ဒီနေ့ခင်ကလဲUSသွားရမည့်နေ့ဖြစ်ပြီးလီလီကလဲကြီးကြီးကအခြေအနေအရမ်းဆိုးလို့ဘားအံကိုပြန်ရမယ့်နေ့ဖြစ်သည်။မျက်နှာကြီးမှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့အထုတ်အပိုးပြင်နေတဲ့ကလေးကိုကြည့်ကာပါးကိုဆွဲနမ်းလိုက်ရုံသာမကပါးဖောင်းဖောင်းလေးကိုအသည်းယားလာကာတတိတိနဲ့ကိုက်ထားသေးသည်။ အစပိုင်းမှာငြိမ်နေပေမယ့်နာကျင်မှုတွေကိုမခံနိုင်တဲ့အဆုံးမှာတော့မမကိုတွန်းထုတ်ကာရင်ဘက်ကြီးကို၂ချက်လောက်ထုထောင်းခဲ့သည်။

ခင် : "ကလေး"

လီလီ: "သွား မခေါ်နဲ့။ ဒီမှာ ပါးကနီရဲနေတာပဲ ဈ"

ခင် : "အဲ့ဒါလေးကိုပဲချစ်နေရတာလေ"

ခင်လီလီ့ကိုအနောက်ကလေသိမ်းကြုံးဖက်လိုက်သည်။

လီလီ : "မ ဟိုကိုရောက်ရင် ရင်အုပ်ကြီးကြီး ၆ပတ်နဲ့လူကြီးတွေကိုမကြွေသွားနဲ့နော်"

ခင် : "မကြွေပါဘူး။ မကဒီအကောင်သေးသေးလေး အဆီခေါက်တွေနဲ့ကောင်မလေးကိုပဲကြွေတယ်။ အရမ်းကိုကြွေတာ"

လီလီ : "ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ မမသူများနဲ့လပ်ထပ်လို့မရဘူးနော်။ ဘယ်လောက်ပဲကြာပါစေ ကလေးနဲ့ပဲလက်ထက်ရမယ်။ "

ခင်: "ကလေး ဘာတွေစိတ်ပူနေတာလဲ။ မမမှာကလေးတစ်ယောက်ပဲရှိတာပါ။ ကလေးမနဲ့တူတူရင်ဆိုင်ရဲရင် မ အကုန်လုပ်ရဲတယ်"

လီလီ : "ဒါဆိုလဲပြီးရော "

ခင် : "ကြီးကြီးကိုသေချာစောင့်ရှောက်နော်။ အန်တီနဲ့အန်ကယ်ရော ကလေးရဲ့ကိုကြီးရော USကိုလိုက်လာမှာ "

လီလီ : " မ ကလေးကိုမလိမ်နဲ့။ ကျောင်းအုပ်ကြီးလဲပါတယ်ဆို။ မမတို့သွားလက်ထပ်ကြမှာမဟုတ်ဘူးလားလို့"

စကားလေးအဆုံးမှာOverthinkingဖြစ်တတ်တဲ့လီလီကမျက်ရည်အဝ‌ဲသားလေးနဲ့

ခင် : "ကလေး လေဟာဥ်ကွင်းကcaseတုန်းကအန်စာတုံးလေးတွေကိုသတိထားမိလား "

လီလီ : "ဟိုဘူးထဲကလား "

ခင် : "အင်း အဲ့ဒီကိစ္စကြောင့်မတို့သွားကြမှာ။ သူဘယ်လိုလုပ်အန်စာတုံးကိုရလာမှန်းတော့မသိပေမယ့်သူလုပ်ခဲ့တဲ့အပြစ်တွေအတွက်တော့သူခံရမယ်လေ။ ဒါတွေကကလေးသိဖို့မလိုသေးဘူး။ ကလေးကငယ်သေးတယ်။ ဒါလူကြီးကိစ္စမို့လို့"

📢 ပီ..........ပီ📢

ခင် : "ကလေးရဲ့သူငယ်ချင်းတွေတောင်ရောက်နေပြီ။ လာ အရေးအကြောင်းဆိုရင်မကိုဖုန်းခေါ်လိုက်။ ကလေးရဲ့အနားမှာတော့မရှိနိုင်ပေမယ့်ကလေးကိုကာကွယ်ပေးချင်တယ် "

လီလီ : "ကလေးအတွက်မလိုပါဘူး အဲ့တာတွေ "

ခင် : "လိုတာပေါ့ ကလေးရယ်။ ကလေးကမရဲ့မရှိမဖြစ်လေးပဲလေ "

မိစိုး : "တော်ကြပါတော့အမတို့ရယ် စော်ပစ်မလေးမခံစားနိုင်လို့ပါ"

ခင် : " ကလေးကိုသေချာဂရုစိုက်ပေးနော်။ ကလေးကအခုတလောအန္တရာယ်ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ဒီကလူတွေထည့်ပေးလိုက်မယ်။ တစ်ခုခုဆိုသူတို့တွေကိုအရင်ပြော။ သူတို့ကအမရဲ့လူရင်းမို့လို့စိတ်ချရပါတယ်။ ပြီးတော့မရဲ့ကလေးလေး........ "

လီလီ : "ဟုတ်"

ခင်: " ကြီးကြီး‌ကို‌ေသွးသားမ‌ေတာ်စပ်ဘူးဆိုပြီးမဆိုးနဲ့ဦး။ ကြီးကြီးကနေမကောင်းဘူး။ ဒါပေမယ့်သူ့တူမလေးကိုတော့သူချစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်အမုန်းတွေဘာတွေမထားပဲနဲ့သေချာလေးဂရုစိုက်နော်။ "

လီလီ : " ခနနေပါဦး။ မ အဲ့တာဘာကိုဆိုလို.........."

"မခင်လေး လေယာဉ်ချိန်နောက်ကျနေပါပြီး။ ပစ္စည်းတွေလဲအခုပဲ‌‌ေသချာစစ်‌ေဆးပြီးကားပေါ်တင်ပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ညီအစ်ကိုအကြောင်းသိတယ်မလား။ စိတ်ချလို့ရပါတယ်။ "

ခင် : " ဟုတ်ပါပြီ။ ငါလဲအားကိုးစရာဆိုလို့မင်းတို့ညီအစ်ကိုပဲရှိတယ်။ ကလေးလေးကိုသေချာဂရုစိုက်ပေးနော်။ တစ်ခုခု့ဖစ်သံကြားရင်မင်းတို့မလွယ်ဘူး။ ကလေးရေ သွားတော့မယ်နော် "

လီလီ : "နံနံခြားက‌ေကာင်လေးတွေသွားမကြိုက်နဲ့နော် "

လီလီရဲ့အ‌ေဖြကိုအားရပါးရရီပြီးခေါင်း‌ငြိမ့်ပြလိုက်ပေမယ့်မျက်မှောက်ကြုပ်သွားတဲ့ကလေးကြောင့်မှာထားတဲ့စည်းကမ်းကိုသတိရသွားကာရုပ်ကြီးကကျောက်ရုက်သကဲ့သို့ပြန်တည်သွားသည်။ ပြီးတော့ကားပေါ်တက်ကာရောက်ရင်ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်ဟု ပါးစပ်လှုပ်ပြပြီးလက်သန်းနဲ့လက်မကိုထောင်ကာလှုပ်စိလှုပ်စိနဲ့အချက်ပြနေတော့သည်။ ခင်ရဲ့ကားလေးထွက်သွားတော့မှ

မိစိုး : "နင့်လူကြီးကချေလိုက်တာဟယ် ငါစနောက်တာတောင်မျက်နှာကခပ်တည်တည်နဲ့ ခုနကပြုံးနေတာတောင်ငါတို့ကိုတွေ့လို့အပြုံးလေးတောင်ပျက်သွားတယ်။ "

လီလီ : "ငါကသူ့ကိုသူများတွေနဲ့ဆိုမပြုံးရဘူးလို့မှာထားလို့။ သူကငါ့ကိုအထင်လွဲသွားသေးတယ်တဲ့ဘာကိစ္စမှန်းတော့မသိပေမယ့်ငါ့ကိုအားနာပြီးကတိ‌ေတွဇွတ်ပေးတော့တာပဲ။ ငါလဲအဲ့တာနဲ့သူများကိုမပြုံးပြနဲ့လို့ပြောလိုက်တယ်။ သူပြုံးရင်ချစ်စရာလေးလေ ဒါပေမယ့်သူ့ကိုငါကလွဲပြီးဘယ်သူမှချစ်လို့မရဘူး။ အဲ့တာကြောင့်မပြုံးခိုင်းတာ။ တွေ့တယ်မလား ငါ့လူကြီးကနင်တို့တွဲနေတဲ့အစစ်ကောင်တွေထက်ကတိတည်တယ် "

မိစိုး : "အင်း ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ့ကောင်လေးထည့်မပြောနဲ့။ ပါးချပစ်မယ် "

လီလီ : "လုပ်လေ လုပ်လေ သတ္တိရှိရင်လုပ်လိုက်။ ငါ့မှာ bodyguardရှိတယ်ဟဲ့။ ငါ့မမစိတ်မချလို့ထည့်ပေးတာ တွေ့လား။ သူတို့ကိုကြည့်ပြီးငါ့ကိုလုပ်ရဲရင်လုပ်လိုက်"

လီလီသက်သက်လာစနေတာမို့မှတ်သွား‌ေလာက်အောင်ပါးချချင်ပေမယ့်သူ့လူနှစ်ယောက်ကမိစိုးကိုကြောက်စရာကောင်း‌အောင်ကြည့်နေကြသည်။ အရင်ကလဲပါးချဖူးပေမယ့်အခုတော့...................ဟူးးးးး ကျောထောက်နောက်ခံကောင်းသည့်အားကိုးနှင့်လူများကိုမိစိုးမုန်းလှပါသည်။

မိစိုး : "နင့်မမအားကိုးနဲ့ဆိုတော့ပြောထားပေါ့။ နင့်မမသာမရှိရင်နင်ကငါအနိုင်ကျင့်နေကျစောက်ကလေးတစ်ကောင်ပဲဆိုတာနင်သိလား "

လီလီ : "ဟဲ့ ခွေးသား "

မိစိုး : "ကောင်မ ငါနင့်ထက်တစ်လကြီးတယ်ဟဲ့ "

လီလီ : " အဲ့ဒီတော့ "

မိစိုး : "ဝါးး အခုခေတ်ကလေးတွေတော်တော်ရိုင်း "

တစ်ဖက်တွင်ကားပေါ်တွင်စောင့်နေသောမိုးပြည့် ဖူးပွင့် လင်းရွှေတို့မှာ

မိုးပြည့်: "သူတို့၂ကောင်သားရန်ဖြစ်နေကြတာလား "

လင်းရွှေ : "ဖြစ်မှာပေါ့ တစ်ကောင်ကစော်နဲ့ တစ်ကောင်ကဘဲနဲ့ ငါတို့လို့ဆင်ဂနယ်ပဲကောင်းတယ် "

ဖူးပွင့် : "ငါကတော့ဆင်ဂနယ်မဟုတ်ပါဘူး

လင်းရွှေ : "ommလို့ပဲပြောတတ်တဲ့နင်ကဘဲရှိတယ်ဆိုပါတော့ "

ဖူးပွင့် : "ဘဲမရှိပါဘူး "

လင်းရွှေ : "အာ့ဆိုဘာလို့နင်ကဆင်ဂနယ်teamမှာမရှိတာလဲ"

ဖူးပွင့် : "မင်းဖေသွားမေး"

လင်းရွှေ : "ငါတို့ဆင်ဂနယ်teamလဲချဖို့လိုပြီးထင်တယ်"

မိုးပြည့် : "ချ ချ"

ဖူးပွင့် : "ဘဲမရှိဘူးဆိုစော်ရှိတာပေါ့ကောင်မရယ် "

မိုးပြည့် : "နင်ကပါဂေးနေတာလား ဝါး နင်က ငါတို့စကွက်မှာနင်က straightestလေ။ ဘယ်လိုဖြစ်တာတုန်း"

ဖူးပွင့် : "လီလီ့စော်ရဲ့သူငယ်ချင်းလေ သိတယ်မလား။ တွဲတာတော့မဟုတ်ပေမယ့်ဒီတိုင်းအခွင့်အရေးပေးကြည့်မလို့ "

လင်းရွှေ : "လိုက်ဖက်ပါပေတယ်။ လီလီကလဲခင်နဲ့ နင်ကလဲဖွေးနဲ့ဆိုတော့ ခင်ဖွေး။ ခင်ဖွေး‌ဆိုတော့ခွေးဖင်"

ဖူးပွင့် : "ခွေးဖင်ကနင်လေ"

လင်းရွှေ : "နင်ကခွေးအီး "

မိုးပြည့် : "နင်တို့၂ကောင်ရော ဟို၂ကောင်ရောမပြီးကြသေးဘူးလား။ ငါမနက်စာတောင်မစားရသေးဘူးဟဲ့ "

မိုးပြည့်ကားမှန်ကိုချကာ‌ေလကိုဝအောင်ရှူပြီးခပ်လှမ်းလှမ်းကရန်ဖြစ်နေတဲ့မိစိုးနဲ့လီလီကိုအသံဇိုးကြီးဖြင့်အော်ခေါ်လိုက်သည်။

မိုးပြည့် : "ဟဲ့ကောင်မတွေ မြန်မြန်လာ ငါမနက်စာမစားရသေးဘူး!!!!"

မိုးပြည့်ရဲ့အားမာန်အပြည့်အော်ခေါ်သံကိုကြားမှရန်ပွဲလဲအပြီးသတ်သွားပြီးတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မျက်စောင်းထိုးကာကားပေါ်တက်လာကြသည်။ ကားစက်နှိုးတဲ့အထိတောင်သူတို့စကားမပြောကြသေးပါ။

မိုးပြည့်ရဲ့ဗိုက်ဖြည့်ရေးအတွက်အနီးအနားကလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှာပေမယ့် မတွေ့တာကြောင့်‌ေတွေ့တဲ့ g&g ဆိုင်လေးဆီပြေးပြီးဗိုက်ဖြည့်ရတော့သည်။ ကားမောင်းသူဖြစ်တဲ့လင်းရွှေကသူတို့အနောက်ကနေမလွတ်စတမ်းလိုက်နေတဲ့ကားတစ်စီးကိုသတိထားမိသည်။ လင်းရွှေတို့ရပ်ထားတဲ့နေရာရဲ့အလှမ်းဝေးတဲ့နေရာတွင်ကားကိုရပ်ပြီး‌ေနာက်လူကြီးနှစ်ယောက်ဆင်းလာသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကဟိုတလောက လေဆိပ်မှာတွေ့ခဲ့တဲ့လူကြီးနဲ့ဆင်တာမို့လင်းရွှေထိတ်လန့်လာသည်။ ဗိုက်ဆာတာကမိုးပြည့်တစ်ယောက်ထဲဆိုပေမယ့်ဝယ်တာကတော့လေးယောက်လုံးဝယ်ကြသည်။ လင်းရွှေလဲအစကသူတို့နဲ့တူတူဆင်းမလို့ကြံသေးသည်။ ဒါပေမယ့်အဲ့ဒီကားကိုသတိထားရတာနဲ့သူမရဲ့ကားပါသွားမှာမည်စိုး၍မလိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူကြီးနှစ်ယောက်ထဲကတစ်ယောက်လင်းရွှေရဲ့ကားမှန်တံခါးကိုလာခေါက်ချိန်တွင်လင်းရွှေသူမသေချိန်စေ့ပီ့းလို့သာစိတ်ထဲမှတ်ပြီးကားမှန်ကိုချလိုက်တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင်

"မမလေးလီလီကမုန့်သွားဝယ်တာလား "

လင်းရွှေ : "ရှင်"

"မမလေးလီလီကသူတို့နဲ့တူတူမုန့်သွားဝယ်တာလားလို့"

လင်းရွှေ : " ဟု......ဟုတ်"

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲလီလီကအထုတ်တစ်သိုက်နှင့်ဆိုင်ထဲကနေထွက်လာသည်။ လူကြီးနှစ်ယောက်ကလီလီရဲ့အထုတ်တွေဝိုင်းသယ်ပေးရင်း

" လမ်းမှာတစ်ခုဆင်းဝယ်စရာရှိရင်ကျွန်တော်တို့ကိုပဲခိုင်းလိုက်ပါတဲ့ မခင်‌ေလးကမှာလိုက်ပါတယ်။ လမ်းခရီးမှာကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးမမလေးကိုစောင့်ရှောက်ဖို့မျက်စိအောက်ကမကွာဖို့မမလေးကသေချာမှာလိုက်လို့ပါ "

လီလီ : "အင်း နောက်မှ။ အခုကဟိုကောင်မဆင်းလို့လိုက်ဆင်းတာ "

မိစိုး : "အဲ့လောက်စိတ်မချဖြစ်နေရင်ကိုယ့်ကားနဲ့ကိုယ်သွားလေ "

" မခင်လေးကကျွန်တော်တို့ကိုတောင်‌ေကာင်း‌ေကာင်းစိတ်မချလို့ကားတစ်စီးသပ်သပ်ပေးပြီးတော့ကိုစီးခိုင်းတာပါ။ ပြီးတော့အရေးကြီးတဲ့အချိန်မဟုတ်ရင်မမလေးလီလီနဲ့‌ေခြလှမ်း5လှမ်းအကွာနေရမှာပါ။ အဲ့လောက်ထိမှာကြားထားတာပါ။ မခင်လေးအခုမှထုတ်တဲ့စည်းကမ်းတွေလဲရှိပါသေးတယ် "

မိစိုး : "စကားများလိုက်တာ။ စက်ရုပ်လိုပဲ "

"စကားပြောဆင်ခြင်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့စည်းကမ်းထဲမှာမမလေးလီလီကိုပဲကာကွယ်ရမယ်ဆိုပြီးပါတာပါ။ တစ်ခြားသူတွေမပါဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့်ကျွန်တော်တို့မမလေးလီလီကလွဲပြီးအခြားသူတွေကိုစိတ်ကြိုက်လုပ်ရတယ်ဆိုတာမမေ့ပါနဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မိစိုး : "နောက်ခံအားကောင်းတဲ့လူတွေမုန်းတယ်။ လီးးးးပဲ "

ဒီတစ်ခါမိစိုးတကယ်ဒေါသထွက်သွားသည်။ မိစိုးကလီလီလိုငွေရေးကြေးရေး‌ေြခသလုံးမွှေးလိုနေရသူမဟုတ်တဲ့အပြင်လီလီအဖေကထောက်ပံ့ထားသောကြောင့်သာရန်ကုန်အထိကျောင်းလာတက်နိုင်ချင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တော့သူမသည်လီလီထက်တစ်လမကနှစ်နှစ်လောက်ကြီးသည်။ သို့သော်လီလီအဖေရဲ့ကျေးဇူးဖြင့်မွေးစာရင်းလိမ်ထားပြီးအေးဆေးကျောင်းတက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည်လိုရာဆန္ဒအလုံးစုံပြည့်ဝနေသောလီလီကိုအမြဲအားကျနေရတဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမကကျောထောက်နောက်ခံကောင်းသည့်မိသားစုမရှိ၊ လီလီ့လိုချောမောလှပသောသူလဲမဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပတ်ဝန်းကျင်ကလဲမိစိုးကိုရှိတယ်လို့တောင်မထင်ခဲ့ပေ။ လီလီကိုရည်းစားစာလာပေးတဲ့သူတ်ချို့ကမိစိုးကနေတဆင့်ပေးကြသည်။ မိစိုးကြိတ်သဘောကျတဲ့သူကပင်လီလီကိုရည်းစာလာပေးဖူးသည်။ ဒါတင်မကမိစိုးသည်လီလီနှစ်ယောက်ထဲဘယ်တော့မှကျောင်းမသွားပေ။ နှစ်ယောက်စလုံးအိမ်ကကျောင်းနှင့်နီသော်လည်း၊ လီလီကိုယ်တိုင်ကစက်ဘီးဖြင့်တူတူသွားရန်လာခေါ်သော်လည်း မိစိုးမသွားခဲ့ပါ။ သူမတို့နှစ်ယောက်ထဲဆိုလျှင်တွေ့သမျှလူတွေကသူမကိုလီလီနှိုင်းယှဉ်ကျသောအခါသူမရဲ့မျက်နှာကိုဘယ်နားထားရမလဲမသိ။

" ဟယ် လီလီ မတွေ့ရတာကြာပြီ‌ေနာ်။ ချောလာတယ်နော် သမီးလေး "

လီလီ : "ဟီးဟီး ကျေးဇူးပါ တီချယ်"

"ဪ သမီးလေးမိစိုးပါလား။ ဝလာလိုက်တာ။ ဝိတ်လေးဘာလေးလျော့ဦး။ ကြာလာရင်ရောဂါတွေဖြစ်လာမယ်"

မိစိုး : "ဟုတ် တီချယ် "

အမြဲဒီလိုပါပဲ။ နှစ်ယောက်တူတူသွားရင်တစ်ခါမှလီလီထက်အာရုံစိုက်မခံရဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့်လီလီနဲ့ကျောင်းတူတူမသွားဖြစ်တော့တာ။ မိစိုးကိုယ့်ဘာသာကိုလဲမသိတော့ပါ။ သေချာတာတော့လီလီကိုအားကျတာမဟုတ်ပဲမနာလိုတာ သူ့နေရာကိုလိုချင်လာတာဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် လီလီရဲ့အဖေသည်သူမတို့မိသားစု၏ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။ ယောကျားဖြစ်သူမယားငယ်ထားတာသိပြီးချင်းချင်းယောကျားဖြစ်သူကိုကပ်တွယ်မနေပဲကွာရှင်းစာချုပ်မှာလက်မှတ်ချက်ချင်းထိုးပေသည့်အမေသည်မိစိုးအတွက်အရမ်းစမတ်ကျလွန်းသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ယောကျားဖြစ်သူမရှိတော့ထောက်တိုင်တစ်တိုင်လျော့သွားသည်ကိုလက်ခံရမည်။ ငွေရှာမတတ်တဲ့မေမေကသူမရဲ့ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်တဲ့လီလီအဖေနဲ့တွေ့ရတော့မှအဆင်ပြေတော့သည်။ အစတုန်းကလီလီအဖေသည်မိစိုးအမေတို့နဲ့ဖောက်ပြန်နေတာလားထင်ပြီးမိစိုးမုန်းခဲ့ဖူးသည်။ နောက်မှသိလိုက်တာက မေမေတို့ငယ်ငယ်တုန်းကကစားနေတုန်းလီလီရဲ့အဖေကအမြဲမုန့်စားချင်ပေမယ့်ပိုက်ဆံမရှိသောကြောင့်မုန့်ဆိုင်ကိုငေးကြည့်ယုံပဲနေခဲ့ရပြီးအဲ့ဒါသိတဲ့မေမေကသူ့ကိုနေ့တိုင်းမုန့်ဖိုးတစ်ဝက်ထဲကမုန့်ဝယ်ကျွေးခဲ့သည်။ အဲ့ဒီကျေးဇူးကိုမမေ့တဲ့လီလီအဖေကဒီလောက်ကူညီခဲ့တာဖြစ်ကြောင်းရှင်းပြဖူးသည်။ နောက်တော့မိစိုးမိသားစုတွေနဲ့လီလီတို့မိသားစုပိုမိုရင်းနှိးလာကြပြီးလီလီတို့ကိုကျောင်းတူတူထားဖို့မိစိုးရဲ့မွေးစာရင်းကိုပါလုပ်ပေးခဲ့သည်။ မိစိုးရဲ့အမေအကူအညီလိုအပ်ချိန်တိုင်းလဲလီလီရဲ့မိသားစုတို့ကအမြဲကူညီပေးသည်။ ဤကဲ့သို့ လီလီတို့ကမိစိုးတို့ရဲ့မိသားစုအပေါ်များစွာကူညီခဲ့ဖူးသည်။ မွေးကတည်းကလိုချင်တာမှန်သမျှအကုန်ရတဲ့လီလီကိုအားမကျဘူးလို့ပြောရင်လိမ်နေတာသာဖြစ်လိမ့်မည်။ မိစိုးရဲ့ဘဝတစ်သက်လုံးလီလီကိုအားကျနေတာထက်ပိုပြီးမနာလိုတာကိုဝန်ခံရလိမ့်မည်။ ဘယ်လောက်ပင်ချစ်ကြတဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ပါစေ ငွေကအရာအားလုံးကိုလုပ်နိုင်သည်မဟုတ်လား...........

မိစိုးကကားထဲ‌ေရာက်တာနဲ့ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး blacklistစာရင်းထည့်ထားတဲ့ph noကိုပြန်ရှာနေလိုက်သည်။ ဟော် တွေ့ပါပြီး contactမှာကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးဆိုသောနာမည်ကိုဖုန်းခေါ်မလို့လုပ်ပေမယ့်ကားထဲကိုလင်းရွှေဝင်လာတော့massageပဲကပို့လိုက်သည်။

မိစိုး : "ကျွန်မလက်ခံတယ်။ ရှင်အရင်ကပြောခဲ့ကမ်းလှမ်းချက်ကိုလက်ခံတယ်။ အစီအစဉ်တွေမပြောင်းဘူးမလား "

Text : "ငါအခုမေဒီးကားရောက်နေပြီကို။ လက်ခံတာအရမ်းနောက်ကျတာပဲ"

မိစိုး : "ဟုတ်ပြီလေ နဂိုကတည်းသစ္စာဖောက်တဲ့လူမျိုးမဖြစ်ချင်လို့စိတ်ကတွေဝေနေတာ။ လုပ်လို့မရဘူးဆိုလဲမလုပ်ပါဘူး"

Text : "ဟိတ် ဟိတ် ခဏနေပါဦးမယ်မင်းကြီးမရယ်။ ဒါဆို ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေနဲ့ချိတ်ပေးလိုက်မယ်။ သူတို့ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်။ နင်တို့သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်လုံးငါ့ကိုဒုက္ခပေးမလို့များမွေးလာသလားပဲ"

မိစိုး : "ခဏနေပါဦး။ ပြောတော့အရင်ကအစီအစဉ်အတိုင်းပဲဆို "

Text : "အရင်ကplanတွေကိုအခုချိန်လုပ်လို့ဖြစ်မလား။ 2ဆပေးမယ်လလုပ်လိုက်"

မိစိုး : "မရဘူး 5ဆ။ 8နှစ်ကြာလောက်ရှိတဲ့friend shipကိုဖျက်ဆီးရမှာဆိုတော့8ဆ"

Text: "ဘာ 8ဆ? Friend ship? ဒီကလေးဟာသတွေပြောနေတာပဲ။ နင်တို့ကအစကတည်းကနေ enemy shipလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် friend shipလိုဟန်ဆောင်နေတဲ့ enemy shipမို့လို့ ဖျက်ဆီးရအရမ်းလွယ်တာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့နင့်ကိုခိုင်းတာလို့ထင်လဲ။ လီလီကိုကြည့်တဲ့နင့်မျက်လုံးတွေထဲမှာငါ့ကိုယ်ငါပြန်မြင်လိုက်သလိုပဲ။ သူ့နေရာကိုလိုချင်နေတဲ့မျက်လုံးတွေပေါ့။ ပြီးတော့နင်နဲ့ငါနဲ့က ကျောထောက်နောက်ခံကောင်းတဲ့သသူတွေကိုမုန်းတာချင်းလဲတူတယ်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် နင်ကငါ့လိုပဲ။ နင်ကငါပဲဒါပေမယ့်မိန်းကလေးဗာရှင်း okey? "

မိစိုး : "ဘယ်သူမေးလဲ "

Text: "အခုခေတ်ကလေးတွေများ ရိုင်းလိုက်တာ။ လိုရင်းကိုပဲပြောရအောင် 5ဆပေးမယ် ဒေါ်လာနဲ့"

မိစိုး : "အိုခေလေ။ လူလွှတ်ရင်တစ်ခါတည်းငွေပါယူလာခိုင်းလိုက်။ ပိုက်ဆံမပါရင်လီးပဲထည့်ပေးလိုက်မယ် "

Text : "👌"

လင်းရွှေ : "ဘယ်သူနဲ့ပြောနေတာလဲ။ ကောင်လေးလား "

မိစိုး : "ဟမ် ဪ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတိုင်း "

🎶🎶 တိန် တိန် တိန်🎶🎶

လင်းရွှေ : "အာရိုး notiတွေအရမ်းတက်နေတာပဲ။ စာပြန်လိုက်ပါဦး "

မိစိုးဖုန်းကိုခေတ္တမျှတစ်ချက်ကြည့်ပြီးကားနောက်မှန်ကိုတစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သေချာပြီးဆိုမှ လင်းရွှေကအနောက်ခုံရဲ့အလယ်မှာထိုင်နေသည်မို့လင်းရွှေနဲ့နေရာလဲထိုင်ကာ အရှေ့ကထိုင်ခုံနှစ်ဖက်ပေါ်လက်နှစ်ဖက်ကိုရုတ်တရပ်တင်ပြီး တက်ကြွနေတာကိုတစ်နည်းဖြင့်ဖော်ပြလိုက်သည်။

မိစိုး : "ဟဲ့ ငါတို့ဒီတိုင်းဘားအံကိုပြန်ရင်ပျင်းစရာကြီးလေ။ တစ်နေရာရာကိုဝင်ရအောင် "

မိုးပြည့်: "ဟဲ့ ရူးနေလား။ လီလီကိုအကြီးဆီပို့ပေးရဦးမှာလေ။ ပြောတော့ငါတို့အကြီးကိုရက်နည်းနည်းလောက်ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ဦးမယ်ဆို။ အခုမှဘာထဖြစ်။ သွားချင်တယ်ဆိုရင်တောင်နောက်မှသွား

မိစိုး : "မြဝတီမှာgay barဖွင့်လို့ "

မိုးပြည့် : "ငါတို့ခဏလောက်barသွားထိုင်ရအောင်။ ခဏပါပဲ "

လီလီ : "မိုးပြည့် နင်ကပါ ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ နင်တို့သွားချင်ရင်တောင်ဘားအံကိုဖြတ်သွားမယ်ဆိုတော့ငါ့ကိုဘားအံမှာချထားခဲ့ "

မိစိုး : "ငါတို့ဆီမှာအပျော်အမက်ဆုံးကနင်ပဲလေ။ နင်မရှိရင်ပျော်စရာမကောင်းတော့ဘူးပေါ့"

လူငါးယောက်ပါတဲ့ကားတစ်စီလုံးခဏတော့ငြိမ်သက်သွားသည်။ မိစိုးဆိုတဲ့လူမျိုးသည်သူမစိတ်ဆိုးလျှင်လာမချော့လျှင်မည်မှပင်ကိစ္စသေးနေပါစေ လုံးဝအခေါ်အပြောမလုပ်ချေ။ ဒါပေမယ့်သူမအခု.........

လီလီ : "နင်တို့ပဲသွားပြီး ငါ့ကိုဘားအံမှာချခဲ့။ ဘားအံရဲ့ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ်ချခဲ့"

လီလီနဲ့မိစိုးကနေရာလဲထားသလိုပင်။ နှစ်ယောက်သားကသူတို့အရင်ကပုံစံနှင့်မတူ။ ရုတ်တရပ်ကြီးလီလီကမိစိုးရဲ့ပုံစံဖြစ်လာပြီး မိစိုးကလီလီကဲ့သို့ပြောင်းလဲလာသည်။

မိုးပြည့် : "ဒါ...ဒါဆို..ငါ..ငါကမြဝတီသွားရမလား။ ဘားအံသွားရမလား။ ငါအရှေ့တည်းတည့်သွားရင်မြဝတီကို3နာရီအတွင်းရောက်မယ်။ လီလီကိုဘားအံမှာချပြီးသွားမယ်ဆိုမြဝတီကိုည1နာရီ2နာရီလောက်မှရောက်မယ် "

လီလီ : "barထိုင်ရင် ညနက်လေပိုကောင်းလေပဲ။ ငါ့ကိုချန်ထားပြီးသွား "

မိစိုး : "မိုးပြည့်နင်ပဲအဆင်ပြေတဲ့လမ်းသွားလိုက်တော့။ နင်ပိုအဆင်ပြေမယ်လို့ထင်တဲ့လမ်း "

မိုးပြည့် : "ကျေးဇူးပြုပြီးငါမရွေးချယ်ချင်ဘူး။ မဲပေးရအောင် ဟိုကောင်မနှစ်ကောင်ရောဘယ်လိုလဲ "

လီလီ : "နင်တို့ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဘားထိုင်ဖို့အတွက်နဲ့ငါ့အကြီးကိုမထားခဲ့နိုင်ဘူး။ အခုငါ့အကြီးကသေရေးရှင်ရေးဖြစ်နေတဲ့အချိန်လို့ "

ဖူးပွင့် : "ဟုတ်တယ်လေ။ ငါတို့နောက်မှသွားလဲရတာပဲကိုး ဘာတွေ seriousဖြစ်နေကကတာလဲ။ လီလီကိုဘားအံမှာချထားခဲ့ရင်ငါပါဘားအံမှာဆင်းမယ်။ နင်ကရောလင်းရွှေ"

လင်းရွှေ : "ငါကတော့စဉ်းစားပြီးသားပဲအစကတည်းကနေ "

မိုးပြည့် : "ကျေးဇူးပြုပြီးဘားမထိုင်ပါနဲ့ "

လင်းရွှေ : "ဘားထိုင်မယ်။ ငါတို့ဘားထိုင်တယ်ဆိုတာလဲနင်သိတာပဲ။ အများဆုံးထိုင်နိုက်ရင်၂နာရီပေါ့။ ပြီးရင်ပြန်လာမယ်လေ "

မိုးပြည့် : "လီး"

မိစိုး : "ဒါဆိုမိုးပြည့်ပဲကျန်တာပဲ နင်ရဲ့လမ်းကိုရွေး "

မိုးပြည့်လမ်းကိုသာတည့်တည့်ကြည့်နေပြီးဘေးကိုယောင်လို့တောင်လှည့်မကြည့်ပါ။ အကြောင်းမှာလီလီသည်သူမအားမျက်တောင်မခတ်စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်သူမရွေးချယ်မှုကသူမပိုင်တာပဲမလား။ ဘားအံသွားမယ့်လမ်းကိုယောင်လို့တောင်မကြည့်ပဲအရှေ့တည့်တည့်သာမောင်းသွားလိုက်သည်။

လီလီ : "ငါတောင်းဆိုနေတာပါ။ ငါကိုအခုဒိမှာပဲချထားလိုက်တော့။ အဆင်ပြေတဲ့ကားလိုက်စီးပြီးပြန်လိုက်မယ်။ "

မိုးပြည့် : " calm down calm down my daughter. ခဏလေးပဲသွားပြီးချက်ချင်းပြန်လာမှာ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ "

လီလီ : "ကားရပ်ပြီးတော့မြန်မြန်တံခါးဖွင့်။ လော့မချနဲ့။ "

မိုးပြည့် : "ဘာတွေ seriousဖြစ်........."

"ခွမ်း"

မိုးပြည့်ကားကိုရပ်လိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ လီလီကားမှန်ကိုလက်ဗလာနှင့်ခွဲလိုက်သောကြောင့်.......

မိုးပြည့် : "ငါအခုနင့်ကိုအရမ်းထိုးချင်နေတာ။ နင်တို့ငါ့ကိုစနေလားတော့မသိပေမယ့်အဲ့ဒါနောက်ရမယ့်အရာလဲမဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်နောက်ဆုံးပြောတာ။ ငါ့ကိုဘားအံပြန်ပို့ပေး "

လက်မှသွေးတွေကျနေတဲ့လီလီရဲ့အကြည့်တွေကိုမိုးပြည့်မကြည့်နိုင်တော့ပဲကားကိုလှည့်ဖို့ပြင်နေတုန်း လီလီ bodyguardတစ်ယောက်‌ေသွးသံတရဲရဲနှင့်ရောက်လာပြီး

"မမလေးဒီနေရာနှင့်အဝေးဆုံးကိုပြေးပါတော့။ ဟိုကောင်မလေး မြန်မြန်မောင်းသွား။ ကျွန်တော်တို့ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေရှင်းထားလိုက်ပါ့မယ်။ "

လီလီ : "ဘာဖြစ်လို့လဲ "

" ဟိုကောင်မလေးသွားတော့ "

မိုးပြည့်ကအလျင်အမြန်ပင်ဂီယာချိန်းကာမောင်းတော့သည်။

" ဒိုင်း "

လင်းရွှေ : "ဟဲ့ သေနတ်သံ....မလား။ မြန်မြန်မောင်း မြန်မြန်မောင်းလို့"

မိုးပြည့်: "ငါလဲမောင်းနေတာပဲ။ ဒီထက်ပိုမြန်ရင်ငါတို့ချောက်ထဲကျလိမ့်မယ်"

သေနတ်သံကြောင့်ကောင်မလေးတွေအားလုံးငြိမ်သက်သွားပေမယ့်တစ်ယောက်သောသူကတော့

" MISSION COMPLETE "

____________________________

Zawgyi

ဒီေန႔ခင္ကလဲUSသြားရမည့္ေန႔ျဖစ္ၿပီးလီလီကလဲႀကီးႀကီးကအေျခအေနအရမ္းဆိုးလို႔ဘားအံကိုျပန္ရမယ့္ေန႔ျဖစ္သည္။မ်က္ႏွာႀကီးမႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႔အထုတ္အပိုးျပင္ေနတဲ့ကေလးကိုၾကည့္ကာပါးကိုဆြဲနမ္းလိုက္႐ုံသာမကပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးကိုအသည္းယားလာကာတတိတိနဲ႔ကိုက္ထားေသးသည္။ အစပိုင္းမွာၿငိမ္ေနေပမယ့္နာက်င္မႈေတြကိုမခံနိုင္တဲ့အဆုံးမွာေတာ့မမကိုတြန္းထုတ္ကာရင္ဘက္ႀကီးကို၂ခ်က္ေလာက္ထုေထာင္းခဲ့သည္။

ခင္ : "ကေလး"

လီလီ: "သြား မေခၚနဲ႔။ ဒီမွာ ပါးကနီရဲေနတာပဲ ျဗဲ"

ခင္ : "အဲ့ဒါေလးကိုပဲခ်စ္ေနရတာေလ"

ခင္လီလီ့ကိုအေနာက္ကေလသိမ္းၾကဳံးဖက္လိုက္သည္။

လီလီ : "မ ဟိုကိုေရာက္ရင္ ရင္အုပ္ႀကီးႀကီး ၆ပတ္နဲ႔လူႀကီးေတြကိုမေႂကြသြားနဲ႔ေနာ္"

ခင္ : "မေႂကြပါဘူး။ မကဒီအေကာင္ေသးေသးေလး အဆီေခါက္ေတြနဲ႔ေကာင္မေလးကိုပဲေႂကြတယ္။ အရမ္းကိုေႂကြတာ"

လီလီ : "ဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနပါေစ မမသူမ်ားနဲ႔လပ္ထပ္လို႔မရဘူးေနာ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲၾကာပါေစ ကေလးနဲ႔ပဲလက္ထက္ရမယ္။ "

ခင္: "ကေလး ဘာေတြစိတ္ပူေနတာလဲ။ မမမွာကေလးတစ္ေယာက္ပဲရွိတာပါ။ ကေလးမနဲ႔တူတူရင္ဆိုင္ရဲရင္ မ အကုန္လုပ္ရဲတယ္"

လီလီ : "ဒါဆိုလဲၿပီးေရာ "

ခင္ : "ႀကီးႀကီးနဲ႔ကိုေသခ်ာေစာင့္ေရွာက္ေနာ္။ အန္တီနဲ႔အန္ကယ္ေရာ ကေလးရဲ့ကိုႀကီးေရာ USကိုလိုက္လာမွာ "

လီလီ : " မ ကေလးကိုမလိမ္နဲ႔။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးလဲပါတယ္ဆို။ မမတို႔သြားလက္ထပ္ၾကမွာမဟုတ္ဘူးလားလို႔"

စကားေလးအဆုံးမွာOverthinkingျဖစ္တဲ့လီလီကမ်က္ရည္၀ဲေနပါၿပီ

ခင္ : "ကေလး ေလဟာဥ္ကြင္းကcaseတုန္းကအန္စာတုံးေလးေတြကိုသတိထားမိလား "

လီလီ : "ဟိုဘူးထဲကလား "

ခင္ : "အင္း အဲ့ဒီကိစၥေၾကာင့္မတို႔သြားၾကမွာ။ သူဘယ္လိုလုပ္အန္စာတုံးကိုရလာမွန္းေတာ့မသိေပမယ့္သူလုပ္ခဲ့တဲ့အျပစ္ေတြအတြက္ေတာ့သူခံရမယ္ေလ။ ဒါေတြကကေလးသိဖို႔မလိုေသးဘူး။ ကေလးကငယ္ေသးတယ္။ ဒါလူႀကီးကိစၥမို႔လို႔"

📢 ပီ..........ပီ📢

ခင္ : "ကေလးရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ေရာက္ေနၿပီ။ လာ အေရးအေၾကာင္းဆိုရင္မကိုဖုန္းေခၚလိုက္။ ကေလးရဲ့အနားမွာေတာ့မရွိနိုင္ေပမယ့္ကေလးကိုကာကြယ္ေပးခ်င္တယ္ "

လီလီ : "ကေလးအတြက္မလိုပါဘူး အဲ့တာေတြ "

ခင္ : "လိုတာေပါ့ ကေလးရယ္။ ကေလးကမရဲ့မရွိမျဖစ္ေလးပဲေလ "

မိစိုး : "ေတာ္ၾကပါေတာ့အမတို႔ရယ္ ေစာ္ပစ္မေလးမခံစားနိုင္လို႔ပါ"

ခင္ : " ကေလးကိုေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ေပးေနာ္။ ကေလးကအခုတေလာအႏၲရာယ္ရွိေနတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ဒီကလူေတြထည့္ေပးလိုက္မယ္။ တစ္ခုခုဆိုသူတို႔ေတြကိုအရင္ေျပာ။ သူတို႔ကအမရဲ့လူရင္းမို႔လို႔စိတ္ခ်ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မရဲ့ကေလးေလး........ "

လီလီ : "ဟုတ္"

ခင္: " ႀကီးႀကီး‌ကကေလးနဲ႔ေသြးသားမေတာ္စပ္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့စိတ္မဆိုးနဲ႔ဦး။ ႀကီးႀကီးကေနမေကာင္းဘူး။ ဒါေပမယ့္သူ႔တူမေလးကိုေတာ့သူခ်စ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္အမုန္းေတြဘာေတြမထားပဲနဲ႔ေသခ်ာေလးဂ႐ုစိုက္ေနာ္။ "

လီလီ : " ခနေနပါဦး။ မ အဲ့တာဘာကိုဆိုလို.........."

"မခင္ေလး ေလယာဥ္ခ်ိန္ေနာက္က်ေနပါၿပီး။ ပစၥည္းေတြလဲအခုပဲ‌‌ေသခ်ာစစ္‌ေဆးၿပီးကားေပၚတင္ၿပီးပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကိုအေၾကာင္းသိတယ္မလား။ စိတ္ခ်လို႔ရပါတယ္။ "

ခင္ : " ဟုတ္ပါၿပီ။ ငါလဲအားကိုးစရာဆိုလို႔မင္းတို႔ညီအစ္ကိုပဲရွိတယ္။ ကေလးေလးကိုေသခ်ာဂ႐ုစိုက္ေပးေနာ္။ တစ္ခုခု႔ဖစ္သံၾကားရင္မင္းတို႔မလြယ္ဘူး။ ကေလးေရ သြားေတာ့မယ္ေနာ္ "

လီလီ : "နံနံျခားက‌ေကာင္ေလးေတြသြားမႀကိဳက္နဲ႔ေနာ္ "

လီလီရဲ့အ‌ေျဖကိုအားရပါးရရီၿပီးေခါင္း‌ၿငိမ့္ျပလိုက္ေပမယ့္မ်က္ေမွာက္ၾကဳပ္သြားတဲ့ကေလးေၾကာင့္မွာထားတဲ့စည္းကမ္းကိုသတိရသြားကာ႐ုပ္ႀကီးကေက်ာက္႐ုက္သကဲ့သို႔ျပန္တည္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့ကားေပၚတက္ကာေရာက္ရင္ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ဟု ပါးစပ္လႈပ္ျပၿပီးလက္သန္းနဲ႔လက္မကိုေထာင္ကာလႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႔အခ်က္ျပေနေတာ့သည္။ ခင္ရဲ့ကားေလးထြက္သြားေတာ့မွ

မိစိုး : "နင့္လူႀကီးကေခ်လိုက္တာဟယ္ ငါစေနာက္တာေတာင္မ်က္ႏွာကခပ္တည္တည္နဲ႔ ခုနကျပဳံးေနတာေတာင္ငါတို႔ကိုေတြ႕လို႔အျပဳံးေလးေတာင္ပ်က္သြားတယ္။ "

လီလီ : "ငါကသူ႔ကိုသူမ်ားေတြနဲ႔ဆိုမျပဳံးရဘူးလို႔မွာထားလို႔။ သူကငါ့ကိုအထင္လြဲသြားေသးတယ္တဲ့ဘာကိစၥမွန္းေတာ့မသိေပမယ့္ငါ့ကိုအားနာၿပီးကတိ‌ေတြဇြတ္ေပးေတာ့တာပဲ။ ငါလဲအဲ့တာနဲ႔သူမ်ားကိုမျပဳံးျပနဲ႔လို႔ေျပာလိုက္တယ္။ သူျပဳံးရင္ခ်စ္စရာေလးေလ ဒါေပမယ့္သူ႔ကိုငါကလြဲၿပီးဘယ္သူမွခ်စ္လို႔မရဘူး။ အဲ့တာေၾကာင့္မျပဳံးခိုင္းတာ။ ေတြ႕တယ္မလား ငါ့လူႀကီးကနင္တို႔တြဲေနတဲ့အစစ္ေကာင္ေတြထက္ကတိတည္တယ္ "

မိစိုး : "အင္း ဟုတ္ပါၿပီ။ ငါ့ေကာင္ေလးထည့္မေျပာနဲ႔။ ပါးခ်ပစ္မယ္ "

လီလီ : "လုပ္ေလ လုပ္ေလ သတၱိရွိရင္လုပ္လိုက္။ ငါ့မွာ bodyguardရွိတယ္ဟဲ့။ ငါ့မမစိတ္မခ်လို႔ထည့္ေပးတာ ေတြ႕လား။ သူတို႔ကိုၾကည့္ၿပီးငါ့ကိုလုပ္ရဲရင္လုပ္လိုက္"

လီလီသက္သက္လာစေနတာမို႔မွတ္သြား‌ေလာက္ေအာင္ပါးခ်ခ်င္ေပမယ့္သူ႔လူႏွစ္ေယာက္ကမိစိုးကိုေၾကာက္စရာေကာင္း‌ေအာင္ၾကည့္ေနၾကသည္။ အရင္ကလဲပါးခ်ဖူးေပမယ့္အခုေတာ့...................ဟူးးးးး ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံေကာင္းသည့္အားကိုးႏွင့္လူမ်ားကိုမိစိုးမုန္းလွပါသည္။