလေး ငါ့ကိုများနှာခေါင်းတုတဲ့"

လက်ကလက်ရံုးရဲ့ပါးကိုရွယ်လိုက်သည်။

"ရိုက်လေ ရိုက် ကျုပ်အသားထိရင်ခင်ဗျားမနက်ဖြန်နေထွက်တာမမြင်ရတော့ဘူးမှတ် နှာခေါင်းဆာဂျရီလုပ်တာနှာခေါင်းတုမဟုတ်လို့ဘာလဲ ကျုပ်အမျိုးသမီးလေးကိုများဒဏ်ရာပရဗွနဲ့ဆိုပဲ သူကဒီပုံစံနဲ့တောင်ခင်ဗျားထက်၃၇ဆပိုလှတယ်"

"နင် နင်..

"ငါမွေးရင်ငါ့သားလောက်ရှိတဲ့ကောင်ကရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ တောက်"

ဆာဂျရီဌာနမှရှိတဲ့လူမှန်သမျှသူတို့အခြေတင်ဖြစ်နေတာကိုစောင့်ကြည့်နေကြသည်။

တခြားလူဆိုတော်ရုံနဲ့ပြီးသွားနိုင်ပေမယ့် သေးသေးတင်မခံလက်ရုံးကတော့သူ့ဘက်ကမှားတာတောင်အပြောတချက်မလျှော့။

အရှေ့နှစ်လှမ်းတိုးလာတဲ့ထိုအဘိုးကြီးကို ဘယ်ပျောက်နေမှန်းမသိတဲ့ဂျိုးရောက်လာပြီးပုခုံးကိုလက်နဲ့တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး

"သခင်လေး ကျွန်တော်ရှင်းလိုက်ရမှာလား"

ထိုဘဲကြီးကဂျိုးကိုတော့ဖြုံသည်။

တီရှပ်အဖြူလက်ရှည်ကိုကုတ်အမဲနဲ့တွဲဝတ်ထားပြီးကြိုးမဲ့Earphoneကိုညာဘက်နားမှာတပ်ထား၍သက်တော်‌ေစာင့်ပုံစံဖြစ်နေ၍သက်တော်စောင့်မှန်းတန်းသိ၍လားမသိ။

ဟိုကောင်ကလဲနေကာမျက်မှန်အမဲကြီးနှင့်လူမိုက်စတိုင်နှင့်လာဖြဲတော့

လက်ရုံးဘာမှပြန်မဖြေရသေးခင်

"ရှင်းစရာမလိုပါဘူး အကိုကပြေပြေလည်လည်ဖြစ်ချင်ရုံပါညီလေးတို့ရဲ့"

"အခုကျေနပ်လား"

လက်ရံုး‌ေမးလိုက်သည်။

"ကျေနပ်ပါတယ် ကျေနပ်ပါတယ် တွန်းမိတိုက်မိရုံမတော်တဆပဲဟာကို"

"ဟုတ်ပါတယ်ရှင့် အမလဲနာသွားရုံပါမောင်လေးရဲ့ ကျေနပ်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်လဲ‌ေကျနပ်‌ေပးလိုက်ပါတယ် လက်မောင်းကိုင်ခဲ့တာကို ဒါဆိုခွင့်ပြုပါ"

နောက်ကျောမှာရပ်‌ေနတဲ့သူ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ပြီးလှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကားထဲရောက်တော့

"ဟိုဟာ ကျေးဇူးပါ"

"ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်"

"ဟမ်း"

"ငါကပဲမင်းကိုနာကျင်အောင်လုပ်နိုင်တဲ့သူ ငါကပဲမင်းကိုဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေအိမ်မက်ဆိုးတွေပေးမယ့်လူ မင်းရဲ့စိတ်နဲ့ခန္ဓာအပြင်မင်းရဲ့အသက်ကိုပါငါပိုင်တယ် မင်းကိုငါအသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားနိုင်သလို မင်းကိုသတ်ပစ်လို့လဲရတယ် မင်းကငါ့အပိုင်ပဲ "

"မင်းကိုငါကပဲလုပ်ချင်တာလုပ်မယ်ငါကပဲနှိပ်စက်မယ် တခြားသူတွေမင်းကိုလာထိရင်တော့ငါလက်မခံဘူး"

*ဒီလောက်နင့်ကိုမုန်းလွန်းလို့သေလုအောင်နှိပ်စက်တဲ့လူဆီကနင်ဘာတွေမျှော်လင့်နေတာလဲစိမ်းမြခြယ်*

"ကျွန်မကရှင့်ရဲ့အရုပ်မဟုတ်ဘူးနော်"

"ဟုတ်ပါတယ်ကွ မင်းကငါ့ရဲ့စီလီကွန်အရုပ်လေ"

"လူကိုများလိင်ဖျော်ဖြေရေးအရုပ်တို့ ငွေဝယ်ကျွန်တို့များမှတ်နေလား ကျွန်မကိုကျွန်မကလွဲရင်ကျွန်မကိုဘယ်သူမှမပိုင်ဘူး"

"မင်းကိုငါပိုင်တယ် မင်းကငါ့အပိုင် သိန်းနှစ်ရာနဲ့ငါဝယ်ထားတာ"

လက်ရုံးကားနောက်မှီတွင်ခေါင်းတင်ရင်းမျက်စိတွေမှိတ်ထားပြီးပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်စကားပြန်ရုပ်သိမ်းတယ် ရှင့်ကိုဘာအကြောင်းနဲ့မှကျေးဇူးကြွေးတင်မခံဘူး။

"ကျွန်မပြန်ရုတ်သိမ်းတယ်နော် မုန်းတယ်"

လက်ရုံးမျက်စိတွေမှိတ်ထားပြီးနူတ်ခမ်းတွေကွေးတက်သွားပြီးမခို့တရို့ပြုံးသည်။

*မင်းကိုငါလုပ်ချင်တာလုပ်မှာဒါပေမယ့် ဘယ်သူကမှမင်းကိုလာထိလို့မရအောင်ငါကကာကွယ်ပေးမယ်*

သူ့လက်ထဲက လစ်ထွက်ဖို့ကြိုးစားတာကပြဿနာဖြစ်ခဲ့ရတဲ့အဓိကအကြောင်းရင်းကိုထိုလူမေ့များသွားတာလား ဒါမှမဟုတ် လျှော်ပေးလိုက်တာလားတော့မသိ။ထိုနေ့ကအပြစ်ပေးမခံခဲ့ရပေ။

#ParadiseKhin

လက်ရုံးကိုမကောင်းပြောကြတဲ့မန့်တွေအများကြီးတွေ့ရတယ်။အစထဲကသိပါတယ် ficစ‌ေရးထဲက ငါ့မင်းသားကအတော်အဆဲခံရမှာလို့

မကောင်းပြောခံရတာလဲကိုယ့်အရေးအသားပီပြင်လို့အမုန်းခံရတာလို့ပဲမြင်ပါတယ်။

ဇာတ်အိမ်ကတော့ပြောင်းစရာအကြောင်းမရှိပါဘူး။လက်ရုံးကမာနကြီးပြီးရိုင်းစိုင်းတဲ့သူဆိုတော့အမုန်းကတော့ခံရမှာပါ ဘယ်လိုမှမနေပါဘူး။

Zawgyi

ကိုယ္ေငြ႕ေႏြးေႏြး႐ွိေနေသာနဖူးကိုလက္တင္ရင္းသူေပးခဲ့တဲ့ဒဏ္ရာေတြကိုတစ္ခုခ်င္းစီၾကည့္ေနမိသည္။

စိတ္ေတာ့‌မေကာင္းေပမယ့္သူတစ္လုံးတစ္စိမွမမွားဟုအတည္ႀကီးေတြးထင္ေနသည္။

လက္ပါမိတာလြန္မွန္းသိေပမယ့္သူ႕အျပစ္နဲ႔သူျဖစ္ရတာပဲေလ။

"ဒါမင္းအမွားပဲ"

အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာလဲႏူတ္ဖ်ားမွတစုံတရာကို

ကေယာင္ကတန္းေရ႐ြတ္ေနတာကိုၾကားသည္။

နာတယ္ဆိုတဲ့တစ္ခြန္းပဲသဲသဲကြဲကြဲၾကားသည္။

မ်က္ႏွာေပၚကိုအေမွာင္ရိပ္တစ္ခုကအုပ္မိုးလာ၍ခ်က္ခ်င္းမသိစိတ္ကလူပ္ႏိုးေတာ့သည္။

မ်က္ႏွာနားကပ္ေနေသာအေမွာင္ရိပ္‌႐ွင္ကိုတြန္းဖယ္ရင္း

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေၾကာက္တယ္ မလုပ္ပါနဲ႔"

"က်စ္ ငါမင္းကိုဘာမွမလုပ္ဘူး"

မ်က္ႏွာ႐ွိရာကိုလက္လွမ္းလိုက္ေသာလက္ကိုဖယ္ေ႐ွာင္ရင္း အထိမခံပဲေစာင္ကိုကိုယ္မွာဆြဲျခဳံၿပီးအေနာက္ကိုတြန္႔ဆုတ္သြားသည္။

"မလာနဲ႔ လူယုတ္မာေၾကာက္တယ္"

ထိုလူကကိုယ့္မ်က္ခုံးကဒဏ္ရာကိုလက္နဲ႔ဖိသပ္ရင္း

"ငါၾကည့္မယ္ မ်က္ႏွာအမာ႐ြတ္ထင္သြားမယ္နဲ႔တူတယ္"

လက္ညိဳတစ္ေခ်ာင္းစာေလာက္မ်က္ႏွာမွ‌ာေပါက္သြားသည္။

ေယာင္ကိုင္းေနတဲ့မ်က္ႏွာတစ္ဝိုက္ကိုလက္နဲ႔ပြတ္သပ္ရင္း

"ကြၽတ္ ေနာက္ဆိုငါ့ကိုေဒါသထြက္ေအာင္မလုပ္နဲ႔ ငါလက္မပါခ်င္ဘူး မင္းကလန္ကဆန္လုပ္ရင္ေတာ့အခုထက္ထက္ဆိုးေအာင္လုပ္ျပမယ္"

"မလုပ္ပါနဲ႔ ေၾကာက္တယ္ ‌ထြက္သြား"

"က်စ္ ငါမင္းကိုအခုအႏၲရာယ္မေပးဘူးလို႔ေျပာၿပီးသားေလ ေတာက္"

"အင့္ဟင့္ အီးဟင့္"

တစ္ဖက္ကေလာေလာဆယ္သူနဲ႔ပက္သက္ၿပီးအေၾကာက္တရားလႊမ္းမိုးခံေနရတဲ့အေျခအေနျဖစ္လို႔လန္႔ၿပီးငိုပါေတာ့သည္။

"တိတ္စမ္း ငါ့ခြင့္ျပဳခ်က္မ႐ွိပဲငိုခြင့္မ႐ွိဘူး ႐ိူက္သံေတာင္မထြက္နဲ႔"

"...."

ငိုခ်င္ေနတာကိုမ်က္ရည္နဲ႔႐ိူက္သံေတြကိုအသံေလးတစ္သံေတာင္မထြက္လာေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ထားရသည္။

တစ္ကိုယ္လုံးလဲနာက်င္ကိုက္ခဲေနၿပီးေခါင္းကပြင့္ထြက္မတတ္ကိုက္ေနသည္

ထိုအခိုက္အတန္႔ ေရထဲမွေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္တဲ့အခိုက္အတန္႔ေတြမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္တကယ္ေသရေတာ့မယ္လို႔ေတြးထင္ၿပီးေသမတတ္ေၾကာက္ခဲ့တာ။

မေသေသးေတာ့လဲဝဋ္႐ွိသ၍ခံရအုန္းမွာေပါ့။

ဒီေန႔ညကိုယ္ကုတင္ေပၚမွာအိပ္ေနတာသူဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ သူ႕ဟာသူေခါင္းအုံးတလုံးဆြဲကာအခန္းေထာင့္ကဆိုဖာမွာသြားအိပ္သည္။

သူ႕အရပ္ကလန္ကလားႀကီးနဲ႔မဆန္႔ျဖစ္ေန၍သူအိပ္ေနတာေကြးေကာက္ေနသည္။

"႐ွင္ကတကယ့္လူယုတ္မာပဲ လက္႐ုံးသုခရယ္"

"အား နာတယ္"

"ေဆာရီးပါ"

မ်က္ခုံးေပၚကဒဏ္ရာကိုအရက္ျပန္ထည့္ေပးရင္းဂ်ိဳးလက္ေခ်ာ္ၿပီးအနာကိုလက္နဲ႔ထိုးမိသြားသည္။

"ေဆးကစပ္တယ္ အား"

"နားၿငီးတယ္ အကဲပိုမေနစမ္းနဲ႔ က်စ္"

ဆိုဖာေပၚမွာလွဲၿပီးဂိမ္းေဆာ့ေနတဲ့လက္႐ုံးထေအာ္သည္။

*တကယ့္မေကာင္းဆိုးဝါးေကာင္ သူေၾကာင့္ျဖစ္ရတဲ့ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကိုတခ်က္ကေလးမွသက္သာလားေမး‌ေဖာ္‌ေတာင္မရဘူး အသဲႏွလုံးမ႐ွိတဲ့လူ*

လူကသာဂ႐ုမစိုက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေပမယ့္

ပါးစပ္ကထုတ္မေျပာတတ္ေပမယ့္လဲစိတ္ကေတာ့မပူပဲေနမလား။

တစ္ပတ္ၾကာၿပီဆိုေတာ့မ်က္ႏွာဖူးေယာင္ေနတာလဲ‌‌ေပ်ာက္ၿပီးဒဏ္ရာေတြကလဲက်က္ခါနီးေနေပမယ့္ ျပစ္မ်ိဳးမွဲ႔မထင္လွတဲ့သူ႕မ်က္ႏွာေလးမွာအမာ႐ြတ္က်န္မွာကိုေတာ့စိုးရိမ္မိသည္။

သူ႕မိဘေမြးထားတဲ့မ်က္ႏွာလွလွေလးမွာ ေသရာပါသြားမယ့္အဲ့ဒီအမာ႐ြတ္ကိုျမင္တိုင္းကိုယ့္ကိုတသက္လုံးခႊင့္လႊတ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။

ေယာက်ာ္းေလးတေယာက္နဲ႔ရန္ျဖစ္သည့္အလားစိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္႐ိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ခဲ့မိသြားသည္။

လက္စအေတာ္ျပင္းသြားၿပီးပါးကိုဘယ္ျပန္ညာျပန္ဆင့္႐ိုက္လိုက္တဲ့အ႐ွိန္ေၾကာင့္သြားေတြေတာင္နဲ႔ၿပီးအခုထိဆန္ျပဳတ္နဲ႔သာႏွစ္ပါးသြားေနရတုန္း။

လွဲေနတဲ့ဆိုဖာေပၚမွထလာလိုက္ၿပီး

"မင္းငါနဲ႔ဒီေန႔အေရျပားေဆး႐ုံလိုက္ျပရမယ္"

"ဘာလို႔...လို႔

"မ်က္ႏွာေပၚမွာအမာ႐ြတ္ဗလပြနဲ႔မင္းေစာက္႐ုပ္ကို‌ေနာက္ပိုင္းလူၾကားထဲခ်ျပရမွာငါ႐ွက္တယ္ အခုထဲကငါ့သိကၡာအတြက္ေဆးကုေပးလိုက္မယ္"

"...."

အံ့ဩလြန္း၍ဘာစကားမွထြက္မလာေတာ့။

"ျပင္ဆင္စရာ႐ွိတာျပင္ဆင္စမ္း ၁၅မိနစ္ထက္ပိုၾကာရင္မင္းမလြယ္ဘူးမွတ္"

*ဪ အံ့ဩပကေမ႓ာဇ ဒီအမာ႐ြတ္ေတြကမသိရင္ငါကပဲ ႏူၿပီးမ်ားအမာ႐ြတ္က်န္တာက်ေနတာပဲ ႐ွင္လူကိုလူစိတ္မ႐ွိ႐ိုက္ႏွက္ခဲ့လို႔ရခဲ့တဲ့အမာ႐ြတ္‌ေတြပါ ႐ွက္တယ္တဲ့လား ဪ မွတ္ေတာင္ထားရမယ္ ႐ွင္ကလူေရာဟုတ္ရဲ႕လား လူယုတ္မာေကာင္ရဲ႕ မုန္းလိုက္တာလက္႐ုံးသုခ*

ျပင္ဆင္ဆိုလို႔ဘာမွလဲေထြေထြထူးထူးဝတ္စရာမ႐ွိေပ။သူ႕ရဲ႕တီ႐ွပ္အျဖဴတစ္ထည္ႏွင့္ဂ်င္းေဘာင္းဘီအျပာေရာင္ကိုသာလဲဝတ္လိုက္သည္။

အေပၚကအမဲေရာင္Hoddieတထည္ပါစြပ္လိုက္သည္။

စစေရာက္တဲ့ေန႔ထဲကသူ႕အဝတ္‌ေတြနဲ႔သာႏွစ္ပါးသြားေနရသည္။

"ၿပီးရင္သြားမယ္"

"အင္း"

"ႀကိဳေျပာထားမယ္ အလုပ္ပိုခံၿပီးထြက္ေျပးဖို႔မႀကိဳးစားနဲ႔ လူၾကားသူၾကားထဲအကူအညီေတာင္းလဲမင္းကိုဘယ္သူမွကူညီႏိုင္မွာမဟုတ္မွန္းသိတယ္မလား

မင္းငါ့လက္ကဘယ္ေတာ့မွေျပးမလြတ္ဘူး မင္းကိုငါပိုင္တယ္ တစ္ခုခုလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္မင္းကိုယ္ေပၚကဒဏ္ရာေတြကိုျပန္ေတြးၾကည့္"

လူကိုမ်ားသူေျခာက္တိုင္းေၾကာက္မယ့္လူထင္ေနလားမသိဘူး။

"မင္းစိတ္ထဲဘာေတြးေနလဲငါသိတယ္ ငါကမင္းထက္အၿမဲတမ္းေျခတစ္လွမ္းေ႐ွ‌့ေရာက္တာမေမ့နဲ႔"

.

.

ေဆး႐ုံသြားေနသည့္လမ္းတေလွ်ာက္ သုံးေယာက္လုံးစကားတခြန္းမွမေျပာပဲႏူတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။အျပင္ဘက္ကိုေငးၾကည့္ၿပီးလက္႐ုံးေတြးေငးေနသည္။

ျခယ့္ေခါင္းထဲမွာေတာ့ဒီ႐ွား႐ွားပါးပါးအျပင္ထြက္ရတဲ့အခြင့္ေရးကိုလြတ္ေအာင္ဘယ္လိုအသုံးခ်ရမလဲအႀကိတ္နယ္ေတြးေတာေနသည္။

ကားေပၚကဆင္းေတာ့ သူ႕အနားကခြာဖယ္ဖို႔လုပ္ေနတဲ့ျခယ့္ရဲ႕လက္ဖဝါးကိုတင္းၾကပ္ေနေအာင္ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး

"လက္မယားေတြေလ တစ္ဖဝါးမွအနားကမခြာေပးႏိုင္ေအာင္ခ်စ္တာ"

"က်စ္ လက္႐ုံး"

"ဘာလဲ မင္းလင္ႀကီးမင္းနားမွာရပ္ေနတယ္"

"ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး"

"မင္းရဲ႕ေခါင္းထဲကႏွစ္ထြာတစ္မိုက္ညဏ္ေလးကို မင္းလင္မသိပဲမေနဘူးေနာ္"

"အေရျပားအထူးကုေဒါက္တာ‌မ်ိဳးထက္နဲ႔

ရက္ခ်ိန္းယူထားၿပီးသား"

"ဟုတ္ကဲ့ ေဒါက္တာကအထဲမွာပါ႐ွင့္ ဝင္သြားလိုက္ပါ"

ေဒါက္တာကလဲသူနဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့လူျဖစ္ေနျပန္သည္။ဒီလူကြာ။

"အနာကနက္ေတာ့ေလဒီတိုင္းဆိုရင္အမာ႐ြတ္ကျဖစ္မွာပဲ ဂ႐ုစိုက္ေပးဖို႔ေတာ့လိုတယ္ေနာ္"

"ဟုတ္ကဲ့ပါ ေဒါက္တာ"

"ဘာမွေတာ့အေထြအထူးမလိုပါဘူး ကြၽန္ေတာ္ေပးတဲ့အမာ႐ြတ္ေပ်ာက္ေဆးကိုတေန႔ႏွစ္ခါလိမ္းေပး႐ုံပါ"

"ဟုတ္ကဲ့"

ဆရာဝန္ကျပန္လို႔ရၿပီဆိုလို႔အခန္းထဲကထြက္လာၿပီးတံခါးဝေရာက္ေတာ့

"လက္႐ုံး ေနအုန္း"

"ဘာလို႔လဲ ကိုမ်ိဳး"

"မင္းနဲ႔ခဏစကားေျပာခ်င္တယ္ အားနာေပမယ့္ႏွစ္ေယာက္ထဲသီးသန္႔ေျပာခ်င္တာလက္႐ုံး"

ထိုစကားၾကားေတာ့ျခယ့္အကြက္ထဲဝင္သြားသည္။

"အဲ့ဒါဆိုျခယ္အျပင္မွာေစာင့္ေနမယ္မယ္ေနာ္"

"တစ္လွမ္းမွမခြာနဲ႔ တံခါးဝမွာေစာင့္ေန"

"လက္႐ုံးတို႔ခ်စ္တတ္ေနလိုက္တာ‌ အထဲျပန္ဝင္အကဲပိုမေနနဲ႔"

သူေျပာတဲ့စကားကိုေဒါက္တာ႐ိုး႐ိုးပဲမွတ္ေပမယ့္သူေျပာသြားတာဘာမွန္းျခယ္သိေန၍ အၾကံစည္အေကာင္ထည္ဖို႔နည္းနည္းတန္႔သြားသည္။

အထဲမဝင္ခင္ ေၾကာက္စရာအၾကည့္ႏွင့္လွည့္ၾကည့္သြားေသးသည္။

"လက္႐ုံး သူ႕မ်က္ႏွာကဒဏ္ရာေတြကသမာ႐ိုးက်မဟုတ္မွန္းငါသိတယ္ေနာ္ သူကဘယ္သူလဲ"

"ကြၽန္ေတာ့္မိန္းမ"

ေဒါက္တာမ်က္မွန္ခြၽတ္လိုက္ၿပီးမ်က္ေမွာင္တြန္႔သြားသည္။

"မင္းမိန္းမကိုမင္း႐ိုက္ထားတာလား"

"ဟုတ္တယ္ စိတ္မထိန္းႏိုင္လို႔"

"ဦးေလးသိရင္မင္းကိုသတ္‌မိလိမ့္မယ"

"ဘာကိုလဲ မာမီနဲ႔ဒယ္ဒီလဲသူတို႔အိမ္ေထာင္ေရးကိုလူႀကီးေတြလက္မခံပဲဘက္ထပ္ခဲ့ၾကတာတဲ့"

"ငါေျပာေနတာအဲ့ဒါမဟုတ္ဘူး"

"ဘာလဲ"

"သူမင္းကိုအဲ့လိုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တာလား"

"ကြၽန္ေတာ္ကကဘာျဖစ္ေနလို႔လဲ"လက္႐ုံးမ်က္လုံးကိုေဝ့ၾကည့္ၿပီးဂ႐ုမစိုက္ဟန္ႏွင့္ေျပာသည္။

"အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကိုအၾကမ္းဖက္မူလုပ္တဲ့ေကာင္ေလ သူမင္းကိုမိန္းမ‌တေယာက္ကို႐ိုက္ႏွက္ရမယ္လို႔ဆုံးမခဲ့တာလား သူ႕လိုလူႀကီးလူေကာင္းတေယာက္မင္းကိုအၿမဲျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ"

"ဟ ကြၽန္ေတာ္ကဒယ္ဒီမဟုတ္ဘူး အဲ့ဒါေၾကာင့္လူႀကီးလူေကာင္းလဲမဟုတ္ဘူး ကြၽန္ေတာ္ကလူယုတ္မာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲသိတယ္ အဲ့ဒါေၾကာင့္ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တဲ့ကိစၥ ကြၽန္ေတာ္တို႔လင္မယားၾကားကကိစၥကိုဘာမွမသိပဲ လားလားမွမသက္ဆိုင္ပဲဆရာႀကီးမလုပ္ခ်င္ပါနဲ႔ ခြင့္ျပဳပါကိုမ်ိဳး"

သူ႕အေျပာေၾကာင့္ေဒါက္တာပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားသည္။

အခန္းေ႐ွ႕မွျဖတ္သန္းသြားေသာသူ႕ကိုလိုက္ေငးၾကည့္ရင္း

"ဒီေကာင္ အေတာ္႐ိုင္းတာပဲမထင္ထားဘူး"

ဟိုလူအခန္းထဲမွာစကားေျပာေနတုန္းကိုဂ်ိဴးကလဲဖုန္းေျပာေနသည့္အခ်ိန္တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ကံတရားကလြတ္ေျမာက္ဖို႔အခြင့္ေရးေပးလာသည္လားမသိ။

ရတဲ့အခြင့္အေရးကိုေတာ့လက္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး ေသမထူးေနမထူးဆိုကာအရဲစြန္႔လိုက္ၿပီးထိုေနရာမွေျပးထြက္လာခဲ့သည္။

ေလွကားမွအျမန္ေအာက္ထပ္ကိုသတိထားဆင္းၿပီးေထာင့္ခ်ိဳးမွာတစ္ဖက္ျခမ္းကလာတဲ့လူကိုသတိမထားမိပဲတစ္ဖက္လူကိုအ႐ွိန္နဲ႔သြားေဆာင့္မိသြားသည္။

"အားးး"

"ေဆာရီးပါ ဘယ္နားထိသြားေသးလဲ ျခယ္မျမင္လို႔ပါ႐ွင့့္"

"ေကာင္မ ငါ့ႏွာေခါင္းကအထိခံလို႔မရေသးတဲ့ကာလဟဲ့ နာလိုက္တာ"

ထိုအမ်ိဳးသမီးကႏွာေခါင္းကိုဖိကိုင္ၿပီးေအာ္ေနသည္။ေခါင္းငုံ႔ၿပီးေျပးဝင္လာေသာကိုယ့္ေခါင္းကအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ႏွာေခါင္းကိုအ႐ွိန္နဲ႔ေဆာင့္မိသလိုျဖစ္သြားသည္။

"မီးေလးဘာျဖစ္တာလဲ ဦးကိုျပ"

အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ခန္႔႐ွိေလာက္သည့္ဝဝနဲ႔ဦးေလးႀကီးတေယာက္ကထိုအမ်ိဳးသမီးအေနာက္ကိုေရာက္လာသည္။

"ႏွာေခါင္း အရမ္းနာတာပဲ ႏွာေခါင္း႐ိုးမ်ားက်ိဳးသြားလားမသိဘူး အဲ့ဟာမလုပ္တာ"

"အမ ျခယ္တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့အခုကအရမ္းအေရးႀကီးေနလို႔"

ဆိုကာေျပးထြက္မယ္အလုပ္မွာထိုဦးေလးႀကီးကလက္ေမာင္းကိုလွမ္းဆြဲၿပီးအတင္းဆုပ္ညႇစ္ကိုင္လိုက္သည္။

"လႊတ္ပါ လႊတ္"

"ေဟ့ သူ႕ကိုလႊတ္လိုက္စမ္း"

စိတ္ထဲမွာခ်က္ခ်င္းေတြးမိလိုက္တာကေသၿပီ။

လက္႐ုံးသုခလက္ကဘယ္လိုမွမလြတ္ေတာ့ဘူး။

"လႊတ္လိုက္လို႔"

ထိုလူႀကီးရဲ႕ပုခုံးကိုလက္ရံဳးေဆာင့္တြန္းလိုက္မွထိုလူႀကီးကလႊတ္ေပးေတာ့သည္။

"ခင္ဗ်ားကဘယ္လိုသတၱိနဲ႔က်ဳပ္အပိုင့္ကိုထိရဲရတာလဲ"

ကိုယ့္လက္ဖဝါးကိုသူလွမ္းဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီးသူ႕ေက်ာေနာက္ပို႔ထားၿပီးကိုယ့္ေ႐ွ႕ကေနမားမားမတ္မတ္ရပ္ေနသည္။

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိသူ႕ကိုအားကိုးေနမိသည္။

မသိစိတ္အတြင္းက‌သူ႕အေပၚမွီခိုေနမိသည္။