Zawgyi

ေထာင္ရွန္းသည္ အမွန္ပင္ ရွက္တတ္သူျဖစ္ၿပီး၊ သူသည္ ႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ စာေၾကာင္းႏွစ္ေၾကာင္းထက္ပို၍ မဖလွယ္ခင္ အာ႐ုံပ်က္လာေတာ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕အတြက္ ခက္ခဲေအာင္မလုပ္ခဲ့။ "ခြၽီခ်ီက အ-ဝမ့္နဲ႕ အျပင္မွာ ကစားေနတယ္။ မင္းသူ႕ကိုရွာေနတာလား?"

ေထာင္ရွန္းသည္ မဝံ့မရဲ ၿပဳံးကာ အျပင္သို႔ အျမန္မထြက္မီ သူ႕ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဦးၫႊတ္လိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေမွ်ာ္စင္ထဲကေန သူ႕ေနာက္ လိုက္သြားခဲ့သည္။

မေန႕က မိုးေရေတြ႐ြာခဲ့ၿပီး ေမွ်ာ္စင္ေရွ႕မွာ ၾကည္လင္တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕ တဝဲလည္လည္ အသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေျမျပင္ေပၚ ေျခခ်နိဳင္သည့္ေန႕တြင္ ႐ႊံ႕စြတ္စိုေနေသာ ႐ႊံ႕ႏြံကို ႐ႊံ႕အိုးပုံသြင္းကာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအား ဝိညာဥ္စြမ္းအားျဖင့္ အေျခာက္ခံကာ ခိုင္ခံ့ေသာ ေျမအိုးျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ခိုင္းခဲ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ထိုတာဝန္ကို ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ၿပီးေျမာက္ခဲ့သည္ သို႔မဟုတ္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီ ခိုင္းသမွ်ကို အၿမဲတမ္း စိတ္အားထက္သန္ေနတယ္လို႔ ေျပာနိုင္မလား?

အိုးအဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ က်ိဳးဝမ့္ကို ကြင္းအိုးဂိမ္းကစားနည္း စတင္သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။ သူမသည္ ဤကဲ့သို႔ေသာ ဂိမ္းမ်ိဳးကို တစ္ခါမွ မကစားဖူးေသာေၾကာင့္ မၾကာမီပင္ စြဲလန္းသြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း 50kgရွိေသာဓားကို လြယ္လြယ္ကူကူ လႊဲနိုင္ေသာ သူမ၏လက္မ်ားသည္ ၎တို႔၏ ခြန္အားကို ေကာင္းစြာ မထိန္းနိုင္ဘဲ မၾကာခဏ အိုးကို ကြဲေၾကေစတတ္သည္။

သို႔တိုင္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ အလြန္စိတ္ရွည္ေနေသးၿပီး အထူးသျဖင့္ သူမအတြက္ အပိုအိုး17လုံး- 18လုံးကို သူမစိတ္အလိုက်ခြဲေစရန္ မေန႕တေန႕ကမွ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေမွ်ာ္စင္မွ ထြက္လာေသာအခါ က်ိဳးဝမ့္သည္ ကစားျခင္းမွ ပင္ပန္းေနၿပီျဖစ္ၿပီး ခြၽီခ်ီကို မွီကာ အနားယူေနေလသည္။

ခြၽီခ်ီသည္ သၾကားလုံးစားျခင္းကို အလြန္ႏွစ္သက္ပုံရသည္။ က်ိဳးဝမ့္ သူ႕ရင္ခြင္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိလာေသာအခါ အသစ္ေတြ႕ရွိေသာ ေက်ာက္စရစ္ခဲတစ္လုံးကို ထုတ္ယူကာ ေပးလိုက္သည္။ "....စား"

သူမသည္ ၎ကို အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့လက္ခံၿပီး အေလးအနက္ျမည္းစမ္းရင္း ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္သည္- "ေတာ္ေတာ္ခ်ိဳတာပဲ၊ ေက်းဇူးပဲ ေခါင္းကိုင္အေဖ"

ခြၽီခ်ီသည္ အလြန္ႏြေးေထြးစြာ ၿပဳံးၿပီး သူမ၏ဆံပင္မ်ားကို ပြတ္သပ္ရန္ လက္ကို ဆန႔္တန္းလိုက္သည္။

က်ိဳးဝမ့္သည္ သူ႕ဘက္သို႔ ေခါင္းလွည့္ကာ ႏွစ္သက္သလို လုပ္ခြင့္ေပးထားေသာ္လည္း သူမ၏ အမူအရာမွာ အႀကီးဆုံးကေလးက အငယ္ေလးမ်ားကို ေပ်ာ္႐ႊင္ေစရန္ မသိနားမလည္သလို ဟန္ေဆာင္ထားသလိုပင္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ တံခါးေပါက္မွ နံရံကိုမွီ၍ ႏွစ္ေယာက္သား၏ အျပန္အလွန္ တုံ႕ျပန္မႈကို ၾကည့္ရင္း မရယ္ေမာဘဲမေနနိုင္။

ခြၽီခ်ီ၏ အသက္အမွန္ကို မသိရေသးေသာ္လည္း လက္ရွိတြင္ သူသည္ ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ တူညီေသာစိတ္ရွိသည္။ က်ိဳးဝမ့္သည္ သူႏွင့္ အလြန္လိုက္ဖက္ညီစြာ ဆက္ဆံေနသျဖင့္ အေဖႏွင့္သမီးထက္ တုံးအေသာ ေမာင္ေလးကို ေကြၽးေမြးေနရသည့္ အမျမင္ကြင္းႏွင့္ ပိုတူသည္။

ေထာင္ရွန္းက သူတို႔အနားကို ကိုင္းၫြတ္ၿပီး တစ္စုံတစ္ခုေမးၿပီးေနာက္ သူ႕ဝတ္႐ုံေပၚမွ ေလွ်ာ္ပင္အဝတ္ကို ခြၽီခ်ီေပၚ ပတ္ေပးလိုက္သည္။ “အေအးမမိေစနဲ႕”

ခြၽီခ်ီသည္ ေထာင္ရွန္းကို ၎တို႔ႏွင့္အတူ ထိုင္ရန္ ဆြဲလိုက္ၿပီး သူ၏ "သၾကားလုံး" ကို ျမည္းစမ္းရန္ ေခါင္းမာစြာ တြန္းအားေပးေနသည္။ "သၾကားလုံး၊ မင္းအတြက္"

ေထာင္ရွန္းက သူ႕ကို အေလးအနက္ၾကည့္ၿပီး “ခြၽီရွစ္ရႈန္း သၾကားလုံးေတြ အလြန္အကြၽံစားရင္ သြားေတြကို ထိခိုက္လိမ့္မယ္”

ခြၽီခ်ီက သူ႕ပါးျပင္ေတြကို ဖြဖြေလးကိုင္ကာ အံၾသသြားသည္။ "ဘာလို႔လဲ?"

ေထာင္ရွန္းက သူ႕ကို ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီး "ကြၽန္ေတာ္တို႔ အနာဂတ္မွာ ထြက္သြားနိုင္ရင္ သၾကားလုံးမ်ိဳးစုံ ေကြၽးမယ္ေလ၊ ဇီးသီးသၾကားလုံး စားဖို႔ေတာင္ ဖိတ္လိုက္မယ္ေလ"

ခြၽီခ်ီ၏ စပ္စုခ်င္စိတ္က လႈပ္ရွားသြားသည္- "ဇီးသီးသၾကားလုံးက ဘာလဲ?"

ေထာင္ရွန္းက စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ အရိပ္အေယာင္ျပၿပီး “ဒါကေလးေတြ စားရတာ ႀကိဳက္တဲ့ဟာ။ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္ ဇီးသီးနဲ႕ လုပ္ထားတာမို႔ ရွစ္ရႈန္းႀကိဳက္မွာ ေသခ်ာတယ္”

ခြၽီခ်ီက သူ႕အိတ္ကပ္ထဲက ေက်ာက္စရစ္ခဲ လက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္ကိုယူၿပီး သူ႕ကိုယ္သူ ေရ႐ြတ္​ေနသည္။ "ခ်ိဳတယ္" ဆိုတာဘာလဲ ငါသိတယ္ ဒီအရသာပဲ။ ဒါ​ေပမယ့္​ 'အခ်ဥ္​' ကဘာလဲ?"

က်ိဳးဝမ့္သည္လည္း ေဘးမွ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနေသာေၾကာင့္ ေထာင္ရွန္းတစ္ေယာက္ ရယ္ရမလား ငိုရမလား မသိ။

သူမသည္ စြန့္ပစ္​ေျမတြင္ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး အခ်ဥ္၊ အခ်ိဳႏွင့္ အစပ္အရသာမ်ားကို မသိခဲ့ပါ။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူတို႔၏ ကေလးဆန္ေသာ စကားဝိုင္းကို ခဏတာ နားေထာင္ၿပီးေနာက္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

လုယြီက်ိဳ႕သည္ ေမွ်ာ္စင္၏ တတိယထပ္အမိုးတြင္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ခ်ကာ ထိုင္ေနသည္။ သူ႕ေဘးမွာ သစ္သားနဲ႕လုပ္ထားတဲ့ ပုေလြတြဲတစ္ခုရွိသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ သူ၏တစ္ဆင့္အျမင့္တြင္ ထိုင္ေနၿပီး သူ၏လွံကို ေျမႀကီးေပၚပစ္လိုက္ သူ႕ဝိညာဥ္စြမ္းအားနဲ႕ ျပန္လာေအာင္လုပ္လိုက္နဲ႕ ကစားေနသည္။

သူသည္ ေသခ်ာေပါက္ ကြၽမ္းက်င္ေသာ အေဝးပစ္သမားတစ္ေယာက္ပင္။ 10မီတာ ကြာေဝးေသာအေဝးမွ သူလွံပစ္လိုက္တိုင္း တစ္ေနရာထဲကိုပဲ ခဏခဏထိမွန္သည္။

အရိုးစုမိန္းကေလးသည္ အနီးနားရွိ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုတြင္ ရွိေနၿပီး ၎တို႔ကို ေက်ာေပးကာ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနသည္။

သူမကို ဒီလိုအရိုးဗလာနဲ႕ ကြဲအက္ေနတဲ့ အေနအထားမွာ မၾကာခဏေတြ႕ရေတာ့ သူမဟာ သဘာဝအတိုင္း ေၾကာက္စရာေကာင္းပုံ မေပၚေတာ့ေပ။ ထို႔အျပင္ သူမသည္ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနစဥ္ သီခ်င္းညဥ္းေနေသာေၾကာင့္ ေတးဂီတကို အလြန္ႏွစ္သက္သူတစ္ဦးႏွင့္တူသည္။ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္ကလည္း မရိုးစင္းဘဲ ဆန႔္က်င္ဘက္အေနနဲ႕ အေတာ္ပင္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းသည္။

လုယြီက်ိဳ႕သည္ ပုေလြတြဲကို ေကာက္ယူၿပီး သူမႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ တီးမႈတ္လာသည္။

ထိုသို႔ေသာျမင္ကြင္းမ်ားကို ျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သူ႕ႏွလုံးသားထဲတြင္ မႀကဳံစဖူး ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ခံစားလိုက္ရသည္။

ပထမသုံးရက္တြင္ သူသည္ စြန့္ပစ္ေျမသို႔ ေရာက္ခဲ့သည္၊ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား သယ္ေဆာင္လာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ေသာ္လည္း အိပ္မက္ဆိုးမ်ားႏွင့္ ၾကည္ႏူးစရာ ႏြေဦးအိပ္မက္မ်ားက ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း သူ႕ထံ ေရာက္ရွိလာသည္။ သူနိုးလာတိုင္း တကိုယ္လုံး နာက်င္ခံစားရၿပီး တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ နိုးလာတဲ့အခါ အဖ်ားေတာင္ တက္သြားခဲ့သည္။

ယြမ္႐ူက်ိဳးႏွင့္ ေတြ႕တဲ့အခါ ထူးဆန္းတဲ့ အိပ္မက္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတာေၾကာင့္လို႔ မေျပာနိုင္ဘဲ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ အေအးမိသြားတယ္လို႔ပဲ ေျပာနိုင္သည္။

ရက္အနည္းငယ္ၾကာေအာင္ ျပဳစုခံရၿပီးေနာက္ ကုတင္ေပၚတြင္ လွဲေလ်ာင္းၿပီး စြန့္ပစ္ေျမထဲသို႔ ဝင္ကတည္းက စုစည္းခြင့္မရွိခဲ့ေသာ သူ၏ အေတြးအျမင္မ်ားကို ဂ႐ုတစိုက္ ခြဲထုတ္လိုက္သည္။

.....ပထမ၊ သူ ဒီေလာကထဲ ဝင္ေရာက္လာတဲ့အခါ ဘာလို႔ မသန္စြမ္းတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသးတာလဲ?

“ေလာကအသိဉာဏ္” သည္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ မသန္မစြမ္းျဖစ္ခဲ့ရသည့္အခ်က္ကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားကာ သူ၏ညာလက္ကို လုံးဝအသုံးမခ်နိဳင္ေသာေၾကာင့္ ဤအုပ္စုေရွ႕တြင္ မိမိကိုယ္ကို ထုတ္ေဖာ္မိသြားမည္ကို စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ကို သက္ေတာင့္သက္သာ အသုံးျပဳနိုင္ေစရန္ လုပ္ေပးလိုက္သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မူလပိုင္ရွင္ရဲ႕လက္ကပဲ ခ်ိဳ႕ယြင္း​ေနသလား?

သို႔ဆိုလွ်င္ ဤ “ေလာကအသိညာဏ္” သည္ အမွန္တကယ္ပင္ အထူးဂ႐ုျပဳမႈရွိလွသည္။

ဒုတိယအေနနဲ႕၊ ဒီအဖြဲ႕ဟာ အဲဒီႏွစ္မွာ နတ္ဘုရားပစၥည္းေတြကို ခိုးယူဖို႔ ဘာေၾကာင့္ ႀကိဳးစားခဲ့တာလဲ? ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဘာေၾကာင့္ က်ရႈံးခဲ့တာလဲ?

“ေလာကအသိဉာဏ္” မွေပးေဆာင္ေသာ မူလပိုင္ရွင္၏မွတ္ဉာဏ္မ်ားသည္ ေခတၱခဏမွ်သာျဖစ္ၿပီး မူလပိုင္ရွင္၏ကိုယ္ခႏၶာတြင္ ဝွက္ထားေသာ မသိစိတ္ကလည္း လြန္ခဲ့သည့္ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ေပၚမလာေတာ့ေခ်။ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သားရဲလူကို စစ္ေဆးေမးျမန္းရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ဒဏ္ရာမ်ားေၾကာင့္ သတိေမ့ေျမာေနေသးကာ ဘာတစ္ခုမွ မေမးျမန္းနိုင္ေပ။

သူ႕အကဲျဖတ္စူးစမ္းမႈမွတစ္ဆင့္ က်ိဳးဝမ့္သည္လည္း ထိုႏွစ္တြင္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္မ်ားကို လုံးဝမသိေၾကာင္း ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

က်ိဳးဝမ့္မွလြဲ၍ က်န္သူမ်ားအားလုံးသည္ ထိုႏွစ္အျဖစ္အပ်က္မ်ား၏ အဓိကသက္ေသမ်ားျဖစ္ၾကေသာ္လည္း၊ ႐ႊီရွင္းက်ီသာ ၎တို႔အား ေမးျမန္းပါက သူသည္ သံသယမ်ားကို ႏွိုးဆြမိၿပီး သူ၏အေထာက္အထားကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိပါက လုံးဝအဆုံးသတ္ပင္။

ဒါေပမယ့္ ရက္အနည္းငယ္ၾကာေအာင္ ေပါင္းသင္းၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ ဒီအဖြဲ႕ရဲ႕ ဘယ္အပိုင္းက ႐ြံရွာဖြယ္ေကာင္းေၾကာင္းကို မေျပာနိုင္ေတာ့။

လြန္ခဲ့သည့္ ရက္အနည္းငယ္က ၎တို႔သည္ ရာဇ၀တ္ေကာင္မ်ားကို ဖုန္းေတာင္မွ ႏွင္ထုတ္ခဲ့ၿပီး ျပင္းထန္စြာ ထိုးႏွက္ခ်က္ေပးခဲ့သည္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ေသြးနံ႕သည္ မီတာငါးေထာင္ေက်ာ္အကြာသို႔ ပ်ံ့လြင့္သြားသည္ဟုပင္ ဆိုနိုင္သည္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး ထူးဆန္းသည္ဟုထင္ရေသာ္လည္း ေတာရိုင္းေတာႀကီးတြင္ အားနည္းသူကို သန္မာတဲ့သူက အမဲလိုက္သည္မွာ ေတာတြင္းဥပေဒျဖစ္သည္။

ေျမရိုင္းထဲတြင္ အရင္းအျမစ္ျပတ္လပ္မႈမ်ား အၿမဲရွိခဲ့သည္။ ဖုန္းေတာင္ႏွင့္ ေမွ်ာ္စင္ျမင့္တို႔သည္ နီးကပ္စြာ ေျမယာ၏အလယ္ဗဟိုတြင္ တည္ရွိေသာေၾကာင့္ ၎တို႔ၾကားတြင္ ပဋိပကၡျဖစ္ရျခင္းမွာ သဘာဝပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း မရွိေတာ့ခ်ိန္တြင္ ဖုန္းေတာင္မွလူမ်ားသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ အေတာင္ပံမ်ားျဖစ္သည့္ ဤအေဖာ္ခုနစ္ေယာက္အနက္မွ တစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္ကိုပင္ သတ္ပစ္နိုင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ၾကသည္။

သူကိုယ္တိုင္ မေရာက္ရွိခင္မွာ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းဟာ ​​မူလပိုင္ရွင္ကို ရွာေဖြဖို႔သာ အာ႐ုံစိုက္ေနခဲ့သည္။။ သူရွာေဖြရန္ထြက္သြားေသာအခါ၊ ဆယ္ရက္မွတစ္လအထိ မည္သည့္ေနရာတြင္မဆို ကုန္ဆုံးေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ ဤကိစၥကို သူ သိပ္ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့တာေတာ့ ေသခ်ာေပသည္။ စိတ္မေကာင္းစြာပဲ၊ သူ႕အျမင္တြင္ ဖုန္းေတာင္မွ လူမိုက္အုပ္စုသည္ တစ္လေနၾကတ္ျခင္းမွ်သာျဖစ္ၿပီး လုံးဝမေဖာ္ျပထိုက္ပါ။

၎တို႔၏ စဥ္ဆက္မျပတ္ ႏွောင့္ယွက္မႈမ်ားေအာက္တြင္ပင္ ဖုန္းေတာင္ကို တန္ျပန္တိုက္ခိုက္ရန္ မည္သည့္ အစပ်ိဳးမႈမွ မလုပ္ေဆာင္ခဲ့ဘဲ တိုက္ခိုက္သူမ်ား ျပန္လည္ဆုတ္ခြာသြားသည္အထိသာ ခုခံကာကြယ္ၿပီး အၿမဲရပ္တန႔္ခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ၎ကို စဥ္းစားၿပီး ဤအဖြဲ႕သည္ နတ္ဘုရားပစၥည္းမ်ားကို ဘာအတြက္ လိုခ်င္သည္ကို မသိနိုင္ေတာ့။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းကြၽန္း၏ ေခါင္းေဆာင္၏သားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရာအားလုံးသာ စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္းျဖစ္ပါက သူသည္ နတ္ဘုရားပစၥည္းကို မွန္ကန္စြာအေမြဆက္ခံနိုင္မည္ျဖစ္သည္။

ခြၽီခ်ီသည္ တန္းယန္ေတာင္၏ တပည့္ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ၿပီး၊ သူစိတ္လြတ္သြားၿပီးေနာက္ တစ္စုံတစ္ေယာက္က သူ႕ကိုအခြင့္ေကာင္းယူခဲ့ေသာ္ျငား အ႐ူးတစ္ေယာက္က နတ္ဘုရားမ်ား၏လွ်ို႔ဝွက္ခ်က္ကို ေလ့လာရန္ အရည္အခ်င္းရွိသလား?

လုယြီက်ိဳ႕သည္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မွတ္ဉာဏ္မ်ားထဲတြင္ ေပၚလာခဲ့ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္တြင္ သူသည္ အလြန္သစၥာရွိၿပီး ဂုဏ္သေရရွိေသာ ခ်င္းလန္ေတာင္ၾကား၏ ျပင္ပဂိုဏ္းဝင္ လူငယ္တစ္ဦးသာျဖစ္သည္။

အရိုးစုမိန္းကေလး ယြမ္႐ူက်ိဳးသည္လည္း ဆိုးသြမ္းေသာ ရည္မွန္းခ်က္ ရွိသူလို႔မထင္ရဘဲ ေထာင္ရွန္းသည္ တန္းယန္ေတာင္သို႔ ဝင္ေရာက္လာသည့္ ေသမ်ိဳးမွ်သာ ျဖစ္ၿပီး၊ ေနာက္ဆုံး က်ိဳးဝမ့္အတြက္ကေတာ့ စြန့္ပစ္ေျမ၌ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ၎ကို လုံးဝနားမလည္ခဲ့ေပ။

ဤနည္းျဖင့္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္သာ ႐ႊီရွင္းက်ီမွ သူ၏ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ေသခ်ာမသိေသာ တစ္ဦးတည္းေသာ သူျဖစ္ပုံရသည္။

သို႔ေသာ္လည္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ဖုန္းလင္ေတာင္သို႔ ကေနဦးဝင္ေရာက္လာပုံသည္ မူလပိုင္ရွင္၏ အမွတ္ဉာဏ္မ်ားမွ ေတြးေတာၾကည့္သည့္အခါ ကာလၾကာရွည္စြာ ႀကံစည္ထားခဲ့ေသာ အရာမဟုတ္ေပ။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ အေရွ႕ဧကရာဇ္၏ ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္းအခမ္းအနားအတြင္း မေတာ္တဆ ေတြ႕ဆုံခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ ထိုအခ်ိန္ကသူ႕အား ဖုန္းလင္ေတာင္သို႔ ေသခ်ာေပါက္ ျပန္ေခၚသြားမယ္လို႔ ဘယ္လိုလုပ္ေသခ်ာနိုင္မွာလဲ?

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ားအား ရွင္းမျပနိုင္ေသာေၾကာင့္ ၎တို႔ကို ေခတၱေဘးဖယ္ထားကာ ပူပန္မေနေတာ့ေပ။

တတိယအေနနဲ႕ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းကို တကယ္ သတ္ပစ္ရမွာလား?

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ဤကိစၥကို အစပိုင္းတြင္ ေတြးေတာရန္ မ်ားမ်ားစားစား အားမထုတ္ခဲ့ဘဲ၊ ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္တိုင္ လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ရာမွ ရႈံးနိမ့္လာေသာအခါ သူသည္ အျခားနည္းလမ္းကို စတင္ရွာေဖြခဲ့သည္။

အကယ္၍ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသာ လြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ ေတာရိုင္းေတာထဲတြင္ကဲ့သို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနနိုင္ပါက၊ လြတ္ေျမာက္ရန္ အနည္းငယ္ေလာက္ ကူညီေပးတာက ဘယ္လိုမွားယြင္းနိုင္မွာလဲ?

ထို႔အျပင္၊ အကယ္၍ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းမွာသာ ပင္လယ္ကဲ့သို႔ ႀကီးမားက်ယ္ျပန႔္ေသာ နတ္ဆိုးစြမ္းအားရွိကာ "ကမၻာ့အသိဉာဏ္" ကပင္ သူ႕ကို အလြယ္တကူ မေဖ်ာက္ဖ်က္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနပါက၊ သူ႕ကိုယ္ပိုင္အေထာက္အထားကို ထုတ္ေဖာ္ျပသလိုက္တာက ပိုေကာင္းတယ္မဟုတ္ဘူးလား? သူက ဒီကမၻာရဲ႕ ျပင္ပလူျဖစ္ၿပီး ဒီေလာကရဲ႕ အမွန္တရားကို သိရွိၿပီး စြန့္ပစ္ေျမထဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကူညီေပးနိုင္မယ္ဆိုရင္ေရာ? မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း လြတ္ေျမာက္ၿပီးသည္ႏွင့္ "ေလာကအသိဉာဏ္ဏ္" မွ သင္ယူေစၿပီး မူလကမၻာကို ျပန္ပို႔ခိုင္းလိုက္မယ္၊ ဒီအစီအစဥ္ မေကာင္းဘူးလား?

....“ေလာကအသိဉာဏ္”သာ သူ႕မွာ အဲဒီလို အေတြးေတြရွိမွန္း သိရင္ ေသြးတစ္မီတာေလာက္ အန္သြားေလာက္သည္။

သို႔ေသာ္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ ထင္ေၾကးေပး႐ုံသာျဖစ္သည္။

သူစိတ္ကူးယဥ္ဖို႔က မခက္ပါဘူး၊ သူသာ ႐ႊီရွင္းက်ီမဟုတ္ဘူးဘဲ မူရင္းပိုင္ရွင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကိုသာ အသုံးျပဳေနၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ အစစ္အမွန္ကေတာ့ အျပင္ေလာကမွာ ေသဆုံးသြားခဲ့ၿပီဆိုတာ ေျပာျပခဲ့ပါက မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ကို ေကာင္းကင္ဘုံသို႔ အျမန္ရထားနဲ႕ ေစလႊတ္လိုက္မည္ျဖစ္ၿပီး သူ႕အေဖနဲ႕ညီမကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မေတြ႕နိုင္ေတာ့မွာ စိုးရိမ္မိသည္။

သူ႕မိသားစုအေၾကာင္းေတြရင္း ၾကည္ႏူးေနစဥ္ ႐ႊီရွင္းက်ီဟာ သူ႕ေနာက္ကေန ႏြေးေထြးတဲ့ ေပြ႕ဖက္မႈကို မခံစားလိုက္ရမခ်င္း သူ႕အေတြးေတြ လြင့္ပ်ံေနခဲ့သည္။

"ရွစ္ရႈန္း ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲ?" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ကို အေနာက္ကေန သိုင္းဖက္ထားၿပီး သူ႕ပုခုံးေပၚမွာ ေမးေစ့ခြၽန္ခြၽန္ေလး တင္လိုက္သည္။ "...ကြၽန္ေတာ္လည္း ၾကည့္ခ်င္တယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ညီမျဖစ္သူ ႐ႊီဝူထုန္သည္ သူ႕အား စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ႏွစ္သက္သေဘာက်ကာ ဤကဲ့သို႔ေသာ အမူအရာမ်ားကို အသုံးျပဳခဲ့ဖူးေသာေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ မည္သည့္အရာမွ မွားယြင္းသည္ဟု မခံစားရေပ။

ဤကမၻာေပၚတြင္ အလိုလိုက္ခံရေသာ ကေလးအမ်ားစု၏ ခ်စ္ျခင္းကို ေဖာ္ျပေသာနည္းလမ္းမွာ သစ္ပင္တစ္ပင္ကို ရစ္ပတ္ထားေသာ ႏြယ္ပင္လို ခ်ည္ႏွောင္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယုံၾကည္ထားပုံရသည္။

ဒါကိုေတြးေတာရင္း သူက “ဘာမွ မၾကည့္ပါဘူး၊ ေနေတြ၊လေတြ၊ ၾကယ္ေတြမရွိဘူးလို႔ ေတြးေန႐ုံပါ။ ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ မီးခိုးေရာင္ႀကီးပဲရွိတယ္"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက "ရွစ္ရႈန္းက ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ခ်င္တာလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ: "အထူးတလည္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေတြးၾကည့္႐ုံပဲ"

အဆုံးတြင္၊ သူ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စကားတစ္ခြန္း ထပ္ထည့္လိုက္သည္- "ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး လကို ရႈစားတာ၊ ဒီလို အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ အေပ်ာ္အပါးမ်ိဳးကို ဝမ္ပိုင္ေမာက္ပဲ ႏွစ္သက္မွာ"

ႏႈတ္​ခမ္းမွ ထြက္​ခြာသြားသည္​ႏွင့္​ တၿပိဳင္​နက္​ သူကိုယ္​တိုင္​ ထိတ္​လန႔္​သြားသည္​။

ထိုစကားမ်ားသည္ အမွန္ပင္ သူ႕ပါးစပ္မွ ထြက္လာေသာ္လည္း ေတြးေတာစရာမရွိဘဲ ထြက္လာျခင္းေပ။

....မူလပိုင္ရွင္ရဲ႕ အလိုလို တုံ႕ျပန္မႈမ်ားလား?

ဤတစ္ႀကိမ္တြင္၊ ေစာေစာက သူလြဲေခ်ာ္ခဲ့ေသာ ေနာက္ထပ္သံသယတစ္ခုမွာ ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ႏွလုံးသားထဲတြင္ ေပၚလာသည္။

....ဂိုဏ္းေလးခုတြင္ မူလပိုင္ရွင္ ႐ႊီရွင္းက်ီ၊ တန္းယန္ေတာင္မွ ခြၽီခ်ီ၊ ယင္ထ်န္းခြၽမ္းမွ က်ိဳးပိုင္နန္တို႔ အားလုံးသည္ ေျမရိုင္းထဲတြင္ ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း တရားအမွ်တဆုံးႏွင့္ အားလုံးထက္ နတ္ဆိုးလမ္းစဥ္ကို စက္ဆုပ္႐ြံရွာေသာ ဝမ္ပိုင္ေမာင္အေၾကာင္း မည္သူမွ လုံးဝမေဖာ္ျပခဲ့ၾက။

သူ မွိန္းေမာေနခ်ိန္၊ ျမင့္မားေသာ ေနရာတြင္ ထိုင္ေနေသာ က်ိဳးပိုင္နန္သည္ သူ၏လက္ဖဝါးထဲသို႔ လွံကို ျပန္ယူလိုက္ေသာ္လည္း ၎ကိုတစ္ေနရာထဲသို႔ ထပ္မံ မလႊင့္ပစ္ေတာ့ေပ။

လွံကိုနဂါးကဲ့သို႔ ပစ္လႊတ္လိုက္ကာ ေလကိုျဖတ္ၿပီး စူးရွေသာ အသံထြက္ကာ မီတာဒါဇင္မ်ားစြာအကြာရွိ က်ဴပင္မ်ားတြင္ တိက်စြာထိမွန္ခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ေအာ္သံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာၿပီး ပိုးနီရဲရဲလို ႏွစ္မီတာ အခ်င္းဝက္ထက္ေလာက္အထိ ေသြးေတြ ဖ်န္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီလန႔္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

သရဲတစ္ေဆေတြရဲ႕ အရွိန္ဟာ သာမန္လူေတြရဲ႕ အရွိန္နဲ႕ ယွဥ္လို႔မရပါဘူး။ မူလက အမိုးမွာထိုင္ေနတဲ့ က်ိဳးပိုင္နန္ဟာ ခ်က္ျခင္းပဲ က်ဴပင္ေတြထဲကို ထိုးဆင္းသြားၿပီး အေလာင္းတစ္ေလာင္းကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။

အေလာင္းေပၚရွိအဝတ္အစားမ်ားသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းေပၚတြင္ ၀တ္ဆင္ထားသည့္ အျဖဴေရာင္ ၀တ္စုံမ်ားႏွင့္ ေလွ်ာ္ဖ်င္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ဖဲႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကအစ တူညီသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္သည္ အျခားသူ၏အသက္ကို တစ္ခ်က္ထဲယူရန္ မႀကံစည္ထားေသာေၾကာင့္ လွံကိုဆြဲႏႈတ္ကာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ စိုက္ခ်လိဳက္ေသာ္လည္း ထိုလူသည္ ပါးစပ္ေထာင့္မွ ေသြးမ်ားထြက္က်လာကာ ေသဆုံးသြားခဲ့သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္ ပါးစပ္ကိုဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ လွ်ာတစ္ဝက္ေလာက္ ထြက္က်သြားသည္။

႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သာမာန္လူတစ္ဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သဘာဝအားျဖင့္ သူသည္ ဤကဲ့သို႔ ေသြးထြက္သံယိုျမင္ကြင္းမ်ားကို မျမင္ဖူးေသးဘဲ သူ၏ဝတ္စားဆင္ယင္ပုံမွ သဲလြန္စအခ်ိဳ႕ကိုသာ သိရွိနိုင္သည္။

ခြၽီခ်ီက ေထာင္ရွန္းကို စိတ္ဝင္တစား ေမးသည္ "ဖုန္းလင္ေတာင္ကလူေတြ လာတာလား? ဖုန္းလင္ေတာင္ကဆိုရင္ သၾကားလုံး ေကြၽးမယ္"

ေထာင္ရွန္း: "ရႉးး၊ တိုးတိုး"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ရဲ႕႐ႊီရွင္းက်ီ ပုခုံးကို တြန္းလိုက္ၿပီး "ရွစ္ရႈန္း ေမွ်ာ္စင္ထဲ အရင္သြားႏွင့္လိုက္၊ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းရဲ႕ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြ ဒီေရာက္ေနတယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီ အံ့ၾသသြားၿပီး "ဒီကိုလာရတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကဘာလဲ?"

"ကြၽန္ေတာ္တို႔အုပ္စု ေျမရိုင္းထဲမွာ အသက္ရွင္ေနသေ႐ြ႕ေတာ့ အခ်ိန္မေ႐ြး ေရာက္လာၾကမွာပဲ" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေလသံနဲ႕ေျပာေပမယ့္ ႐ႊီရွင္းက်ီကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕မ်က္လုံးေတြက ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လြန္းလို႔ အရည္ေပ်ာ္သြားမလိုပါပဲ။ "ရွစ္ရႈန္း၊ ျမန္ျမန္သြားပါ၊ ရွစ္ရႈန္းဝင္ပါၿပီး ဒဏ္ရာရသြားရင္ မေကာင္းဘူး”

႐ႊီရွင္းက်ီ စကားလုံးမ်ားကို မျဖဳန္းတီးေတာ့ဘဲ "သတိထားပါ" ဟုတိုက္တြန္းၿပီးေနာက္ သူလွည့္ကာ ေမွ်ာ္စင္ထဲသို႔ ဝင္လိုက္သည္။

တကယ္ေတာ့ သူအခု ထုတ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြအေပၚ စိတ္ေရာက္ေနဆဲပင္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူ႕မ်က္လုံးေရွ႕မွာ ျပန႔္က်ဲေနတဲ့ မွတ္ဉာဏ္ေတြ ေပၚလာကာ သူ႕ေခါင္းက ေလးလံလာသည္။

...မူလပိုင္ရွင္ရဲ႕ မွတ္ဉာဏ္ေတြ ေခါင္းျပန္ေထာင္လာျပန္ၿပီ။

သူသာအဲဒီမွာ ဆက္ရပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ေမ့လဲကာ တူညီတဲ့လမ္းကို ေလွ်ာက္ရမွာကို စိုးရိမ္မိသည္။ အဲဒီလိုျဖစ္သြားရင္ သူျပႆနာပိုတက္ေအာင္သာ လုပ္မိလိမ့္မည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ ေမွ်ာ္စင္ထဲသို႔ဝင္ၿပီးသည့္တိုင္ေအာင္ ေစာင့္ၿပီးေနာက္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မ်က္ႏွာေပၚရွိ ႏြေးေထြးမႈႏွင့္ ႏူးညံ့မႈတို႔သည္ သဲလြန္စမရွိဘဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္ အေလာင္းကို ဆြဲတင္လိုက္သည္။ "...သူေသၿပီ၊ သူ႕လွ်ာသူကိုက္ၿပီး သတ္ေသသြားတာ”

"ၾကည့္ရတာ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက သူတို႔ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာထားပုံပဲအာ" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေအးစက္စြာ တခစ္ခစ္ရယ္ေနသည္။ "ဒီလူေတြ ငါ့လက္ထဲ အသက္ရွင္ရက္ မဝင္လာရဲဘူး"

က်ိဴးပိုင္နန္ ပတ္ပတ္လည္ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ "တျခားသူလွ်ိုေတြ ရွိေနေလာက္တယ္၊ ငါတို႔ ဘာလုပ္သင့္လဲ?"

"__ရွာ" မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက အမိန့္ေပးလိုက္သည္။ "ရွာေတြ႕ရင္ ခါတိုင္းလို အဝတ္အစားေတြကို ခြၽတ္ၿပီး အေရခြံခြာလိုက္"

စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာ အဝတ္ေလွ်ာ္ေနတဲ့ ယြမ္႐ူက်ိဳးဟာ ခုနကက်ဴးေက်ာ္သူနဲ႕ အနီးစပ္ဆုံးပါပဲ။

သူမသည္ ေသြးလမ္းေၾကာင္းကို လိုက္၍ က်ဴရိုးမ်ားေပၚတြင္ အတန္ၾကာေအာင္ လွည့္ပတ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္ ၾကည့္မွန္တစ္ခုကို ရွာေတြ႕ခဲ့သည္။

သူမသည္ ၾကည့္မွန္ကို ခဏေလာက္ တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ မဆိုင္းမတြ ရိုက္ခြဲလိုက္ေသာအခါတြင္ သူမ၏အမူအရာမွာ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲသြားသည္။

ယြမ္႐ူက်ိဳးသည္ ပ်က္စီးေနေသာမွန္ကို ကိုင္ေဆာင္ကာ ေမွ်ာ္စင္ေရွ႕သို႔ ျပန္သြားၿပီး အပိုင္းအစမ်ားကို မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းအား လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္သည္။ "ရွစ္သိ၊ ဒါကိုၾကည့္စမ္း၊ ဒါဝိညာဥ္ၾကည့္မွန္ပဲ၊ ဝိညာဥ္ၾကည့္မွန္က ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ့အရာတိုင္း အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္ေနမွာ”

က်ိဳးပိုင္နန္ ထိုစကားကိုၾကားေသာအခါ၊ သူသည္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းဘက္သို႔ လွည့္သြားသည္။ "...ရွင္းက်ီမင္းကို လုပ္ႀကံၿပီးၿပီလားဆိုတာသိဖို႔ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက ဒီသူလွ်ိုကို လႊတ္လိုက္တာမ်ားလား?”

ကြဲေၾကေနေသာ ၾကည့္မွန္ကို ၿပဳံးျပရင္း မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ အမူအရာမွာ မေျပာင္းလဲဘဲ “ဒီက်ိဳးပဲ့ေနတဲ့ အရာကို လႊတ္ပစ္လိုက္....ရွစ္ရႈန္းနဲ႕ငါက လြင္တီးေခါင္မွာ သာသာယာယာေနေနတာကို၊ ​​သူငါ့ကို ဘယ္လိုလုပ္ လုပ္ႀကံနိုင္မွာလဲ?”

ဝိညာဥ္ၾကည့္မွန္၏ တစ္ဖက္တြင္ေတာ့။

ဖုန္းလင္ေတာင္၏ ၀တ္စုံကို ၀တ္ဆင္ထားကာ ဝိညာဥ္ၾကည့္မွန္ကို ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ တပည့္တစ္ဦးသည္ စကားမေျပာရဲဘဲ လူတစ္​ေယာက္ေရွ႕တြင္ ဒူးေထာက္ထိုင္ေနသည္။

ဖန္သားျပင္ျဖင့္ ပုံေဖာ္ထားသည့္ ျမင္ကြင္းသည္ က်ိဳးပဲ့ရာ မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားရွိေနသည္။ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ မ်က္ႏွာသည္ အသြင္အျပင္မ်ားစြာျဖင့္ ထင္ဟပ္ေနၿပီး ျဖတ္သြားေသာအသံမွာ ျပတ္ေတာက္ေနေသာ္လည္း မွတ္မိေနဆဲျဖစ္သည္- “....ရွစ္ရႈန္းနဲ႕....ငါက...သာသာယာယာေနေနတာကို....သူဘယ္လိုလုပ္ ငါ့ကိုလုပ္ႀကံ...နိုင္မွာလဲ..."

ဖန္သားျပင္ကို မ်က္ႏွာမူေနသည္မွာ အျဖဴေရာင္၀တ္စုံျဖင့္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းျဖစ္သည္။

က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ ေအးစက္ေသာ မ်က္လုံးမ်ားသည္ ေဒါသမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး ဤစာေၾကာင္းကို ၾကားလိုက္ေသာအခါ သူ႕လက္ထဲမွ စာလိပ္သည္ ခ်က္ခ်င္း ေဘးသို႔ပစ္က်သြားသည္။

အလွဆင္ရန္အတြက္ တစ္ဖက္တြင္ ထားရွိေသာ ေငြေရာင္ပန္းအိုးတစ္အိုးသည္လည္း ခ်က္ခ်င္း ကြဲအက္သြားကာ ၾကမ္းျပင္တစ္ခုလုံး ေရမ်ားႏွင့္ အတြင္းမွပန္းမ်ားျဖင့္ ျပန႔္က်ဲေနသည္။

ထိုတပည့္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ထိတ္လန႔္သြားကာ ႏႈတ္ဆိတ္သြားၿပီး အသံမထြက္ရဲေတာ့။

"ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ကိုေခၚလိုက္" အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၿပီးေနာက္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ ေအးစက္ေသာအသံသည္ အေပၚစီးမွ ထြက္ေပၚလာၿပီး ေဒါသသည္ လုံးဝမွိန္သြားသလိုပင္။ "ရွစ္ရႈန္းကို ေျမရိုင္းထဲကေန အျမန္ဆုံးဘယ္လို ဆြဲထုတ္ရမလဲသိခ်င္တယ္"

တပည့္သည္ ဟုတ္ကဲ့ဟု ဆက္ေအာ္ကာ သူထလာေသာအခါ က်ိဳ႕က်စ္သမ္း ထိုင္သည့္ေနရာအား မေတာ္တဆ ၾကည့္လိုက္မိၿပီး ထိတ္လန႔္သြားရသည္။

-က်ိဳ႕က်စ္သမ္းေရွ႕က စားပြဲကို ႏွစ္တစ္ေထာင္ၾကာသစ္သားနဲ႕ ျပဳလုပ္ထားေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ နက္နဲၿပီး လတ္ဆတ္တဲ့ လက္ငါးေခ်ာင္းျဖင့္ ေဖာက္ထြင္းခံထားရၿပီး အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည္။

.....ဝက္ဝံေပါက္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ေမြးျမဴထားတဲ့ ရွစ္ရႈန္းရဲ႕ အတြင္းစိတ္ထဲမွာေတာ့ ခါးသီးေနပါၿပီ။

____