- Тийм байх нь ээ.

Сонссон зүйлдээ итгэхийг чин сэтгэлээсээ хүсээгүй, үгүйсгэж ямар ч байж болоигүй зүйл яриад байгаад нь уурлаж уцаарламаар байсан ч угаас ингэх хувь тавилантай байман бололтой гэж бодоод урагшлахаас өөр хийж чадах зүйл байсангүй.

Ээж над руу нүд салгалгүй ширтэх бөгөөд би түүнтй яриаг бүгдийг нь сонсож дуусаад зүгээр л үргэлжлүүлэн ээжийнхээ бэлдсэн хоолыг идэж эхлэв.

Хоолоо идэж дуусаад ширээн дээр тавьсан цааснуудыг аваад урьдын л адил өрөө рүүгээ орохоор зүглэлээ.

Орж ирээд дэлгэж тавьсан олон дэвтэр номон дээр хөнгөхөн шидлэж орхиод хана налан суугаад зүгээр л бор өнгөтэй шалаа ширтэн, юм бодохыг хичээсэн ч юу ч орж ирэлгүй зүгээр л нүдээ чилтэл гөлөрч суув.

Хоол идэхийн өмнө Сонүгаас ирсэн олон дуудлагуудыг санан сая л нэг юм босоод утсаа аван хоолойгоо засаж аваад түүн рүү буцаан залгав.

- Ёстой нэг, яагаад утсаа авахгүй хүний санаа зовоогоод байгаа юм бэ?

Хэмээн гомдоллож эхлэхэд нь утасны цаана ямар царай гаргаж байгаа нь шууд л төсөөлөгдөн, саяхан л юу хийж суугаагаа ч мэдэхгүй хоосон цөхрөлдөө дарагдаад байсан миний нүүрэнд инээмсэглэл тодроод ирэх нь тэр.

Чи яагаад ийм юм бэ? Утга учраа алдсан 'би' гэх оршихуйтай учраад, тэрхэн даруйдаа миний амьдрах утга учир болчихсон байдаг. Чамд дургүй хүрч байна, өөртөө ч тэр.

- Ханыл аа? Байна уу?

- Байна даа, байна. Хүн загнаад эхлэх юм аа.

Ярьж эхлэв үү үгүй юу л хоолой зангираад явчих нь үнэхээр уур хүргэж, хоолойгоо боочихмоор санагдаж байлаа.

- Санаа зовоочих юм, юу хийж байсан юм?

Одоо харин түүний хоолой ердийнх шигээ намуухан болж зөөлөрсөн байх бөгөөд үг нь үсийг минь илбээд өнгөрөх шиг л болов.

- Бараг л өдөржингөө унтчихжээ. Унтсан чинь сайхан болчихлоо. Одоо тэмцээндээ бэлдэх гээд л байж байна.

- За ашгүй дээ. Тэгвэл юм аа бэлд дээ. Амжилт, битгий хэт оройтож унтаарай. Унтахаасаа өмнө сүү халаагаад уугаарай.

- Дахиад жаахан удаан хоолойгоо сонсгочихгүй. Царайг нь хармаар байсан юм сан.

Дуудлагаа тасалсан хойно нь ийн хэлээд утсаа тавиад хичээлийн ширээнийхээ ард суулаа.

Ээжийн бүхнийг мэдсэн тэр өдөр надад өгсөн цэцгийг харлаа. 10 ширхэг цагаан намуу цэцэг.

Аль хэдийн савах дахь ус нь шарлаж, дэлбээ нь юу ч үгүй хатаж орхижээ.

Тэр өдрөөс хойш цэцэг хүртэл хатаж хорчийхоор удаан хугацаа өнгөрч, төдий хугацаанд би Ким Сонү гэх үзэсгэлэнт оршихуй миний өмнө гарч ирэн, амьдралд минь олон өнгийн амт нэмсэн аж.

Цэцгийг нь аван хаалганы хажууд баых хогийн саьанд хийлээ. Анзаараагүй явсан ч анхилам сайхан үнэр нь хэдэн хоногийн өмнөөс л замхран оджээ.

Ширээнээс үүд хүртэл явсан замаа харвал хатсан цэцэгсийн дэлбээ үйрч бутарсаар газраар нэг хог тарьж орхисон байв.

Харж санаа алдаад доош явган суун түүж эхэллээ. Аль болох их хог тарихгүйг хичээж байсан ч хатчихсан болохоор улам л жижиг болоод үйрч бутраад байсан нь уур бухимдал гэхээсээ илүү гомдолыг авчирж байлаа.

Яг л миний амьдрал шиг болчихож. Нэгэнт баяр баясалаа алдаж хорчийгоод эхэлчихсэн байж, одоо л нэг амьдрах шиг болох нь гэж бодтол.

Зүгээр л ахин дахин үйрч бутарч байсан бололтой.

Харин энэ амьдралынхаа төгсгөлд би хамгийн хувиа хичээсэн хүн болоод дуусах байх.

Сонү, намайг үнэхээр уучлаарай. Би чамд хэтэрхий гэхэд дэндүү их хайртай болохоор чамд хэзээ ч өршөөгдөхгүй гэм үйлдээд буцах нь дээ.

Эсвэл үгүй юм болов уу? Чи надад миний чамайг хайрладаг шиг тийм их хэмжээний хайртай биш ч байж болох юм. Тийм бол сайн л байна.

Бодох төдийд толгой хагарах шахаж, зүрх зүсэгдэн, өөрийгөө буржутгаад алчихмаар санагдаж байлаа.

Гэсэн ч ердөө хэдхэн цэцэг хагдраад унах тиймхэн бага хугацаанд аль хэдийн амьдралд хорогдох тоолж барамгүй зүйлстэй учирчихсан явж.

Хоолойгоо сөөтөл орилж, нулимсаа ширгэтэл уйлмаар санагдаж байсан ч ганц авиа, дусал нулимс ч гунигийг минь хуваалцахыг хүссэнгүй.

Тэдгээр мэдрэмжүүд, үйлүүд хүртэл гуниг, өвдөлт рүү минь өнгөцхөн болов ч шагайж зүрхлэхээргүй тийм их гуниг болон өвдөлтүүд өмнө минь тулаад ирчихжээ.

–

- Сонү яаа!

- Өө Ханыл.

Тэр намайг өөр лүү нь хар хурдаараа гүйж ирээд тэврэхэд ийн хэлээд зөрүүлэн тэвэрлээ.

Хацар дээр нь зөөлөн үнсчхээд, гараас нь атган цоглог нь аргагүй сургуулийн зүг болсон явдлаа ярилцан инээлдсээр алхлаа.

–

2022.12.25

Merry Christmas y'all. Btw today is 1 year anniversary of my wattpad universe 🥹🫶🏻