"ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း ခြယ်လက်မထပ်ချင်ဘူး ခြယ်သူ့ကိုအရမ်းမုန်းတယ် ခြယ်သူ့ကိုတစက်မှမချစ်ဘူး သူနဲ့ကွာရှင်းခွင့်ပေးပါ မင်္ဂလာမဆောင်နိုင်ဘူး"

ဧည့်ခန်းထဲမှာရှိနေတဲ့လူတိုင်းရဲ့မျက်နှာတွေအပြံုး‌ေပျာ်‌ေတွ‌ေပျာက်ဆံုးကာပြိုတော့မယ့်မိုးအသွင်ဖြစ်သွားကြသည်။

လက်ရုံးကတော့အဆိုးဆုံး၊ပါးချိုင့်လေးနှစ်ဖက်ခွက်နေအောင်ပြုံးပျော်နေရာမှချက်ချင်းမျက်နှာလေးညိုးကျသွားပြီးခြယ့်ကိုသာတွေတွေကြီးစိုက်ကြည့်နေသည်။သူဘာစကားတစ်ခွန်းမှထွက်မလာ။

"လုံးဝလက်မထပ်နိုင်ဘူး ကွာရှင်းခွင့်ပေးပါ"

"သားရုံး သူဘာတွေပြောနေတာလဲ သူ သူက.."

"မဟုတ်ဘူး မာမီ ပြီးမှကျွန်တော်အကုန်ရှင်းပြပါ့မယ် မြခြယ်ကိုယ်နဲ့ခဏလိုက်ခဲ့"

သူ့မာမီအံ့ဩသွားဟန်နှင့်မေးသည့်စကားကိုလက်ရုံးရှင်းပြဖို့စကားလံုးရှာမရ။ခြယ့်လက်ကိုဆွဲပြီးအပေါ်ထပ်ရှိသူ့အခန်းရှိရာသို့လက်ဆွဲခေါ်ချသွားသည်။

"မင်းကငါ့မိဘတွေရှေ့မှာတောင်ငါ့ကိုအရှက်ခွဲမှဖြစ်မှာလား ငါတို့အဆင်ပြေသွားပြီလို့ထင်ခဲ့တာ ငါတို့နားလည်မူရသွားပြီမဟုတ်ဘူးလား"

"ဘာကိုနားလည်မူလဲ ရှင့်ဆန္ဒအတိုင်းအတူ ကျစ်..ပြောရင်လဲရိုင်းကုန်တော့မယ် အဲ့လိုsexလုပ်လိုက်တာနဲ့နားလည်မူရရောလား"

"ငါ့နဲ့မင်္ဂလာဆောင်မလား မဟုတ်ဘူး ဆောင်ကိုဆောင်ရမယ်"

လက်ရုံးမျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကွေးညွှတ်နေပြီးဒေါသရောဝမ်းနည်းမူကြောင့်ရောနူတ်ခမ်းသားကတဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။

ဟိန်းထွက်လာသောဒေါသနှင့်အော်သံကအသံလုံခန်းထဲမှာဖြစ်နေလို့တော်သေးသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှအပဘယ်သူမှမကြား။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ လက်ရုံးသုခရယ်

ဘာလို့ကျွန်မကိုမှရှင့်အနားခေါ်ထားပြီးစိတ်ဒုက္ခပေးချင်နေရတာလဲ ကျွန်မကိုလွတ်လပ်ခွင့်ပေးပါတော့ ဘာလို့လဲ ပြော"

လက်ရုံးဘာမှပြန်မဖြေ နူတ်ဆိတ်နေသည်။

ခြယ့်အသံလဲဒေါသကြောင့်ကျယ်လာသည်။

"..."

*မင်းကိုချစ်လွန်းလို့ပေါ့ ငတုံးမလေးရယ်*

"ဖြေလေ ဖြေလေ ဖြေလို့ ဘာလို့ကျွန်မကိုမှရှင်မိန်းမလုပ်စေချင်နေတာလဲလို့ ကျွန်မကိုဒီလောက်မုန်းရင်လဲတခြားနည်းနဲ့ ဒုက္ခပေးပါလားလူယုတ်မာရဲ့"

"ဟုတ်တယ် မင်းကို မုန်းလို့ မင်းကိုအင်မတန်မုန်းလွန်းလို့ ငါ ငါ့လိုကောင်ရဲ့ဒဏ်တွေကိုတသက်လုံးခံစေချင်လို့ ဟုတ်ပြီလား တသက်လုံးမင်းသေလောက်အောင်မုန်းတဲ့ငါနဲ့နေပြီး ငါပေးတဲ့စိတ်ဒုက္ခတွေစေချင်လို့ ငါပေးမယ့်ဒုက္ခတွေခံဖို့အသင့်ပြင်ထားလိုက်"

"ကျွန်မရှင်နဲ့အတူနေမယ့်အစားသေပစ်လိုက်မှာ"

လက်ရုံးဟင်းခနဲတစ်ချက်ရယ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင်‌ေခြချိတ်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"တယောက်ထဲမသေခိုင်းဘူးနော် နိုး နိုး

ဟော့ဒီကောင်ရဲ့ချစ်ဇနီးလေး တမလွန်မှာ‌ေဖ‌ေဖ့‌ေကျးဇူးဆပ်နိုင်ဖုိ့အတွက် ယောက္ခမကြီးကိုပါအဖော်ထည့်ပေးလိုက်ပါ့မယ်ဗျားးဟောဒီကရွှေသမက်ငွေသမက်လေးက"

"ရှင် ရှင် ကျွန်မအဖေကိုဘာလုပ်မလို့လဲ လုပ်ရဲလုပ်ကြည့်လိုက်စမ်း ရှင်ဘာလုပ်မလို့လဲ ရှင့်ကိုကျွန်မသတ်မာ"

"ကဲ...ဘယ်လိုလဲဆိုတော့က မင်းကိုငါဖမ်းချုပ်ထားတဲ့တကာလလုံးမင်းအဖေရဲ့ဆေးကုသမူဘာညာသရကာကိုဘယ်သူတာဝန်ယူပေးထားတယ်ထင်နေလဲ မင်းလင်လေ မင်းလင်ငါ"

ခြယ်ဇောချွေးပါပြန်ပြီးလက်ဖျားတွေတောင်တုန်ရင်သွားသည်။

ကိုယ့်ကိုဘယ်လိုလုပ်လုပ်သည်းခံပေးခဲ့တာပဲလေ ဘယ်လိုဖြစ်လို့အဖေအထိတောင်လဲ။

"မင်းအဖေကိုငါ တကယ့်ဝါရင့်သမာရင့်ဒေါက်တာကြီးနဲ့တောင်ဆေးကုပေးနေတာနော် ကျေးဇူးကန်းချင်တာလား"

"ကျွန်မကိုရှင်လုပ်ချင်တာလုပ်ပါ တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ့ကိုတော့မထိပါနဲ့ ကျွန်မကိုကြိုက်တာလုပ်"

"အခုထိတော့ဘာမှမလုပ်ရသေးပါဘူး အကယ်၍များ မင်းငါနဲ့မင်္ဂလာမဆောင်ရင် အဲ့ဒေါက်တာကိုငါတချက်အမိန့်ပေးရံုနဲ့ မင်းအဖေကို ကျစ်..မင်းလိုနလပိန်းတုံးနားလည်လွယ်အောင်ပြောရရင်သေဆေးထိုးခိုင်းလိုက်မှာဟေ့ အကြောတွေဆိုင်းပြီးသုံးမိနစ်အတွင်းဦးနှောက်လူပ်ရှားမူရပ်သွားအောင်လုပ်မာ တခါထဲအနိစ္စသဘောနဲ့ကိစ္စချောသွားအောင်"

ခြယ်တွေဝေနေသည်။သူ့လိုလူကအဖေ့ကိုဘာကြောင့်ဆေးကုပေးရမှာလဲ။သူလိမ်နေတာလား။သူ့နောက်ဆုံးဖဲချပ်ကအဖေ့ကိုခုထုံးလုပ်ပြီးအကြပ်ကိုင်ဖို့ကိုး။အဖေ့ကိုဘယ်နည်းနဲ့မှအဆုံးရူံးမခံနိုင်။လက်ရုံးသုခယုတ်မာတယ်ဆိုတာသူသိပေမယ့် လူသတ်ဖို့ခိုင်းစေရဲမယ့်အထိလို့တော့မထင်ခဲ့။

"ကျွန်မအဖေကဘယ်မှာလဲအဲ့တာဆို ရှင်ဖမ်းထားတာလား ဆေးရုံမှာလား အင့်ဟင့် လူယုတ်မာအောက်တန်းကျလိုက်တာ အဖေဘယ်မှာလဲ"

"သူ့အိမ်မှာသူရှိတယ်လို့ "

"ကျွန်မအဖေကိုထိရဲထိကြည့် အားး ဟင့်ဟင့်"

လက်ရုံးပြုံးပြီးလက်ညိုးကလက်စွပ်ကိုလှည့်ဆော့ရင်း

"အေး ငါနဲ့မင်္ဂလာမဆောင်ရင်တော့တကယ်ငါပြောသလိုလုပ်မှာ ငါဘယ်လောက်ယုတ်မာလဲဆိုတာမင်းလင်အကြောင်းမင်းသိမှာပါ ပြောတဲ့အတိုင်းမလုပ်ရင်လက်ရုံးသုခမဟုတ်ဘူး"

"ဆောင်မယ် ဆောင်မယ် ဟုတ်ပြီလား

ဖေXိုးမသားကြီးရဲ့ ငါXိုးမသားကြီး အောက်တန်းစားကောင်"

"အောက်တန်းစားကမင်းကွ ငါ့အောက်က‌ေနပဲငြီး‌နေရတာလေ အဟက်"

*ဟုတ်တယ် ယုတ်မာတယ် မင်းငါ့အနားကထွက်မသွားနိုင်ဖို့ငါအကုန်လုပ်မှာ ငါကမင်းထင်ထားတာထက်ပိုယုတ်မာတယ်လို့ပဲသိထားလိုက်ပါတော့ မြခြယ်*

.

.

လှေကားပေါ်မှာတယောက်လက်တယောက်တွဲပြီးရယ်ရွှင်မြူးပြီးဆင်းလာကြတဲ့အချစ်ငှက်နှစ်ကောင်။

မိန်းကလေးကလဲခုနကအသည်းအသန်ငြင်းကန်တာကသူမဟုတ်တော့သလို။

ချစ်ကြည်နူးတစ်တီတူးကာတပြုံးပြုံးနှင့်။

သူတို့နှစ်ယောက်လူကြီးတွေထိုင်နေတဲ့ဆိုဖာ‌ရှေ့မှာဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး

"သားရုံး ခုနကဟာက

"ဒယ်ဒီကလဲအတည်တွေးမနေပါနဲ့ဗျာ ခုနကသူပြောလိုက်တာက ဟာဗျာ ပြောရမှာလဲရှက်ပါတယ် ဒယ်ဒီအခန်းထဲမှာမြင်သွားတဲ့ဟာကိုသူကကျွန်တော့်ကြောင့်‌ဆိုပြီးဆူ‌ေနတာ သူရှက်သွားလို့ ဒယ်ဒီတို့ကိုမျက်နှာချင်းထပ်မဆိုင်ချင်လို့ရှက်ရှက်နဲ့ပြောမိတာတဲ့ ဒယ်ဒီသိပါတယ်ဗျာ အဲ့တာလေ"

"ဪ ဟုတ်လား"

မြတ်ပြုံးရုံသာပြုံးပြလိုက်သည်။ကိုယ်မွေးထားတဲ့သားပဲကိုယ့်ကိုပတ်လို့ရမလား။မိန်းကလေးကသူ့ကိုမချစ်ပဲအကြွေးနဲ့သိမ်းထားတယ်ဆိုတာကြားပြီးသား။စကားအသွားလာနား‌ေထာင်ရံုနဲ့သူလိမ်‌ေနမှန်းသိသည်။သို့ပေမယ့် သားဖြစ်သူထိုမိန်းကလေးကိုပိုင်ဆိုင်ချင်လို့လုပ်မိလုပ်ရာလုပ်တာဆိုတဲ့သားရဲ့စိတ်ရင်းကိုမြင်တာမလို့ ကိုယ့်သားဖြစ်နေလို့ကို မိန်းကလေးဘက်ကို

မငဲ့ဘဲမြတ်မသိချင်ယောင်ဆောင်ပေးလိုက်ပြီး အတ္တကြီးလိုက်သည်။

ဘေးနားကလေးငယ်လေးလိုဖြူစင်လွန်းသောဇနီးနဲ့ကွဲပြားစွာသားအဖနှစ်ယောက်လုံးက လူယုတ်မာတွေဆိုတော့အချင်းချင်း မြွေမြွေချင်းခြေမြင်ကြသည်။

"အဲ့ဒါ‌ဆို...

"ဟုတ်တယ်မာမီ သူကကျွန်တော်နဲ့လက်ထပ်မှာပေါ့ နော် ကိုယ့်မြခြယ်လေး"

"ဟုတ် အန်တီနဲ့ဦးလေး ခြယ်တို့လက်ထပ်ကြမှာပါခုနကပြောမှား‌ဆိုမှားရှိခဲ့ရင်လဲဟီးဟီး ကန်တော့ပါရှင့်"

မာမီခေါင်းကိုတဆတ်ဆတ်ငြိမ့်ပြတာကိုကြည့်ပြီးလက်ရုံးပြုံးလိုက်မိသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်နောက်ဆုံးတော့ခြယ့်ကိုသူ့အပိုင်လို့အတိလင်းကြေညာနိုင်တော့မှာပေါ့။

လက်ရုံးသုခကသူ့အပိုင်လို့သတ်မှတ်ထားတဲ့ပစ္စည်းကိုသူ့ဟာသူရိုက်ခွဲခွဲဖျက်ဆီးဆီး လုပ်ချင်ရာလုပ်တတ်ပေမယ့် တစ်ပါးသူကမျက်လုံးလေးစွေကြည့်တာတောင်မကြိုက်တဲ့ကောင်။

"မင်းမဆိုးဘူး အော်စကာရနိုင်တယ်"

နှစ်ယောက်ထဲရှိတဲ့အချိန်ကျမှသူ့ဇာတ်လမ်းအတိုင်းပီပီပြင်ပြင်သရုပ်ဆောင်သွားသည့်ခြယ့်ကိုလက်ရုံးလှောင်သလိုလိုပြောင်သလိုလိုနဲ့ငေါ့သည်။

"ရှင်နဲ့တွေ့မှလူကတကယ်မျက်နှာဖုံးခြုံတပ်ပြီ ရှင်ကတကယ့်မကောင်းတဲ့လူပဲလက်ရုံးသုခရဲ့ အတော့်ကိုမကောင်းတာ"

စက်စုပ်ရွံရွှာနေသောအကြည့်အပြောတို့ဖြင့်ခြေဖျားလက်ဖျားခါပြီးဆိုလာသည့်ခြယ့်စကားကိုလက်ရုံးအရေးမလုပ်စွာ စီးကရက်ကိုမီးညှိပြီးပါးစပ်မှာတေ့လိုက်သည်။

*ဟုတ်တယ် ရှင်ကျွန်မကိုလုပ်ချင်ရာလုပ်တသက်လုံးယူပြီးနှိပ်စက်ထားလဲရတယ် အဓိကကအဖေပဲ အဖေကကျွန်မဘဝမှာအချစ်ဆုံးလူ*

အဖေ့အသက်ကိုငဲ့ကွက်ကာ ထိုအောက်တန်းကျလွန်းတဲ့လူယုတ်မာလူစိတ်မရှိတဲ့လူနဲ့မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ခြယ်ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရသည်။

သူနောင်တမရဘူးလို့ဆုံးဖြတ်ထားသည်။သူ့ဘဝမှာအဖေသာအရေးကြီးဆုံး။

အလိမ်အညာတွေနှင့်ပင်မလိုချင်ခဲ့သောအိမ်ထောင်သည်ဘဝကိုသူတို့နှစ်ယောက်အစပြုရတော့မည်။

.

.

နန်းကြာဖြူပိုးထည်တိုက်အတွင်း၌ခရမ်းရောင်ပိုးထည်မြန်မာတိုက်ပုံနှင့်ပုဆိုးကိုဝတ်ဆင်ကြည့်နေသည့့်ဇနီးမောင်နှံလောင်း။

ဆိုင်ကအမျိုးသမီးက ပုဆိုးကိုခါးမှာချည်ဝတ်ပေးသည်။

"ကျွန်တော်ကပုဆိုးကမဝတ်ဖြစ်တော့ ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီပုဆိုးမဝတ်တတ်သေးဘူးဗျ ပွဲထဲရောက်မှပုဆိုးကျွတ်ကျမှ"

လက်ရုံးစကားကြောင့်ဆိုင်ထဲရှိလူအများပွဲကျသွားသည်။

မြန်မာဝတ်စုံကိုပွဲသွားပွဲလာရှိရင်တောင်ဝတ်ခဲသည့် လက်ရုံးကပုဆိုးမဝတ်တတ်သောကြောင့် ဆိုင်ကအမျိုးသမီးဝန်ထမ်းကပဲပုဆိုးဝတ်ပေးရသေးသည်။

မှန်ထဲတွင်ကိုယ့်ကိုကိုယ်တပတ်လှည့်ပြီးကြည့်နေသောလက်ရုံးကို

"သတိုးသားလေးနဲ့တအားလိုက်တာပဲ အသားလေးကဖွေးဥနေတော့ခရမ်းရောင်လေးနဲ့ထင်းနေရော"

ထိုစကားကိုလက်ရုံးပြုံး၍နားထောင်ပြီး မျက်နှာသေနှင့်စိတ်မပါလက်မပါသတို့သမီးဝတ်စုံကိုစိတ်ရူပ်သလိုဟိုဆွဲချဒီဆွဲချလုပ‌်နေသော ခြယ့်ကိုငေးကြည့်နေမိသည်။

အသားညိုစိမ့်စိမ့်လေးနဲ့ခရမ်းရောင်လေးနဲ့သူမသိပ်ကိုလှနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးလေးကတသက်လုံးသူ့အပိုင်ဖြစ်လာတော့မှာတဲ့။

"ကျေးဇူးပါဗျ ကျွန်တော်အကြိုက်ဆုံးအရောင်ဗျခရမ်းရောင်က ကျွန်တော့်မင်္ဂလာဝတ်စုံကိုတကယ်စိတ်တိုင်းကျတယ်အမ"

"ခဏ မောင်လေး"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်တွန့်နေတဲ့လည်ကတုံးကော်လံကို ထိုအမျိုးသမီးဝန်ထမ်းက‌တည့်မတ်ပေးရန်ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် အရပ်အမြင့်ကြီးနှင့်လက်ရုံးအရပ်ကိုမမှီ၍ခြေဖျားထောက်ပြီးရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်သွားသလိုပူးကပ်သွားကြသည်။ထိုမြင်ကွင်းကိုခြယ်လဲမြင်သွားတော့ လက်ရုံးသဘောကျစွာ ပါးချိုင့်လေးတွေပေါ်အောင်ပြုံးပြလိုက်သည်။

ခြယ့်ရဲ့သတိုးသမီးအကျီကအနည်းငယ်ချောင်ကျနေ၍ သီစာပြင်ပေးနေသည့်စောင့်နေရသည့်အချိန်တွင်းလက်ရုံး ခြယ်ထိုင်နေသည့် ဆိုဖာမှာအတင်းပူးကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး

"မင်းသဝန်တိုနေတာလား"

ခြယ်စိတ်မရှည်စွာမျက်လုံးကိုဝေ့ကြည့်ပြီး

"ဘာကိုလဲ ရှင်ဟိုအမနဲ့အတူရှိနေတာကိုလား

ဆုတောင်‌းလေ လဲလဲပြီးသေလိုက်"

"ဒါဆိုသဝန်မတိုဘူးပေါ့"

"ရှင့်ဟာရှင် ဘယ်မိန်းမနဲ့ပူးကပ်နေရုံမကလို့

ကုတင်ပေါ်ရောက်နေလဲကျွန်မစိတ်မဝင်စားဘူး ရှင့်ဟာရှင်ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မအပူမပါဘူး"

လက်ရုံးခြယ့်မေးဖျားကိုလက်နဲ့ကိုင်ပြီးမျက်လုံးချင်းတည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ

"နောက်တကြိမ်အခွင့်ရေးပေးမယ် မင်းသေချာလား သေချာလား စကားကိုလက်လွတ်စပယ်မပြောနဲ့"

လက်ရုံးဆိုးဝါးတာတခုခုမလုပ်ခင်တိုင်းအမြဲတမ်းသူမကိုအခွင့်ရေးနောက်တကြိမ်ပေးတယ်ဆိုပြီးမေးခွန်းနှစ်ခါပြန်မေးတတ်သည်။သူပေးတဲ့အခွင့်ရေးကိုပေါ့ပျက်ပျက်ပြန်ဖြေရင်သူဆိုးဆိုးဝါးဝါးလုပ်တတ်မှန်းခြယ်သတိထားမိ၍ဖြေရမှာနည်းနည်းတော့တွန့်သွားပေမယ့် သူ့ကိုစိတ်တိုအောင်လုပ်ချင်တဲ့ဆန္ဒကလွှမ်းမိုးနေတော့လဲ

"ဟုတ်တယ် ရှင့်ဟာရှင်ဘယ်မိန်းမနဲ့ကုတင်ပေါ်တက်တက်လဲကျွန်မအပူမဟုတ်ဘူး သဝန်တိုအောင်လုပ်ချင်ရင်ဆ‌ုတောင်းလိုက် လက်ရုံးသုခ"

"ကောင်းပြီ"

လက်ရုံးပြတ်ပြတ်သားသားနှင့်အေးစက်ခြောက်ကပ်ပြီးတိမ်ဝင်သွားသောလေသံနှင့်ဘာမှဆက်မပြောတော့။

ဆူဆောင့်အောင့်ပြီး အပေါ်ထပ်တိုက်ပုံကိုဆွဲလုံးချေချွတ်ပစ်ပြီးဆိုဖာပေါ်ပစ်ချပြီး ဆိုင်ပြင်ထွက်သွားသည်။

"မောင်လေးလက်ရုံး ဘာဖြစ်သွားတာလဲညီမလေး"

ကြေမွသွားသောတိုက်ပုံကိုပြန်ခေါက်ရင်းခုနကဝန်ထမ်းအမကလာမေးသည်။

"သိချင်သူ့ကိုသွားမေးလေသူဘာဖြစ်သွားလဲ"

ခြယ်ကပါဘုဆတ်ဆတ်ပြန်ဖြေလိုက်၍လင်မယားပြဿနာမှန်းတန်းသိလိုက်သည်။

.

.

"ဟာ လမ်းပေါ်တက်ပြီးများ အားးး ရှီ"

လမ်းထောင့်ချိုးအ‌ေကွ့မှာလမ်းပေါ်တက်ပြီးစကိတ်စီးနေတဲ့လူကိုမမြင်လိုက်မိ။စတီယာရင်ကိုအတင်းဆွဲလှည့်လိုက်သော်လဲလူကိုထိသွားသေးသည်နှင့်တူသည်။မြေပြင်မှာဖင်ထိုင်ကျနေ၍ကားပေါ်ကဆင်းလာကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ ချာတိတ်"

ယောကျာ်းလေးလို့ထင်နေတာအနီးကပ်ကြည့်လိုက်မှအသက်၁၇ ၁၈အရွယ်ကောင်မလေး။

ဆံပင်ကအုန်းမုတ်ခွက်ကေတိုတိုလေးနှင့် အနီရောင်ကိုHightlightဖောက်ထားပြီးဝတ်ထားစားထားတာကယောကျာ်းလေးဒီဇိုင်းဆိုတော့မသိရင်တကယ့်‌ယောကျာ်းလေးအတိုင်း။

"ခင်ဗျား မျက်လုံးမပါဘူးလားဗျ ကားကိုဘယ်လိုမောင်းနေတာလဲလူတယောက်လုံး မမြင်ဘူးလား"

ဟာ အလာကြီးပါလား။သူ့ကလဲမှားသေးတယ်။

"ဟေ့ ဒါကစကိတ်စီးစရာ‌ေနရာလား ငါကအကွေ့ကနေမင်းကိုလှမ်းမြင်ရအောင်နတ်မျက်စိလားကွ"

ထိုအချိန်၁၇ ၁၈အရွယ်ကောင်လေးလေးငါးယောက်ဝိုင်းလာကြပြီးတွန်းလားထိုးလားနဲ့

"ဟေ့လူကြီး ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ ဟမ်း ကျုပ်တို့

လလေးလုံးကိုခင်ဗျားဘာလုပ်လိုက်တာလဲ ဟမ်း"

"ခင်ဗျားကြီးလက်သီးစာမိပြီပဲ"

ဂျိုးဘာပြောရမှန်းမသိတော့။ဒီကလေးတွေနဲ့ရန်ဖက်ဖြစ်ရအောင်ကလေးကလားမဟုတ်။

ဒီကလေးတွေနဲ့ချလဲမနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပေမယ့်ပြဿနာမဖြစ်ချင်၍

"ကလေးတို့ အေးဆေး အေးဆေး ကိုယ်ကမင်းတို့လဒကိုလိုအပ်ရင်ဆေးခန်းပို့ပေးမလို့ပါ"

ထိုဖင်ထိုင်လဲကျနေသည့်မိန်းမမဟုတ်‌ယောကျာ်းမဟုတ်ကောင်မလေးက

"ဟေ့လူကြီး လီးကိုလဒလားကွ

လလေးလုံး ကျွန်တော့်နာမည် မသေမချင်းမှတ်ထား

လင်းလဲ့လဲ့လွင်တဲ့"

"ဘာ ဘာကြီးလွင်"

"လင်းလဲ့လဲ့လွင်"

"နာမည်ကလလေးလုံးဆိုတော့ရောသွားတာ ဟဲ ဘယ်နားထိသွားသေးလဲ ထနိုင်လား"

ဂျိုးထိုကောင်မလေးကိုလမ်းပေါ်မှတွဲထူလိုက်ပြီးကားဆီတွဲလျှောက်လာသည့်အချိန် ထိုမိန်းကလေးကပုခုံးကိုဖက်ထား၍စိတ်ထဲမရိုးမရွ။သူကတော့သူ့ကိုယ်သူယောကျာ်းလေးလိုပဲမှတ်နေပေမယ့် ဒီက ယင်မတောင်မသန်းရသေးတဲ့လူပျိုနုနုထွတ်ထွတ်လေးက ရင်ထဲမှာတလှပ်လှပ်။ကားထဲဝင်ပြီး ထိုကလေးမက

သူ့ဘော်ဒါတွေကို

"သားကြီးတို့နောက်မှတွေ့မယ်ကွာ"

"လလေးလုံး ဒီလူကြီးမင်းကိုတခုခုလုပ်ရင်ပြောသားကြီး ငါတို့သတ်ပစ်မှာ"

အံမယ် ကလေးတွေကများ။

"ကဲ ကိုယ်အိမ်လိုက်ပို့ပေးရမလား ဆေးခန်းပြချင်သဘောဆိုလဲကိုယ်တာဝန်ယူတယ်"

"ကျွန်တော့်အိမ်ကိုပဲပြန်မယ် ဦးလေးကြီး ဒါနဲ့ဦးလေးကြီး ဟိုဟာလေးကဘာလေးလဲဟင် စားချင်လို့"

ကားဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ်ကလက်ရုံးဝယ်လာခိုင်းသည့် မိုချီမုန့်လေးတွေကိုအသနားခံသောမျက်လုံးလေးတွေနှင့်တောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုလေးလဲကွ ကလေးဆိုတော့လဲငတ်တာပေါ့။

"ကဲ ကဲ ရော့စားပါဗျာ လင်းလဲ့လဲ့လွင်"

"ဟီး ကျေးဇူးပါ ဦးလေးကြီး"

မိုချီလုံးလေးကိုပလုတ်ပလောင်းစားနေတော့ပါးလေးနှစ်ဖက်ကဖောင်းကစ်သွားပြီး ပါးဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်သွားသည့်ယောကျာ်း‌ေလးမကျမိန်းကလေးမကျကောင်မလေး။ရှည်လျားနေသောမျက်တောင်မွှေးတွေကမျက်တောင်တချက်ခပ်လိုက်တိုင်းယပ်တောင်ရှည်တစ်ချောင်းလိုပင်။လေတိုက်တိုင်းဆံမြိတ်လေးလွင့်ပျံသွားပြီး အုန်းမုတ်ခွက်ကေအောက်ကနဖူးလေး။

#ParadiseKhin

February 1 အရေးတော်ပုံအောင်ရမည်။

Zawgyi

"ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း ျခယ္လက္မထပ္ခ်င္ဘူး ျခယ္သူ႕ကိုအရမ္းမုန္းတယ္ ျခယ္သူ႕ကိုတစက္မွမခ်စ္ဘူး သူနဲ႔ကြာ႐ွင္းခြင့္ေပးပါ မဂၤလာမေဆာင္ႏိုင္ဘူး"

ဧည့္ခန္းထဲမွာ႐ွိေနတဲ့လူတိုင္းရဲ႕မ်က္ႏွာေတြအျပံဳး‌ေပ်ာ္‌ေတြ‌ေပ်ာက္ဆံဳးကာၿပိဳေတာ့မယ့္မိုးအသြင္ျဖစ္သြားၾကသည္။

လက္႐ုံးကေတာ့အဆိုးဆုံး၊ပါးခ်ိဳင့္ေလးႏွစ္ဖက္ခြက္ေနေအာင္ျပဳံးေပ်ာ္ေနရာမွခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာေလးညိဳးက်သြားၿပီးျခယ့္ကိုသာေတြေတြႀကီးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။သူဘာစကားတစ္ခြန္းမွထြက္မလာ။

"လုံးဝလက္မထပ္ႏိုင္ဘူး ကြာ႐ွင္းခြင့္ေပးပါ"

"သား႐ုံး သူဘာေတြေျပာေနတာလဲ သူ သူက.."

"မဟုတ္ဘူး မာမီ ၿပီးမွကြၽန္ေတာ္အကုန္႐ွင္းျပပါ့မယ္ ျမျခယ္ကိုယ္နဲ႔ခဏလိုက္ခဲ့"

သူ႕မာမီအံ့ဩသြားဟန္ႏွင့္ေမးသည့္စကားကိုလက္႐ုံး႐ွင္းျပဖို႔စကားလံဳး႐ွာမရ။ျခယ့္လက္ကိုဆြဲၿပီးအေပၚထပ္႐ွိသူ႕အခန္း႐ွိရာသို႔လက္ဆြဲေခၚခ်သြားသည္။

"မင္းကငါ့မိဘေတြေ႐ွ႕မွာေတာင္ငါ့ကိုအ႐ွက္ခြဲမွျဖစ္မွာလား ငါတို႔အဆင္ေျပသြားၿပီလို႔ထင္ခဲ့တာ ငါတို႔နားလည္မူရသြားၿပီမဟုတ္ဘူးလား"

"ဘာကိုနားလည္မူလဲ ႐ွင့္ဆႏၵအတိုင္းအတူ က်စ္..ေျပာရင္လဲ႐ိုင္းကုန္ေတာ့မယ္ အဲ့လိုsexလုပ္လိုက္တာနဲ႔နားလည္မူရေရာလား"

"ငါ့နဲ႔မဂၤလာေဆာင္မလား မဟုတ္ဘူး ေဆာင္ကိုေဆာင္ရမယ္"

လက္႐ုံးမ်က္ခုံးႏွစ္ဖက္ေကြးၫႊတ္ေနၿပီးေဒါသေရာဝမ္းနည္းမူေၾကာင့္ေရာႏူတ္ခမ္းသားကတဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။

ဟိန္းထြက္လာေသာေဒါသႏွင့္ေအာ္သံကအသံလုံခန္းထဲမွာျဖစ္ေနလို႔ေတာ္ေသးသည္။

သူတို႔ႏွစ္ဦးမွအပဘယ္သူမွမၾကား။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လက္႐ုံးသုခရယ္

ဘာလို႔ကြၽန္မကိုမွ႐ွင့္အနားေခၚထားၿပီးစိတ္ဒုကၡေပးခ်င္ေနရတာလဲ ကြၽန္မကိုလြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါေတာ့ ဘာလို႔လဲ ေျပာ"

လက္႐ုံးဘာမွျပန္မေျဖ ႏူတ္ဆိတ္ေနသည္။

ျခယ့္အသံလဲေဒါသေၾကာင့္က်ယ္လာသည္။

"..."

*မင္းကိုခ်စ္လြန္းလို႔ေပါ့ ငတုံးမေလးရယ္*

"ေျဖေလ ေျဖေလ ေျဖလို႔ ဘာလို႔ကြၽန္မကိုမွ႐ွင္မိန္းမလုပ္ေစခ်င္ေနတာလဲလို႔ ကြၽန္မကိုဒီေလာက္မုန္းရင္လဲတျခားနည္းနဲ႔ ဒုကၡေပးပါလားလူယုတ္မာရဲ႕"

"ဟုတ္တယ္ မင္းကို မုန္းလို႔ မင္းကိုအင္မတန္မုန္းလြန္းလို႔ ငါ ငါ့လိုေကာင္ရဲ႕ဒဏ္ေတြကိုတသက္လုံးခံေစခ်င္လို႔ ဟုတ္ၿပီလား တသက္လုံးမင္းေသေလာက္ေအာင္မုန္းတဲ့ငါနဲ႔ေနၿပီး ငါေပးတဲ့စိတ္ဒုကၡေတြေစခ်င္လို႔ ငါေပးမယ့္ဒုကၡေတြခံဖို႔အသင့္ျပင္ထားလိုက္"

"ကြၽန္မ႐ွင္နဲ႔အတူေနမယ့္အစားေသပစ္လိုက္မွာ"

လက္႐ုံးဟင္းခနဲတစ္ခ်က္ရယ္ကာ ကုတင္ေပၚတြင္‌ေျခခ်ိတ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။

"တေယာက္ထဲမေသခိုင္းဘူးေနာ္ ႏိုး ႏိုး

ေဟာ့ဒီေကာင္ရဲ႕ခ်စ္ဇနီးေလး တမလြန္မွာ‌ေဖ‌ေဖ့‌ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ဖုိ႕အတြက္ ေယာကၡမႀကီးကိုပါအေဖာ္ထည့္ေပးလိုက္ပါ့မယ္ဗ်ားးေဟာဒီကေ႐ႊသမက္ေငြသမက္ေလးက"

"႐ွင္ ႐ွင္ ကြၽန္မအေဖကိုဘာလုပ္မလို႔လဲ လုပ္ရဲလုပ္ၾကည့္လိုက္စမ္း ႐ွင္ဘာလုပ္မလို႔လဲ ႐ွင့္ကိုကြၽန္မသတ္မာ"

"ကဲ...ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့က မင္းကိုငါဖမ္းခ်ဳပ္ထားတဲ့တကာလလုံးမင္းအေဖရဲ႕ေဆးကုသမူဘာညာသရကာကိုဘယ္သူတာဝန္ယူေပးထားတယ္ထင္ေနလဲ မင္းလင္ေလ မင္းလင္ငါ"

ျခယ္ေဇာေခြၽးပါျပန္ၿပီးလက္ဖ်ားေတြေတာင္တုန္ရင္သြားသည္။

ကိုယ့္ကိုဘယ္လိုလုပ္လုပ္သည္းခံေပးခဲ့တာပဲေလ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔အေဖအထိေတာင္လဲ။

"မင္းအေဖကိုငါ တကယ့္ဝါရင့္သမာရင့္ေဒါက္တာႀကီးနဲ႔ေတာင္ေဆးကုေပးေနတာေနာ္ ေက်းဇူးကန္းခ်င္တာလား"

"ကြၽန္မကို႐ွင္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ပါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ အေဖ့ကိုေတာ့မထိပါနဲ႔ ကြၽန္မကိုႀကိဳက္တာလုပ္"

"အခုထိေတာ့ဘာမွမလုပ္ရေသးပါဘူး အကယ္၍မ်ား မင္းငါနဲ႔မဂၤလာမေဆာင္ရင္ အဲ့ေဒါက္တာကိုငါတခ်က္အမိန္႔ေပးရံဳနဲ႔ မင္းအေဖကို က်စ္..မင္းလိုနလပိန္းတုံးနားလည္လြယ္ေအာင္ေျပာရရင္ေသေဆးထိုးခိုင္းလိုက္မွာေဟ့ အေၾကာေတြဆိုင္းၿပီးသုံးမိနစ္အတြင္းဦးေႏွာက္လူပ္႐ွားမူရပ္သြားေအာင္လုပ္မာ တခါထဲအနိစၥသေဘာနဲ႔ကိစၥေခ်ာသြားေအာင္"

ျခယ္ေတြေဝေနသည္။သူ႕လိုလူကအေဖ့ကိုဘာေၾကာင့္ေဆးကုေပးရမွာလဲ။သူလိမ္ေနတာလား။သူ႕ေနာက္ဆုံးဖဲခ်ပ္ကအေဖ့ကိုခုထုံးလုပ္ၿပီးအၾကပ္ကိုင္ဖို႔ကိုး။အေဖ့ကိုဘယ္နည္းနဲ႔မွအဆုံး႐ူံးမခံႏိုင္။လက္႐ုံးသုခယုတ္မာတယ္ဆိုတာသူသိေပမယ့္ လူသတ္ဖို႔ခိုင္းေစရဲမယ့္အထိလို႔ေတာ့မထင္ခဲ့။

"ကြၽန္မအေဖကဘယ္မွာလဲအဲ့တာဆို ႐ွင္ဖမ္းထားတာလား ေဆး႐ုံမွာလား အင့္ဟင့္ လူယုတ္မာေအာက္တန္းက်လိုက္တာ အေဖဘယ္မွာလဲ"

"သူ႕အိမ္မွာသူ႐ွိတယ္လို႔ "

"ကြၽန္မအေဖကိုထိရဲထိၾကည့္ အားး ဟင့္ဟင့္"

လက္႐ုံးျပဳံးၿပီးလက္ညိဳးကလက္စြပ္ကိုလွည့္ေဆာ့ရင္း

"ေအး ငါနဲ႔မဂၤလာမေဆာင္ရင္ေတာ့တကယ္ငါေျပာသလိုလုပ္မွာ ငါဘယ္ေလာက္ယုတ္မာလဲဆိုတာမင္းလင္အေၾကာင္းမင္းသိမွာပါ ေျပာတဲ့အတိုင္းမလုပ္ရင္လက္႐ုံးသုခမဟုတ္ဘူး"

"ေဆာင္မယ္ ေဆာင္မယ္ ဟုတ္ၿပီလား

ေဖXိဳးမသားႀကီးရဲ႕ ငါXိဳးမသားႀကီး ေအာက္တန္းစားေကာင္"

"ေအာက္တန္းစားကမင္းကြ ငါ့ေအာက္က‌ေနပဲၿငီး‌ေနရတာေလ အဟက္"

*ဟုတ္တယ္ ယုတ္မာတယ္ မင္းငါ့အနားကထြက္မသြားႏိုင္ဖို႔ငါအကုန္လုပ္မွာ ငါကမင္းထင္ထားတာထက္ပိုယုတ္မာတယ္လို႔ပဲသိထားလိုက္ပါေတာ့ ျမျခယ္*

.

.

ေလွကားေပၚမွာတေယာက္လက္တေယာက္တြဲၿပီးရယ္႐ႊင္ျမဴးၿပီးဆင္းလာၾကတဲ့အခ်စ္ငွက္ႏွစ္ေကာင္။

မိန္းကေလးကလဲခုနကအသည္းအသန္ျငင္းကန္တာကသူမဟုတ္ေတာ့သလို။

ခ်စ္ၾကည္ႏူးတစ္တီတူးကာတျပဳံးျပဳံးႏွင့္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လူႀကီးေတြထိုင္ေနတဲ့ဆိုဖာ‌ေ႐ွ႕မွာဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး

"သား႐ုံး ခုနကဟာက

"ဒယ္ဒီကလဲအတည္ေတြးမေနပါနဲ႔ဗ်ာ ခုနကသူေျပာလိုက္တာက ဟာဗ်ာ ေျပာရမွာလဲ႐ွက္ပါတယ္ ဒယ္ဒီအခန္းထဲမွာျမင္သြားတဲ့ဟာကိုသူကကြၽန္ေတာ့္ေၾကာင့္‌ဆိုၿပီးဆူ‌ေနတာ သူ႐ွက္သြားလို႔ ဒယ္ဒီတို႔ကိုမ်က္ႏွာခ်င္းထပ္မဆိုင္ခ်င္လို႔႐ွက္႐ွက္နဲ႔ေျပာမိတာတဲ့ ဒယ္ဒီသိပါတယ္ဗ်ာ အဲ့တာေလ"

"ဪ ဟုတ္လား"

ျမတ္ျပဳံး႐ုံသာျပဳံးျပလိုက္သည္။ကိုယ္ေမြးထားတဲ့သားပဲကိုယ့္ကိုပတ္လို႔ရမလား။မိန္းကေလးကသူ႕ကိုမခ်စ္ပဲအေႂကြးနဲ႔သိမ္းထားတယ္ဆိုတာၾကားၿပီးသား။စကားအသြားလာနား‌ေထာင္ရံဳနဲ႔သူလိမ္‌ေနမွန္းသိသည္။သို႔ေပမယ့္ သားျဖစ္သူထိုမိန္းကေလးကိုပိုင္ဆိုင္ခ်င္လို႔လုပ္မိလုပ္ရာလုပ္တာဆိုတဲ့သားရဲ႕စိတ္ရင္းကိုျမင္တာမလို႔ ကိုယ့္သားျဖစ္ေနလို႔ကို မိန္းကေလးဘက္ကို

မငဲ့ဘဲျမတ္မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေပးလိုက္ၿပီး အတၱႀကီးလိုက္သည္။

ေဘးနားကေလးငယ္ေလးလိုျဖဴစင္လြန္းေသာဇနီးနဲ႔ကြဲျပားစြာသားအဖႏွစ္ေယာက္လုံးက လူယုတ္မာေတြဆိုေတာ့အခ်င္းခ်င္း ေႁမြေႁမြခ်င္းေျချမင္ၾကသည္။

"အဲ့ဒါ‌ဆို...

"ဟုတ္တယ္မာမီ သူကကြၽန္ေတာ္နဲ႔လက္ထပ္မွာေပါ့ ေနာ္ ကိုယ့္ျမျခယ္ေလး"

"ဟုတ္ အန္တီနဲ႔ဦးေလး ျခယ္တို႔လက္ထပ္ၾကမွာပါခုနကေျပာမွား‌ဆိုမွား႐ွိခဲ့ရင္လဲဟီးဟီး ကန္ေတာ့ပါ႐ွင့္"

မာမီေခါင္းကိုတဆတ္ဆတ္ၿငိမ့္ျပတာကိုၾကည့္ၿပီးလက္႐ုံးျပဳံးလိုက္မိသည္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေနာက္ဆုံးေတာ့ျခယ့္ကိုသူ႕အပိုင္လို႔အတိလင္းေၾကညာႏိုင္ေတာ့မွာေပါ့။

လက္႐ုံးသုခကသူ႕အပိုင္လို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ပစၥည္းကိုသူ႕ဟာသူ႐ိုက္ခြဲခြဲဖ်က္ဆီးဆီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တတ္ေပမယ့္ တစ္ပါးသူကမ်က္လုံးေလးေစြၾကည့္တာေတာင္မႀကိဳက္တဲ့ေကာင္။

"မင္းမဆိုးဘူး ေအာ္စကာရႏိုင္တယ္"

ႏွစ္ေယာက္ထဲ႐ွိတဲ့အခ်ိန္က်မွသူ႕ဇာတ္လမ္းအတိုင္းပီပီျပင္ျပင္သ႐ုပ္ေဆာင္သြားသည့္ျခယ့္ကိုလက္႐ုံးေလွာင္သလိုလိုေျပာင္သလိုလိုနဲ႔ေငါ့သည္။

"႐ွင္နဲ႔ေတြ႕မွလူကတကယ္မ်က္ႏွာဖုံးျခဳံတပ္ၿပီ ႐ွင္ကတကယ့္မေကာင္းတဲ့လူပဲလက္႐ုံးသုခရဲ႕ အေတာ့္ကိုမေကာင္းတာ"

စက္စုပ္႐ြံ႐ႊာေနေသာအၾကည့္အေျပာတို႔ျဖင့္ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားခါၿပီးဆိုလာသည့္ျခယ့္စကားကိုလက္႐ုံးအေရးမလုပ္စြာ စီးကရက္ကိုမီးညႇိၿပီးပါးစပ္မွာေတ့လိုက္သည္။

*ဟုတ္တယ္ ႐ွင္ကြၽန္မကိုလုပ္ခ်င္ရာလုပ္တသက္လုံးယူၿပီးႏွိပ္စက္ထားလဲရတယ္ အဓိကကအေဖပဲ အေဖကကြၽန္မဘဝမွာအခ်စ္ဆုံးလူ*

အေဖ့အသက္ကိုငဲ့ကြက္ကာ ထိုေအာက္တန္းက်လြန္းတဲ့လူယုတ္မာလူစိတ္မ႐ွိတဲ့လူနဲ႔မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ျခယ္ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္ရသည္။

သူေနာင္တမရဘူးလို႔ဆုံးျဖတ္ထားသည္။သူ႕ဘဝမွာအေဖသာအေရးႀကီးဆုံး။

အလိမ္အညာေတြႏွင့္ပင္မလိုခ်င္ခဲ့ေသာအိမ္ေထာင္သည္ဘဝကိုသူတို႔ႏွစ္ေယာက္အစျပဳရေတာ့မည္။

.

.

နန္းၾကာျဖဴပိုးထည္တိုက္အတြင္း၌ခရမ္းေရာင္ပိုးထည္ျမန္မာတိုက္ပုံႏွင့္ပုဆိုးကိုဝတ္ဆင္ၾကည့္ေနသည့့္ဇနီးေမာင္ႏွံေလာင္း။

ဆိုက္ကအမ်ိဳးသမီးက ပုဆိုးကိုခါးမွာခ်ည္ဝတ္ေပးသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ကပုဆိုးကမဝတ္ျဖစ္ေတာ့ ဒီအ႐ြယ္ေရာက္ေနၿပီပုဆိုးမဝတ္တတ္ေသးဘူးဗ် ပြဲထဲေရာက္မွပုဆိုးကြၽတ္က်မွ"

လက္႐ုံးစကားေၾကာင့္ဆိုင္ထဲ႐ွိလူအမ်ားပြဲက်သြားသည္။

ျမန္မာဝတ္စုံကိုပြဲသြားပြဲလာ႐ွိရင္ေတာင္ဝတ္ခဲသည့္လက္႐ုံးကပုဆိုးမဝတ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ဆိုင္ကအမ်ိဳးသမီးဝန္ထမ္းကပဲပုဆိုးဝတ္ေပးရေသးသည္။

မွန္ထဲတြင္ကိုယ့္ကိုကိုယ္တပတ္လွည့္ၿပီးၾကည့္ေနေသာလက္႐ုံးကို

"သတိုးသားေလးနဲ႔တအားလိုက္တာပဲ အသားေလးကေဖြးဥေနေတာ့ခရမ္းေရာင္ေလးနဲ႔ထင္းေနေရာ"

ထိုစကားကိုလက္႐ုံးျပဳံး၍နားေထာင္ၿပီး မ်က္ႏွာေသႏွင့္စိတ္မပါလက္မပါသတို႔သမီးဝတ္စုံကိုစိတ္႐ူပ္သလိုဟိုဆြဲခ်ဒီဆြဲခ်လုပ‌္ေနေတာ့ ျခယ့္ကိုေငးၾကည့္ေနမိသည္။

အသားညိဳစိမ့္စိမ့္ေလးနဲ႔ခရမ္းေရာင္ေလးနဲ႔သူမသိပ္ကိုလွေနသည္။

ထိုအမ်ိဳးသမီးေလးကတသက္လုံးသူ႕အပိုင္ျဖစ္လာေတာ့မွာတဲ့။

"ေက်းဇူးပါဗ် ကြၽန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆုံးအေရာင္ဗ်ခရမ္းေရာင္က ကြၽန္ေတာ့္မဂၤလညဝတ္စုံကိုတကယ္စိတ္တိုင္းက်တယ္အမ"

"ခဏ ေမာင္ေလး"

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္တြန္႔ေနတဲ့လည္ကတုံးေကာ္လံကို ထိုအမ်ိဳးသမီးဝန္ထမ္းက‌တည့္မတ္ေပးရန္ဟန္ျပင္လိုက္စဥ္ အရပ္အျမင့္ႀကီးႏွင့္လက္႐ုံးအရပ္ကိုမမွီ၍ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီးရင္ခြင္ထဲတိုးဝင္သြားသလိုပူးကပ္သြားၾကသည္။ထိုျမင္ကြင္းကိုျခယ္လဲျမင္သြားေတာ့ လက္႐ုံးသေဘာက်စြာ ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြေပၚေအာင္ျပဳံးျပလိုက္သည္။

ျခယ့္ရဲ႕သတိုးသမီးအက်ီကအနည္းငယ္ေခ်ာင္က်ေန၍ သီစာျပင္ေပးေနသည့္ေစာင့္ေနရသည့္အခ်ိန္တြင္းလက္႐ုံး ျခယ္ထိုင္ေနသည့္ ဆိုဖာမွာအတင္းပူးကပ္ထိုင္လိုက္ၿပီး

"မင္းသဝန္တိုေနတာလား"

ျခယ္စိတ္မ႐ွည္စြာမ်က္လုံးကိုေဝ့ၾကည့္ၿပီး

"ဘာကိုလဲ ႐ွင္ဟိုအမနဲ႔အတူ႐ွိေနတာကိုလား

ဆုေတာင္‌းေလ လဲလဲၿပီးေသလိုက္"

"ဒါဆိုသဝန္မတိုဘူးေပါ့"