၂၆၆။ ဆိုလာစွမ်းအင်

လင်းမိသားစုမဟုတ်သည့် လီကျန်းတို့သည် စတော်ဘယ်ရီသီးများကို မထိဘဲ အံ့သြစွာ ကြည့်နေသည်။ စိတ်အေးနေပြီဖြစ်သည့် ဖန်ယုမင်းသည် ၁၀မီတာအကွာက ရေပုံးကြီးနှစ်ခုကို မြင်သွားကာ စပ်စုစွာဖြင့် လက်ညိုးထိုးပြရင်းမေးသည်။

“ဟမ်? ရေပုံးထဲမှာ လူရှိနေတာလား? လူနှစ်ယောက်ထိုင်နေသလိုပဲ။ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?”

“ဪ ဒါလူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဇွန်ဘီတွေ။ ငါတို့အဲ့နေရာနဲ့ ဝေးဝေးနေသင့်တယ် ထင်တယ်”

လင်းဝမ်ဝမ်က ပြောသည်။

“ဇွန်. . .ဇွန်ဘီတွေ? နောက်ထပ်ဇွန်ဘီတွေ ရှိနေသေးတာလား?”

ဖန်ယုမင်းသည် ကြောက်လန့်စွာဖြင့် မေးသည်။

လင်းဖန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ

“ကတုံးနဲ့အမျိုးသမီး တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဇွန်ဘီထင်နေတာလား? သူက ဇွန်ဘီအဖွဲ့ရဲ့ခေါင်းဆောင်”

လီကျန်းသည် နားမလည်ဖြစ်သွားကာ

“ခနလေး! ကပ္ပတိန်ကြီး ဇွန်ဘီအဖွဲ့က ဘာကြီးလဲ?”

လင်းဖန်က ပြုံးကာ

“ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ဒီနေရာမှာ လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ နေတယ်လို့ ထင်လဲ? ဒါတွေအကုန်လုံးက ငါတို့မှာ ထူးခြားတဲ့ မဟာမိတ်ရှိနေလို့ပဲ”

“ဪ~ဒါနဲ့ယန်ကျင်းဟွာဆီက ဘယ်လိုလွတ်လာသလဲ သိချင်သေးတယ်”

လီကျန်းက ထပ်မေးသည်။

လင်းဖန်သည် သူတို့အား ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲကို ပြောပြပြီးနောက်

“အခုငါတို့က ဒီမှာခနနေရင်း ယွမ်ထန်ရှင်းတို့ကို စောင့်နေတာ။ ယန်ကျင်းဟွာက ထပ်ပြန်ပေါ်လာမယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး။ သူက ဉာဏ်များတယ်။ ချူးလီလီမရှိတော့ အသေဝင်တိုက်ရအောင်လို့ အဝေးကနေ ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာပဲ”

အပြင်တွင် လင်းချင်းသည် ယန်ကျင်းဟွာတို့လူများက ဆိုလာစက်များကို ဖြုတ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ဆိုလာပြား၊ ဘက်ထရီ၊ ထိန်းချုပ်စက်၊ တစ်ဆင့်ခံစက်နှင့် အခြားအပိုင်းများကို ဘေးတွင်ချထားကာ အောက်ထပ်သို့ သယ်ဖို့စောင့်နေကြသည်။ ထိုလူများက သယ်ဖို့ပြင်တော့မှ လင်းချင်းက လှုပ်ရှားသည်။

“သတိထား မကွဲစေနဲ့!”

ယန်ကျင်းဟွာသည် သူ့လူများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးနေသည်။

လင်းချင်းသည် အောက်ထပ်သို့ အရင်ဆင်းသွားကာ လှေကားရှေ့မှနေ သူတို့ဆင်းလာမည်ကို စောင့်နေသည်။ လူတစ်ယောက်ဆင်းလာသည့်အခါ ပစ္စည်းကိုသိမ်းပြီး သူ့ကိုမေ့အောင်ရိုက်ပြီး ဘေးသို့ကန်ထုတ်လိုက်ကာ နောက်တစ်ယောက်ကို စောင့်သည်။ ဆိုလာစက်တွင် အပိုင်းမြောက်များစွာ ပါသောကြောင့် ယန်ကျင်းဟွာသည် လူအယောက်၂၀လောက်ကို သယ်ခိုင်းရသည်။

လင်းချင်းသည် သုံးယောက်မြောက်ကို မေ့အောင်ရိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ သူမကို မိသွားသည်။

“ဆိုလာစက်ကို ခိုးနေတဲ့သူရှိတယ်!”

ထိုအသံကြားသည့်အခါ လင်းချင်းသည် ပိုမြန်မြန်လှုပ်ရှားရတော့သည်။ သူမသည် လျှင်မြန်စွာတက်သွားကာ သူတို့လက်ထဲက ပစ္စည်းကိုထိပြီး လူတို့ကို မေ့အောင်အမြန်ရိုက်ချသည်။

ယန်ကျင်းဟွာသည်လည်း အသံကိုကြား၍ အောက်ထပ်သို့ အမြန်ဆင်းလာသည့်အချိန်တွင်တော့ လူစုသည် လှေကားပေါ်တွင် လဲနေကြကာ သူတို့လက်ထဲက စက်အပိုင်းအစများသည် မရှိတော့ပေ။ ထို့နောက် အချို့အစိတ်အပိုင်းများသည် အမိုးပေါ်တွင်ရှိသေးသည်ကို သတိရသဖြင့် အမြန်ပြန်ပြေးတက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း အမိုးပေါ်သို့ သူရောက်သည့်အခါ ဘာမှမကျန်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လင်းချင်းသည် သူနှင့်ဝေးသည့်ထောင့်မှာ ကိုယ်ပြန်ဖော်၍ အေးစက်စွာပြုံးရင်း

“ဆိုလာစက်က ငါတို့ဟာပဲ။ ဖြုတ်ပေးတဲ့အတွက်တော့ ကျေးဇူး!”

ယန်ကျင်းဟွာ၏ မျက်နှာသည် အခုအရမ်းကို မည်းသည်းနေပြီ။ ချောမောသည့်မျက်နှာသည် အခုတော့ တွန့်လိမ်နေကာ အံ့ကြိတ်ရင်း ပြောသည်။

“နင်ဒီမှာရှိနေသေးတယ်!!!”

လင်းချင်းသည် ပုခုံးတွန့်ကာ ပြောသည်။

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီမှာမရှိနိုင်ရမှာလဲ? ဒါငါ့နယ်နိမိတ်။ နင်နေရဲရင်နေပေါ့။ ကြိုဆိုပါတယ်”

ယန်ကျင်းဟွာသည် ဝေးဝေးကိုသွားမည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့တွင်နေရာလွတ်စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်မှ မရှိကြောင်းကို သတိထားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို ပုံမှန်အတိုင်း သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့လိုပြီး သူ့ယာဉ်များကိုလည်း လင်းချင်းက ခိုးသွားသေးသည်။ ဆိုလာစက်ကို သယ်ဖို့မလိုရင်တောင်မှ သူသည် ဝေးဝေးသို့ ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

“နင့်မှာ နေရာလွတ်စွမ်းအား နောက်လိုက် တစ်ယောက်တောင် မရှိဘူး။ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ နင်ကအောင်မြင်နိုင်ချေကို မရှိဘူး!”

လင်းချင်းကပြောသည်။

ထိုအခါ ယန်ကျင်းဟွာ၏ မျက်နှာသည် မည်းသထက် မည်းလာသည်။ ညအချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်သူကမှ သူ့မည်းနေသည့် မျက်နှာထားကို သတိမထားမိကြပေ။ သို့သော်လည်း သူအရှိန်အဝါသည် ပို၍နက်မှောင်လာကာ စိတ်ကျနေသလို ဖြစ်နေပြီး

“ငါ့ဟာငါ အောင်မြင်တာဖြစ်ဖြစ် ကျရှုံးတာဖြစ်ဖြစ် နင်ပြောစရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူး။ ပုန်းမနေဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် လာတိုက်စမ်းပါ!!!”

လင်းချင်းသည် သူ့စကားကြား၍ ရယ်လိုက်ကာ

“နင်ပြောတာကို ငါတော့မကြိုက်ပါဘူး။ ငါသာတက်နိုင်ရင် ဘာဖြစ်လို့ ငါကပုန်းနေရမှာလဲ? နင့်ကိုမနိုင်တာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပင်မယ့် နင့်ကိုငါက နှောင့်ယှက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ နင်ကသာ ငါ့ကိုလာနှောင့်ယှက်နေတာ။ ငါသာနင့်ကို ချနိုင်ရင် နင်မသန်စွမ်းဖြစ်နေပြီးသားပဲ”

ယန်ကျင်းဟွာသည် ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ပေ။ သူမပြောသည်က မှန်သည်။ သူသည် လင်းဖန်တို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရောက်လာသည့်သူ ဖြစ်သည်။

“သူတို့က ခွေးလေခွေးလွင့်တွေပါပဲ!”

နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။

“အနှေးနဲ့အမြန် ငါအကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မှာ။ ငါ့အထင် သူတို့အခု နင့်နယ်မြေထဲမှာမလား?”

ခုနက စကားများကို အခြေခံ၍ လင်းချင်းတွင် နယ်မြေရှိကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ မြူခိုးနက်များကတော့ သူမ၏နောက်ထပ်အစွမ်းဟုတ် မဟုတ်ကို သူမသိပေ။ သူထင်လိုက်မိသည်က သူမသည် အဆိပ်ရှိသည့် မြူခိုးများကို စုထားကာ လက်နက်ပုန်းအဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်းဟုသာ။

လင်းချင်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းအေးစက်သွားကာ ယန်ကျင်းဟွာအား နက်မှောင်သည့် မျက်လုံးများက ထူးဆန်းသည့် အလင်းတောက်လာပြီး စိုက်ကြည့်ကာ

“နင့်မှာ အခွင့်အရေးမရှိတော့ပေ။ နင်ကဒီလောက် အစွမ်းကြီးနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ လင်းချင်းကို နင်လုပ်ခဲ့တာအတွက် တစ်နေ့မှာ နင်ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပဲ”

လင်းချင်း၏နာမည်ကို ကြားသည့်အခါ ယန်ကျင်းဟွာသည် တောင့်သွားသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာကြီးမည်းသည်းနေခြင်းမရှိတော့ကာ ဂုဏ်ယူစွာပြုံးရင်း

“ဪ! နင်က လင်းချင်းကို သိတယ်လား? သူ့အစား လက်စားချေပေးမလို့တော့ မဟုတ်ဘူးမလား? ဒီလိုမလုပ်ခင် အရင်ဆုံး သူ့အလောင်းကိုပဲ သွားကောက်စမ်းပါ!”

လင်းချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဖြတ်ခနဲပေါ်လာကာ

“ဒါဆိုရင် ဇွန်ဘီမြို့တော်မှာ သူ့ကိုထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ကယ်ပေးသလိုလိုနဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကြီး အယောင်ဆောင်ပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်ခဲ့တာ အမှန်လား?”

ယန်ကျင်းဟွာသည် ခေါင်းငြိမ့်ကာ

“ဟုတ်တယ်။ လင်းမိသားစုက မသိဘူးလား? နင်က ငါ့ဆီက အတည်ပြုဖို့ လိုနေသေးတာလား? လာအာရုံစားမနေနဲ့။ ငါသူကိုထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ? နင်က ငါ့ကိုဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ?”

လင်းချင်းသည် ရုတ်တရတ် ရယ်ချကာ ထူးဆန်းသည့် အသံဖြင့်

“နင်ခုနက ပြောတဲ့စကားကြောင့် အသက်ကြာကြာလေး ရှင်ပေးစမ်းပါ။ အရင်မသေနဲ့ဦး။ မဟုတ်ရင် ငါတကယ်စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရတော့မှာပဲ”

လင်းချင်းသည် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရသည်နှင့် ယန်ကျင်းဟွာအား သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာမှမမှတ်မိခင် သတ်လိုက်ခြင်းက သူ့သေခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားမည်။ ပြန်မှတ်မိသွားချိန်တွင် သူ့ကိုသတ်လိုက်ခြင်းက မလုံလောက်သေးသလို ခံစားနေရတာ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူပြောသလိုသာ တကယ်လုပ်ခဲ့လျှင် ဝေဒနာပြင်းပြင်းထန်ထန် မခံစားရဘဲ အသေမခံနိုင်ပေ။

ယန်ကျင်းဟွာသည် ဂရုမစိုက်သလို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။

“ငါ့ကိုသေချင်တာလား? အရင်ဆုံး ငါ့ကိုသတ်နိုင်မယ့် အရည်အချင်းရှိမလားပဲ ကြည့်ရမယ်!”

“ဟား ဟား”

လင်းချင်းသည် လှောင်ရယ်လိုက်ကာ

“အခုငါ့မှာ နင့်ကိုသတ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိရင်တောင် မသတ်သေးဘူး”

“ဘာသဘောလဲ?”

ယန်ကျင်းဟွာသည် နားမလည်သဖြင့် မေးသည်။

“ငါ့ကို သနားပြနေတာလား?”

လင်းချင်းက ရယ်ကာ ဖြေသည်။

“နင့်ကိုဒီတိုင်း မသေစေချင်ရုံတင်ပဲ။ လျှောက်တွေးမနေနဲ့!”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူမသည် နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။

Zawgyi Ver

၂၆၆။ ဆိုလာစြမ္းအင္

လင္းမိသားစုမဟုတ္သည့္ လီက်န္းတို႔သည္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးမ်ားကို မထိဘဲ အံ့ၾသစြာ ၾကည့္ေနသည္။ စိတ္ေအးေနၿပီျဖစ္သည့္ ဖန္ယုမင္းသည္ ၁၀မီတာအကြာက ေရပုံးႀကီးႏွစ္ခုကို ျမင္သြားကာ စပ္စုစြာျဖင့္ လက္ညိုးထိုးျပရင္းေမးသည္။

“ဟမ္? ေရပုံးထဲမွာ လူရွိေနတာလား? လူႏွစ္ေယာက္ထိုင္ေနသလိုပဲ။ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ?”

“ဪ ဒါလူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဇြန္ဘီေတြ။ ငါတို႔အဲ့ေနရာနဲ႕ ေဝးေဝးေနသင့္တယ္ ထင္တယ္”

လင္းဝမ္ဝမ္က ေျပာသည္။

“ဇြန္. . .ဇြန္ဘီေတြ? ေနာက္ထပ္ဇြန္ဘီေတြ ရွိေနေသးတာလား?”

ဖန္ယုမင္းသည္ ေၾကာက္လန့္စြာျဖင့္ ေမးသည္။

လင္းဖန္က ေခါင္းၿငိမ့္ကာ

“ကတုံးနဲ႕အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္တည္းကပဲ ဇြန္ဘီထင္ေနတာလား? သူက ဇြန္ဘီအဖြဲ႕ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္”

လီက်န္းသည္ နားမလည္ျဖစ္သြားကာ

“ခနေလး! ကပၸတိန္ႀကီး ဇြန္ဘီအဖြဲ႕က ဘာႀကီးလဲ?”

လင္းဖန္က ၿပဳံးကာ

“ဘာျဖစ္လို႔ ငါတို႔ဒီေနရာမွာ လုံလုံၿခဳံၿခဳံနဲ႕ ေနတယ္လို႔ ထင္လဲ? ဒါေတြအကုန္လုံးက ငါတို႔မွာ ထူးျခားတဲ့ မဟာမိတ္ရွိေနလို႔ပဲ”

“ဪ~ဒါနဲ႕ယန္က်င္းဟြာဆီက ဘယ္လိုလြတ္လာသလဲ သိခ်င္ေသးတယ္”

လီက်န္းက ထပ္ေမးသည္။

လင္းဖန္သည္ သူတို႔အား ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲကို ေျပာျပၿပီးေနာက္

“အခုငါတို႔က ဒီမွာခနေနရင္း ယြမ္ထန္ရွင္းတို႔ကို ေစာင့္ေနတာ။ ယန္က်င္းဟြာက ထပ္ျပန္ေပၚလာမယ္လို႔ ထင္မထားမိဘူး။ သူက ဉာဏ္မ်ားတယ္။ ခ်ဴးလီလီမရွိေတာ့ အေသဝင္တိုက္ရေအာင္လို႔ အေဝးကေန ငါတို႔ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာပဲ”

အျပင္တြင္ လင္းခ်င္းသည္ ယန္က်င္းဟြာတို႔လူမ်ားက ဆိုလာစက္မ်ားကို ျဖဳတ္ေနသည္ကို ၾကည့္ေနသည္။ ဆိုလာျပား၊ ဘက္ထရီ၊ ထိန္းခ်ဳပ္စက္၊ တစ္ဆင့္ခံစက္ႏွင့္ အျခားအပိုင္းမ်ားကို ေဘးတြင္ခ်ထားကာ ေအာက္ထပ္သို႔ သယ္ဖို႔ေစာင့္ေနၾကသည္။ ထိုလူမ်ားက သယ္ဖို႔ျပင္ေတာ့မွ လင္းခ်င္းက လႈပ္ရွားသည္။

“သတိထား မကြဲေစနဲ႕!”

ယန္က်င္းဟြာသည္ သူ႕လူမ်ားကို အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ အမိန့္ေပးေနသည္။

လင္းခ်င္းသည္ ေအာက္ထပ္သို႔ အရင္ဆင္းသြားကာ ေလွကားေရွ႕မွေန သူတို႔ဆင္းလာမည္ကို ေစာင့္ေနသည္။ လူတစ္ေယာက္ဆင္းလာသည့္အခါ ပစၥည္းကိုသိမ္းၿပီး သူ႕ကိုေမ့ေအာင္ရိုက္ၿပီး ေဘးသို႔ကန္ထုတ္လိုက္ကာ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေစာင့္သည္။ ဆိုလာစက္တြင္ အပိုင္းေျမာက္မ်ားစြာ ပါေသာေၾကာင့္ ယန္က်င္းဟြာသည္ လူအေယာက္၂၀ေလာက္ကို သယ္ခိုင္းရသည္။

လင္းခ်င္းသည္ သုံးေယာက္ေျမာက္ကို ေမ့ေအာင္ရိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမကို မိသြားသည္။

“ဆိုလာစက္ကို ခိုးေနတဲ့သူရွိတယ္!”

ထိုအသံၾကားသည့္အခါ လင္းခ်င္းသည္ ပိုျမန္ျမန္လႈပ္ရွားရေတာ့သည္။ သူမသည္ လွ်င္ျမန္စြာတက္သြားကာ သူတို႔လက္ထဲက ပစၥည္းကိုထိၿပီး လူတို႔ကို ေမ့ေအာင္အျမန္ရိုက္ခ်သည္။

ယန္က်င္းဟြာသည္လည္း အသံကိုၾကား၍ ေအာက္ထပ္သို႔ အျမန္ဆင္းလာသည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ လူစုသည္ ေလွကားေပၚတြင္ လဲေနၾကကာ သူတို႔လက္ထဲက စက္အပိုင္းအစမ်ားသည္ မရွိေတာ့ေပ။ ထို႔ေနာက္ အခ်ိဳ႕အစိတ္အပိုင္းမ်ားသည္ အမိုးေပၚတြင္ရွိေသးသည္ကို သတိရသျဖင့္ အျမန္ျပန္ေျပးတက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အမိုးေပၚသို႔ သူေရာက္သည့္အခါ ဘာမွမက်န္ေတာ့ေပ။

ထိုအခ်ိန္တြင္ လင္းခ်င္းသည္ သူႏွင့္ေဝးသည့္ေထာင့္မွာ ကိုယ္ျပန္ေဖာ္၍ ေအးစက္စြာၿပဳံးရင္း

“ဆိုလာစက္က ငါတို႔ဟာပဲ။ ျဖဳတ္ေပးတဲ့အတြက္ေတာ့ ေက်းဇူး!”

ယန္က်င္းဟြာ၏ မ်က္ႏွာသည္ အခုအရမ္းကို မည္းသည္းေနၿပီ။ ေခ်ာေမာသည့္မ်က္ႏွာသည္ အခုေတာ့ တြန့္လိမ္ေနကာ အံ့ႀကိတ္ရင္း ေျပာသည္။

“နင္ဒီမွာရွိေနေသးတယ္!!!”

လင္းခ်င္းသည္ ပုခုံးတြန့္ကာ ေျပာသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔ ဒီမွာမရွိနိုင္ရမွာလဲ? ဒါငါ့နယ္နိမိတ္။ နင္ေနရဲရင္ေနေပါ့။ ႀကိဳဆိုပါတယ္”

ယန္က်င္းဟြာသည္ ေဝးေဝးကိုသြားမည္ကို မစိုးရိမ္ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူ႕တြင္ေနရာလြတ္စြမ္းအားရွင္ တစ္ေယာက္မွ မရွိေၾကာင္းကို သတိထားမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အရာအားလုံးကို ပုံမွန္အတိုင္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ဖို႔လိုၿပီး သူ႕ယာဥ္မ်ားကိုလည္း လင္းခ်င္းက ခိုးသြားေသးသည္။ ဆိုလာစက္ကို သယ္ဖို႔မလိုရင္ေတာင္မွ သူသည္ ေဝးေဝးသို႔ ေျပးနိုင္မွာ မဟုတ္ေပ။

“နင့္မွာ ေနရာလြတ္စြမ္းအား ေနာက္လိုက္ တစ္ေယာက္ေတာင္ မရွိဘူး။ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ နင္ကေအာင္ျမင္နိုင္ေခ်ကိဳ မရွိဘူး!”

လင္းခ်င္းကေျပာသည္။

ထိုအခါ ယန္က်င္းဟြာ၏ မ်က္ႏွာသည္ မည္းသထက္ မည္းလာသည္။ ညအခ်ိန္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူကမွ သူ႕မည္းေနသည့္ မ်က္ႏွာထားကို သတိမထားမိၾကေပ။ သို႔ေသာ္လည္း သူအရွိန္အဝါသည္ ပို၍နက္ေမွာင္လာကာ စိတ္က်ေနသလို ျဖစ္ေနၿပီး

“ငါ့ဟာငါ ေအာင္ျမင္တာျဖစ္ျဖစ္ က်ရႈံးတာျဖစ္ျဖစ္ နင္ေျပာစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိဘူး။ ပုန္းမေနဘဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လာတိုက္စမ္းပါ!!!”

လင္းခ်င္းသည္ သူ႕စကားၾကား၍ ရယ္လိုက္ကာ

“နင္ေျပာတာကို ငါေတာ့မႀကိဳက္ပါဘူး။ ငါသာတက္နိုင္ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ငါကပုန္းေနရမွာလဲ? နင့္ကိုမနိုင္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါပင္မယ့္ နင့္ကိုငါက ေႏွာင့္ယွက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ နင္ကသာ ငါ့ကိုလာေႏွာင့္ယွက္ေနတာ။ ငါသာနင့္ကို ခ်နိဳင္ရင္ နင္မသန္စြမ္းျဖစ္ေနၿပီးသားပဲ”

ယန္က်င္းဟြာသည္ ဘာေျပာရမလဲ မသိေတာ့ေပ။ သူမေျပာသည္က မွန္သည္။ သူသည္ လင္းဖန္တို႔ကို ဒုကၡေပးဖို႔ ေရာက္လာသည့္သူ ျဖစ္သည္။

“သူတို႔က ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြပါပဲ!”

ႏွာေခါင္းရႈံ႕ကာ ေျပာသည္။

“အေႏွးနဲ႕အျမန္ ငါအကုန္လုံးကို သတ္ပစ္မွာ။ ငါ့အထင္ သူတို႔အခု နင့္နယ္ေျမထဲမွာမလား?”

ခုနက စကားမ်ားကို အေျခခံ၍ လင္းခ်င္းတြင္ နယ္ေျမရွိေၾကာင္း သူသိလိုက္သည္။ ျမဴခိုးနက္မ်ားကေတာ့ သူမ၏ေနာက္ထပ္အစြမ္းဟုတ္ မဟုတ္ကို သူမသိေပ။ သူထင္လိုက္မိသည္က သူမသည္ အဆိပ္ရွိသည့္ ျမဴခိုးမ်ားကို စုထားကာ လက္နက္ပုန္းအျဖစ္ အသုံးျပဳေနျခင္းဟုသာ။

လင္းခ်င္း၏ မ်က္ႏွာသည္ ခ်က္ခ်င္းေအးစက္သြားကာ ယန္က်င္းဟြာအား နက္ေမွာင္သည့္ မ်က္လုံးမ်ားက ထူးဆန္းသည့္ အလင္းေတာက္လာၿပီး စိုက္ၾကည့္ကာ

“နင့္မွာ အခြင့္အေရးမရွိေတာ့ေပ။ နင္ကဒီေလာက္ အစြမ္းႀကီးေနတဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။ လင္းခ်င္းကို နင္လုပ္ခဲ့တာအတြက္ တစ္ေန႕မွာ နင္ျပန္ေပးဆပ္ရမွာပဲ”

လင္းခ်င္း၏နာမည္ကို ၾကားသည့္အခါ ယန္က်င္းဟြာသည္ ေတာင့္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္ႏွာႀကီးမည္းသည္းေနျခင္းမရွိေတာ့ကာ ဂုဏ္ယူစြာၿပဳံးရင္း

“ဪ! နင္က လင္းခ်င္းကို သိတယ္လား? သူ႕အစား လက္စားေခ်ေပးမလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးမလား? ဒီလိုမလုပ္ခင္ အရင္ဆုံး သူ႕အေလာင္းကိုပဲ သြားေကာက္စမ္းပါ!”

လင္းခ်င္း၏ မ်က္လုံးထဲတြင္ အလင္းတန္းတစ္ခုက ျဖတ္ခနဲေပၚလာကာ

“ဒါဆိုရင္ ဇြန္ဘီၿမိဳ႕ေတာ္မွာ သူ႕ကိုေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ၿပီး ကယ္ေပးသလိုလိုနဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ႀကီး အေယာင္ေဆာင္ၿပီး ရင္းႏွီးေအာင္ လုပ္ခဲ့တာ အမွန္လား?”

ယန္က်င္းဟြာသည္ ေခါင္းၿငိမ့္ကာ

“ဟုတ္တယ္။ လင္းမိသားစုက မသိဘူးလား? နင္က ငါ့ဆီက အတည္ျပဳဖို႔ လိုေနေသးတာလား? လာအာ႐ုံစားမေနနဲ႕။ ငါသူကိုေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ခဲ့ေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လဲ? နင္က ငါ့ကိုဘာလုပ္နိုင္လို႔လဲ?”

လင္းခ်င္းသည္ ႐ုတ္တရတ္ ရယ္ခ်ကာ ထူးဆန္းသည့္ အသံျဖင့္

“နင္ခုနက ေျပာတဲ့စကားေၾကာင့္ အသက္ၾကာၾကာေလး ရွင္ေပးစမ္းပါ။ အရင္မေသနဲ႕ဦး။ မဟုတ္ရင္ ငါတကယ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနရေတာ့မွာပဲ”

လင္းခ်င္းသည္ သူမ၏မွတ္ဉာဏ္မ်ား ျပန္ရသည္ႏွင့္ ယန္က်င္းဟြာအား သတ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ ဘာမွမမွတ္မိခင္ သတ္လိုက္ျခင္းက သူ႕ေသျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္မဲ့သြားမည္။ ျပန္မွတ္မိသြားခ်ိန္တြင္ သူ႕ကိုသတ္လိုက္ျခင္းက မလုံေလာက္ေသးသလို ခံစားေနရတာ ျဖစ္နိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူေျပာသလိုသာ တကယ္လုပ္ခဲ့လွ်င္ ေဝဒနာျပင္းျပင္းထန္ထန္ မခံစားရဘဲ အေသမခံနိုင္ေပ။

ယန္က်င္းဟြာသည္ ဂ႐ုမစိုက္သလို ႏွာေခါင္းရႈံ႕ကာ ေျပာသည္။

“ငါ့ကိုေသခ်င္တာလား? အရင္ဆုံး ငါ့ကိုသတ္နိုင္မယ့္ အရည္အခ်င္းရွိမလားပဲ ၾကည့္ရမယ္!”

“ဟား ဟား”

လင္းခ်င္းသည္ ေလွာင္ရယ္လိုက္ကာ

“အခုငါ့မွာ နင့္ကိုသတ္နိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိရင္ေတာင္ မသတ္ေသးဘူး”

“ဘာသေဘာလဲ?”

ယန္က်င္းဟြာသည္ နားမလည္သျဖင့္ ေမးသည္။

“ငါ့ကို သနားျပေနတာလား?”

လင္းခ်င္းက ရယ္ကာ ေျဖသည္။

“နင့္ကိုဒီတိုင္း မေသေစခ်င္႐ုံတင္ပဲ။ ေလွ်ာက္ေတြးမေနနဲ႕!”

ဒီလိုေျပာၿပီးေနာက္ သူမသည္ နယ္ေျမထဲကို ဝင္သြားလိုက္ေတာ့သည္။