(ခင္ေလးနြယ္ side)

လြန္ခဲ့ေသာ8နွစ္

-

-္

-

-

-

-

ကေလာမွနယ္ေျပာင္းမိန့္ေျကာင့္ခင္ေလးနြယ္တို့ကရင္ျပည္နယ္ကိုေျပာင္းလာခဲ့ရသည္။ သူမအေဖက ေက်ာက္ျမတ္ရတနာလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူျဖစ္ျပီး အေမမွာေက်ာင္းဆရာမျဖစ္သည္။ ခင္ေလးနြယ္မွာညီမေလးတစ္ေယာက္ရွိျပီးသူမတို့မိသားစုအေျခအေနမွာမခ်မ္းသာေသာလဲစားနိုင္ေသာက္နိုင္ေသာအေနအထားတြင္ရွိသည္။ တစ္ေန့တြင္ သူမအေဖမွာရာထူးတက္သြားေသာေျကာင့္လည္းေကာင္း၊ သူမအေမမွာနယ္ေျပာင္းမိန့္ေျကာင့္လည္းေကာင္း ရန္ကုန္သို့မဟုတ္ဘားအံျမို့သို့ေျပာင္းရန္ ျဖစ္လာသည္။ သူ့မညီမ မြန္း ကေတာ့ရန္ကုန္ကိုသြားခ်င္ေသာ္လည္းသူမကဘားအံကိုတစ္ခါမွမေရာက္ဖူးေသာေျကာင့္ မြန္းကအေဖနွင့္လိုက္သြားျပီး ခင္ေလးနြယ္ကအေမနွင့္လိုက္သြားသည္။ ဘားအံကိုေရာက္ေနတာ၃နွစ္ခန့္ျကာျပီးေနာက္ခင္ေလးနြယ္ကရင္စကားေတြပါတတ္လာခဲ့သည္။ သူမတက္ေသာေနာင္လံုေက်ာင္းသည္အလယ္တန္းနွင့္အထက္တန္းကိုခြဲထားသည္။ မူလတန္းနွင့္အလယ္တန္းကိုတစ္ေက်ာင္းထားျပီးအထက္တန္းကတစ္ေက်ာင္းျဖစ္သည္။ ထိုေက်ာင္းနွစ္ေက်ာင္းသည္လမ္းေဘး၌မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္လ်က္ရွိသည္။ အခုဆိုလွ်င္၉တန္းတက္ရမည္ျဖစ္ေသာေျကာင့္အထက္တန္းေက်ာင္းကိုသြားရမည္။

"ဒါဆိုမမကဟိုေရွ့ကေက်ာင္းကိုသြားေတာ့မွာေပါ့" မ်က္နွာငယ္နွင့္လီလီကေမးလာသည္။

"အင္းေလညီမေလးရဲ့ စိတ္မပူပါနဲ့မမခဏခဏလာခဲ့မယ္"

"တကယ္ေနာ္"လို့ေျပာကာလက္သန္းကိုထုတ္ျပေလသည္။ ခင္ကလည္းလက္သန္းခ်င္းျပန္ခ်ိတ္ကာအင္းလို့ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ေနာင္လံေက်ာင္း၌သူငယ္ခ်င္းအမ်ားအျပားရလာေသာ္လည္း အခုမွ၄တန္းစတက္မည့္ညီမေလးကိုသာခင္တြယ္ေနမိသည္။အသားျဖဴျဖဴနင့္ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးမို့လို့အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းသည္။ လီလီကိုစေတြ့ခဲ့တာသူမေက်ာင္းတက္ကတည္းကျဖစ္ျပီး သူမအိမ္နွင့္မနီးမေဝးမို့လို့ခင္ရဲ့အိမ္ကိုလာလည္တတ္သည္။ ခင္မွတ္မိပါေသးသည္။ ေဘာလံုးကြင္း၌တစ္ေယာက္တည္းစက္ဘီးစီးေနေသာသူ့ကိုခင္ေစာင့္ျကည့္ေနမိသည္။ လက္ရန္းကိုေတာင္ေသခ်ာမကိုင္တတ္ပံုေထာက္ရင္စက္ဘီးမစီးတတ္မွန္းသိသာသည္။ မျကာပါဘူး။ စက္ဘီးကိုအခုမွစစီးခါစရွိေသး။ ဟန္မထိန္းနိုင္၍ေျခေထာက္ေထာက္ေသာေျကာင့္ေျခေထာက္ေခါက္သြားပံုရသည္။ သို့ေသာ္သူလံုးဝမငို။ျပန္ထဖို့ျကိဳးစားသည္။ ဒါေပမယ့္ေထာ့နဲ့ေထာ့နဲ့ျဖစ္သြားသည္။ ခင္သူ့နားသြားကာ"ကေလးအဆင္ေျပရဲ့လား" ေမးေတာ့သူကေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။

"လမ္းေလ်ွာက္လို့အဆင္ေျပရဲ့လား။ မမကုန္းပိုးေပးမယ္ေလ" ေျပာေတာ့သူက" လီလီစက္ဘီးစီးမတက္ေသးဘူး။ အရင္တတ္ေအာင္လုပ္ဦးမယ္""ဆိုျပီးသူကစက္ဘီးကိုလက္ညိဳးထို့ျပေလသည္။ အခုမွသူ့စက္ဘီးကိုေသခ်ာျကည့္မိသည္။ ကေလးအမ်ားစုစီးသလိုမ်ိုဳးအေနာက္ဘီး၌ဟန္ခ်က္ထိန္းေပးေသာဘီးအပိုမပါေပ။ သူပံုကလည္္းစက္ဘီးစီးတတ္သည္အထိစီ့မယ့္ပံုေပါက္ေနသည္။ ခင္ကလည္းစိတ္ပူတာနဲ့" ညီမေလးေျခေထာက္ကအနာေပ်ာက္သြားရင္မမစီးသင္ေပးမယ္။ဟုတ္ျပီလား"လို့ေျပာေတာ့သူမ်က္နွာလင္းလာျပီးအင္းလို့ေျပာကာအားရပါးရေခါင္းျငိမ့္ေလသည္။ျပီးေတာ့သူမက"ေျခေထာက္ကအရမ္းနာတယ္။ ခ်ီေပးပါလား"လို့ေျပာေတာ့ခင္အရမ္းအသည္းယားလာကာပါးကိုအာဘြားေပးလိုက္သည္။

"မမကိုအာဘြားေပး အဲ့ဒါဆိုခ်ီေပးမယ္"လို့ခင္ေျပာလိုက္သည္။ သူမအာဘြားမေပးလည္းခင္ကခ်ီေပးမွာပာဘဲ။ သူကခင္ရဲ့ပါးကိုကိုင္ကာ"ေရာ့အာဘြားခ်ီေပးဆို" ေျပာျပီးအာဘြားေပးလိုက္သည္။ ခင္ကလည္းေကာက္ခ်ီကာစက္ဘီးပါသယ္သြားမယ္အလုပ္

"စက္ဘီးကထားခဲ့။ေနာက္မွသူမ်ားလာယူလိုက္မယ္။" သူမကအဲ့လို့ေျပာေတာ့ထားခဲ့လိုက္သည္။

အဲ့ဒီေန့သူ့အိမ္ကိုပို့ေပးျပီးေနာက္သဘက္ခါသူမေဘာလံုးကြင္းမွာေစာင့္ေနသည္။ ခင္ကိုေတြ့တာနွင့္ေျပးဖက္ျပီး "မမသင္ေပးမယ္မလား"လို့ေျပာေတာ့အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းလို့ခင္အာဘြားေပးလိုက္ျပန္သည္။ ျပီးေတာ့သူမက"မမကလည္းအာဘြားဘဲေပူေနတာဘဲနွာဘူးျကီး"လို့ေျပာကာေျပးထြက္သြားသည္။ အဲ့ဒီတစ္ေန့လံုးသူတို့နွစ္ေယာက္စက္ဘီးစီးသင္ေနျကရင္းက မမအိမ္ကိုသိခ်င္တယ္ဆိုလို့အိမ္ထိစက္ဘီးစီးသင္ေပးလိုက္ရေသးသည္။ အဲ့ဒီေန့ကစျပီးသူမတို့အရမ္းခင္လာျကျပီးလီလီကလည္းခင့္အိမ္လာေလ့ရွိသည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကလီလီက၇နွစ္ ခင္က၁၃နွစ္

ေဖေဖသည္သူ့ရဲ့အလုပ္၌ရာထူးတိုးကာအဆင္ေျပလာေသာေျကာင့္ ခင္တို့အားရန္ကုန္လာေစခ်င္သည္။ ခင္၏အေမကလည္း လက္ခံလိုက္ျပီရန္ကုန္သြားဖို့ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ခင္အေနနဲ့ရန္ကုန္မွာေနဖို့ကဘာမွမျဖစ္ေပးမယ့္လီလီ့အေျကာင္းသာေတြးေနမိသည္။ လီလီအရမ္းငယ္ေသးသည္။ မျကာခင္သူ့မကိုေမ့သြားေလာက္ပါသည္ဟုေတြးရင္းေဘာလံုးကြင္းကိုထြက္လာမိလိုက္သည္။

စက္ဘီးစီးသင္ျပီးေတာ့သူတို့နွစ္ေယာက္ေဘးခံုမွာထိုင္ေနရင္း လီလီက ခင္ကိုေခ်ာင္းျကည့္ေနတဲ့ေကာင္ေလးတစ္စုကိုေတြ့သြားသည္။ ၅ေယာက္ေလာက္ရွိသည္။ ထိုအခါလီလီကခင္၏လက္ကိုကိုင္ကာ

"လီလီျကီးလာရင္ မမကိုလက္ထပ္မွာ"လို့အက်ယ္ျကီးေျပာလိုက္သည္။ ဟိုေကာင္ေလးေတြကေတာ့လန့္သြားပံုေပာ္သည္။ မမက ဟင္ဆိုျပီး မမကိုယ္တိုင္လည္းလန့္သြားပံုေပၚသည္။"ညီမေလးကလည္း လက္ထပ္မယ္ဆိုရင္လက္စြပ္ရွိမွရမွာေပါ့။ ဇာတ္ကားေတြမွာေတြ႕ဖူးတယ္မလား" လီလီစိတ္မဆိုးေအာင္အလိုက္သင့္ေျပာေပးလိုက္သည္။ "လီလီျကီးလာရင္မမကိုလက္စြပ္ဝယ္ေပးေပါ့။အဲ့ဒီအခ်ိန္က်ရင္ မမကဝယ္ေပးမယ္။အဲ့ဒါဆိုရင္လီ့ကိုလက္ထပ္ျပီးျပီးေပါ့။ " ခဏေနေတာ့လီလီတစ္ေနရာကိုေျပးသြားသည္။ စိတ္ပူလို့လိုက္သြားမလို့ျပင္ေပမယ့္အနားကမုန့္ဆိုင္ထဲဝင္သြားေတာ့ မလိုက္ေတာ့ေပ။ခဏေနေတာ့လီလီတစ္ေနရာကိုေျပးသြားသည္သူျပန္လာျပီး "ညီမေလးဘယ္သြားေနတာလဲ" လို့ေမးေတာ့သူကေကာ္လက္စြပ္တစ္ကြင္းခင့္ကိုေပးျပီးခင့္လက္သူျကြယ္ကိုစြပ္ေပးလိုက္သည္။ ခင္လည္းတစ္ခ်က္ေျကာင္သြားျပီ" ဘာလုပ္မလို့လဲ လီလီရဲ့"လို့ေမးေတာ့လီလီက"မမကိုသီအခုပဲလက္ထပ္မယ္ေလ။လီ့ကိုျပန္စြပ္ေပး"ဆိုျပီးသူမရဲ့လက္ေသးေသးေလးကိုထုတ္ျပေလသည္။ ခင္ကလည္းအခုမွသေဘာေပါက္ကာ

" ညီမေလးကမကိုလက္ထပ္ခ်င္တာေပါ့။ကဲေျပာပါဦး ဘာျဖစ္လို့မကိုလက္ထပ္ခ်င္တာလဲ"လို့ေျပာေတာ့သူမမ်က္နွာညိဳးလာျပီး"မမသီ့ကိုလက္မထပ္ခ်င္လို့အဲ့လိုေျပာတာလား။မရဘူး။မရဘူး။ လီလီပဲမကိုလက္ထပ္ရမယ္။မမလည္းလီလီကိုဘဲခ်စ္ရမယ္''လို့ေျပာျပီး ေအာ္ငိုေလသည္။ ခင္လည္းဘာလုပ္ရမလဲမသိတာနဲ့ မုန့္ဝယ္ေက်ြးမယ္ေလလို့ေခ်ာ့ေျပာေပမယ့္သူက"မမလီလီကိုလက္မထပ္ရင္လီလီငိုတာမရပ္ဘူး"ဆိုျပီးဆက္ငိုေလသည္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္းသတိထားမိလာေသာေျကာင့္ လီလီ့၏လက္ခလယ္ထဲလက္စြပ္တစ္ကြင္းထည့္ေပးလိုက္ေသာအခါမွသူမအငိုတိတ္သြားေတာ့သည္။ အဲ့ဒီအခါမွ လီလီ"ဒါဆိုလီလီတို့ရည္းစားျဖစ္ျပီးေပါ့ေနာ္"လို့ေျပာေတာ့ခင္က"ရည္းစားထက္အဆင့္ျမင့္တယ္။ မိန္းမ။ မမရဲ့မိန္းမ "

မွားတာရွိရင္ေျပာျကပါ ေနာ္😘

Unicode

(ခင်လေးနွယ် side)

လွန်ခဲ့သော8နှစ်

-

-

-

-

-

-

ကလောမှနယ်ပြောင်းမိန့်ကြောင့်ခင်လေးနွယ်တို့ကရင်ပြည်နယ်ကိုပြောင်းလာခဲ့ရသည်။ သူမအဖေက ကျောက်မြတ်ရတနာလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သူဖြစ်ပြီး အမေမှာကျောင်းဆရာမဖြစ်သည်။ ခင်လေးနွယ်မှာညီမလေးတစ်ယောက်ရှိပြီးသူမတို့မိသားစုအခြေအနေမှာမချမ်းသာသောလဲစားနိုင်သောက်နိုင်သောအနေအထားတွင်ရှိသည်။ တစ်နေ့တွင် သူမအဖေမှာရာထူးတက်သွားသောကြောင့်လည်းကောင်း၊ သူမအမေမှာနယ်ပြောင်းမိန့်ကြောင့်လည်းကောင်း ရန်ကုန်သို့မဟုတ်ဘားအံမြို့သို့ပြောင်းရန် ဖြစ်လာသည်။ သူ့မညီမ နွယ်နီ ကတော့ရန်ကုန်ကိုသွားချင်သော်လည်းသူမကဘားအံကိုတစ်ခါမှမရောက်ဖူးသောကြောင့် နွယ်နီကအဖေနှင့်လိုက်သွားပြီး ခင်လေးနွယ်ကအမေနှင့်လိုက်သွားသည်။ ဘားအံကိုရောက်နေတာ၃နှစ်ခန့်ကြာပြီးနောက်ခင်လေးနွယ်ကရင်စကားတွေပါတတ်လာခဲ့သည်။ သူမတက်သောနောင်လုံကျောင်းသည်အလယ်တန်းနှင့်အထက်တန်းကိုခွဲထားသည်။ မူလတန်းနှင့်အလယ်တန်းကိုတစ်ကျောင်းထားပြီးအထက်တန်းကတစ်ကျောင်းဖြစ်သည်။ ထိုကျောင်းနှစ်ကျောင်းသည်လမ်းဘေး၌မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက်ရှိသည်။ အခုဆိုလျှင်၉တန်းတက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်အထက်တန်းကျောင်းကိုသွားရမည်။

"ဒါဆိုမမကဟိုရှေ့ကကျောင်းကိုသွားတော့မှာပေါ့" မျက်နှာငယ်နှင့်လီလီကမေးလာသည်။

"အင်းလေညီမလေးရဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့မမခဏခဏလာခဲ့မယ်"

"တကယ်နော်"လို့ပြောကာလက်သန်းကိုထုတ်ပြလေသည်။ ခင်ကလည်းလက်သန်းချင်းပြန်ချိတ်ကာအင်းလို့ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ နောင်လံကျောင်း၌သူငယ်ချင်းအများအပြားရလာသော်လည်း အခုမှ၄တန်းစတက်မည့်ညီမလေးကိုသာခင်တွယ်နေမိသည်။အသားဖြူဖြူနင့်ပါးဖောင်းဖောင်းလေးမို့လို့အရမ်းချစ်စရာကောင်းသည်။ လီလီကိုစတွေ့ခဲ့တာသူမကျောင်းတက်ကတည်းကဖြစ်ပြီး သူမအိမ်နှင့်မနီးမဝေးမို့လို့ခင်ရဲ့အိမ်ကိုလာလည်တတ်သည်။ ခင်မှတ်မိပါသေးသည်။ ဘောလုံးကွင်း၌တစ်ယောက်တည်းစက်ဘီးစီးနေသောသူ့ကိုခင်စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ လက်ရန်းကိုတောင်သေချာမကိုင်တတ်ပုံထောက်ရင်စက်ဘီးမစီးတတ်မှန်းသိသာသည်။ မကြာပါဘူး။ စက်ဘီးကိုအခုမှစစီးခါစရှိသေး။ ဟန်မထိန်းနိုင်၍ခြေထောက်ထောက်သောကြောင့်ခြေထောက်ခေါက်သွားပုံရသည်။ သို့သော်သူလုံးဝမငို။ပြန်ထဖို့ကြိုးစားသည်။ ဒါပေမယ့်ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြစ်သွားသည်။ ခင်သူ့နားသွားကာ"ကလေးအဆင်ပြေရဲ့လား" မေးတော့သူကခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"လမ်းလျှောက်လို့အဆင်ပြေရဲ့လား။ မမကုန်းပိုးပေးမယ်လေ" ပြောတော့သူက" လီလီစက်ဘီးစီးမတက်သေးဘူး။ အရင်တတ်အောင်လုပ်ဦးမယ်""ဆိုပြီးသူကစက်ဘီးကိုလက်ညိုးထို့ပြလေသည်။ အခုမှသူ့စက်ဘီးကိုသေချာကြည့်မိသည်။ ကလေးအများစုစီးသလိုမျိုုးအနောက်ဘီး၌ဟန်ချက်ထိန်းပေးသောဘီးအပိုမပါပေ။ သူပုံကလည်းစက်ဘီးစီးတတ်သည်အထိစီးမယ့်ပုံပေါက်နေသည်။ ခင်ကလည်းစိတ်ပူတာနဲ့" ညီမလေးခြေထောက်ကအနာပျောက်သွားရင်မမစီးသင်ပေးမယ်။ဟုတ်ပြီလား"လို့ပြောတော့သူမျက်နှာလင်းလာပြီးအင်းလို့ပြောကာအားရပါးရခေါင်းငြိမ့်လေသည်။ပြီးတော့သူမက"ခြေထောက်ကအရမ်းနာတယ်။ ချီပေးပါလား"လို့ပြောတော့ခင်အရမ်းအသည်းယားလာကာပါးကိုအာဘွားပေးလိုက်သည်။

"မမကိုအာဘွားပေး အဲ့ဒါဆိုချီပေးမယ်"လို့ခင်ပြောလိုက်သည်။ သူမအာဘွားမပေးလည်းခင်ကချီပေးမှာပါပဲ။ သူကခင်ရဲ့ပါးကိုကိုင်ကာ"ရော့အာဘွား ချီပေးဆို" ပြောပြီးအာဘွားပေးလိုက်သည်။ ခင်ကလည်းကောက်ချီကာစက်ဘီးပါသယ်သွားမယ်အလုပ်

"စက်ဘီးကထားခဲ့။နောက်မှသူများလာယူလိုက်မယ်။" သူမကအဲ့လို့ပြောတော့ထားခဲ့လိုက်သည်။

အဲ့ဒီနေ့သူ့အိမ်ကိုပို့ပေးပြီးနောက်သဘက်ခါသူမဘောလုံးကွင်းမှာစောင့်နေသည်။ ခင်ကိုတွေ့တာနှင့်ပြေးဖက်ပြီး "မမသင်ပေးမယ်မလား"လို့ပြောတော့အရမ်းချစ်စရာကောင်းလို့ခင်အာဘွားပေးလိုက်ပြန်သည်။ ပြီးတော့သူမက"မမကလည်းအာဘွားဘဲပေးနေတာဘဲနှာဘူးကြီး"လို့ပြောကာပြေးထွက်သွားသည်။ အဲ့ဒီတစ်နေ့လုံးသူတို့နှစ်ယောက်စက်ဘီးစီးသင်နေကြရင်းက မမအိမ်ကိုသိချင်တယ်ဆိုလို့အိမ်ထိစက်ဘီးစီးသင်ပေးလိုက်ရသေးသည်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီးသူမတို့အရမ်းခင်လာကြပြီးလီလီကလည်းခင့်အိမ်လာလေ့ရှိသည်။ အဲ့ဒီအချိန်ကလီလီက၇နှစ် ခင်က၁၃နှစ်

ဖေဖေသည်သူ့ရဲ့အလုပ်၌ရာထူးတိုးကာအဆင်ပြေလာသောကြောင့် ခင်တို့အားရန်ကုန်လာစေချင်သည်။ ခင်၏အမေကလည်း လက်ခံလိုက်ပြီရန်ကုန်သွားဖို့ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ခင်အနေနဲ့ရန်ကုန်မှာနေဖို့ကဘာမှမဖြစ်ပေးမယ့်လီလီ့အကြောင်းသာတွေးနေမိသည်။ လီလီအရမ်းငယ်သေးသည်။ မကြာခင်သူ့မကိုမေ့သွားလောက်ပါသည်ဟုတွေးရင်းဘောလုံးကွင်းကိုထွက်လာမိလိုက်သည်။

စက်ဘီးစီးသင်ပြီးတော့သူတို့နှစ်ယောက်ဘေးခုံမှာထိုင်နေရင်း လီလီက ခင်ကိုချောင်းကြည့်နေတဲ့ကောင်လေးတစ်စုကိုတွေ့သွားသည်။ ၅ယောက်လောက်ရှိသည်။ ထိုအခါလီလီကခင်၏လက်ကိုကိုင်ကာ

"လီလီကြီးလာရင် မမကိုလက်ထပ်မှာ"လို့အကျယ်ကြီးပြောလိုက်သည်။ ဟိုကောင်လေးတွေကတော့လန့်သွားပုံ‌ေပါ်သည်။ မမက ဟင်ဆိုပြီး မမကိုယ်တိုင်လည်းလန့်သွားပုံပေါ်သည်။"ညီမလေးကလည်း လက်ထပ်မယ်ဆိုရင်လက်စွပ်ရှိမှရမှာပေါ့။ ဇာတ်ကားတွေမှာတွေ့ဖူးတယ်မလား" လီလီစိတ်မဆိုးအောင်အလိုက်သင့်ပြောပေးလိုက်သည်။ "လီလီကြီးလာရင်မမကိုလက်စွပ်ဝယ်ပေးပေါ့။အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မမကဝယ်ပေးမယ်။အဲ့ဒါဆိုရင်လီ့ကိုလက်ထပ်ပြီးပြီးပေါ့။ " ခဏနေတော့လီလီတစ်နေရာကိုပြေးသွားသည်။ စိတ်ပူလို့လိုက်သွားမလို့ပြင်ပေမယ့်အနားကမုန့်ဆိုင်ထဲဝင်သွားတော့ မလိုက်တော့ပေ။ခဏနေတော့လီလီတစ်နေရာကိုပြေးသွားသည်သူပြန်လာပြီး "ညီမလေးဘယ်သွားနေတာလဲ" လို့မေးတော့သူကကော်လက်စွပ်တစ်ကွင်းခင့်ကိုပေးပြီးခင့်လက်သူကြွယ်ကိုစွပ်ပေးလိုက်သည်။ ခင်လည်းတစ်ချက်ကြောင်သွားပြီ" ဘာလုပ်မလို့လဲ လီလီရဲ့"လို့မေးတော့လီလီက"မမကိုအခုပဲလက်ထပ်မယ်လေ။လီ့ကိုပြန်စွပ်ပေး"ဆိုပြီးသူမရဲ့လက်သေးသေးလေးကိုထုတ်ပြလေသည်။ ခင်ကလည်းအခုမှသဘောပေါက်ကာ

" ညီမလေးကမကိုလက်ထပ်ချင်တာပေါ့။ကဲပြောပါဦး ဘာဖြစ်လို့မကိုလက်ထပ်ချင်တာလဲ"လို့ပြောတော့သူမမျက်နှာညိုးလာပြီး"မမသီ့ကိုလက်မထပ်ချင်လို့အဲ့လိုပြောတာလား။မရဘူး။မရဘူး။ လီလီပဲမကိုလက်ထပ်ရမယ်။မမလည်းလီလီကိုဘဲချစ်ရမယ်''လို့ပြောပြီး အော်ငိုလေသည်။ ခင်လည်းဘာလုပ်ရမလဲမသိတာနဲ့ မုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်လေလို့ချော့ပြောပေမယ့်သူက"မမလီလီကိုလက်မထပ်ရင်လီလီငိုတာမရပ်ဘူး"ဆိုပြီးဆက်ငိုလေသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်းသတိထားမိလာသောကြောင့် လီလီ့၏လက်ခလယ်ထဲလက်စွပ်တစ်ကွင်းထည့်ပေးလိုက်သောအခါမှသူမအငိုတိတ်သွားတော့သည်။ အဲ့ဒီအခါမှ လီလီ"ဒါဆိုလီလီတို့ရည်းစားဖြစ်ပြီးပေါ့နော်"လို့ပြောတော့ခင်က"ရည်းစားထက်အဆင့်မြင့်တယ်။ မိန်းမ။ မမရဲ့မိန်းမ "