"ဒင်းဒေါင် ဒင်းဒေါင် ဒင်းဒေါင်"

မနက်စောစောစီးစီးအဆက်မပြတ်မြည်နေသည့် အိမ်ရှေ့လူခေါ်ဘဲလ်ကြောင့်လက်ရုံးနဲ့ခြယ်တယောက်မျက်နှာတယောက်ကြည့်မိလိုက်ကြသည်။သူတို့ဆီဘယ်သူမှလဲမလာတတ်ပေ။အထူးသဖြင့်ဒီလိုမနက်‌ေခြာက်နာရီခွဲအချိန်မှာပေါ့။နှစ်ယောက်လုံးအိမ်ရှေ့တံခါးဆီလျှောက်သွားကြသည်။လက်ရုံး ချောင်းကြည့်ပေါက်ကနေဘယ်သူမှန်းကြည့်ကြည့်သည်။

လက်ရုံး အနည်းငယ်တော့ထိတ်လန့်သွားသည်။

သို့သော် သူဒီတလောဘာဆိုဘာမှမလုပ်ထားတော့အပြစ်ကင်းသည်ဆိုသည့် ယုံကြည်ချက်လေးနှင့်တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါခင်ဗျ"

"ဟုတ်ကဲ့ မင်္ဂလာပါ"

ရဲသားငါးဦးနှင့်အရပ်ဝတ်အရပ်စားဖြင့် လူတစ်ဦးကွန်ဒိုအတွင်းသို့ဝင်လာကြပြီး ဦးထုပ်ချွတ်ပြပြီးနူတ်ဆက်ကြသည်။လက်ရုံးလဲပုံမှန်သဘောရိုးနှင့်ပြန်နူတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုရဲငါးဦးထဲမှ ရာထူးအကြီးဆုံးလို့ထင်ရသူ ယူနီဖောင်းသန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နှင့်ရဲက တစ်စုံတစ်ခုကိုထောင်ပြသည်။သူပြတာကိုလက်ရုံးသေချာမကြည့်လိုက်မိ။ဝရမ်းဖြစ်ဖို့များသည်။

"မနေ့ညကခင်ဗျားသက်တော်စောင့်ရဲ့ကားထဲမှာ မူးယစ်ဆေးဝါးတချို့နဲ့တရားမဝင်လက်နက်ခဲယမ်းအမြောက်အများရှာတွေ့ပါတယ် သူ့ကိုလဲထိန်းသိမ်းထားပါတယ် ကားကခင်ဗျားအပိုင်မလို့ ခင်ဗျားကိုလဲစစ်ဆေးရပါမယ် ကျွန်တော်တို့မှာရှာဖွေခွင့်ဝရမ်းပါပါတယ် အသာတကြည်ရှာဖွေခွင့်ပေးပါ"

"ဗျာ...ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ကျွန်တော်ဘာဆိုဘာမှမသိဘူး သေချာတာကတော့ခင်ဗျားတို့ကြိုက်သလောက်ရှာလဲဘာမှတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး ကျွန်တော်ဘယ်သူမှန်းခင်ဗျားတို့မသိကြဘူးလား ပြီးတော့ခင်ဗျားတို့ဘယ်စခန်းကလဲကျုပ်ခင်ဗျားတို့ကိုမမြင်ဖူးဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ကတော့တာဝန်အရရှာဖွေရမှာပါပဲ ကိုလက်ရုံး"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ထိုရဲတစ်စုက ကွန်ဒိုအတွင်းရှိပရိဘောဂတချို့ကိုမှောက်ချပစ် လှန်လှောပြီးစရှာဖွေကြတော့သည်။နံရံကပ်ဗီရိုအတွင်းရှိပန်းအိုးတွေကိုယူဆွဲချပြီးနေရာအနှံ့ရှာဖွေကြသည်။

စာအုပ်စင်ပေါ်ကစာအုပ်တချို့ကိုဆွဲချလိုက်သည့်အခေါက်မှာတော့လက်ရုံးငြိမ်ခံမနေတော့။ထိုရဲ၏လက်ကောက်ဝတ်ကိုဆောင့်ဆွဲချပစ်လိုက်သည်။

"ကျုပ်ပစ္စည်းတွေကိုရိုရိုသေသေကိုင်စမ်း ပစ္စည်းတစ်ခုတန်ဖိုးကခင်ဗျားတစ်မျိုးလုံးကိုနဖားကြိုးထိုးထားလို့ရတယ် ကျုပ်အိမ်မှာကျုပ်ပစ္စည်းတွေကိုမွှေရဲရအောင်ကျုပ်ကိုဘယ်သူထင်နေလဲ အခုချက်ချင်းကျုပ်အိမ်ထဲကထွက်သွားကြစမ်း မရှိတဲ့ဟာကိုဆက်ရှာမနေကြနဲ့ ထွက်သွား"

"ကျွန်တော်တို့ကလဲကိုယ်လုပ်စရာရှိတာလုပ်ရမှာပဲ ဒါဝတ္တရားနှောင့်ယှက်မူနော်ကိုလက်ရုံး ငြိမ်နေလိုက်ပါ"

"ဟ ကြောက်လိုက်တာ ခင်ဗျားတို့ဘာတစ်ခုမှရှာမတွေ့ရင်ကျုပ်အကြောင်းသိမယ် အဟက်"

လက်ရုံးခပ်ဟဟလှောင်ရယ်လိုက်သည်။ဒီလူတွေကသူ့ကိုဘယ်သူထင်လို့လာထိပါးနေရတာလဲ။ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာကိုလာပြီးမွှေနှောက်ရဲလောက်အောင်ရဲတင်းနေကြပြီလား။

လက်ရုံးအခုအခြေအနေကိုဘာတစ်ခုမှလိုက်မမှီနိုင်။ဂျိုးကဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်မူးယစ်‌

ဆေးတွေနှင့်လက်နက်ခဲယမ်းတွေနှင့်အထိန်းသိမ်းခံနေရတာလဲ။လက်ရုံးဘာတစ်ခုမှနားမလည်နိုင်တော့။ဟန်ကိုယ်ဖို့ထားသော်လဲ ဒီလိုအခြေအနေမှာသူတုန်လူပ်နေသည်။

ကွန်ဒိုတစ်ခုလုံးကိုဝုန်းဒိုင်းကြဲမွှေနှောက်ရှာဖွေနေကြသည့်လူတစ်စုကို လက်ရုံးရပ်ကြည့်နေရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

ဂုတ်ကိုလက်နဲ့ပွတ်သပ်နေပြီးသူတုန်လူပ် စိုးထိတ်နေကြောင်းတုန်ရင်နေသည့်နူတ်ခမ်းသားတို့ကသက်သေပြနေသည်။

သူ့ကိုဘယ်လိုလူစားမျိုးထင်လို့မထီမဲ့မြင်ပြုရဲရတာလဲဆိုပြီးမာနလဲအထိပါးခံရ၍စိတ်ကအတော်ထနေသည်။

"လက်ရုံး အဆင်ပြေရဲ့လား"

နံဘေးနားမှခပ်ဖွဖွမေးလာသောခြယ့်အမေးကြောင့် အားတင်းပြီးတိုးလျလျသာအဆင်ပြေကြောင်းပြန်ပြောနိုင်တော့သည်။

"ကိုယ်တကယ်ဘာမှမသိတော့ဘူး မြခြယ် ပြီးတော့ဂျိုး သူအဆင်ရောပြေပါ့မလားမသိဘူး ကိုယ်ဘာတစ်ခုမှကိုလိုက်မမှီနိုင်တော့ဘူး သူတို့ပြောနေတာတွေဘာတစ်ခုမှကိုယ်မသိဘူး"

လက်ရုံးဆံပင်တွေထဲသူ့လက်ချောင်းတွေဖြင့်တစ်ခေါင်းလုံးကိုဆွဲဖွပြီးစိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့်ပြောသည်။

"အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

ခြယ့်ဆီကအဆင်ပြေသွားမှာပါဆိုသည့်စကားကို ခေါင်းသာပြန်ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ မြခြယ်သူ့အနားမှာရှိနေတာကိုကကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင်။

လက်ရုံး ခြယ့်လက်ဖဝါးကိုသူ့လက်ဖဝါးအကြီးကြီးဖြင့်အုပ်မိုးဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

မြခြယ် မနေ့ညကသူ့ကိုချစ်သည်လို့ပြောထားတာလေ သူတို့ကြားထဲမှာအစစအရာရာပြေလည်သွားတော့မှာလေဘာလို့ဒါတွေဖြစ်လာရတာလဲ။ခြယ့်ကိုဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့အားပေးချင်တော်လ‌ဲသူကိုယ်တိုင်ကိုကတစ်စုံတစ်ခုကြီးကြီးမားမားဖြစ်လာမှာကိုခံစားနေမိနေတော့ လက်ရုံးဘာမှပြောမထွက်ပေ။

"ဟေ့လူတွေ ခင်ဗျားတို့စောက်ရူးလားအဲ့မှာဘာမှမရှိဘူး‌ဗျ"

လက်ရုံးဟန့်တားသော်လဲ စကားနားမထောင်စွာရဲသားသုံးဦးကသား‌ေရဆိုဖာရှည်ကြီးကိုထောင်မလိုက်သည်။

မြင်လိုက်ရသော်မြင်ကွင်းကြောင့် လက်ရုံးကိုယ့်မျက်လုံးကိုတောင်မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဆိုဖာအောက်ကြမ်း၌ရိုင်ဖယ်သေနတ်သံုးလက်ကိုထိုးထည့်ထားသည်။

ရိုင်ဖယ်‌သုံးလက်နှင့်အတူ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်အမဲတစ်လုံးလဲပါသေးသည်။

ရဲဘော်တစ်ဦးကမုဆိုးဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကြွပ်ကြွပ်အိတ်အမဲကိုဖြည်ချလိုက်သည်။

အိ်တ်အတွင်းပစ္စတိုနှစ်လက်နှင့်အတူ ကျည်တောင့်တွေထွက်လာ၍ လက်ရုံးဇောချွေးပြန်သွားလေသည်။

"နူတ်ခမ်းနီတောင့်တွေနဲ့ ပစ္စတိုနှစ်လက်ပါအဘ"

"နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မူပဲ ကွန်ဒိုတစ်ခုလုံးကိုနေရာလပ်မကျန်ဖြန့်ရှာမယ် အကူခေါ်လိုက်အရေးကြီးတယ်"

နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မူဆိုသည့်စကားနောက်မှာတော့လက်ရုံးခွေယိုင်လဲကျမတတ်ယိုင်နဲ့သွားသည်။

"ကျွန်တော်ဘာမှမသိရပါဘူး တကယ်ပါ ဒါတွေကျွန်တော်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး တကယ် တကယ်ပါ"

သူ့ရဲ့သိမ်ဝင်နေသည့် လေသံကို ရဲကြီးကဂရုတောင်မစိုက်ပဲ သူ့ရဲဘော်တွေကိုသာဆက်ရှာဖို့အမိန့်ပေးနေသည်။

ကွန်ဒိုတစ်ခန်းလုံးကိုရဲဘော်တစ်စုသဲကြီးမဲကြီး ကွက်လပ်သေးသေးလေးပါမကျန်အသေလဲရှာဖွေကြသည်။

"တွေ့ပြန်ပြီ အဘ"

"အဘ ဒီမှာလဲရှိသေးတယ်"

"ကိုးကင်း‌ေတွမနည်းမနောပဲ"

တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာမှ ထွက်လာသောလက်နက်များကြောင့်လက်ရုံးမျက်လုံးပါပြာတက်လာရသည်။

ဒါတွေကဘယ်လိုလုပ်သူ့အိမ်မှာရှိနေရတာလဲ။

လက်ရုံးကိုယ်တိုင်ကမူးယစ်ဆေးနှင့်ကင်းသည့်သူတယောက်တော့မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဆေးသမားဘိန်းစားတော့လုံးလုံးမဟုတ်ပေ။

အပြင်းပြေဆေးသုံးတာမျိုးရှိတတ်၍ မူးယစ်ဆေးတွေသူ့ဆီမှာလက်ရမိတာမျိုး အရင်ကလဲမကြာမကြာဖြစ်ဖူးသည်။တစ်ခါမှတော့ထောင်ထဲမရောက်ဖူး။

ဒါပေမယ့် ဒါကလက်နက်ခဲယမ်းတွေ။

မူးယစ်ဆေးတွေလဲမနည်းမနော။သူဒီလောက်ဆေးပမာဏတခါမှလက်ဝယ်မထားဖူး။

"ထပ်လာရှာမယ် ရလာသမျှကိုသက်‌ေသအ‌ေနနဲ့စခန်းယူခဲ့ သူ့ကိုလက်ထိပ်ခတ်လိုက်"

"ဗျာ...ကျွန်တော်ဘာမှမသိဘူးလို့ လုပ်ကြံခံရတာလို့ ကျုပ်ဘာမှမသိဘူး"

လက်ထိပ်ခတ်ဖို့ဟန်ပြင်နေသော ‌ရဲတပ်သားကိုလက်ရုံးအတင်းရုန်းကန်တွန်းလွှတ်သည်။

‌ဇောချွေးတွေရွှဲနစ်နေပြီး လက်ရုံးကူကယ်ရာမဲ့နေသည်။

"အသာတကြည်စခန်းလိုက်ခဲ့ပါ မင်းပြစ်မူတွေမသေးဘူးကောင်လေး ငါဒါနောက်ဆုံးပြောနိုင်တာပဲ"

ထိုရဲအကြီးအကဲဆီမှထွက်လာသည့်အေးစက်စက်စကားများကြောင့်လက်ရုံးငိုချပလိုက်ချင်သွားသည်။

ဒယ်ဒီ ဒယ်ဒီ သူ့မှာဒယ်ဒီတယောက်လုံးရှိနေသေးသည်ဆိုသည့်အသိဖြင့်ပြန်ရဲတင်းသွားသည်။ဦးမြတ်သုခဆိုတာဘယ်သူမလို့လဲ။

"ကျုပ်ကိုဘာထင်နေတာလဲဗျ ကျုပ်အဖေကဦးမြတ်သုခ ဖမ်းလေ ဖမ်း ခင်ဗျားတို့တော့မီးနဲ့ကစားမိတာပဲ ကျုပ်အ‌ေဖကဝန်ကြီးချုပ် ဖမ်းလိုက်စမ်းပါ"

လက်ရုံး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကိုပူးကပ်ပြီးလက်ထိပ်ခတ်ခံရန် အရှေ့ကိုထိုးပေးလိုက်သည်။

သူမကြောက်ဘူးပြောရင်ကျိန်းသေပေါက်လိမ်တာပါ။ကြောက်နေတာပေါ့။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာအားကိုရာအဖေရှိနေသေးသည်ဆိုတဲ့အသိလေးကြောင့်ပြန်အားတက်ရသည်။

*ဒယ်ဒီရေ ကျွန်တော့်ဒယ်ဒီ့ကိုယုံကြည်တယ် ဒယ်ဒီကမလုပ်နိုင်တာမရှိတဲ့လူစွမ်းကောင်းကြီးလေ*

"ကဲ ဒီဘက်ကအမျိုးသမီးလဲအစစ်ဆေးခံဖို့စခန်းလိုက်ခဲ့ပါ အရမ်းမလန့်ပါနဲ့စစ်ရုံဆေးရုံပါ"

"မြခြယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး ကိုယ်ရှိတယ် ကိုယ်တို့အပြစ်ကင်းတာမလို့ချက်ချင်းပြန်လာရမှာ"

"ကြွပါဗျာ"

ခြယ့်ကိုတော့လက်ထိတ်မခတ်ပဲ‌သွားခွင့်ပြုသည်။သံသယတရားခံလက်ရုံးကိုတော့လက်ထိပ်တန်းလန်းဖြင့် ရဲနှစ်ဦးကလက်မောင်းကတုပ်နှောင်ပြီးခေါ်သွားကြသည်။

လက်ထိပ်တန်းလန်းဖြင့်လဲ လက်ရုံးမျက်နှာတစ်ချက်မပျက်။ထီမထင်မျက်နှာထားနှင့်အေးစက်စက်အမူရာဖြင့်လိုက်ပါသွားသည်။

လက်ထိပ်နဲ့မလိုက်ဖက်စွာ ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသည့်ဖြူဖြူဥဥကောင်‌ငယ်လေးအား လူအများဝိုင်းဝန်းကြည့်ရူနေကြသည်။

ကွန်ဒိုမြေညီထပ်မှာရှိသမျှလူအားလုံး လက်ထိပ်တစ်စုံနှင့်အေးစက်စက်မျက်နှာပေး‌နှင့်‌ေကာင်‌ေလးကိုတီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

ရဲတပ်သားတွေသယ်ထုတ်လာသည့် လက်နက်တွေကိုကြည့်ပြီး တအံ့တဩနဲ့ကောက်ချက်ချနေကြသည်။

ထိန်းသိမ်းခံရသည့်တရားခံအားလုံးနီးပါးဟာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျပြီးမျက်နှာကိုကွယ်ထားတတ်ကြပေမယ့် လက်ရုံးကတော့ခေါင်းမော့ရင်ကော့လျက်ပင်။

ခြယ်ကတော့ ခေါင်းကိုတွင်တွင်ငုံ့ချထားပြီး လက်ရုံးအနောက်ကနေကပ်လျက်လိုက်ပါလာသည်။

လက်ရုံး‌ခဏရပ်လိုက်ပြီးအနောက်ကခြယ့်ကိုတချက်လှည့်ကြည့်ပြီး သူတို့ကိုစူးစိုက်ကြည့်နေကြသည့်လူတစ်စုကိုခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ခြယ့်နားနားကိုကပ်ပြီးလက်ရုံးတိုးဖွဖွပြောသည်။

"မြခြယ် ကိုယ်ရှိတယ် အဆင်ပြေတယ်နော်"

.

.

ရိုင်ဖယ် ၇လက်၊ ပစ္စတို၆လက်၊ကျည်တောင့်၅၀ ကိုးကင်း၊ဘိန်းဖြူ၁၂ပေါင် လက်ပစ်ဗုံးတစ်လုံး။

လက်ရုံးသုခ၏နေအိမ်ကွန်ဒိုအတွင်းမှရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့်လိုင်စင်မဲ့တရားမဝင်လက်နက်ခဲယမ်းများ။

ထူးခြားတာတစ်ခုက သူ့ပစ္စည်းတွေပါလို့ဝန်မခံပဲလက်ရုံးတွင်တွင်ငြင်းနေခြင်းပင်။

ဒီလက်နက်ကြီးငယ်တို့ကို သူ့အိမ်အတွင်းကိုတခြားလူကဘယ်လိုမှယူသွင်းလို့မရနိုင်။

စနစ်တကျဖြင့်မမြင်ကွယ်ရာမှာသွင်းဖွက်ထားသေးသည်။

လုံခြုံရေးအပြည့်ဝနှင့်အဆင့်မြင့်ကွန်ဒိုခန်းဆိုတော့ပိုသေချာသည်။ဒီလက်နက်တွေဟာကျိန်းသေသူ့အပိုင်ပင်ဖြစ်ရမည်။

"ကျွန်တော်မသိဘူးလို့ ကျွန်တော်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး ကျွန်တော်ဘာမှမသိဘူး"

"ကျစ် ဒါဆိုဒါတွေကမင်းဆီဘယ်လိုရောက်နေရတာလဲ ဟမ်းး တောက်"

"အာ့တာကျွန်တော်မသိဘူး"

လက်ရုံး ခြေချိတ်ထိုင်ပြီးမထီမဲ့မြင်မျက်နှာထားနှင့်အလေးနက်မထားစွာတသွင်သွင်ငြင်းသည်။

စစ်ဆေး‌ေရးအရာရှိက ဒီလူငယ်လေးကသူ့ကိုမလေးမစားပြုမူနေပုံကိုအတော်မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် စွတ်မထိရဲ။အကောင်ကြီးအသိုင်းဝန်းကဖြစ်နေ၍မဆင်မခြင်ပြုမူမိရင် ဂွိသွားနိုင်သည်။"ကျွန်တော့်ဦးလေးန‌ဲ့ ဒယ်ဒီမရောက်သေးဘူးလား"

"ရောက်ရင်‌ေရာက်မှာပေါ့"

"ကျွန်တော့်ဒယ်ဒီနဲ့တွေ့ချင်တယ်"

.

.

"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ကျုပ်သားကအခုမှ၂၂နှစ်ပဲရှိသေးတာ ဒီအရွယ်လေးကဘယ်လိုလုပ်နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မူလုပ်ရဲမှာလဲ ကျုပ်သားနဲ့ဘာမှမဆိုင်တာကျိန်းသေတယ် ကျုပ်လက်ရုံးကိုချက်ချင်းပြန်ခေါ်သွားမယ်"

"ဝန်ကြီးချုပ် ဒါပေါ့သေးသေးအမူမဟုတ်ဘူး နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မူလက်နက်မူဗျ ခင်‌ဗျားသားနဲ့ဆက်စပ်သမျှလူမှန်သမျှကိုကျုပ်တို့စစ်ဆေးရမယ် လုပ်ပိုင်ခွင့်လဲရှိတယ် ခင်ဗျားဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့"

ဦးကျော်သူရ မြတ်နားနားကိုကပ်ပြီးတစ်စုံတစ်ရာကိုအရေးတကြီးတီးတိုးပြောသည်။

မြတ်ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ငြိမ့်ပြီးနားထောင်နေသည်။မျက်ခုံးများတန်းဆက်နေပြီး အောက်နူတ်ခမ်းကိုဖိကိုက်ထားသည်။

"ကျုပ်သားနဲ့တွေ့ချင်တယ်"

အချုပ်ခန်းတံခါးကိုသော့လာဖွင့်သောရဲသားက လက်ရုံးသုခကိုလှမ်းခေါ်သည်။

"မင်းအဖေရောက်လာပြီ ဧည့်တွေ့ရမယ်လာခဲ့"

လက်ထိပ်တန်းလန်းနှင့် ရဲသားနောက်မှ‌အပြုံးအရယ်မဲ့နေသောမျက်နှာနှင့်လိုက်ပါလာသောသားဖြစ်သူကိုမြတ်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ရင်တစ်ခုလုံးမွစာကြဲသွားသည်။

ဘယ်လောက်ပဲ မျက်နှာကိုတင်းမာထားပေမယ့် ကိုယ်မွေးထားသည့်သားပဲ ဒီကလေးကြောက်နေမှာသူသိတာပေါ့။

ဘယ်လောက်ပဲအရွယ်ရောက်နေပြီပြောပြော ဒီလိုအခြေအနေကြီးမှာဒီ၂၂နှစ်အရွယ်ကောင်လေးကမထိတ်လန့်ပဲနေနိုင်မလဲ။

ခပ်ကျဉ်းကျဉ်း အခန်းငယ်တစ်ခုထဲကိုထိုလက်ရုံးကိုခေါ်လာသည့်ရဲသားကပဲခေါ်သွားပေးသည်။

၁၀ပေပတ်လည်အခန်းကျဉ်းလေးဖြစ်ပြီး ဒီအခန်းကိုရဲစခန်းရဲ့ဘာအတွက်သုံးမှန်း လက်ရုံးမမှန်းတတ်။အခန်းတွင်းမှာ စားပွဲနှင့်ကုလားထိုင်လေးလုံးချထားပြီး အခန်းကအနည်းငယ်မှောင်မိုက်နေသည်။

အချုပ်သားနဲ့မိသားစုဒီလိုသီးသန့်တွေ့ဆုံခွင့်မရှိတော့လဲ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်နေတော့။

"ကျုပ်သားကိုလက်ထိပ်ဖြုတ်ပေးပါ"

ထိုရဲသားတချက်အင်တင်ဖြစ်သွားသော်လဲ ဝန်ကြီးချုပ်အမိန့်အတိုင်းပင်လက်ထိပ်ဖြုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

လက်ရုံးနှင့်ဦးမြတ်သုခ၊ဦးကျော်သူရတို့သုံးဦး ထိုစားပွဲမှာမျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

လက်ရုံးအားကိုးတကြီးမျက်လုံးများနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး

"ဒယ်ဒီ ကျွန်တော့်ကိုအခုချက်ချင်းခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ အချုပ်ခန်းကညစ်ပတ်တယ်ရွံတယ် ဘေးနားကလူကြီးကလဲအနာတွေနဲ့ ရွံစရာကြီး မနေချင်ဘူး အိမ်ချက်ချင်းပြန်ရအောင်နော်"

"သားရုံး ဒယ်ဒီ့ကိုအချိန်နည်းနည်းပေးပါ ဒီမှာတစ်ပတ်လောက်တော့နေရမယ်"

"ဘာ...မနေနိုင်ပါဘူး တစ်ပတ်ကြီးများတောင်ကျွန်တော်ချက်ချင်းအိမ်ပြန်လို့ရအောင်လုပ်ပေးပါ အခုချက်ချင်းအိမ်ပြန်မယ်"

ဦးမြတ်သုခ စားပွဲကိုလက်ဝါးနဲ့ဝုန်းကနဲရိုက်ချပလိုက်သည်။

"ဒုန်းးး"

"မင်းအရူးလား ဒါနိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မူကွ လက်နက်‌ေတွမင်းကွန်ဒိုကရှာ‌ေတွ့တာမနည်းမနော လက်ပစ်ဗုံးတောင်ပါလိုက်သေးတယ် သေဒဏ်တောင်ကျနိုင်တဲ့အခြေအနေကွ ဘယ်လိုလုပ်ငါမင်းကိုချက်ချင်းထုတ်ပေးနိုင်မှာလဲ ငါမတတ်နိုင်ဘူး"

"လက်ရုံး သား ခဏသည်းခံလိုက်ပါနော် ဦးလေးတို့လဲကြိုးစ‌ားပေးမှာပါ သားမတရားခံရတာသက်သေပြပေးပါ့မယ် အခုအခြေအနေကတော့...

လက်ရုံး ဦးကျော်သူရ၏စကားကိုလက်ဝါးကာပြလိုက်သည်။ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ခါပြီးမဲ့ပြုံးပြုံးပြသည်။

တုန်ရီအက်ကွဲနေသည့် လေသံဖြင့်

"မကြားချင်ဘူး ကျွန်တော်မကြားချင်ဘူး ကျွန်တော့်ဘဝမှာဒယ်ဒီ့ဆီကမတတ်နိုင်ဘူးဆိုတာမကြားဖူးဘူး ဒယ်ဒီအားလုံးလုပ်ပေးနိုင်တယ်ဆို တော်ပါပြီ ဘာမှမလုပ်ပေးပါနဲ့တော့ ‌အလကားပဲ"

လက်ရုံး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကိုဆွဲဖွင့်ပြီး အခန်းဝမှာရပ်စောင့်နေသည့်ရဲသားဆီကို လက်ထိပ်အခတ်ခံရန်လက်ထိုးပေးလိုက်သည်။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့်ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ လက်ရုံးထွက်သွားသည်။

"သားရုံး သားရုံး နေအုန်းလေ"

မိမိတို့စကားပြောလို့မဆုံးခင် မိမိကိုလုံးဝစိတ်ပျက်သွားသည့်အသွင်နှင့်ထွက်ခွာသွားသည့်သားဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီးမြတ်စိတ်ထဲမကောင်း။ကိုယ်တိုင်လဲ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်သည့်အလျောက်အစထဲက လက်ရုံးအမူကမလွယ်မှန်းတန်းသိသည်။သို့သော် အာဏာဖြင့်စခန်းမှူးကိုဖိပြောကြည့်သော်လဲမရ။

.

လက်ရုံးအချုပ်ခန်းထဲကို စိုးထိတ်မူတွေနှင့်ပြန်လည်ခြေချလိုက်ရသည်။

ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဦးမြတ်သုခဆီကမတတ်နိုင်ဘူးဆိုတာသူတခါလေးတောင်မကြားခဲ့ရဘူး။

ဒီလိုလူမျိုးကတောင်မတတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ သူကတကယ်မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီလား။

လက်ရုံး အချုပ်ခန်းနံရံထောင့်မှာကပ်ထိုင်ချလိုက်သည်။မျက်နှာကိုဒူးမှာကပ်ပြီး မာန်တင်းထားပေမယ့် ပြိုကျလာသောမျက်ရည်တစ်စက်ကိုလက်ရုံးမတားမိလိုက်။

"အော် သေဒဏ်တဲ့လား"

လက်ရုံးနူတ်ဖျားကဖွဖွရေရွတ်မိသည်။

"မြခြယ် မင်းရောအဆင်ပြေရဲ့လားအချစ်ရယ်"

ကိုယ်တိုင်တောင်ကူကယ်ရာမဲ‌့နေသည့်အနေအထားမျိုးမှာ သူခြယ့်ကိုမမေ့မလျော့စိတ်ပူနေမိသည်။

ခြယ့်ကိုစစ်ဆေး‌ေမးမြန်းရုံပဲဆိုခေါ်လာပြီး ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။‌ခြယ်ကိုမချုပ်နှောင်ထားသည်ကိုပဲကျေးဇူးတင်မဆုံး။

တော်သေးသည်။ခြယ့်ကိုပါကြံရာပါအဖြစ်မသတ်မှတ်လို့။

"တော်သေးတယ်အချစ်ရယ် ကိုယ့်ကြောင့်မင်းပါကြံရာပါဖြစ်ရတော့မလို့ ကံကောင်းတယ်

မင်းအပြစ်မရှိကြောင်းထွက်ဆိုနိုင်လိုက်လို့"

အရူးတစ်ယောက်လို တစ်ယောက်ထဲရေရွတ်နေမိသည်။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူကအဆင်ပြေပါသည်။အစထဲကလူမုန်းများတဲ့လူမလို့ကျိန်းသေလုပ်ကြံခံရတာမှန်ပေမယ့် ဒီလောက်အကွက်ချလုပ်သွားဖို့တော့မလွယ်ကူ။

လက်ရုံးသုခသည် IQ 146ရှိသည့်ထက်မြက်လွန်းသည့်လူငယ်လေး။ပေါ့သေးသေးမဟုတ်။ သူဒေါက်ခနဲတန်းမှန်းမိပေမယ့် သံသယမဝင်ရက်။သူစိတ်ထဲရှိနေသည့်သံသယကိုတောင်သူပြန်အပြစ်တင်မိသည်။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ မြခြယ်ကသူ့ကိုချစ်တယ်လို့ပြောခဲ့တာပဲ‌လေ။မဖြစ်နိုင်တာတွေ။

"မြခြယ် မင်းတော့မဟုတ်ဘူးမလား"

#ParadiseKhin

📌GP‌တွေမှာလက်ရုံးရဲ့bad reviewsတွေမကောင်းဝိုင်းပြောတာတွေကိုယ်အကုန်မြင်ပါတယ်။‌အကုန်လုံးလဲတွေ့ပါတယ်။

သားရုံးကမကောင်းတဲ့လူမလို့ အဆဲခံအမုန်းခံရ‌တာကိုယ်နားလည်ပေမယ့် ခြယ်လေးကိုပါတုံးလွန်းအလွန်း၊အညှာလွယ်လွန်းလို့ဆက်မဖတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကြီးကတော့တကယ်ခံစားရပါတယ်။လက်ရုံးသုခဆိုရင်ဆက်ကိုမဖတ်တော့တာတဲ့ရပါတယ်ဗျာသ‌ေဘာပါ။

မင်းသားနဲ့မင်းသမီးကိုကြိုက်ကိုမကြိုက်တာ သူတို့အပိုင်းကျော်ဖတ်တယ်တဲ့ ဂျိုးနဲ့လ‌ေလးလံုးပဲတဲ့ အဲ့တာကတော့ကိုယ်အတော်‌ေလးရင်နာရတယ် ဒါပေမဲ့သဘောပါ။

ကိုယ့်ကိုကြိုက်သလောက်ဆက်ဝေဖန်ကြပါ အစထဲကဒီလိုအမျိုးသမီးကိုနှိပ်စက်တာ‌ေရးရင်ဝေဖန်ခံရမှာကြိုသိပြီးသားပါခံနိုင်ရည်ရှိအောင်ကြိုးစားပါ့မယ်။ ဒီficကိုတော့အပြီးထိကိုရေးမှာပါ။ကိုယ်စခဲ့တဲ့ဇာတ်ကိုအဆုံးထိကသွားပါ့မယ်📌

Zawgyi

"ဒင္းေဒါင္ ဒင္းေဒါင္ ဒင္းေဒါင္"

မနက္ေစာေစာစီးစီးအဆက္မျပတ္ျမည္ေနသည့္ အိမ္ေ႐ွ႕လူေခၚဘဲလ္ေၾကာင့္လက္႐ုံးနဲ႔ျခယ္တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ၾကည့္မိလိုက္ၾကသည္။သူတို႔ဆီဘယ္သူမွလဲမလာတတ္ေပ။အထူးသျဖင့္ဒီလိုမနက္‌ေျခာက္နာရီခြဲအခ်ိန္မွာေပါ့။ႏွစ္ေယာက္လုံးအိမ္ေ႐ွ႕တံခါးဆီေလွ်ာက္သြားၾကသည္။လက္႐ုံး ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေနဘယ္သူမွန္းၾကည့္ၾကည့္သည္။

လက္႐ုံး အနည္းငယ္ေတာ့ထိတ္လန္႔သြားသည္။

သို႔ေသာ္ သူဒီတေလာဘာဆိုဘာမွမလုပ္ထားေတာ့အျပစ္ကင္းသည္ဆိုသည့္ ယုံၾကည္ခ်က္ေလးႏွင့္တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

"မဂၤလာပါခင္ဗ်"

"ဟုတ္ကဲ့ မဂၤလာပါ"

ရဲသားငါးဦးႏွင့္အရပ္ဝတ္အရပ္စားျဖင့္ လူတစ္ဦးကြန္ဒိုအတြင္းသို႔ဝင္လာၾကၿပီး ဦးထုပ္ခြၽတ္ျပၿပီးႏူတ္ဆက္ၾကသည္။လက္႐ုံးလဲပုံမွန္သေဘာ႐ိုးႏွင့္ျပန္ႏူတ္ဆက္လိုက္သည္။

ထိုရဲငါးဦးထဲမွ ရာထူးအႀကီးဆုံးလို႔ထင္ရသူ ယူနီေဖာင္းသန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ႏွင့္ရဲက တစ္စုံတစ္ခုကိုေထာင္ျပသည္။သူျပတာကိုလက္႐ုံးေသခ်ာမၾကည့္လိုက္မိ။ဝရမ္းျဖစ္ဖို႔မ်ားသည္။

"မေန႔ညကခင္ဗ်ားသက္ေတာ္ေစာင့္ရဲ႕ကားထဲမွာ မူးယစ္ေဆးဝါးတခ်ိဳ႕နဲ႔တရားမဝင္လက္နက္ခဲယမ္းအေျမာက္အမ်ား႐ွာေတြ႕ပါတယ္ သူ႕ကိုလဲထိန္းသိမ္းထားပါတယ္ ကားကခင္ဗ်ားအပိုင္မလို႔ ခင္ဗ်ားကိုလဲစစ္ေဆးရပါမယ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ႐ွာေဖြခြင့္ဝရမ္းပါပါတယ္ အသာတၾကည္႐ွာေဖြခြင့္ေပးပါ"

"ဗ်ာ...ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ ကြၽန္ေတာ္ဘာဆိုဘာမွမသိဘူး ေသခ်ာတာကေတာ့ခင္ဗ်ားတို႔ႀကိဳက္သေလာက္႐ွာလဲဘာမွေတြ႕မွာမဟုတ္ဘူး ကြၽန္ေတာ္ဘယ္သူမွန္းခင္ဗ်ားတို႔မသိၾကဘူးလား ၿပီးေတာ့ခင္ဗ်ားတို႔ဘယ္စခန္းကလဲက်ဳပ္ခင္ဗ်ားတို႔ကိုမျမင္ဖူးဘူး"

"ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့တာဝန္အရ႐ွာေဖြရမွာပါပဲ ကိုလက္႐ုံး"

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ထိုရဲတစ္စုက ကြန္ဒိုအတြင္း႐ွိပရိေဘာဂတခ်ိဳ႕ကိုေမွာက္ခ်ပစ္ လွန္ေလွာၿပီးစ႐ွာေဖြၾကေတာ့သည္။နံရံကပ္ဗီ႐ိုအတြင္း႐ွိပန္းအိုးေတြကိုယူဆြဲခ်ၿပီးေနရာအႏွံ႔႐ွာေဖြၾကသည္။

စာအုပ္စင္ေပၚကစာအုပ္တခ်ိဳ႕ကိုဆြဲခ်လိုက္သည့္အေခါက္မွာေတာ့လက္႐ုံးၿငိမ္ခံမေနေတာ့။ထိုရဲ၏လက္ေကာက္ဝတ္ကိုေဆာင့္ဆြဲခ်ပစ္လိုက္သည္။

"က်ဳပ္ပစၥည္းေတြကို႐ို႐ိုေသေသကိုင္စမ္း ပစၥည္းတစ္ခုတန္ဖိုးကခင္ဗ်ားတစ္မ်ိဳးလုံးကိုနဖားႀကိဳးထိုးထားလို႔ရတယ္ က်ဳပ္အိမ္မွာက်ဳပ္ပစၥည္းေတြကိုေမႊရဲရေအာင္က်ဳပ္ကိုဘယ္သူထင္ေနလဲ အခုခ်က္ခ်င္းက်ဳပ္အိမ္ထဲကထြက္သြားၾကစမ္း မ႐ွိတဲ့ဟာကိုဆက္႐ွာမေနၾကနဲ႔ ထြက္သြား"

"ကြၽန္ေတာ္တို႔ကလဲကိုယ္လုပ္စရာ႐ွိတာလုပ္ရမွာပဲ ဒါဝတၱရားေႏွာင့္ယွက္မူေနာ္ကိုလက္႐ုံး ၿငိမ္ေနလိုက္ပါ"

"ဟ ေၾကာက္လိုက္တာ ခင္ဗ်ားတို႔ဘာတစ္ခုမွ႐ွာမေတြ႕ရင္က်ဳပ္အေၾကာင္းသိမယ္ အဟက္"

လက္႐ုံးခပ္ဟဟေလွာင္ရယ္လိုက္သည္။ဒီလူေတြကသူ႕ကိုဘယ္သူထင္လို႔လာထိပါးေနရတာလဲ။ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ရာကိုလာၿပီးေမႊေႏွာက္ရဲေလာက္ေအာင္ရဲတင္းေနၾကၿပီလား။

လက္႐ုံးအခုအေျခအေနကိုဘာတစ္ခုမွလိုက္မမွီႏိုင္။ဂ်ိဳးကဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္မူးယစ္‌

ေဆးေတြႏွင့္လက္နက္ခဲယမ္းေတြႏွင့္အထိန္းသိမ္းခံေနရတာလဲ။လက္႐ုံးဘာတစ္ခုမွနားမလည္ႏိုင္ေတာ့။ဟန္ကိုယ္ဖို႔ထားေသာ္လဲ ဒီလိုအေျခအေနမွာသူတုန္လူပ္ေနသည္။

ကြန္ဒိုတစ္ခုလုံးကိုဝုန္းဒိုင္းႀကဲေမႊေႏွာက္႐ွာေဖြေနၾကသည့္လူတစ္စုကို လက္႐ုံးရပ္ၾကည့္ေန႐ုံသာတတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။

ဂုတ္ကိုလက္နဲ႔ပြတ္သပ္ေနၿပီးသူတုန္လူပ္ စိုးထိတ္ေနေၾကာင္းတုန္ရင္ေနသည့္ႏူတ္ခမ္းသားတို႔ကသက္ေသျပေနသည္။

သူ႕ကိုဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးထင္လို႔မထီမဲ့ျမင္ျပဳရဲရတာလဲဆိုၿပီးမာနလဲအထိပါးခံရ၍စိတ္ကအေတာ္ထေနသည္။

"လက္႐ုံး အဆင္ေျပရဲ႕လား"

နံေဘးနားမွခပ္ဖြဖြေမးလာေသာျခယ့္အေမးေၾကာင့္ အားတင္းၿပီးတိုးလ်လ်သာအဆင္ေျပေၾကာင္းျပန္ေျပာႏိုင္ေတာ့သည္။

"ကိုယ္တကယ္ဘာမွမသိေတာ့ဘူး ျမျခယ္ ၿပီးေတာ့ဂ်ိဳး သူအဆင္ေရာေျပပါ့မလားမသိဘူး ကိုယ္ဘာတစ္ခုမွကိုလိုက္မမွီႏိုင္ေတာ့ဘူး သူတို႔ေျပာေနတာေတြဘာတစ္ခုမွကိုယ္မသိဘူး"

လက္႐ုံးဆံပင္ေတြထဲသူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြျဖင့္တစ္ေခါင္းလုံးကိုဆြဲဖြၿပီးစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ေျပာသည္။

"အဆင္ေျပသြားမွာပါ"

ျခယ့္ဆီကအဆင္ေျပသြားမွာပါဆိုသည့္စကားကို ေခါင္းသာျပန္ၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ျမျခယ္သူ႕အနားမွာ႐ွိေနတာကိုကကံေကာင္းျခင္းတစ္ခုပင္။

လက္႐ုံး ျခယ့္လက္ဖဝါးကိုသူ႕လက္ဖဝါးအႀကီးႀကီးျဖင့္အုပ္မိုးဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

ျမျခယ္ မေန႔ညကသူ႕ကိုခ်စ္သည္လို႔ေျပာထားတာေလ သူတို႔ၾကားထဲမွာအစစအရာရာေျပလည္သြားေတာ့မွာေလဘာလို႔ဒါေတြျဖစ္လာရတာလဲ။ျခယ့္ကိုဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔အားေပးခ်င္ေတာ္လ‌ဲသူကိုယ္တိုင္ကိုကတစ္စုံတစ္ခုႀကီးႀကီးမားမားျဖစ္လာမွာကိုခံစားေနမိေနေတာ့ လက္႐ုံးဘာမွေျပာမထြက္ေပ။

"ေဟ့လူေတြ ခင္ဗ်ားတို႔ေစာက္႐ူးလားအဲ့မွာဘာမွမ႐ွိဘူး‌ဗ်"

လက္႐ုံးဟန္႔တားေသာ္လဲ စကားနားမေထာင္စြာရဲသားသုံးဦးကသား‌ေရဆိုဖာ႐ွည္ႀကီးကိုေထာင္မလိုက္သည္။

ျမင္လိုက္ရေသာ္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ လက္႐ုံးကိုယ့္မ်က္လုံးကိုေတာင္မယုံႏိုင္ျဖစ္သြားသည္။

ဆိုဖာေအာက္ၾကမ္း၌႐ိုင္ဖယ္ေသနတ္သံဳးလက္ကိုထိုးထည့္ထားသည္။

႐ိုင္ဖယ္‌သုံးလက္ႏွင့္အတူ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္အမဲတစ္လုံးလဲပါေသးသည္။

ရဲေဘာ္တစ္ဦးကမုဆိုးဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္အမဲကိုျဖည္ခ်လိုက္သည္။

အိ္တ္အတြင္းပစၥတိုႏွစ္လက္ႏွင့္အတူ က်ည္ေတာင့္ေတြထြက္လာ၍ လက္႐ုံးေဇာေခြၽးျပန္သြားေလသည္။

"ႏူတ္ခမ္းနီေတာင့္ေတြနဲ႔ ပစၥတိုႏွစ္လက္ပါအဘ"

"ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မူပဲ ကြန္ဒိုတစ္ခုလုံးကိုေနရာလပ္မက်န္ျဖန္႔႐ွာမယ္ အကူေခၚလိုက္အေရးႀကီးတယ္"

ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မူဆိုသည့္စကားေနာက္မွာေတာ့လက္႐ုံးေခြယိုင္လဲက်မတတ္ယိုင္နဲ႔သြားသည္။

"ကြၽန္ေတာ္ဘာမွမသိရပါဘူး တကယ္ပါ ဒါေတြကြၽန္ေတာ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘူး တကယ္ တကယ္ပါ"

သူ႕ရဲ႕သိမ္ဝင္ေနသည့္ ေလသံကို ရဲႀကီးကဂ႐ုေတာင္မစိုက္ပဲ သူ႕ရဲေဘာ္ေတြကိုသာဆက္႐ွာဖို႔အမိန္႔ေပးေနသည္။

ကြန္ဒိုတစ္ခန္းလုံးကိုရဲေဘာ္တစ္စုသဲႀကီးမဲႀကီး ကြက္လပ္ေသးေသးေလးပါမက်န္အေသလဲ႐ွာေဖြၾကသည္။

"ေတြ႕ျပန္ၿပီ အဘ"

"အဘ ဒီမွာလဲ႐ွိေသးတယ္"

"ကိုးကင္း‌ေတြမနည္းမေနာပဲ"

တစ္ေနရာၿပီးတစ္ေနရာမွ ထြက္လာေသာလက္နက္မ်ားေၾကာင့္လက္႐ုံးမ်က္လုံးပါျပာတက္လာရသည္။

ဒါေတြကဘယ္လိုလုပ္သူ႕အိမ္မွာ႐ွိေနရတာလဲ။

လက္႐ုံးကိုယ္တိုင္ကမူးယစ္ေဆးႏွင့္ကင္းသည့္သူတေယာက္ေတာ့မဟုတ္ေပ။

သို႔ေသာ္ ေဆးသမားဘိန္းစားေတာ့လုံးလုံးမဟုတ္ေပ။

အျပင္းေျပေဆးသုံးတာမ်ိဳး႐ွိတတ္၍ မူးယစ္ေဆးေတြသူ႕ဆီမွာလက္ရမိတာမ်ိဳး အရင္ကလဲမၾကာမၾကာျဖစ္ဖူးသည္။တစ္ခါမွေတာ့ေထာင္ထဲမေရာက္ဖူး။

ဒါေပမယ့္ ဒါကလက္နက္ခဲယမ္းေတြ။

မူးယစ္ေဆးေတြလဲမနည္းမေနာ။သူဒီေလာက္ေဆးပမာဏတခါမွလက္ဝယ္မထားဖူး။

"ထပ္လာ႐ွာမယ္ ရလာသမွ်ကိုသက္‌ေသအ‌ေနနဲ႔စခန္းယူခဲ့ သူ႕ကိုလက္ထိပ္ခတ္လိုက္"

"ဗ်ာ...ကြၽန္ေတာ္ဘာမွမသိဘူးလို႔ လုပ္ၾကံခံရတာလို႔ က်ဳပ္ဘာမွမသိဘူး"

လက္ထိပ္ခတ္ဖို႔ဟန္ျပင္ေနေသာ ‌ရဲတပ္သားကိုလက္႐ုံးအတင္း႐ုန္းကန္တြန္းလႊတ္သည္။

‌ေဇာေခြၽးေတြ႐ႊဲနစ္ေနၿပီး လက္႐ုံးကူကယ္ရာမဲ့ေနသည္။

"အသာတၾကည္စခန္းလိုက္ခဲ့ပါ မင္းျပစ္မူေတြမေသးဘူးေကာင္ေလး ငါဒါေနာက္ဆုံးေျပာႏိုင္တာပဲ"

ထိုရဲအႀကီးအကဲဆီမွထြက္လာသည့္ေအးစက္စက္စကားမ်ားေၾကာင့္လက္႐ုံးငိုခ်ပလိုက္ခ်င္သြားသည္။

ဒယ္ဒီ ဒယ္ဒီ သူ႕မွာဒယ္ဒီတေယာက္လုံး႐ွိေနေသးသည္ဆိုသည့္အသိျဖင့္ျပန္ရဲတင္းသြားသည္။ဦးျမတ္သုခဆိုတာဘယ္သူမလို႔လဲ။

"က်ဳပ္ကိုဘာထင္ေနတာလဲဗ် က်ဳပ္အေဖကဦးျမတ္သုခ ဖမ္းေလ ဖမ္း ခင္ဗ်ားတို႔ေတာ့မီးနဲ႔ကစားမိတာပဲ က်ဳပ္အ‌ေဖကဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဖမ္းလိုက္စမ္းပါ"

လက္႐ုံး သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ကိုပူးကပ္ၿပီးလက္ထိပ္ခတ္ခံရန္ အေ႐ွ႕ကိုထိုးေပးလိုက္သည္။

သူမေၾကာက္ဘူးေျပာရင္က်ိန္းေသေပါက္လိမ္တာပါ။ေၾကာက္ေနတာေပါ့။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕မွာအားကိုရာအေဖ႐ွိေနေသးသည္ဆိုတဲ့အသိေလးေၾကာင့္ျပန္အားတက္ရသည္။

*ဒယ္ဒီေရ ကြၽန္ေတာ့္ဒယ္ဒီ့ကိုယုံၾကည္တယ္ ဒယ္ဒီကမလုပ္ႏိုင္တာမ႐ွိတဲ့လူစြမ္းေကာင္းႀကီးေလ*

"ကဲ ဒီဘက္ကအမ်ိဳးသမီးလဲအစစ္ေဆးခံဖို႔စခန္းလိုက္ခဲ့ပါ အရမ္းမလန္႔ပါနဲ႔စစ္႐ုံေဆး႐ုံပါ"