စာမေးပွဲနီးလာသောကြောင့်လီလီစာကိုပဲပိုဖိလုပ်ဖြစ်သည်။ အခုဟာကအရင်ကလို့ပေါ့ပေါ့သေးသေးမဟုတ်ပဲဘ၀ကိုဆုံးဖြတ်ပေးမယ့်စာမေးပွဲဖြစ်သည်။ လီလီပြောတဲ့ဘ၀ဆိုတာကလည်း

ခင် : "ကလေး ဟိုဆောက်လက်စအဆောက်အဦးကြီးကိုတွေ့လား "

လီလီ : "အင်း။ အာ ........ကလေးမှတ်မိတယ်။ ကိုကြီးကြောင့်နဲ့ပြဿနာဖြစ်တောကကလေးပုန်းခဲ့တဲ့ဟိုတယ်လေမလား။ အခုတိုးချဲ့နေတာလား"

ခင် : "အင်း။ မကလေးကိုပြောစရာရှိတယ်။ ဒီမှာလာ"

လီလီ : "အ​ေရးကြီးလို့လား။ စားပြီးမှပြော"

ခင် : "ကလေးလဲလေ စားနေရင်းနားထောင်လ်ို့ရတာပဲ။ မ ပြောချင်တာက ကလေးကစာမေးပွဲနီးနေပြီးနော်။ ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲကလေးသိတယ်မလား။ မမကတော့ဂုဏ်ထူးမှတ်ပါစေချင်တယ်နော်"

လီလီ : "မ!!! ကလေးက်ိုအထင်သေးတာလား။ ကလေးရဲ့ result မှာ 80% အောက်ဖြစ်သွားတာရှိလို့လား "

ခင် : "မ သိပါတယ်။ မ ပြောချင်တာကဒါမဟုတ်သေးဘူး။ အဲ့ဒီဟိုတယ်ကအင်ဂျင်နီယာတွေက်ိုတွေ့တယ်မလား"

လီလီ : "အင်း "

ခင် : "သူတို့တွေကသူတို့တာ၀န်ယူတဲ့အဆောက်အဦးအတွက်သိန်း၁၀၀ကအနည်းဆုံး၀င်ငွေပဲ။ သူတို့အရည်အချင်းပိုရှိလေ ၀င်ငွေကပိုများလေ။ ဒီအင်ဂျင်နီယာတွေမကဘူး။ တံတားတွေဆောက်တဲ့အင်ဂျင်နီယာတွေဆိုလဲ၀င်ငွေက ကလေးထင်ထားတာထက်များတယ်။ အရင်ခေတ်ကလိုအစိုးရက၁၀သိန်းပဲပေးပြီး၅သိန်းတန်ဆောက်ခိုင်းတာမျိုးမဟုတ်တော့ဘူး။အခုခေတ်ကကလေးမှာရှိတဲ့ပညာအရည်အချင်းတစ်ခုဆီအတွက်လစာသောက်သောက်လဲရတဲ့ခေတ်ပဲ။ အထက်ကလူတွေသာအမြတ်မစားဘူးဆိုရင်ပေါ့ "

လီလီ : "မမကဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ။ မမတုန်းကလဲဆေးမှတ်မှီတာပဲကိုဆရာ၀န်မလုပ်ပဲဒီမှာမန်နေဂျာလာဖြစ်နေတဲ့ဟာ "

ခင် : "ဟားဟား ကလေးကအဲ့ဒါကိုဗွေယူနေတာလား။ မမကမန်နေဂျာပဲဆိုပေမယ့်မမပိုင်တဲ့အဆောက်အဦးတွေရေတွက်လို့တောင်မနိုင်ဘူး။ အဲ့တာကြောင့်စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ပဲမမဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ "

လီလီ : "ဪ စကားပြောနေရင်း၀င်ကြွားလိုက်တာပဲ။ ဒါနဲ့လေကလေးနားမလည်နိုင်ဘူး။ ဖေဖေပြောတော့မမရဲ့လစာကရောင်းအားပေါ်မူတည်တယ်ဆို ဒီလမမကားတစ်စီးမှရောင်းမထွက်ဖြစ်ရင်ရော"

ခင် : "ဟာ ကလေး။ ဒီအရွယ်တောင်ရောက်နေပြီ။ အဲ့တာတွေနားမလည်သေးဘူးလား။ တစ်လလုံးကားတစ်စီးမှရောင်းမထွက်ဘူးဆိုတာမရှိဘူးကလေးရဲ့။ ဒါပေမယ့်အဲ့လိုလဲဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့တာကြောင့် အမြဲideaတွေကဆန်းသစ်နေရပြီး လူကြိုက်များတဲ့အရာမျိုးကိုလုပ်ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်တော့ပညာအရည်အချင်းကအရေးပါသွားပြီ။ မမတို့ဆီမှာကလေးရဲ့ဖေဖေထက်၀င်ငွေများတဲ့သူရှိတယ် "

လီလီ : "ဘယ်လ်ိုလုပ်ပြီးတော့.........."

🎶🎶 Bitch Im solo. Im going sololololo 🎶🎶

ခင် : "ဖုန်းကမမအရှေ့မှာပြောလဲရပါတယ်"

လီလီ : "မပြောဘူး "

ခင်ကိုအော်ပြောပြီးတော့ခပ် ​ေ၀း​ေ၀းမှာတစ်ယောက်ထဲဖုန်းပြောနေလေရဲ့။ အမှန်တိုင်းပြောရရင်ခင်လဲမအားပါ။ ရုံးခန်းထဲရောက်တာနဲ့စောင့်နေတဲ့စာရွက်စာတမ်းတွေကိုတွေးပြီးခေါင်းပါကိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့်ကလေးနဲ့တူတူမလည်ဖြစ်တာလဲကြာပြီမို့လို့ကလေးဆန္ဒအတိုင်းလျောက်လည်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ တကယ်တမ်းတော့ကလေးကိုသံသယတွေအပြည့်နဲ့ရယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ကလေးကနောက်ကွယ်မှာမထင်ထားတွေလုပ်နေတာတဲ့....................

လွန်ခဲ့သော၁ပတ်က

"ဒေါက်......ဒေါက်......ဒေါက် "

တံခါးခေါက်သံမကြားခင်ခြေသံကြားကတည်းကဘယ်သူမှန်းခင်သိပါတယ်။ အခုချိန်မှာသူနဲ့လဲမတွေ့ချင်တာမို့ဒီနေ့တော့စောစောပြန်မှပဲ။

ကိုကျော် : "ခင်လေး "

ခင် : "ဪ ကျော်ကြီး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ အရေးကြီးလို့လား။ ငါဒီနေ့အစောကြီးပြန်မှဖြစ်မှ။ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ "

ကိုကျော် : "အေးအရေးကြီးတယ်။ နင့်မိသားစု မဟုတ်သေးဘူး နင့်ညီမနဲ့ဆိုင်တဲ့ကိစ္စ"

မိသားစုကိစ္စဆိုရင်တောင်ခင်ငြင်းဦးမလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့်ခင်အရမ်းချစ်ရတဲ့ခင့်ရဲ့ညီမလေး

ခင် : "ပြော "

ကိုကျော် : "အခုငါဘာရှာတွေ့ထားတယ်လို့ထင်လဲ"

ခင် : "အချိန်မရှိဘူး။ လိုရင်းကိုပဲပြော "

ကိုကျော် : "လီလီနဲ့လမ်းခွဲလ်ိုက်။ သူ့နဲ့အ​ေ၀းဆုံးမှာနေ "

ခင် : "ကျော်ကြီး နင်စကားပြောတိုင်းဒီဘူတာပဲဆိုက်တာပဲနော် "

ကိုကျော် : "ခနနေဦးခင်လေး။ ငါရှင်းပြတာနားထောင်ကြည့် "

ခင် : "တော်တော့........"

ကိုကျော် : "သူကနင့်ညီမလေးကိုသတ်ဖို့လုပ်နေတာ "

ခင် : "ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ကိုကျော် : "အဲ့တာကြောင့်ငါပြောတာနားထောင်လို့ ။ ငါမှာလဲဒီနေ့တစ်ရက်ပဲအချိန်ရတာ။ နောက်ကျရင်နင်တွေ့ချင်တာတောင်တွေ့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ အသက်တောင်ရှင်ပါ့မလားမသိဘူး"

ခင် : "အဲ့ဒီလောက်ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင်လဲပြောပါ။ ဒါပေမယ့်ယုတ္တိတော့ရှိပါစေ "

ကိုကျော် : "တစ်ဆင့်ချင်းဆီနားထောင်။ ပထမအချက်အခုနင်တို့ရဲ့ကားရောင်း၀ယ်ရေးcompany ကလီလီအဖေပိုင်တာ။ ဦးအောင်ပိုင်တာမဟုတ်ဘူး "

(ဦီးအောင်ကလီလီအဖေပါ။ ဇာတ်လမ်းတွေကနည်းနည်းရှုပ်လိမ့်မယ်သေချာဖတ်ပါ။ )

ခင် : "ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဦးအောင်ကလီလီ့အဖေလေ။ ဦီးအောင်ကကCompanyရဲ့ ဦးစီးနေတာနှစ်တွေဘယ်လောက်တောင်ကြာနေပြီပဲ။ အခုမှလူလုံးထွက်ပြတာမို့လို့နင်အဲ့လိုထင်နေတာ "

ကိုကျော်: " ငါထင်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာကြည့်......တွေ့လား။ ဦီးအောင်တို့မိသားစု၀င်အားလုံးမှာဦးအောင်နဲ့DNAတူတာဆိုလို့

ကိုစောပဲရှိတယ်။ ကိုစောနဲ့လီလီအမေနဲ့တောင်DNAမတူဘူး။ company နောက်ကြောင်းမှာတောင်ပိုင်ရှင်ကဦးအောင်လို့မရေးပဲနဲ့လီလီအဖေလို့ပဲရေးထားတာနော် "

ကိုကျော်ပေးတဲ့DNAစာရွက်ကိုကြည့်ကာငြိမ်သက်နေသည်။ Company ရဲ့ infoကတော့ခင်ခဏခဏမြင်ဖူးပါတယ်။ လီလီအဖေလို့ရေးထားတာဟာလီလီလေးကိုသူ့အဖေအရမ်းချစ်လို့ ဟုထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့်

ကိုကျော်ပြောတာတွေက...........

ကိုကျော် : "လီလီအမေကကရင်လူမျိုးနဲ့လက်ထပ်ခဲ့ပေမယ့်ဦးအောင်နာမည်မှာဘာလို့ စော မပါပါလိမ့်။ အမှန်ဆို ဦးစောအောင်ဖြစ်ရမှာကို။ ဒါလဲမထူးဆန်းဘူးလား "

ခင် : "ဟုတ်ပါပြီ။ သူတို့ကသွေးသားအရင်းတွေမဟုတ်ဘူး။ အဲ့တော့ငါတော့ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ငါလိုချင်တာက ဦးအောင်လဲမဟုတ်ဘူး။ ကိုစောလဲမဟုတ်ဘူး။ လီလီကိုအဲ့တာတွေနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ "

ကိုကျော် : "နင်ပဲစဥ်းစားကြည့်ကွာ။ ကားရောင်း၀ယ်ရေးလုပ်ငန်းမှာပိုက်ဆံ၀င်ပေါက်ဆိုလို့ကားရောင်းမယ့်နေရာမှာပဲရှိရမှာလေ။ ကားလည်းရောင်းမထွက်တဲ့နေရာကနေဘာလို့၀င်ငွေရနေပါလိမ့်။ နောက်တစ်ခုထူးဆန်းတာကလေ သူတို့ company ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်မှာငွေမဲတွေ၀င်နေတာကို အဲ့ဒီဘဏ်အကောင့်ကိုတာ၀န်ယူထားတဲ့နင်ကဘာမှမသိဘူးလေ "

ခင် : "ကိုကျော် ရှင်တော်တော်စော်ကားလွန်းနေပြီနော် "

ကိုကျော် : "မလိမ်ပါနဲ့။ အဲ့ဒီကိစ္စကိုနင်သတိထားမိတယ်မလား။ "

ခင် : " နင်အဲ့တာတွေပဲပြောတော့မယ်ဆိုရင်ငါသွားတော့မယ် "

ကိုကျော်ကသူ့ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီးအသံဖိုင်တစ်ခုကိုနှိပ်လိုက်ကာ..............

"သူ့အမေ????အင်း။ သူ့မိသားစုအားလုံးကငါ့ပစ်မှတ်ပဲ။ သူကတော့ငါဆီမှာမျောပါနေပြီလေ။ သူကတော့ရပါပြီး။ သူ့အမေရယ်သူအဖေရယ်သူညီမလေး.......အင်း။အခန်းတစ်ခန်းထဲကိုသူတို့သုံးယောက်ကိုစုခေါ်လိုက်မယ်။ ပြီးရင်........ဖောင်း......ဟားဟား။ ချိန်ကိုက်ဗုံးလေးပဲလိုတယ်။ ဈေးတော်တဲ့ဟာလေးပဲဝယ်လိုက်။ ပြီးရင်အစီအစဉ်စကြတာပေါ့"

ခင်ဲ့ခြေလှမ်းများကရပ်တန့်သွားပြီးအသံဖိုင်ကအသံလေးကိုနားထောင်နေမိသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့အသံနဲ့များတူလားဆိုတော့ခင်အရမ်းချစ်ရတဲ့ကလေးရဲ့အသံလေး။ သေချာနားထောင်ကြည့်ရင်လဲမဟုတ်တော့သလိုပဲ။ ကြည့်ရတာ ခင်တော့ကလေးရဲ့ချွဲချွဲပစ်ပစ်အသံလေးကိုပဲနားထဲစွဲနေလို့​ကလေးရဲ့လေသံမာလေးနဲ့မရင်းနှီတဲ့ပုံပါပဲ

ကိုကျော် : "နင်နားထောင်ဖူးတယ်မလား။ ဒီအသံပိုင်ရှင်ကိုတော့ငါမသိရင်တောင်နင်သိပါတယ် "

ခင် : "ကျော်ကြီး နင်ဘာကိုလိုချင်တာလဲ"

ကိုကျော် : "ငါအမှန်တရားတစ်ခုကို

မထင်မှတ်ပဲသိသွားလို့သေရမယ့်နေကဒီနေ့လားမနက်ဖြန်လားပဲ။ သေမှာချင်းတူတူအမှန်တရားကိုတော့ပြောပြလိုက်မှာပေါ့။ နင်သိပါတယ်။ ငါနင့်ကိုဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ။ သူ့ဘာသာသူ

ဘယ်သူ့ကိုသတ်သတ်ဘာပဲလုပ်လုပ်ငါစိတ်မ၀င်စားဘူး။ ဒါပေမယ့်အခုဟာကြီးကမတရားဘူး။ သူတို့ဖြစ်ချင်တာဖြစ်ဖို့အတွက်နင့်ကိုအသုံးချကြမှာ "

ခင် : "ငါက သက်သေမပါရင်မယုံတတ်ဘူး။"

ကိုကျော်ကမိသားစုဓာတ်ပုံတစ်ပုံကိုခင့်အရှေ့မှာချပြလိုက်ပြီး

ကိုကျော် : "ဒါကလီလီရဲ့အဖေအရင်း ဦးစောဖိုးခွားမူးတဲ့။ ကြည့်ပါဦး။ လီလီနဲ့မတူဘူးလား။ သူကသမီးလေးပဲလိုချင်လို့လီလီကတစ်ဦးတည်းသောသမီးလေးဖြစ်နေတာ။ ပညာအရည်အချင်းက၈တန်းပဲအောင်တယ်။ ဒါပေမယ့်သူ့သမီးကိုတော့ဘွဲ့ရပညာတတ်ဖြစ်ရမယ်ဆိုပြီးနိုင်ငံခြားမှာအလုပ်သွားလုပ်တယ်။ ထိုင်းလိုလဲပြောတတ်သလိုEngလိုလဲကောင်းကောင်းပြောတတ်တယ်။ သူ့အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူဌေးရဲ့ကောင်းမှုကြောင့် London က BMW ကားရောင်း၀ယ်ရေးလုပ်ငန်းရဲ့အရောင်းမန်နေဂျာဖြစ်သွားတယ်။အဲ့ဒီအချိန်ကမြန်မာနိုင်ငံမှာကားတွေရှိတယ်ဆိုပေမယ့် ပင်မရုံးခွဲမရှိဘူး။ အစိုးရကငါဒီမှာရောင်းတယ် ဒီမှာလာ၀ယ်ဆိုတဲ့စနစ်နဲ့မို့လို့မြန်မာနိုင်ငံကကားတိုင်းက၁၀ဆလောက်စျေးကြီးတာကိုသူသတိထားမိတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပင်မရုံးခွဲဖွင့်ဖို့သူကြိုးစားတယ်။ Germany က မူရင်းCompanyကြီးနဲ့ချိတ်ဆက်ပြီးနေမအိပ်ညမအိပ်ကြိုးစားတာတောင်အစိုးရကခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့်သူထပ်ကြိုးစားတယ်။ ခွင့်မပြုသေးဘူး။ သူကြိုးစားခဲ့တာဘယ်နှကြိမ်မြောက်လဲတော့မမှတ်မိတော့ဘူး။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ပင်မရုံးခွဲအရမ်းဖွင့်ချင်နေတဲ့သူကြောင့် germanyက မူရင်းCompanyကတောင်အစိုးရဆီကခွင့်ပြုချက်တောင်းခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှအစိုးရကခွင့်ပြုခဲ့တယ်။ သူကပင်မရုံးခွဲဖွင့်ဖို့ရေကုန်ရေခမ်းကြိုးစားခဲ့လို့ မူရင်းcompanyကစစ်ဆေးရေးအရာရှိတွေကသူ့ကCEOဖြစ်သင့်တယ်လို့​စာတင်လို့CEO ဖြစ်သွားတာ။ အဲ့ဒီတောကလီလီလေးကတစ်နှစ်ခွဲသမီးလေးပဲရှိသေးတယ်။ စာတွေရေးနေပြီ။ CEOအဖြစ်လုပ်ဆောင်ဖို့သဘောတူညီကြောင်းစာချုပ်မှာ သူ့နာမည်ထည့်မယ်အစားသူ့သမီးကိုယ်တိုင်ရေးတဲ့လီလီ့အဖေဆိုတာလေးကိုပဲထည့်ခဲ့တာ။ သူ့သမီးလေးကိုတော့အရမ်းချစ်တဲ့ပုံပဲ။ မြေကွက်တွေလဲ၀ယ်ပြီးပြီး။ ဒီဇိုင်းတွေဘာတွေလဲဆွဲပြီးပြီး။ ဖုန်းလေးဆက်လိုက်ယုံနဲ့ကားတွေထောင်နဲ့ချီပြီးရောက်လာလိမ့်မယ်။ နောက်၁လ၂လလောက်ဆိုဆိုင်ဖွင့်ပွဲလုပ်ပြီး ဖဲကြိုးလေးဖြတ်မယ်။ အလုပ်တွေလျော့လုပ်ပြီးသူ့သမီးလေးကိုလဲအချိန်ပေးမယ်။ သူရှာသမျှပိုက်ဆံတွေကသူ့သမီးလေးအတွက်ပဲဖြစ်ရမယ်။ သူ့သမီးလေးမျက်နှာမငယ်ရအောင်ထားမယ်။ သူဘယ်နေ့သေမလဲမပြောနိုင်လို့သူ့သေတမ်းစာထဲမှာသူ့သမီးလေးကိုသူ့အမွေဆက်ခံပါစေဆိုပြီးCEOနေရာကိုလဲပြောင်းပေးထားတယ်။ ဒီလိုမျိုးသမီးအတွက်အစီအစဥ်ကြိုချထားတဲ့အဖေကရုံးခွဲဖွင့်ဖို့၁လအလိုမှာပျောက်သွားပြီးတော့ဆိုင်ဖွင့်ပွဲလုပ်ဖို့၁ရက်အကြာမှာပြန်လာခဲ့တယ်။ လီလီ့အဖေတော့မဟုတ်ဘူး။ ဦးအောင်ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒါကိုသတိထမိတဲ့ရှယ်ယာရှင်တွေကသူတို့ငွေရှုံးမှာဆိုလို့ပါးစပ်တောင်မဟရဲဘူး။ အခုတော့သူတို့ကိုယ်တိုင်လီလီအဖေကိုရှာနေကြပြီ။ companyကအကြွေးတွေပြည့်နေပြီလေ "

ခင် : "ဘာ? မဖြစ်နိုင်တာ "

ကိုကျော် : "နင်အဲ့ဒီလောက်မပိန်းစမ်းပါနဲ့ဟာ။ ၁၀တန်းတောင်မပြီးသေးတဲ့ဟာမလေးကနင်လိုလုပ်ငန်းရှင်ကြီးကိုတောင်လိမ်စားနိုင်တယ်လို့ကွာ။ နင်မသိပေမယ့်ငါသိတယ် "

ခင် : "ကိုကျော် ရှင်ကျွန်မကလေးကိုစော်ကားတာများနေပြီနော် "

ကိုကျော် : "ခင်လေးရယ် ခင်အဲ့လိုပြောတိုင်းကိုယ်ဘယ်လောက်ရင်နာရလဲခင်သိလား။ ကိုယ်ကခင့်ကိုကာကွယ်ဖို့လုပ်နေတာ။ ခင်ကသူ့ကိုပဲကာကွယ်ပေးနေတယ်။ ခင်ရယ် မြင်အောင်သေချာကြည့်ပါ။ အရိပ်ပြတာမမြင်သေးဘူးဆိုအကောင်လိုက်ထွက်လာဖို့ကိုယ်လုပ်ပြမယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်ကိုယ်ရှိချင်မှရှိမယ်။ ဒါပေမယ့်ခင်လေးကိုယ့်အချစ်တွေမြင်ပါစေနော်။ ခနေနေကျရင်e mailကနေစာပို့လိုက်မယ်။ ပြီးတော့ခင်လေးရဲ့ပါးပါးနဲ့ဆက်သွယ်လိုက်ဦး "

ရုတ်တရပ်ကြီးခင်လေးခင်လေးနဲ့ဖြစ်သွားတဲ့ကိုကျော်ကိုကြည့်ရင်းခင်သက်ပြင်းချမိသည်။ မကြာခင်မှာပဲခင်ထံသို့မတူညီသော emailအကောင့်များထဲမှာစာတစ်စောင်ဆီရောက်လာသည်။ ကြည့်လိုက်တာနဲ့အကောင့်တုတွေမှန်းသိသာပေမယ့်ခင်၀င်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ပြီးတော့ကိုကျော်ပြောသလိုဖုန်းမဆက်ရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ပါးပါးနဲ့လဲဖုန်းပြောလိုက်သည်။

ခင်ရဲ့အဖေ : "ဟယ်လို စိစစ်ရေးဌာနကလူတွေရောက်ခါနီးဆိုပြောနော်။ ငါ့ဆီမှာ code အတုတွေရှိတယ်။ ပျောက်သွားတဲ့ဟာတွေကိုအဲ့ဒါပဲအစားထိုးကြမယ်"

ခင် : "ပါး သမီးကြီးလေ။ ပါးပါးအဆင်ပြေရဲ့လား "

ခင်ရဲ့အဖေ : "ဪ သမီးကြီးလား။ ပါးပါးမသိလိုက်ဘူးကွယ်။ ဘာကိစ္စရှိလို့ဖုန်းဆက်တာတုန်း "

ခင် : "ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ လွမ်းလို့ကိုယ့်အဖေနဲ့ကိုယ်စကားပြောချင်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့်ပါးပါး အဆင်မပြေတာရှိရင်သမီးကိုပြောလေ။ ရပါတယ်"

ခင်ရဲ့အဖေ : "ဟူးးး သမီးရယ်"

ခင် : "ပြောပါ "

ခင်ရဲ့အဖေ : " သမီးရေ ပါးရဲ့လုပ်ငန်းမှာပါးပါးရဲ့ရာထူးကဘာလဲသမီးသိလား "

ခင် : " hmmmm Security လို့ခေါ်ရမလား။ ကျောက်မြတ်ရတနာတွေကိုထိန်းသိမ်းပြီးတော့ပြန်ရောင်းတာဆိုတော့....... အရောင်းကိုယ်စားလှယ်လား။ ဒါကြီးတော့မဟုတ်ပါဘူး။

ခင်ရဲ့အဖေ : "ဒီသမီးကြီးကတော့လေ........ကဲထားပါ။ အခု ပါးပါးတို့ပြသာနာဖြစ်နေတယ်။ "

ခင် : "ပြသာနာကြီးလို့လား ပါး။ ပါးကိုထိခိုက်နိုင်လား "

ခင်ရဲ့အဖေ : "ကြီးလည်းကြီးသလိုပါးပါးကိုတော်တော်လေးကိုထိခိုက်နိုင်တာ။ ထောင်ပါကျသွားနိုင်တယ်။ "

ခင် : "ဟာ ပါးပါး။ ဘာလို့အစကမပြောတာတုန်း။ သမီး၀ိုင်ရှင်းပေးမှာပေါ့။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲပြောပါဦး "

ခင့်ရဲ့အဖေ : "ပါးတို့ကျောက်တွေသိမ်းထားတဲ့ခိုထောင်က အဆင်မြင့်lockတွေသုံးထားတာ။ lock numberကိုရိုက်ထည့်ရတာလဲမဟုတ်ဘူး။ လက်ဗွေရာတွေလဲမဟုတ်ဘူး။ lock numberပါတဲ့ကုဗတုံးလေးကိုထည့်ရတာ။ ပြီးတော့အဲ့ဒီနည်းကိုလဲပါးပါးအပါအ၀င်၃ယောက်ပဲသိတယ်။ ပြီးတော့အဲ့ဒီကုဗတုံးလေးကပါးပါးကြောင့်ပျောက်သွားတယ်။ ခိုးသွားတဲ့သူကဘယ်လိုသုံးရလဲသိချင်မှသိမှာ။ ဒါပေမယ့်ပါးပါးတို့ကအခုဖွင့်လို့မရတော့............................ အထဲကကျောက်တွေရဲ့တန်ဖိုးကပါးပါးတို့ပြန်ဆပ်လို့နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးသမီးရယ် "

ခင် : "....................."

ခင်ရဲ့အဖေ : "တောင်းပန်ပါတယ်သမီးရယ်"

ပါးပါးရဲ့ငိုသံကိုခင်ပထမဆုံးအကြိမ်ကြားဖူးခြင်းဖစ်သည်။ ပါးပါးကခံစားချက်တွေကိုထုတ်ပြသူမဟုတ်တာကြောင့်ပါးပါးဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာသိဖို့ခဲယဥ်းပေမယ့်အခုလိုပြောပုံထောက်ရင်သူ့အရမ်းပင်ပန်းနေမှန်းခင်သိပါသည်။ အစကခင့်ကိုဂရုမစိုက်လို့ပစ်ထားတယ်လို့ပဲထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တမ်းကျသူတို့သမီးစိတ်ညစ်မှာစိုးလို့ပြသာနာကိုကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနေကြတယ်။

အာ ကျလာပြန်ပြီ။ မျက်ရည်တွေ ခင်သိပါတယ်။ ကုဗတုံးလေးဘယ်နားရောက်နေလဲဆိုတာ....................

ပါးပါးဖုန်းကိုချလိုက်ကာလီလီဖုန်းကိုဆက်လိုက်ပြီး

ခင် : "ကလေးရေ မတို့မနက်ဖြန်လျောက်လည်ရအောင် "

____________________________

Zawgyi

စာေမးပြဲနီးလာေသာေၾကာင့္လီလီစာကိုပဲပိုဖိလုပ္ျဖစ္သည္။ အခုဟာကအရင္ကလို႔ေပါ့ေပါ့ေသးေသးမဟုတ္ပဲဘ၀ကိုဆံုးျဖတ္ေပးမယ့္စာေမးပြဲျဖစ္သည္။ လီလီေျပာတဲ့ဘ၀ဆိုတာကလည္း

ခင္ : "ကေလး ဟိုေဆာက္လက္စအေဆာက္အဦးႀကီးကိုေတြ့လား "

လီလီ : "အင္း။ အာ ........ကေလးမွတ္မိတယ္။ ကိုႀကီးေၾကာင့္နဲ႔ျပႆနာျဖစ္ေတာကကေလးပုန္းခဲ့တဲ့ဟိုတယ္ေလမလား။ အခုတိုးခ်ဲ့ေနတာလား"

ခင္ : "အင္း။ မကေလးကိုေျပာစရာရိွတယ္။ ဒီမွာလာ"

လီလီ : "အ​ေရးႀကီးလို႔လား။ စားၿပီးမွေျပာ"

ခင္ : "ကေလးလဲေလ စားေနရင္းနားေထာင္လ္ို႔ရတာပဲ။ မ ေျပာခ်င္တာက ကေလးကစာေမးပြဲနီးေနၿပီးေနာ္။ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးလဲကေလးသိတယ္မလား။ မမကေတာ့ဂုဏ္ထူးမွတ္ပါေစခ်င္တယ္ေနာ္"

လီလီ : "မ!!! ကေလးက္ိုအထင္ေသးတာလား။ ကေလးရဲ့ result မွာ 80% ေအာက္ျဖစ္သြားတာရိွလို႔လား "

ခင္ : "မ သိပါတယ္။ မ ေျပာခ်င္တာကဒါမဟုတ္ေသးဘူး။ အဲ့ဒီဟိုတယ္ကအင္ဂ်င္နီယာေတြက္ိုေတြ့တယ္မလား"

လီလီ : "အင္း "

ခင္ : "သူတို႔ေတြကသူတို႔တာ၀န္ယူတဲ့အေဆာက္အဦးအတြက္သိန္း၁၀၀ကအနည္းဆံုး၀င္ေငြပဲ။ သူတို႔အရည္အခ်င္းပိုရိွေလ ၀င္ေငြကပိုမ်ားေလ။ ဒီအင္ဂ်င္နီယာေတြမကဘူး။ တံတားေတြေဆာက္တဲ့အင္ဂ်င္နီယာေတြဆိုလဲ၀င္ေငြက ကေလးထင္ထားတာထက္မ်ားတယ္။ အရင္ေခတ္ကလိုအစိုးရက၁၀သိန္းပဲေပးၿပီး၅သိန္းတန္ေဆာက္ခိုင္းတာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။အခုေခတ္ကကေလးမွာရိွတဲ့ပညာအရည္အခ်င္းတစ္ခုဆီအတြက္လစာေသာက္ေသာက္လဲရတဲ့ေခတ္ပဲ။ အထက္ကလူေတြသာအျမတ္မစားဘူးဆိုရင္ေပါ့ "

လီလီ : "မမကဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲ။ မမတုန္းကလဲေဆးမွတ္မွီတာပဲကိုဆရာ၀န္မလုပ္ပဲဒီမွာမန္ေနဂ်ာလာျဖစ္ေနတဲ့ဟာ "

ခင္ : "ဟားဟား ကေလးကအဲ့ဒါကိုေဗြယူေနတာလား။ မမကမန္ေနဂ်ာပဲဆိုေပမယ့္မမပိုင္တဲ့အေဆာက္အဦးေတြေရတြက္လို႔ေတာင္မႏိုင္ဘူး။ အဲ့တာေၾကာင့္စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ပဲမမဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ "

လီလီ : "ဪ စကားေျပာေနရင္း၀င္ႂကြားလိုက္တာပဲ။ ဒါနဲ႔ေလကေလးနားမလည္ႏိုင္ဘူး။ ေဖေဖေျပာေတာ့မမရဲ့လစာကေရာင္းအားေပၚမူတည္တယ္ဆို ဒီလမမကားတစ္စီးမွေရာင္းမထြက္ျဖစ္ရင္ေရာ"

ခင္ : "ဟာ ကေလး။ ဒီအရြယ္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ။ အဲ့တာေတြနားမလည္ေသးဘူးလား။ တစ္လလံုးကားတစ္စီးမွေရာင္းမထြက္ဘူးဆိုတာမရိွဘူးကေလးရဲ့။ ဒါေပမယ့္အဲ့လိုလဲျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲ့တာေၾကာင့္ အၿမဲideaေတြကဆန္းသစ္ေနရၿပီး လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့အရာမ်ိဳးကိုလုပ္ရတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ပညာအရည္အခ်င္းကအေရးပါသြားၿပီ။ မမတို႔ဆီမွာကေလးရဲ့ေဖေဖထက္၀င္ေငြမ်ားတဲ့သူရိွတယ္ "

လီလီ : "ဘယ္လ္ိုလုပ္ၿပီးေတာ့.........."

🎶🎶 Bitch Im solo. Im going sololololo 🎶🎶

ခင္ : "ဖုန္းကမမအေရ႔ွမွာေျပာလဲရပါတယ္"

လီလီ : "မေျပာဘူး "

ခင္ကိုေအာ္ေျပာၿပီးေတာ့ခပ္ ​ေဝး​ေဝးမွာတစ္ေယာက္ထဲဖုန္းေျပာေနေလရဲ့။ အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ခင္လဲမအားပါ။ ရံုးခန္းထဲေရာက္တာနဲ႔ေစာင့္ေနတဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြကိုေတြးၿပီးေခါင္းပါကိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ကေလးနဲ႔တူတူမလည္ျဖစ္တာလဲၾကာၿပီမို႔လို႔ကေလးဆႏၵအတိုင္းေလ်ာက္လည္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တာ။ တကယ္တမ္းေတာ့ကေလးကိုသံသယေတြအျပည့္နဲ႔ရယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ကေလးကေနာက္ကြယ္မွာမထင္ထားေတြလုပ္ေနတာတဲ့....................

လြန္ခဲ့ေသာ၁ပတ္က

"ေဒါက္......ေဒါက္......ေဒါက္ "

တံခါးေခါက္သံမၾကားခင္ေျခသံၾကားကတည္းကဘယ္သူမွန္းခင္သိပါတယ္။ အခုခ်ိန္မွာသူနဲ႔လဲမေတြ့ခ်င္တာမို႔ဒီေန့ေတာ့ေစာေစာျပန္မွပဲ။

ကိုေက်ာ္ : "ခင္ေလး "

ခင္ : "ဪ ေက်ာ္ႀကီး ဘာကိစၥရိွလို႔လဲ။ အေရးႀကီးလို႔လား။ ငါဒီေန့အေစာႀကီးျပန္မျွဖစ္မွ။ အေရးႀကီးကိစၥရိွလို႔ "

ကိုေက်ာ္ : "ေအးအေရးႀကီးတယ္။ နင့္မိသားစု မဟုတ္ေသးဘူး နင့္ညီမနဲ႔ဆိုင္တဲ့ကိစၥ"

မိသားစုကိစၥဆိုရင္ေတာင္ခင္ျငင္းဦးမလို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ခင္အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ခင့္ရဲ့ညီမေလး

ခင္ : "ေျပာ "

ကိုေက်ာ္ : "အခုငါဘာရွာေတြ့ထားတယ္လို႔ထင္လဲ"

ခင္ : "အခ်ိန္မရိွဘူး။ လိုရင္းကိုပဲေျပာ "

ကိုေက်ာ္ : "လီလီနဲ႔လမ္းခြဲလ္ိုက္။ သူ႔နဲ႔အ​ေဝးဆံုးမွာေန "

ခင္ : "ေက်ာ္ႀကီး နင္စကားေျပာတိုင္းဒီဘူတာပဲဆိုက္တာပဲေနာ္ "

ကိုေက်ာ္ : "ခနေနဦးခင္ေလး။ ငါရွင္းျပတာနားေထာင္ၾကည့္ "

ခင္ : "ေတာ္ေတာ့........"

ကိုေက်ာ္ : "သူကနင့္ညီမေလးကိုသတ္ဖို႔လုပ္ေနတာ "

ခင္ : "ဘာဆိုင္လို႔လဲ"

ကိုေက်ာ္ : "အဲ့တာေၾကာင့္ငါေျပာတာနားေထာင္လို႔ ။ ငါမွာလဲဒီေန့တစ္ရက္ပဲအခ်ိန္ရတာ။ ေနာက္က်ရင္နင္ေတြ့ခ်င္တာေတာင္ေတြ့ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အသက္ေတာင္ရွင္ပါ့မလားမသိဘူး"

ခင္ : "အဲ့ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္လဲေျပာပါ။ ဒါေပမယ့္ယုတၲိေတာ့ရိွပါေစ "

ကိုေက်ာ္ : "တစ္ဆင့္ခ်င္းဆီနားေထာင္။ ပထမအခ်က္အခုနင္တို႔ရဲ့ကားေရာင္း၀ယ္ေရးcompany ကလီလီအေဖပိုင္တာ။ ဦးေအာင္ပိုင္တာမဟုတ္ဘူး "

(ဦီးေအာင္ကလီလီအေဖပါ။ ဇာတ္လမ္းေတြကနည္းနည္းရႈပ္လိမ့္မယ္ေသခ်ာဖတ္ပါ။ )

ခင္ : "ဘာေတြေျပာေနတာလဲ။ ဦးေအာင္ကလီလီ့အေဖေလ။ ဦီးေအာင္ကကCompanyရဲ့ ဦးစီးေနတာႏွစ္ေတြဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာေနၿပီပဲ။ အခုမွလူလံုးထြက္ျပတာမို႔လို႔နင္အဲ့လိုထင္ေနတာ "

ကိုေက်ာ္: " ငါထင္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီမွာၾကည့္......ေတြ့လား။ ဦီးေအာင္တို႔မိသားစု၀င္အားလံုးမွာဦးေအာင္နဲ႔DNAတူတာဆိုလို႔

ကိုေစာပဲရိွတယ္။ ကိုေစာနဲ႔လီလီအေမနဲ႔ေတာင္DNAမတူဘူး။ company ေနာက္ေၾကာင္းမွာေတာင္ပိုင္ရွင္ကဦးေအာင္လို႔မေရးပဲနဲ႔လီလီအေဖလို႔ပဲေရးထားတာေနာ္ "

ကိုေက်ာ္ေပးတဲ့DNAစာရြက္ကိုၾကည့္ကာၿငိမ္သက္ေနသည္။ Company ရဲ့ infoကေတာ့ခင္ခဏခဏျမင္ဖူးပါတယ္။ လီလီအေဖလို႔ေရးထားတာဟာလီလီေလးကိုသူ႔အေဖအရမ္းခ်စ္လို႔ ဟုထင္ခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္

ကိုေက်ာ္ေျပာတာေတြက...........

ကိုေက်ာ္ : "လီလီအေမကကရင္လူမ်ိဳးနဲ႔လက္ထပ္ခဲ့ေပမယ့္ဦးေအာင္နာမည္မွာဘာလို႔ ေစာ မပါပါလိမ့္။ အမွန္ဆို ဦးေစာေအာင္ျဖစ္ရမွာကို။ ဒါလဲမထူးဆန္းဘူးလား "

ခင္ : "ဟုတ္ပါၿပီ။ သူတို႔ကေသြးသားအရင္းေတြမဟုတ္ဘူး။ အဲ့ေတာ့ငါေတာ့ဘာလုပ္ရမွာလဲ။ ငါလိုခ်င္တာက ဦးေအာင္လဲမဟုတ္ဘူး။ ကိုေစာလဲမဟုတ္ဘူး။ လီလီကိုအဲ့တာေတြနဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘူး။ "

ကိုေက်ာ္ : "နင္ပဲစဥ္းစားၾကည့္ကြာ။ ကားေရာင္း၀ယ္ေရးလုပ္ငန္းမွာပိုက္ဆံ၀င္ေပါက္ဆိုလို႔ကားေရာင္းမယ့္ေနရာမွာပဲရိွရမွာေလ။ ကားလည္းေရာင္းမထြက္တဲ့ေနရာကေနဘာလို႔၀င္ေငြရေနပါလိမ့္။ ေနာက္တစ္ခုထူးဆန္းတာကေလ သူတို႔ company ရဲ့ ဘဏ္အေကာင့္မွာေငြမဲေတြ၀င္ေနတာကို အဲ့ဒီဘဏ္အေကာင့္ကိုတာ၀န္ယူထားတဲ့နင္ကဘာမွမသိဘူးေလ "

ခင္ : "ကိုေက်ာ္ ရွင္ေတာ္ေတာ္ေစာ္ကားလြန္းေနၿပီေနာ္ "

ကိုေက်ာ္ : "မလိမ္ပါနဲ႔။ အဲ့ဒီကိစၥကိုနင္သတိထားမိတယ္မလား။ "

ခင္ : " နင္အဲ့တာေတြပဲေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ငါသြားေတာ့မယ္ "

ကိုေက်ာ္ကသူ႔ဖုန္းကိုထုတ္လိုက္ၿပီးအသံဖိုင္တစ္ခုကိုႏိွပ္လိုက္ကာ..............

"သူ႔အေမ????အင္း။ သူ႔မိသားစုအားလံုးကငါ့ပစ္မွတ္ပဲ။ သူကေတာ့ငါဆီမွာေမ်ာပါေနၿပီေလ။ သူကေတာ့ရပါၿပီး။ သူ႔အေမရယ္သူအေဖရယ္သူညီမေလး.......အင္း။အခန္းတစ္ခန္းထဲကိုသူတို႔သံုးေယာက္ကိုစုေခၚလိုက္မယ္။ ၿပီးရင္........ေဖာင္း......ဟားဟား။ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးေလးပဲလိုတယ္။ ေဈးေတာ္တဲ့ဟာေလးပဲဝယ္လိုက္။ ၿပီးရင္အစီအစဉ္စၾကတာေပါ့"

ခင္ဲ့ေျခလွမ္းမ်ားကရပ္တန္႔သြားၿပီးအသံဖိုင္ကအသံေလးကိုနားေထာင္ေနမိသည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ့အသံနဲ႔မ်ားတူလားဆိုေတာ့ခင္အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ကေလးရဲ့အသံေလး။ ေသခ်ာနားေထာင္ၾကည့္ရင္လဲမဟုတ္ေတာ့သလိုပဲ။ ၾကည့္ရတာ ခင္ေတာ့ကေလးရဲ့ခြၽဲခြၽဲပစ္ပစ္အသံေလးကိုပဲနားထဲစြဲေနလို႔​ကေလးရဲ့ေလသံမာေလးနဲ႔မရင္းႏွီတဲ့ပံုပါပဲ

ကိုေက်ာ္ : "နင္နားေထာင္ဖူးတယ္မလား။ ဒီအသံပိုင္ရွင္ကိုေတာ့ငါမသိရင္ေတာင္နင္သိပါတယ္ "

ခင္ : "ေက်ာ္ႀကီး နင္ဘာကိုလိုခ်င္တာလဲ"

ကိုေက်ာ္ : "ငါအမွန္တရားတစ္ခုကို

မထင္မွတ္ပဲသိသြားလို႔ေသရမယ့္ေနကဒီေန့လားမနက္ျဖန္လားပဲ။ ေသမွာခ်င္းတူတူအမွန္တရားကိုေတာ့ေျပာျပလိုက္မွာေပါ့။ နင္သိပါတယ္။ ငါနင့္ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာ။ သူ႔ဘာသာသူ

ဘယ္သူ႔ကိုသတ္သတ္ဘာပဲလုပ္လုပ္ငါစိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဒါေပမယ့္အခုဟာႀကီးကမတရားဘူး။ သူတို႔ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ဖို႔အတြက္နင့္ကိုအသံုးခ်ၾကမွာ "

ခင္ : "ငါက သက္ေသမပါရင္မယံုတတ္ဘူး။"

ကိုေက်ာ္ကမိသားစုဓာတ္ပံုတစ္ပံုကိုခင့္အေရ႔ွမွာခ်ျပလိုက္ၿပီး