"အား!!ေက်ာင္းတက္မယ့္ေန့ေတြအရမ္းမုန္းတာပဲ"

"နင္တစ္ေယာက္ထဲလား။ တစ္ေလာကလံုးပဲ"

ဒီေန့ကလီလီေက်ာင္းစတက္ရမယ့္ေန့ျဖစ္သည္။ တစ္မိသားစုလံုးေက်ာင္းပို့ျကတာမို့ကိုယ့္ကိုကိုမူလတန္းလို့ေတာင္ထင္မိသည္။ ေက်ာင္းကလည္းအခုထိမတက္ေသး။ လီလီတို့ကေက်ာင္းသူသစ္မို့ေက်ာင္းတက္မွမိတ္ဆက္ေပးရင္ဝင္ရမယ္တဲ့။ ဘယ္လိုေတာင္ရွူးေျကာင္ေျကာင္နိုင္တဲ့စည္းကမ္း။ ထို့ေျကာင့္ေက်ာင္းျပင္မွစားပြဲေလးတစ္လံုး၌လီလီတို့သူငယ္ခ်င္းမ်ားစုထိုင္ကာစကားမ်ားေနျကသည္။

"တစ္ခုေကာင္းတာကေတာ့ေက်ာင္းဝတ္စံုေတြကအရမ္းလွတယ္။"

ဟုတ္ေလာက္မွာပါ။ အထဲကအျဖဴေရာင္ကိုဝတ္ရျပီအျပင္ကလက္ရွည္တစ္ထပ္ကအနီနွင့္အမဲကြက္ျကား။ စကပ္ကဒူးေလာက္ရွိျပီးအနီနွင့္ကြက္ျကားပင္ျဖစ္သည္။ မတတ္နိုင္ဘူးေလ။ ကိုယ္ကဘာဝတ္ဝတ္လိုက္ဖက္ေနေတာ့လဲ။

"ဟဲ့.....ျကားလိုက္လား။ ေက်ာင္းတက္ျပီးနဲ့တူတယ္"

"ဘာမွမျကားပါးဘူး။ ေက်ာင္းတက္ရင္းေခၚင္းေလာင္းအသံက်ယ္ေနမွာေပါ့"

"ေတြ့လား။ ေတြ့လား။ သူမ်ားေတြေျပးေနျပီ။ဟုတ္ပါတယ္ဆို....."

ေခါင္းေလာင္းသံကလည္းအီးေပါက္တာေတာင္က်ယ္ဦးမယ္။ ဆရာ့ကသူ့တို့အခန္းထဲထိလိုက္ပို့္ျပီးလီလီနဲ့လင္းေရြွကိုတစ္တန္းလံုးနွင့္မိတ္ဆက္ေပးသည္။ မိစိုး မိုးျပည့္နဲ့ဖူးပြင့္ကေတာ့ တစ္ျခားအခန္းမွာေနရတယ္တဲ့။ စာေတာ္တဲ့သူေတြကိုအခန္းခြဲျပီးေနခိုင္းေလရွိတယ္လို့ေတာ့ေျပာတာပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့အေယာက္30ေလာက္ပဲရွိေလာက္တယ္။ လြတ္ေနတဲ့ထိုင္ခံုမွာဝင္ထိုင္ရတာမို့လင္းေရြွနဲ့ကေတာ့ေဝးျပီး။ ဟူး......အရမ္းအိပ္ငိုက္တာပဲ။ စာဆိုတာကိုျကားလိုက္ရကတည္းကအိပ္ငိုက္ေနတာ။ အနည္းဆံုးေတာ့အာရံုစိုက္ေနတဲ့ပံုမ်ိဳးဟန္ေဆာင္မွပါ။

"ဟိုေလ.....လီလီ"

လီလီေဘးကေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကလီလီ့ကိုလွမ္းေခၚသည္။ သူလည္းစာေတာ္မယ့္ပံုပါပဲ။ မွန္ေျကာင္ေလး။

"ေဘာပင္ငွားလို့ရမလား။ ငါေမ့က်န္လာလို့"

"အင္း။ ရတာေပါ့။ေရာ့"

"ေက်းဇူးဘဲ။ ညေနက်ရင္ျပန္ေပးမယ္ေနာ္"

လီလီေခါင္းျငိမ့္ကာစာကိုျပန္အာရံုစိုက္ေနလိုက္သည္။ ခဏ....တစ္ေယာက္ေယာက္စိုက္ျကည့္ေနသလိုပဲ။ စိတ္ထင္လို့ေနမွာပါ။ လီလီအလယ္ေလာက္မွာေနတာမို့အေနာက္ကိုလွမ္းျကည့္လို့အဆင္မေျပ။ ဘာခံစားခ်က္ျကီးပါလိမ့္။ ေဘာပင္ျပဳတ္က်သလိုနွင့္လီလီအေနာက္လွည့္ျကည့္ေသးသည္။ ဘယ္သူမွမျကည့္ပါဘူး။ စာကိုပဲျပန္ျကည့္ေနဦးမွပါ။

လီလီမွားသြားတာကသူ့ကိုျကည့္ေနတာအေနာက္ကမဟုတ္ပဲအခန္းအျပက္ကျပတင္းေပါက္ကေနဆိုတာသူမသိလိုက္ပါဘူး။

_

_

_

_

_

_

_

_

_

_

ခင္တစ္ေယာက္လီလီကိုေမ့ေနတယ္ဆိုရင္ခင္လိမ္တာေပါ့။ စိတ္လည္းမခ်ပါ။ ကေလးကိုတစ္ေယာက္ထဲထားခဲ့ရတာ။ သူကကေလးမဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္လို့ကေလးပါပဲ။ ခင့္ရဲ့ကေလးေလးေပါ့။ အန္တီတို့ကေတာ့အလုပ္နားလိုက္ပါလို့ေျပာေနေပမယ့္ခင္ကိုယ္တိုင္ကမနားခ်င္ေသာေျကာင့္ရံုးဆီကိုသာလာခဲ့လိုက္သည္။ ကြန္ပ်ဴတာေရွ့ထိုင္ေနေပမယ့္စိတ္ကေတာ့အလုပ္ထဲမွာမဟုတ္။ သတိလည္းရသလိုစိတ္လည္းပူသည္။ အဲ့ဒီေက်ာင္းကေကာင္းေတာ့ေကာင္းေပမယ့္ေက်ာင္းရဲ့dark sideကလည္းေျကာက္စရာကာင္းသည္။

လူလြွတ္ျပီးျပန္စံုစမ္းထားတာကေက်ာင္းမွာအနိုင္က်င့္မွုေျကာင့္ကိုယ့္ကိုကိုသတ္ေသမွုေတြ၊ တိုက္ေပၚကခုန္ခ်တာေတြ၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ေစာ္ကားမွုေတြမ်ားစြာရွိခဲ့သည့္အျပင္ဖံုးဖိထားပံုေထာက္ရင္တကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ပံုပဲ။ အန္ကယ္တို့ကိုအရိပ္အျမြတ္ေလးေျပာျပေပမယ့္အန္ကယ္တို့ကေတာ့သံသယမရွိ။

"စိတ္ပူစရာမရွိပါဘူး။ အဲ့ဒီေက်ာင္းကေက်ာင္းအုပ္ျကီးကအန္ကယ္တို့နဲ့မိတ္ေဆြေတြပါပဲစိတ္ခ်လို့ရပါတယ္။ "

အန္ကယ္တို့ကေတာ့စိတ္ခ်မွာေပါ့။ ခင္ကေတာ့လံုးဝဆိုလံုးဝစိတ္မခ်။ လူလြႊတ္ျပီးေတာ့လီလီ့ကိုေစာင့္ျကည့္ထားသည္။ စိတ္မခ်ဘူးဆိုတာကေက်ာင္းအုတ္ျကီးဆိုသူက ကိုေက်ာ္ကိုး။

___________________________

လိုအပ္တာရွိရင္ေျပာျကပါဦး။ တိုသြားလို့sorryလည္းပါေနာ္။ happy new yearပါရွင့္။ 2021မွာေတာ့ပိုမိုေကာင္းလာတဲ့နွစ္ေလးျဖစ္လာမွာပါ။

Unicode

"အား!!ကျောင်းတက်မယ့်နေ့တွေအရမ်းမုန်းတာပဲ"

"နင်တစ်ယောက်ထဲလား။ တစ်လောကလုံးပဲ"

ဒီနေ့ကလီလီကျောင်းစတက်ရမယ့်နေ့ဖြစ်သည်။ တစ်မိသားစုလုံးကျောင်းပို့ကြတာမို့ကိုယ့်ကိုကိုမူလတန်းလို့တောင်ထင်မိသည်။ ကျောင်းကလည်းအခုထိမတက်သေး။ လီလီတို့ကကျောင်းသူသစ်မို့ကျောင်းတက်မှမိတ်ဆက်ပေးရင်ဝင်ရမယ်တဲ့။ ဘယ်လိုတောင်ရှူးကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့စည်းကမ်း။ ထို့ကြောင့်ကျောင်းပြင်မှစားပွဲလေးတစ်လုံး၌လီလီတို့သူငယ်ချင်းများစုထိုင်ကာစကားများနေကြသည်။

"တစ်ခုကောင်းတာကတော့ကျောင်းဝတ်စုံတွေကအရမ်းလှတယ်။"

ဟုတ်လောက်မှာပါ။ အထဲကအဖြူရောင်ကိုဝတ်ရပြီအပြင်ကလက်ရှည်တစ်ထပ်ကအနီနှင့်အမဲကွက်ကြား။ စကပ်ကဒူးလောက်ရှိပြီးအနီနှင့်ကွက်ကြားပင်ဖြစ်သည်။ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ကိုယ်ကဘာဝတ်ဝတ်လိုက်ဖက်နေတော့လဲ။

"ဟဲ့.....ကြားလိုက်လား။ ကျောင်းတက်ပြီးနဲ့တူတယ်"

"ဘာမှမကြားပါးဘူး။ ကျောင်းတက်ရင်းခေါ်င်းလောင်းအသံကျယ်နေမှာပေါ့"

"တွေ့လား။ တွေ့လား။ သူများတွေပြေးနေပြီ။ဟုတ်ပါတယ်ဆို....."

ခေါင်းလောင်းသံကလည်းအီးပေါက်တာတောင်ကျယ်ဦးမယ်။ ဆရာ့ကသူ့တို့အခန်းထဲထိလိုက်ပ်ို့ပြီးလီလီနဲ့လင်းရွှေကိုတစ်တန်းလုံးနှင့်မိတ်ဆက်ပေးသည်။ မိစိုး မိုးပြည့်နဲ့ဖူးပွင့်ကတော့ တစ်ခြားအခန်းမှာနေရတယ်တဲ့။ စာတော်တဲ့သူတွေကိုအခန်းခွဲပြီးနေခိုင်းလေရှိတယ်လို့တော့ပြောတာပဲ။ ကျောင်းသားတွေကတော့အယောက်30လောက်ပဲရှိလောက်တယ်။ လွတ်နေတဲ့ထိုင်ခုံမှာဝင်ထိုင်ရတာမို့လင်းရွှေနဲ့ကတော့ဝေးပြီး။ ဟူး......အရမ်းအိပ်ငိုက်တာပဲ။ စာဆိုတာကိုကြားလိုက်ရကတည်းကအိပ်ငိုက်နေတာ။ အနည်းဆုံးတော့အာရုံစိုက်နေတဲ့ပုံမျိုးဟန်ဆောင်မှပါ။

"ဟိုလေ.....လီလီ"

လီလီဘေးကကောင်မလေးတစ်ယောက်ကလီလီ့ကိုလှမ်းခေါ်သည်။ သူလည်းစာတော်မယ့်ပုံပါပဲ။ မှန်ကြောင်လေး။

"ဘောပင်ငှားလို့ရမလား။ ငါမေ့ကျန်လာလို့"

"အင်း။ ရတာပေါ့။ရော့"

"ကျေးဇူးဘဲ။ ညနေကျရင်ပြန်ပေးမယ်နော်"

လီခီခေါင်းငြိမ့်ကာစာကိုပြန်အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။ ခဏ....တစ်ယောက်ယောက်စိုက်ကြည့်နေသလိုပဲ။ စိတ်ထင်လို့နေမှာပါ။ လီလီအလယ်လောက်မှာနေတာမို့အနောက်ကိုလှမ်းကြည့်လို့အဆင်မပြေ။ ဘာခံစားချက်ကြီးပါလိမ့်။ ဘောပင်ပြုတ်ကျသလိုနှင့်လီလီအနောက်လှည့်ကြည့်သေးသည်။ ဘယ်သူမှမကြည့်ပါဘူး။ စာကိုပဲပြန်ကြည့်နေဦးမှပါ။

လီလီမှားသွားတာကသူ့ကိုကြည့်နေတာအနောက်ကမဟုတ်ပဲအခန်းအပြက်ကပြတင်းပေါက်ကနေဆိုတာသူမသိလိုက်ပါဘူး။

_

_

_

_

_

_

_

_

_

_

ခင်တစ်ယောက်လီလီကိုမေ့နေတယ်ဆိုရင်ခင်လိမ်တာပေါ့။ စိတ်လည်းမချပါ။ ကလေးကိုတစ်ယောက်ထဲထားခဲ့ရတာ။ သူကကလေးမဟုတ်တော့ပေမယ့်လို့ကလေးပါပဲ။ ခင့်ရဲ့ကလေးလေးပေါ့။ အန်တီတို့ကတော့အလုပ်နားလိုက်ပါလို့ပြောနေပေမယ့်ခင်ကိုယ်တိုင်ကမနားချင်သောကြောင့်ရုံးဆီကိုသာလာခဲ့လိုက်သည်။ ကွန်ပျူတာရှေ့ထိုင်နေပေမယ့်စိတ်ကတော့အလုပ်ထဲမှာမဟုတ်။ သတိလည်းရသလိုစိတ်လည်းပူသည်။ အဲ့ဒီကျောင်းကကောင်းတော့ကောင်းပေမယ့်ကျောင်းရဲ့dark sideကလည်းကြောက်စရာကာင်းသည်။

လူလွှတ်ပြီးပြန်စုံစမ်းထားတာကကျောင်းမှာအနိုင်ကျင့်မှုကြောင့်ကိုယ့်ကိုကိုသတ်သေမှုတွေ၊ တိုက်ပေါ်ကခုန်ချတာတွေ၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက်စော်ကားမှုတွေများစွာရှိခဲ့သည့်အပြင်ဖုံးဖိထားပုံထောက်ရင်တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ပုံပဲ။ အန်ကယ်တို့ကိုအရိပ်အမြွတ်လေးပြောပြပေမယ့်အန်ကယ်တို့ကတော့သံသယမရှိ။

"စိတ်ပူစရာမရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီကျောင်းကကျောင်းအုပ်ကြီးကအန်ကယ်တို့နဲ့မိတ်ဆွေတွေပါပဲစိတ်ချလို့ရပါတယ်။ "

အန်ကယ်တို့ကတော့စိတ်ချမှာပေါ့။ ခင်ကတော့လုံးဝဆိုလုံးဝစိတ်မချ။ လူလွှတ်ပြီးတော့လီလီ့ကိုစောင့်ကြည့်ထားသည်။ စိတ်မချဘူးဆိုတာကကျောင်းအုတ်ကြီးဆိုသူက ကိုကျော်ကိုး။

___________________________

လိုအပ်တာရှိရင်ပြောကြပါဦး။ တိုသွားလို့sorryလည်းပါနော်။ happy new yearပါရှင့်။ 2021မှာတော့ပိုမိုကောင်းလာတဲ့နှစ်လေးဖြစ်လာမှာပါ။