(Unicode)

အပိုင်း(၄) : ညစာ

"ဟင် .. ငါ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

အဖြူအစိမ်းနဲ့ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်ကျောင်းသားလေးက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အကျဉ်းခန်းလို အလုံပိတ်အခန်းထဲမှာ သူ့ကိုချုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်"

ထိုကောင်လေးက ခြေတွေလက်တွေကို ရုန်းကြည့်သော်လည်း မရ၊ ခြေလက်များကို သံခြေခတ်များဖြင့် ချုပ်လို့ထားသည်။

ထိုစဉ်တွင် လှေကားတစ်ခုခုမှ ဆင်းလာသော ခြေသံများထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တံခါးပွင့်သွားသည်။ ခန့်ထည်က မြေအောက်အချုပ်ခန်းထဲကို တစ်လှမ်းချင်းလှမ်းလာပြီးနောက် ကျောင်းသားလေး ရှိရာသို့လှမ်းလာလိုက်ပြီး ကျောင်းသားကောင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်နားလေးကို မျက်နှာကပ်ပြီး ကောင်လေးရဲ့ ကိုယ်နံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

"အား... အဖြူအစိမ်းပေါ်ကအနံ့လေးက ငယ်ရွယ်ခြင်းရဲ့ အရသာရှိမှုကို ပြနေပါလား ... ကောင်းလိုက်တဲ့အနံ့လေး .."

ကျောင်းသားကောင်လေးက သူ့ကိုယ်သူ မုဒိန်းကျင့်ခံရတော့မည်အထင်ဖြင့် ထိတ်လန့်လို့သွားပြီး -

"ကျွန်တော့်ကို ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့ဗျာ .. ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်"

ဟု တီးတိုးလေးပြောနေရှာသည်။ ကောင်လေးခြေလက်တို့ကလည်း အရမ်းကြောက်လွန်းသဖြင့် ကတုန်ကယင်နှင့်ပင်ဖြစ်နေသည်။

ခန့်ထည်က အင်္ကျီအဖြူစလေးကို ဖွဖွလေးကိုင်လိုက်ရင်း -

"ကျောင်း၀တ်စုံလေးက ကိုယ်ငွေ့လေး‌တွေနဲ့ နွေးနေတာပဲကွာ ... စိတ်မပူပါနဲ့ .. ငါတို့မင်းကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး..."

ဟုပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ခန့်ထည်ရဲ့ လက်တွေက ကျောင်းသားကောင်လေး၏ အင်္ကျီအဖြူကြယ်သီးကို တစ်လုံးပြီး တစ်လုံးဖြုတ်နေလိုက်သည်။ ပြီးနောက်တွင် ကလေးငယ်၏ ရင်ညွန့်နားနေရာကို ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်ပြီးနောက် ကလေးလေး၏ နားရွက်နားကို ကပ်လိုက်ပြီး -

"ငါတို့မင်းကို မုဒိန်းမကျင့်ပါဘူး . စိတ်ချပါ .. ငါတို့လုပ်စရာရှိတာလုပ်ပြီး ပြန်လွှတ်ပေးမှာ .."

ဟုတီးတိုးလေးပြောလိုက်ပြီး -

"အဖေရေ ညစာစားလို့ရပြီနော် .. သားညစာပြင်ပြီးပြီ"

ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ခဏကြာတော့ ခန့်ထည်ရဲ့ အဖေဖြစ်သူက မြေအောက်ခန်းထဲကို ဆင်းလာရာ ခန့်ထည်က -

"ဆောရီးပါ အဖေ .. ခုရက်ပိုင်းမှောင်ခိုဈေးကွက်မှာက ညစာ၀ယ်ရခက်နေတော့ သားဒီလိုပဲ ကြံလိုက်တယ် ..

တကယ်အသန့်လေးနော် သေချာကြည့်ကြည့် .

ဘယ်လိုလဲ သား တော်တယ်မလား"

ဟုပြောလိုက်ရာ ခန့်ထည်အဖေက -

"ဟားဟား .. ဒီလိုအရွယ်ကောင်းလေးတွေက ငါတို့အားလုံးရဲ့ အကြိုက်လေ .. ကဲ သားအရင်စားနှင့်နော်.."

ဟုပြောလိုက်ရာ ခန့်ထည်က ကောင်လေးကို ကြိုးချည်ထားသော ကုတင်ပေါ်သို့တက်လိုက်သည်။ ကောင်လေးကတော့ ခန့်ထည်ကိုကြည့်လိုက် ခန့်ထည်အဖေကိုကြည့်လိုက်နှင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးနှင့် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခိုက် ခန့်ထည်အဖေက -

"ဒါနဲ့ သားကောင်လေး သော်က ဆီကို သားနဲ့ ဟိုကောင်မလေး ဖိတ်စာပေးပြီးပြီလား.."

ဟုပြောလိုက်သည်။ ခန့်ထည်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောသည်။

"ဟုတ် အဖေ .. ပေးလိုက်ပြီ သူတကယ်ကို အရမ်းခံစားသွားရတယ်ထင်တယ်.."

"အော် .. ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် .. သား သူ့ကို တကယ်ချစ်တယ်မလား"

"ချစ်တာပေါ့ အဖေရဲ့ .. သားရဲ့ uke လေးကို သားက မချစ်ပဲနေမလား .. "

"အဲဒါ‌ဆို သူ့ကို ဖေဖေတို့လိုဖြစ်လာအောင် အမြန်လုပ်တော့... အဲဒါမှ သားတို့အမြန်ပေါင်းရမှာ.. ကဲကဲ .. စားလိုက်ဦး .."

ခန့်ထည်က သူ့အဖေကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျောင်းသားလေးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခေါင်းလေး‌တိုးဝှေ့ပြီး အိပ်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်က ရင်ဘက်လေးပေါ်ကို တင်ပြီး ဖက်ထားလိုက်သည်။ ခန့်ထည်ရဲ့ နားထဲမှာ ကျောင်းသားလေးရဲ့ နှလုံးခုန်သံလေးတွေ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ ကြားလာရပြီးနောက် ခန့်ထည်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်ပါတော့သည်။

×××××××

မနက်မိုးလင်းတော့ ကျောင်းသားကောင်လေးက လမ်းဘေးပလက်ဖောင်းနေရာမှာ ပြန်နိုးလာသည်။ သူ့ကိုယ်သူဘာတွေဖြစ်ခဲ့မှန်းမမှတ်မိတော့။ ညက လိုက်တမ်းပြေးတမ်းကစားတဲ့ အိပ်မက်ကို မက်ခဲ့တာကြောင့် အလွန်အမင်းပင်မောပမ်းနေသည်။ ခဏနေတော့ ကောင်လေးရဲ့ မိဘတွေက ကောင်လေးအနားကိုရောက်လာကြသည်။

"သား ... ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ ညကလည်း တစ်ညလုံးပြန်မလာဘူး... "

"ဟယ် ဒီကောင်လေး ကိုယ်တွေအရမ်းပူခြစ်နေတာပဲ .. လာလာ မေမေတို့ဆေးခန်းအရင်သွားကြမယ်"

မိဘတွေက စိတ်အလွန်ပူပန်ပြီး ပြောကြဆိုကြရင်းနှင့် ထိုကောင်လေးကို ဆေးခန်းသို့ ခေါ်သွားပါတော့သည်။

×××××

"မောင်ခန့်ထည် BE (Civil)

CEO of Paragon Entertainment

နှင့်

မယွန်း၀တီ (DrMedSc)

တို့ ၏

မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲဖိတ်ကြားလွှာ"

ကိုကိုနှင့် သူစိမ်းမိန်းမတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာလေးကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်နေမိသည်။

"ကိုကို ငါ့ကိုမချစ်တာလား .. တမင်များရက်စက်နေတာလားဟင် ..

ငါက တဘ၀လုံးပုံပြီး ချစ်ခဲ့ရတာကို"

နံရံ‌ထောင့်မှာ ရှိသော ကိုကိုပေးဖူးသော မွေးပွရုပ်လေးကို ကျွန်တော် ကိုကို အမှတ်နှင့် ဖက်ထားလိုက်မိသည်။

"ကိုကို .. ကိုကို ညီ့ကို ချစ်တယ်မလားဟင် ...

တစ်သက်လုံး ညီလိုအပ်တဲ့အချိန်ထိရှိသွားမယ်ဆို ..

ညီက ထာ၀ရလိုအပ်နေရင်တောင် ထာ၀ရအမြဲ အနားရှိနေပေးမယ်ဆို ..

ကိုကို ကတိကို ဖျက်တယ် ..

ကိုကို လူညာကြီး .. ကိုကိုညာတယ်"

ကျွန်တော် ကိုကို့အကြောင်းတွေ တွေးရင်းတွေးရင်းနှင့် မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။

ကျွန်တော်က အရုပ်လေးကို ကိုင်မြှောက်ရင်း ပြန်ပြောသည်။

"ကိုကို မခွဲဘူးဆို .. ကိုကို့ ..."

ညဘက်ကြီးမှန်းတောင်သတိမထားမိတောပဲ ကျွန်တော် အသားကုန်အော်ချမိလိုက်သည်။

ထိုတစ်ညလုံးတွင် ကိုကို့အကြောင်းတွေကိုပဲ စဉ်းစားနေမိသည်။ သန်ပတ်ခါဆိုရင် ကိုကိုတို့က မင်္ဂလာဆောင်တော့မည်။

ထိုစဉ်တွင် မီးခိုးရောင်အခိုးအငွေ့တွေက ကျွန်တော့်နားကို ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။

"Sex video ကိုဖြန့်လိုက် မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်လိုက်

Sex video ကိုဖြန့်လိုက် မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်လိုက်

Sex video ကိုဖြန့်လိုက် မင်္ဂလာပွဲကိုဖျက်လိုက်"

ထိုအသံကြီးတွေ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်အောင်ကြားလာရသည်။ ကျွန်တော် ထိုမီးခိုးငွေ့တွေကို ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပဲ အရမ်းငိုထားသဖြင့်ပင်ပမ်းပြီးသာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေပြန်ဖွင့်လိုက်တော့ ကျွန်တော်ညမှောင်မှောင် လမ်းမကြီးပေါ်မှာရောက်နေသည်။

လမ်းမကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်တော့ အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းခြောက်ကပ်နေပြီး အဝေးတစ်နေရာမှ

"ကယ်ပါ ကယ်ပါ" ဟူသော အသံကို ကြားနေရသည်။ အသံကြားရာကိုကြည့်လိုက်တော့ မြူတွေကြားထဲမှာ လူတစ်ယောက်က ကတုန်ကယင်နဲ့ လမ်းကို တရွေ့ရွေ့ဖြတ်ကူးသွားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာသည် ပြုံးခြင်းရယ်ခြင်းမရှိပဲ ခံစားချက်မရှိသော မျက်နှာကြီးနှင့် လမ်းဖြတ်ကူးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘေးဘီဝဲယာကိုလည်း မကြည့်ပဲ သူသည် ရှေ့တည့်တည့်သာ ဖြတ်ကူးနေသည်။ ကျွန်တော် ထိုလူနားကို တရွေ့ရွေ့သွားမိတော့ ထိုသူနှင့် နီးလာလေလေ ကျောများစိမ့်လာပြီး မသတီစရာခံစားချက်ကြီးကို ခံစားလာရလေလေပင်ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူပါးစပ်က "ကယ်ပါ ကယ်ပါ" ဟုသာပြောနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးတွေက ဘယ်မှမကြည့်။ မျက်လုံးအစုံက လမ်းတစ်ဖက်ကူးရှိ တောနက်ကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်လို့နေသည်။

"တီ..."

ထိုအခိုက် ကားဟွန်းသံအကျယ်ကြီးကို ရုတ်တရက်ကြားရပြီးပြီးချင်း ချက်ချင်းမှာပင် ကားကြီးတစ်စီးက ထိုလူကို ဖြတ်တိုက်သွားပြီး ခါးမှ အရှိန်ပြင်းစွာ တက်ကြိတ်သွားသောကြောင့်ထိုလူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ပြတ်ထွက်ကာ အဝေးသို့လွင့်စင်ထွက်သွားပြီး သွေးစသွေးနများက လမ်းမထက်မှာ ပြန့်ကြဲထွက်သွားပါတော့သည်။

အပိုင်း(၅) ဆက်ရန်။

Own Feeling @ 2021 by

Auro Karshine

(Zawgyi)

အပိုင္း(၄) : ညစာ

"ဟင္ .. ငါ ငါ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ"

အျဖဴအစိမ္းနဲ႔ အသက္ ၁၄ ႏွစ္အ႐ြယ္ေက်ာင္းသားေလးက မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အက်ဥ္းခန္းလို အလုံပိတ္အခန္းထဲမွာ သူ႔ကိုခ်ဳပ္ထားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

"ဟင္"

ထိုေကာင္ေလးက ေျခေတြလက္ေတြကို ႐ုန္းၾကည့္ေသာ္လည္း မရ၊ ေျခလက္မ်ားကို သံေျခခတ္မ်ားျဖင့္ ခ်ဳပ္လို႔ထားသည္။

ထိုစဥ္တြင္ ေလွကားတစ္ခုခုမွ ဆင္းလာေသာ ေျခသံမ်ားထြက္ေပၚလာၿပီးေနာက္ တံခါးပြင့္သြားသည္။ ခန႔္ထည္က ေျမေအာက္အခ်ဳပ္ခန္းထဲကို တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလာၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းသားေလး ရွိရာသို႔လွမ္းလာလိုက္ၿပီး ေက်ာင္းသားေကာင္ေလးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္အေပၚနားေလးကို မ်က္ႏွာကပ္ၿပီး ေကာင္ေလးရဲ႕ ကိုယ္နံ႔ကို ရႉရႈိက္လိုက္သည္။

"အား... အျဖဴအစိမ္းေပၚကအနံ႔ေလးက ငယ္႐ြယ္ျခင္းရဲ႕ အရသာရွိမႈကို ျပေနပါလား ... ေကာင္းလိုက္တဲ့အနံ႔ေလး .."

ေက်ာင္းသားေကာင္ေလးက သူ႔ကိုယ္သူ မုဒိန္းက်င့္ခံရေတာ့မည္အထင္ျဖင့္ ထိတ္လန႔္လို႔သြားၿပီး -

"ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘာမွမလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ .. ကြၽန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္"

ဟု တီးတိုးေလးေျပာေနရွာသည္။ ေကာင္ေလးေျခလက္တို႔ကလည္း အရမ္းေၾကာက္လြန္းသျဖင့္ ကတုန္ကယင္ႏွင့္ပင္ျဖစ္ေနသည္။

ခန႔္ထည္က အက်ႌအျဖဴစေလးကို ဖြဖြေလးကိုင္လိုက္ရင္း -

"ေက်ာင္း၀တ္စုံေလးက ကိုယ္ေငြ႕ေလး‌ေတြနဲ႔ ေႏြးေနတာပဲကြာ ... စိတ္မပူပါနဲ႔ .. ငါတို႔မင္းကို ဘာမွမလုပ္ပါဘူး..."

ဟုေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ခန႔္ထည္ရဲ႕ လက္ေတြက ေက်ာင္းသားေကာင္ေလး၏ အက်ႌအျဖဴၾကယ္သီးကို တစ္လုံးၿပီး တစ္လုံးျဖဳတ္ေနလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္တြင္ ကေလးငယ္၏ ရင္ၫြန႔္နားေနရာကို ဖြဖြေလးနမ္းလိုက္ၿပီးေနာက္ ကေလးေလး၏ နား႐ြက္နားကို ကပ္လိုက္ၿပီး -

"ငါတို႔မင္းကို မုဒိန္းမက်င့္ပါဘူး . စိတ္ခ်ပါ .. ငါတို႔လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၿပီး ျပန္လႊတ္ေပးမွာ .."

ဟုတီးတိုးေလးေျပာလိုက္ၿပီး -

"အေဖေရ ညစာစားလို႔ရၿပီေနာ္ .. သားညစာျပင္ၿပီးၿပီ"

ဟု လွမ္းေခၚလိုက္သည္။

ခဏၾကာေတာ့ ခန႔္ထည္ရဲ႕ အေဖျဖစ္သူက ေျမေအာက္ခန္းထဲကို ဆင္းလာရာ ခန႔္ထည္က -

"ေဆာရီးပါ အေဖ .. ခုရက္ပိုင္းေမွာင္ခိုေဈးကြက္မွာက ညစာ၀ယ္ရခက္ေနေတာ့ သားဒီလိုပဲ ႀကံလိုက္တယ္ ..

တကယ္အသန႔္ေလးေနာ္ ေသခ်ာၾကည့္ၾကည့္ .

ဘယ္လိုလဲ သား ေတာ္တယ္မလား"

ဟုေျပာလိုက္ရာ ခန႔္ထည္အေဖက -

"ဟားဟား .. ဒီလိုအ႐ြယ္ေကာင္းေလးေတြက ငါတို႔အားလုံးရဲ႕ အႀကိဳက္ေလ .. ကဲ သားအရင္စားႏွင့္ေနာ္.."

ဟုေျပာလိုက္ရာ ခန႔္ထည္က ေကာင္ေလးကို ႀကိဳးခ်ည္ထားေသာ ကုတင္ေပၚသို႔တက္လိုက္သည္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ ခန႔္ထည္ကိုၾကည့္လိုက္ ခန႔္ထည္အေဖကိုၾကည့္လိုက္ႏွင့္ မ်က္လုံးအဝိုင္းသားေလးႏွင့္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနသည္။

ထိုအခိုက္ ခန႔္ထည္အေဖက -

"ဒါနဲ႔ သားေကာင္ေလး ေသာ္က ဆီကို သားနဲ႔ ဟိုေကာင္မေလး ဖိတ္စာေပးၿပီးၿပီလား.."

ဟုေျပာလိုက္သည္။ ခန႔္ထည္က ၿပဳံး၍ ျပန္ေျပာသည္။

"ဟုတ္ အေဖ .. ေပးလိုက္ၿပီ သူတကယ္ကို အရမ္းခံစားသြားရတယ္ထင္တယ္.."

"ေအာ္ .. ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ .. သား သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္တယ္မလား"

"ခ်စ္တာေပါ့ အေဖရဲ႕ .. သားရဲ႕ uke ေလးကို သားက မခ်စ္ပဲေနမလား .. "

"အဲဒါ‌ဆို သူ႔ကို ေဖေဖတို႔လိုျဖစ္လာေအာင္ အျမန္လုပ္ေတာ့... အဲဒါမွ သားတို႔အျမန္ေပါင္းရမွာ.. ကဲကဲ .. စားလိုက္ဦး .."

ခန႔္ထည္က သူ႔အေဖကို ျပန္ၿပဳံးျပလိုက္ၿပီး ေက်ာင္းသားေလးရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေခါင္းေလး‌တိုးေဝွ႔ၿပီး အိပ္လိုက္ကာ လက္တစ္ဖက္က ရင္ဘက္ေလးေပၚကို တင္ၿပီး ဖက္ထားလိုက္သည္။ ခန႔္ထည္ရဲ႕ နားထဲမွာ ေက်ာင္းသားေလးရဲ႕ ႏွလုံးခုန္သံေလးေတြ တဒုတ္ဒုတ္နဲ႔ ၾကားလာရၿပီးေနာက္ ခန႔္ထည္က ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး ၿပဳံးလိုက္ပါေတာ့သည္။

×××××××

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေက်ာင္းသားေကာင္ေလးက လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းေနရာမွာ ျပန္ႏိုးလာသည္။ သူ႔ကိုယ္သူဘာေတြျဖစ္ခဲ့မွန္းမမွတ္မိေတာ့။ ညက လိုက္တမ္းေျပးတမ္းကစားတဲ့ အိပ္မက္ကို မက္ခဲ့တာေၾကာင့္ အလြန္အမင္းပင္ေမာပမ္းေနသည္။ ခဏေနေတာ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ မိဘေတြက ေကာင္ေလးအနားကိုေရာက္လာၾကသည္။

"သား ... ဒီမွာဘာလုပ္ေနတာလဲ ညကလည္း တစ္ညလုံးျပန္မလာဘူး... "

"ဟယ္ ဒီေကာင္ေလး ကိုယ္ေတြအရမ္းပူျခစ္ေနတာပဲ .. လာလာ ေမေမတို႔ေဆးခန္းအရင္သြားၾကမယ္"

မိဘေတြက စိတ္အလြန္ပူပန္ၿပီး ေျပာၾကဆိုၾကရင္းႏွင့္ ထိုေကာင္ေလးကို ေဆးခန္းသို႔ ေခၚသြားပါေတာ့သည္။

×××××

"ေမာင္ခန႔္ထည္ BE (Civil)

CEO of Paragon Entertainment

ႏွင့္

မယြန္း၀တီ (DrMedSc)

တို႔ ၏

မဂၤလာဧည့္ခံပြဲဖိတ္ၾကားလႊာ"

ကိုကိုႏွင့္ သူစိမ္းမိန္းမတို႔၏ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာေလးကို ကြၽန္ေတာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။

"ကိုကို ငါ့ကိုမခ်စ္တာလား .. တမင္မ်ားရက္စက္ေနတာလားဟင္ ..

ငါက တဘ၀လုံးပုံၿပီး ခ်စ္ခဲ့ရတာကို"

နံရံ‌ေထာင့္မွာ ရွိေသာ ကိုကိုေပးဖူးေသာ ေမြးပြ႐ုပ္ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ ကိုကို အမွတ္ႏွင့္ ဖက္ထားလိုက္မိသည္။

"ကိုကို .. ကိုကို ညီ့ကို ခ်စ္တယ္မလားဟင္ ...

တစ္သက္လုံး ညီလိုအပ္တဲ့အခ်ိန္ထိရွိသြားမယ္ဆို ..

ညီက ထာ၀ရလိုအပ္ေနရင္ေတာင္ ထာ၀ရအၿမဲ အနားရွိေနေပးမယ္ဆို ..

ကိုကို ကတိကို ဖ်က္တယ္ ..

ကိုကို လူညာႀကီး .. ကိုကိုညာတယ္"

ကြၽန္ေတာ္ ကိုကို႔အေၾကာင္းေတြ ေတြးရင္းေတြးရင္းႏွင့္ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာသည္။

ကြၽန္ေတာ္က အ႐ုပ္ေလးကို ကိုင္ေျမႇာက္ရင္း ျပန္ေျပာသည္။

"ကိုကို မခြဲဘူးဆို .. ကိုကို႔ ..."

ညဘက္ႀကီးမွန္းေတာင္သတိမထားမိေတာပဲ ကြၽန္ေတာ္ အသားကုန္ေအာ္ခ်မိလိုက္သည္။

ထိုတစ္ညလုံးတြင္ ကိုကို႔အေၾကာင္းေတြကိုပဲ စဥ္းစားေနမိသည္။ သန္ပတ္ခါဆိုရင္ ကိုကိုတို႔က မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မည္။

ထိုစဥ္တြင္ မီးခိုးေရာင္အခိုးအေငြ႕ေတြက ကြၽန္ေတာ့္နားကို ျပန္ေရာက္လာျပန္သည္။

"Sex video ကိုျဖန႔္လိုက္ မဂၤလာပြဲကို ဖ်က္လိုက္

Sex video ကိုျဖန႔္လိုက္ မဂၤလာပြဲကို ဖ်က္လိုက္

Sex video ကိုျဖန႔္လိုက္ မဂၤလာပြဲကိုဖ်က္လိုက္"

ထိုအသံႀကီးေတြ ကြၽန္ေတာ့္နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေအာင္ၾကားလာရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ထိုမီးခိုးေငြ႕ေတြကို ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ပဲ အရမ္းငိုထားသျဖင့္ပင္ပမ္းၿပီးသာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။

ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လုံးေတြျပန္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ညေမွာင္ေမွာင္ လမ္းမႀကီးေပၚမွာေရာက္ေနသည္။

လမ္းမႀကီးကို ေဝ့ဝဲၾကည့္ေတာ့ အရာအားလုံးက ရွင္းလင္းေျခာက္ကပ္ေနၿပီး အေဝးတစ္ေနရာမွ

"ကယ္ပါ ကယ္ပါ" ဟူေသာ အသံကို ၾကားေနရသည္။ အသံၾကားရာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမဴေတြၾကားထဲမွာ လူတစ္ေယာက္က ကတုန္ကယင္နဲ႔ လမ္းကို တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ျဖတ္ကူးသြားေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုလူ၏ မ်က္ႏွာသည္ ၿပဳံးျခင္းရယ္ျခင္းမရွိပဲ ခံစားခ်က္မရွိေသာ မ်က္ႏွာႀကီးႏွင့္ လမ္းျဖတ္ကူးေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေဘးဘီဝဲယာကိုလည္း မၾကည့္ပဲ သူသည္ ေရွ႕တည့္တည့္သာ ျဖတ္ကူးေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ထိုလူနားကို တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕သြားမိေတာ့ ထိုသူႏွင့္ နီးလာေလေလ ေက်ာမ်ားစိမ့္လာၿပီး မသတီစရာခံစားခ်က္ႀကီးကို ခံစားလာရေလေလပင္ျဖစ္ေနသည္။ ထိုလူပါးစပ္က "ကယ္ပါ ကယ္ပါ" ဟုသာေျပာေနေသာ္လည္း သူ႔မ်က္လုံးေတြက ဘယ္မွမၾကည့္။ မ်က္လုံးအစုံက လမ္းတစ္ဖက္ကူးရွိ ေတာနက္ႀကီးကိုသာ စိုက္ၾကည့္လို႔ေနသည္။

"တီ..."

ထိုအခိုက္ ကားဟြန္းသံအက်ယ္ႀကီးကို ႐ုတ္တရက္ၾကားရၿပီးၿပီးခ်င္း ခ်က္ခ်င္းမွာပင္ ကားႀကီးတစ္စီးက ထိုလူကို ျဖတ္တိုက္သြားၿပီး ခါးမွ အရွိန္ျပင္းစြာ တက္ႀကိတ္သြားေသာေၾကာင့္ထိုလူ၏ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္မွာ ျပတ္ထြက္ကာ အေဝးသို႔လြင့္စင္ထြက္သြားၿပီး ေသြးစေသြးနမ်ားက လမ္းမထက္မွာ ျပန႔္ႀကဲထြက္သြားပါေတာ့သည္။

အပိုင္း(၅) ဆက္ရန္။

Own Feeling @ 2021 by

Auro Karshine