"သမီးေရ ေနာက္တစ္ပတ္ေနရင္သမီး ၁၀တန္းတက္ဖို႔ရန္ကုန္သြားရမယ္" အေမျဖစ္သူေျပာေသာစကားျဖစ္သည္။

"ဟင္း ေမကလည္း ဘားအံမွာတက္လည္းရတာဘဲကိုး။ ဘာလို႔ရန္ကုန္အထိေတာင္သြားမွာလဲ။" လီလီျပန္ေခ်ပေျပာဆိုလိုက္သည္။ အမွန္တိုင္းေျပာရင္သူမကိုယ္တိုင္လည္းအေပါင္းအသင္းမက္သူမို႔ ရန္ကုန္မသြားခ်င္ပါ။ ေျပာသာေျပာရသည္။သူအေမေျပာတိုင္းသူမျပန္ေခ်ပေျပာတတ္ေသာလည္းေနာက္ဆံုးတြင္သူမအေမခိုင္းသည့္အတိုင္းလုပ္ရစျမဲ။

" သမီးကလည္းဒီမွာတက္ရင္ေအာင္ဖို႔မေသခ်ာတဲ့အျပင္ဘားအံမွာ၆ဘာသာဂုဏ္ထူးရတဲ့သူရွိလို႔လားသမီးရယ္။ ဟိုဘက္မွာကသမီးအစ္ကိုလည္းရွိတယ္။ ေမေမလည္းမုန္႔ဖိုးေတြေပးမယ္ေလ။ တို႔သမီးေလးတာဇံျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ပါ။ သြားလိုက္ပါေနာ္"

ေမေမဟာသေႏွာၿပီးေျပာလိုက္တာမို႔ အေဖကပါရယ္လာသည္။ သူတို႔ေျပာလည္းေျပာခ်င္စရာပင္။

အသက္၁၈ႏွစ္ျပည့္သည့္အျပင္စာအလြန္ေတာ္သည့္သူမ။ ရီးစားဆိုလၽွင္ထားဖို႔ေနေနသာသာ သူ႔မလက္ကိုဘယ္ေယာက္က်ားေလးမၽွမထိဖူးပင္။ (လီလီတို႔မ်ားအပ်ိဳစစ္ခ်က္9+)

သူမရုပ္ဆိုးလို႔ေယာက္က်ားေလးမ်ားအနားမလာရဲလို႔မ်ားလား။ မဟုတ္ပါ။ အသားျဖဴျဖဴ ႏွာတံစင္းစင္း ခ်ယ္ရီသီးလိုႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ပါေဖာင္းေဖာင္းေလးကိုပါပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ ထို႔အျပင္ ကရင္မပီပီ ရင္သားမ်ားကလည္းသာမန္မိန္းကေလးထက္ပိုကိတ္သည္။အရမ္းႀကီးလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ခါးကလည္းအဆီပိုေတြမရွိ။ အရပ္ကေတာ့သူမအရြယ္ေကာင္မေလးေတြထပ္အနည္းငယ္ပိုျမင့္သည္။

လာႀကိဳက္ၾကေသာေယာက္က်ားေလးမွာဒုႏွင့္ေဒးရွိေသာ္လည္းသူမျပန္မႀကိဳက္။ "အခုငါတို႔အရြယ္ကရီးစားထားသင့္တဲ့အရြယ္မဟုတ္ဘူး" ဒီစကားကိုသူမအနားလာကပ္ေသာေယာက္က်ားေလးတိုင္းအားေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ဇြဲမေလ်ာ့ေသာ အစ္ကိုႀကီးမ်ားသည္ လက္မေလၽွာ့ဘဲ လိုက္ကပ္ျပန္သည္။ထိုအခါသူမသည္သူမ၏လ်ိွု႔၀ွက္ခ်က္ကိုေျပာျပလိုက္သည္။ ထိုအခါ ေသေတာင္လက္မေလၽွာ့ဘူးဆိုတဲ့အစ္ကိုႀကီးမ်ားျပန္မႈိင္ေနရေတာ့သည္။ (လီလီရဲ႕လ်ိွု႔၀ွက္ခ်က္ကဘာျဖစ္မလဲထင္လဲ)

"နင္တစ္ေယာက္ထဲရန္ကုန္သြားမွာမဟုတ္ဘူး။ငါတို႔လည္းသြားမွာ" မိစိုးကေျပာေလသည္။ " ဟာ တကယ္လား " လီလီ၀မ္းသာစြာနဲ႔ျပန္ေမးလိုက္သည္။ လီလီတို႔သူငယ္ခ်င္း၅ေယာက္ရွိသည္။ သူငယ္တန္းကတည္းကစေပါင္းလာၿပီး ဘာလုပ္လုပ္အျမဲတူတူလုပ္ၾကသည္။ မိဘခ်င္းကလည္းစီးပြားဖက္ေတြမို႔ သူမ်ားေတြနဲ႔အျပင္ေပးမထြက္ေပမယ့္ သူတို႔ႏွင့္ဆိုလၽွင္အေမေရာအေဖပါမျငင္းဘဲထည့္ေပးေလ့ရွိသည္။ အခုလည္းတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ေတာ့ဘူးဟူေသာအေတြးႏွင့္၀မ္းသာေနသည္။

"ေအးေလ။ငါတို႔အားလံုးတစ္ေက်ာင္းတည္းေနမွာ။ ဟယ္ဒါနဲ႔ ငါကငါအေဒၚဆီမွာေနမွာ နင္တို႔ဘယ္မွာေနမွာလဲ" မိုးျပည့္ ေမးလိုက္ေလသည္။ မိုးျပည့္ေမးမွလီလီလည္းျပန္စဥ္းစားမိေလသည္။ သူမအစ္ကိုအိမ္မွာေနရမည္လား။ မျဖစ္ဘူး။ သူမအစ္ကိုသည္ရီးစားႏွင့္အတူေနသည္ျဖစ္သည္။

"ငါကမိစိုးနဲ႔ တိုက္ခန္းငွားေနမလို႔ " လို႔လင္းေရႊကေျပာသည္။ လင္းေရႊတို႔၏မိဘသည္ရန္ကုန္ရွိတိုက္ခန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပိုင္သည္မို႔ တစ္ေယာက္တည္းမေနခ်င္တာနဲ႔မိစိုးကိုပါအဆစ္ထည့္ျခင္းျဖစ္သည္။

" ငါလည္းနင္တို႔နဲ႔ေနခ်င္တယ္တယ္။ လင္းေရႊေနာ္ ေနာ္လို႔" ဖူးပြင့္ ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။ ဖူးပြင့္သည္လည္းလင္းေရႊႏွင့္အမႊာညီအစ္မလိုပင္။ အႀကိဳက္ခ်င္းလည္းတူ။ အဆံုးေျပာရလၽွင္ စာေမးပြဲအမွတ္ခ်င္းေတာင္မွတူတတ္သည္။ (ဒါကေတာ့ခိုးခ်လို႔ပါ ခ္ခ္)

" နင္ကေရာလီ နင့္အစ္ကိုဆီမွာေနမွာလား" မိုးျပည့္ေမးလိုက္သည္။ လီလီကိုယ္တိုင္ကေတာ့လမ္းေပ်ာက္ေနၿပီ

" ငါလည္းမသိေသးဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းေနမို႔ကလည္း အေဖကစိတ္ခ်မွာမဟုတ္ဘူး။ အစ္ကိုနဲ႔ေနမို႔ကလည္းသူမွရီးစားနဲ႔အေႏွင့္အယွက္မေပးခ်င္ဘူး။ နင္တို႔နဲ႔ေနမလို႔ကလည္း ငါကညအိပ္ရင္အက်ီ ခြ်တ္ၿပီအိပ္တတ္တယ္" လက္ကိုလည္ပင္းမွာပြတ္ေနရင္းလီလီေျပာေနမိသည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့သူ႔ကိုၾကည့္ေနၾကသည္။ သူတို႔၏အၾကည့္မ်ားက နင္ကေတာ့လုပ္ျပန္ၿပီလီလီေရ။ အဲ့လိုေျပာသလိုပင္။ အၾကည့္ကစကားေျပာတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလား။

" bitch I'm solo~~~~I'm going sololololo~~~~" လီလီ၏ဖုန္းလာေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေမေမဖုန္းေခၚေနတာဘဲ။ " ဟယ္လို ေမ ဘာျဖစ္လို႔လဲ" ခ်က္ခ်င္းကိုင္ၿပီးေျဖလိုက္သည္။ " လီေရ ေမွာင္ေတာ့မယ္ေလ။ ဘယ္နားမွာလဲ။ မျပန္လာေသးဘူးလား" ေမေမေျပာမွသူမနာရီကိုၾကည့္မိသည္။၅း၃၀ တဲ့ ေမွာင္ရင္ေတာ့အေဖေတာ့ဆူေတာ့မွာဘဲ။

"ျပန္လာၿပီေမေရ ဒါဘဲေနာ္" ေျပာၿပီးဖုန္းခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့လြယ္အိတ္ကိုေကာက္လြယ္္ကာ လင္းေရႊတို႔ကို႔ႏႈတ္ဆက္ၿပီးမိစိုးရဲ႕အိမ္ကထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

အိမ္ကိုစက္ဘီးႏွင့္ဘဲျပန္လာလိုက္သည္။ဆိုင္ကယ္စီးတတ္ေသာလည္း လိုင္စင္မရေသးေတာ့ စီးလို႔မျဖစ္ေသး။ ေက်ာင္းနားေရာက္ေတာ့မိမိ၏ fav ဆိုင္ႀကီးကိုေတြ႕လိုက္ေလသည္။ မုန္႔ဖိုးက်န္ေသးသည္ႏွင့္မုန္႔၀ယ္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ဆိုင္ထဲ၀င္ၿပီးတာႏွင့္ pepsi ႏွင့္အားလူးေၾကာ္ကိုအရင္၀ယ္လိုက္သည္။ လီလီ့အတြက္ေတာ့မရွိမျဖစ္ပါဘဲ။ ေငြရွင္းၿပီးျပန္အထြက္မွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္တိုက္မိေလသည္။

" sorry ေနာ္အစ္မ" သူေျပာရင္းလီလီ့ကိုၾကည့္လိုက္မိသည္။ " "ရပါတယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး" သူမျပန္ေျဖေသာ္လည္း အဲ့ဒီေကာင္ေလးကလီလီကိုေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။လီလီလည္းအေနခက္လာသည္ႏွင့္ " ဟိတ္ အဆင္ေျပရဲ႕လား" လို႔ေမးလိုက္ေလသည္။ ဟိုေကာင္ေလးကသတိျပန္၀င္သလိုလိုႏွင့္

" အစ္မ ေမာင္ေလးကိုမွတ္မိလား။ ကၽြန္ေတာ္ အစ္မကိုရည္းစားစာေပးထားတယ္ေလ"

လီလီအံ့ဩသြားသည္။ ရီးစားစာအမ်ားအျပားရထားသည္မို႔တစ္ခုမွဖတ္မၾကည့္ခဲ့ေပ။ ေပးသမွကိုအမႈိက္ပံုးထဲထည့္ေလ့ရွိသည္။ အခုသူမျပသာနာတက္ေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ အလိုက္တသိပင္ "ေဩာ္ ဟုတ္လား။ အစ္မက၁၀တန္းတက္ေတာ့မွာမို႔စာကိုဘဲအာရံုစိုက္ခ်င္တယ္။ အခ်စ္ေရးကေတာ့ေနာက္မွေပါ့" ျပန္ေျဖလိုက္ရင္းထြက္လာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ထိုေကာင္ေလးမွလက္မေလၽွာ့ဘဲလီလီ့လက္ကိုဆြဲထားေလသည္။ "အဲ့ဒါမရဲ႕ဆင္ေျခလား။ ကြ်န္ေတာ္ဂရုမစိုက္ဘူး။ မ ကြ်န္ေတာ့္ကိုျပန္ခ်စ္။ ျပန္မခ်စ္ရင္မလႊတ္ဘူး" ဟုေျပာကာပိုၾကမ္းၾကမ္းကိုင္ထားေလသည္။ လီလီလန္႔သြားေသာ္လည္းဒီလိုျဖစ္တာပထမဆံုးမွမဟုတ္တာ။ အဲ့ဒီေတာ့ လ်ိွု႔၀ွက္လက္နက္ကိုထုတ္သံုးလိုက္ေတာ့သည္။ " မင္းကိုအစ္မတစ္ခုေျပာမယ္။ ေသခ်ာနားေထာင္။ မင္းအရမ္းႀကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့အစ္မကေယာက္က်ားေလးေတြကိုစိတ္မ၀င္စားဘူး" သူမ်က္လံုးမ်ားျပဴးက်ယ္လာၿပီး" ဒါ.. ဒါဆိုဘာကိုစိတ္၀င္စားတာလဲ" လီလီျပန္ျပံဳးျပၿပီးသူ႔မ်က္ႏွာနားကိုတိုးသြားလိုက္သည္။ "ေယာက်ားေလးေတြကိုစိတ္မ၀င္စားပါဘူးဆိုမွ။ ေမာင္ေလးကလည္း။ မိန္းကေလးေတြကိုစိတ္၀င္စားတာေပါ့"

Unicode

"သမီးရေ နောက်တစ်ပတ်နေရင်သမီး ၁၀တန်းတက်ဖို့ရန်ကုန်သွားရမယ်" အမေဖြစ်သူပြောသောစကားဖြစ်သည်။

"ဟင်း မေကလည်း ဘားအံမှာတက်လည်းရတာဘဲကိုး။ ဘာလို့ရန်ကုန်အထိတောင်သွားမှာလဲ။" လီလီပြန်ချေပပြောဆိုလိုက်သည်။ အမှန်တိုင်းပြောရင်သူမကိုယ်တိုင်လည်းအပေါင်းအသင်းမက်သူမို့ ရန်ကုန်မသွားချင်ပါ။ ပြောသာပြောရသည်။သူအမေပြောတိုင်းသူမပြန်ချေပပြောတတ်သောလည်းနောက်ဆုံးတွင်သူမအမေခိုင်းသည့်အတိုင်းလုပ်ရစမြဲ။

" သမီးကလည်းဒီမှာတက်ရင်အောင်ဖို့မသေချာတဲ့အပြင်ဘားအံမှာ၆ဘာသာဂုဏ်ထူးရတဲ့သူရှိလို့လားသမီးရယ်။ ဟိုဘက်မှာကသမီးအစ်ကိုလည်းရှိတယ်။ မေမေလည်းမုန့်ဖိုးတွေပေးမယ်လေ။ တို့သမီးလေးတာဇံဖြစ်သွားမှာစိုးလို့ပါ။ သွားလိုက်ပါနော်"

မေမေဟာသနှောပြီးပြောလိုက်တာမို့ အဖေကပါရယ်လာသည်။ သူတို့ပြောလည်းပြောချင်စရာပင်။

အသက်၁၈နှစ်ပြည့်သည့်အပြင်စာအလွန်တော်သည့်သူမ။ ရီးစားဆိုလျှင်ထားဖို့နေနေသာသာ သူ့မလက်ကိုဘယ်ယောက်ကျားလေးမျှမထိဖူးပင်။ (လီလီတို့များအပျိုစစ်ချက်9+)

သူမရုပ်ဆိုးလို့ယောက်ကျားလေးများအနားမလာရဲလို့များလား။ မဟုတ်ပါ။ အသားဖြူဖြူ နှာတံစင်းစင်း ချယ်ရီသီးလိုနှုတ်ခမ်းနှင့်ပါဖောင်းဖောင်းလေးကိုပါပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ကရင်မပီပီ ရင်သားများကလည်းသာမန်မိန်းကလေးထက်ပိုကိတ်သည်။အရမ်းကြီးလည်းမဟုတ်ပါဘူး။ ခါးကလည်းအဆီပိုတွေမရှိ။ အရပ်ကတော့သူမအရွယ်ကောင်မလေးတွေထပ်အနည်းငယ်ပိုမြင့်သည်။

လာကြိုက်ကြသောယောက်ကျားလေးမှာဒုနှင့်ဒေးရှိသော်လည်းသူမပြန်မကြိုက်။ "အခုငါတို့အရွယ်ကရီးစားထားသင့်တဲ့အရွယ်မဟုတ်ဘူး" ဒီစကားကိုသူမအနားလာကပ်သောယောက်ကျားလေးတိုင်းအားပြောသည်။ သို့သော်ဇွဲမလျော့သော အစ်ကိုကြီးများသည် လက်မလျှော့ဘဲ လိုက်ကပ်ပြန်သည်။ထိုအခါသူမသည်သူမ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပြောပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ သေတောင်လက်မလျှော့ဘူးဆိုတဲ့အစ်ကိုကြီးများပြန်မှိုင်နေရတော့သည်။ (လီလီရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကဘာဖြစ်မလဲထင်လဲ)

"နင်တစ်ယောက်ထဲရန်ကုန်သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ငါတို့လည်းသွားမှာ" မိစိုးကပြောလေသည်။ " ဟာ တကယ်လား " လီလီဝမ်းသာစွာနဲ့ပြန်မေးလိုက်သည်။ လီလီတို့သူငယ်ချင်း၅ယောက်ရှိသည်။ သူငယ်တန်းကတည်းကစပေါင်းလာပြီး ဘာလုပ်လုပ်အမြဲတူတူလုပ်ကြသည်။ မိဘချင်းကလည်းစီးပွားဖက်တွေမို့ သူများတွေနဲ့အပြင်ပေးမထွက်ပေမယ့် သူတို့နှင့်ဆိုလျှင်အမေရောအဖေပါမငြင်းဘဲထည့်ပေးလေ့ရှိသည်။ အခုလည်းတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ဘူးဟူသောအတွေးနှင့်ဝမ်းသာနေသည်။

"အေးလေ။ငါတို့အားလုံးတစ်ကျောင်းတည်းနေမှာ။ ဟယ်ဒါနဲ့ ငါကငါအဒေါ်ဆီမှာနေမှာ နင်တို့ဘယ်မှာနေမှာလဲ" မိုးပြည့် မေးလိုက်လေသည်။ မိုးပြည့်မေးမှလီလီလည်းပြန်စဉ်းစားမိလေသည်။ သူမအစ်ကိုအိမ်မှာနေရမည်လား။ မဖြစ်ဘူး။ သူမအစ်ကိုသည်ရီးစားနှင့်အတူနေသည်ဖြစ်သည်။

"ငါကမိစိုးနဲ့ တိုက်ခန်းငှားနေမလို့ " လို့လင်းရွှေကပြောသည်။ လင်းရွှေတို့၏မိဘသည်ရန်ကုန်ရှိတိုက်ခန်းတော်တော်များများပိုင်သည်မို့ တစ်ယောက်တည်းမနေချင်တာနဲ့မိစိုးကိုပါအဆစ်ထည့်ခြင်းဖြစ်သည်။

" ငါလည်းနင်တို့နဲ့နေချင်တယ်တယ်။ လင်းရွှေနော် နော်လို့" ဖူးပွင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ဖူးပွင့်သည်လည်းလင်းရွှေနှင့်အမွှာညီအစ်မလိုပင်။ အကြိုက်ချင်းလည်းတူ။ အဆုံးပြောရလျှင် စာမေးပွဲအမှတ်ချင်းတောင်မှတူတတ်သည်။ (ဒါကတော့ခိုးချလို့ပါ ခ်ခ်)

" နင်ကရောလီ နင့်အစ်ကိုဆီမှာနေမှာလား" မိုးပြည့်မေးလိုက်သည်။ လီလီကိုယ်တိုင်ကတော့လမ်းပျောက်နေပြီ

" ငါလည်းမသိသေးဘူး။ တစ်ယောက်တည်းနေမို့ကလည်း အဖေကစိတ်ချမှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကိုနဲ့နေမို့ကလည်းသူမှရီးစားနဲ့အနှေင့်အယှက်မပေးချင်ဘူး။ နင်တို့နဲ့နေမလို့ကလည်း ငါကညအိပ်ရင်အကျီ ချွတ်ပြီအိပ်တတ်တယ်" လက်ကိုလည်ပင်းမှာပွတ်နေရင်းလီလီပြောနေမိသည်။ သူ့သူငယ်ချင်းများကတော့သူ့ကိုကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏အကြည့်များက နင်ကတော့လုပ်ပြန်ပြီသီသီရေ။ အဲ့လိုပြောသလိုပင်။ အကြည့်ကစကားပြောတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။

" bitch I'm solo~~~~I'm going sololololo~~~~" လီလီ၏ဖုန်းလာနေခြင်းဖြစ်သည်။ မေမေဖုန်းခေါ်နေတာဘဲ။ " ဟယ်လို မေ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ချက်ချင်းကိုင်ပြီးဖြေလိုက်သည်။ " လီရေ မှောင်တော့မယ်လေ။ ဘယ်နားမှာလဲ။ မပြန်လာသေးဘူးလား" မေမေပြောမှသူမနာရီကိုကြည့်မိသည်။၅း၃၀ တဲ့ မှောင်ရင်တော့အဖေတော့ဆူတော့မှာဘဲ။

"ပြန်လာပြီမေရေ ဒါဘဲနော်" ပြောပြီးဖုန်းချလိုက်သည်။ ပြီးတော့လွယ်အိတ်ကိုကောက်လွယ်ကာ လင်းရွှေတို့ကို့နှုတ်ဆက်ပြီးမိစိုးရဲ့အိမ်ကထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

အိမ်ကိုစက်ဘီးနှင့်ဘဲပြန်လာလိုက်သည်။ဆိုင်ကယ်စီးတတ်သောလည်း လိုင်စင်မရသေးတော့ စီးလို့မဖြစ်သေး။ ကျောင်းနားရောက်တော့မိမိ၏ fav ဆိုင်ကြီးကိုတွေ့လိုက်လေသည်။ မုန့်ဖိုးကျန်သေးသည်နှင့်မုန့်ဝယ်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ထဲဝင်ပြီးတာနှင့် pepsi နှင့်အားလူးကြော်ကိုအရင်ဝယ်လိုက်သည်။ လီလီ့အတွက်တော့မရှိမဖြစ်ပါဘဲ။ ငွေရှင်းပြီးပြန်အထွက်မှာ ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့်တိုက်မိလေသည်။

" sorry နော်အစ်မ" သူပြောရင်းလီလီ့ကိုကြည့်လိုက်မိသည်။ " "ရပါတယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" သူမပြန်ဖြေသော်လည်း အဲ့ဒီကောင်လေးကလီလီကိုကြောင်ကြည့်နေသည်။လီလီလည်းအနေခက်လာသည်နှင့် " ဟိတ် အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့မေးလိုက်လေသည်။ ဟိုကောင်လေးကသတိပြန်ဝင်သလိုလိုနှင့်

" အစ်မ မောင်လေးကိုမှတ်မိလား။ ကျွန်တော် အစ်မကိုရည်းစားစာပေးထားတယ်လေ"

လီလီအံ့ဩသွားသည်။ ရီးစားစာအများအပြားရထားသည်မို့တစ်ခုမှဖတ်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ပေးသမှကိုအမှိုက်ပုံးထဲထည့်လေ့ရှိသည်။ အခုသူမပြသာနာတက်လေပြီ။ သို့သော် အလိုက်တသိပင် "ျ ဟုတ်လား။ အစ်မက၁၀တန်းတက်တော့မှာမို့စာကိုဘဲအာရုံစိုက်ချင်တယ်။ အချစ်ရေးကတော့နောက်မှပေါ့" ပြန်ဖြေလိုက်ရင်းထွက်လာလိုက်သည်။ သို့သော်ထိုကောင်လေးမှလက်မလျှော့ဘဲလီလီ့လက်ကိုဆွဲထားလေသည်။ "အဲ့ဒါမရဲ့ဆင်ခြေလား။ ကျွန်တော်ဂရုမစိုက်ဘူး။ မ ကျွန်တော့်ကိုပြန်ချစ်။ ပြန်မချစ်ရင်မလွှတ်ဘူး" ဟုပြောကာပိုကြမ်းကြမ်းကိုင်ထားလေသည်။ လီလီလန့်သွားသော်လည်းဒီလိုဖြစ်တာပထမဆုံးမှမဟုတ်တာ။ အဲ့ဒီတော့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကိုထုတ်သုံးလိုက်တော့သည်။ " မင်းကိုအစ်မတစ်ခုပြောမယ်။ သေချာနားထောင်။ မင်းအရမ်းကြိုက်တယ်ဆိုတဲ့အစ်မကယောက်ကျားလေးတွေကိုစိတ်မဝင်စားဘူး" သူမျက်လုံးများပြူးကျယ်လာပြီး" ဒါ.. ဒါဆိုဘာကိုစိတ်ဝင်စားတာလဲ" လီလီပြန်ပြုံးပြပြီးသူ့မျက်နှာနားကိုတိုးသွားလိုက်သည်။ "ယောကျားလေးတွေကိုစိတ်မဝင်စားပါဘူးဆိုမှ။ မောင်လေးကလည်း။ မိန်းကလေးတွေကိုစိတ်ဝင်စားတာပေါ့"