Zawgyi

ေတာင္ကိုတိုက္ခိုက္၊ ဝင္ေရာက္စီးနင္း၊ ေႁမြအမွတ္အသား

ယခုအခါတြင္ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူမ်ား၏ ခိုေအာင္းရာေနရာကို ဆုံးျဖတ္ၿပီးေနာက္ သူတို႔သည္ ထိုနတ္ဆိုးမ်ားအားလုံးကို တစ္ႀကိမ္တည္းျဖင့္ ဘယ္လိုအျပတ္ရွင္းရမည္ကို စတင္စီစဥ္ခဲ့ၾကသည္။

ေထာင္ရွန္း၏ အဆိုအရ၊ ေတာင္ဘုရားေက်ာင္းေပၚက အဖြဲ႕ကိုျပန္ေပးဆြဲရန္ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူ တစ္ဒါဇင္ခန႔္ရွိေသာ္လည္း ပိုင္မာေတာင္ထိပ္တြင္ အမွန္တကယ္ မည္မွ်ရွိေနသည္ကို မသိရေပ။

ဂိုဏ္းခြဲေလးခုမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ စားပြဲတစ္ခုတြင္ စုေဝး၍ ေဆြးႏြေးၾကေလသည္။

က်ိဳးပိုင္နန္က ဦးေဆာင္ၿပီး - "ထုံးစံအတိုင္း ငါတို႔ေတြ သူတို႔ကို ဘက္ေပါင္းစုံကဝိုင္းၿပီး တိုက္ရမွာ"

ခြၽီခ်ီက ေခါင္းခါလိုက္ၿပီး “အဲဒါက ေကာင္းတဲ့အႀကံမဟုတ္ဘူး၊ အထဲထဲမွာ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ပုန္းေနလဲ ငါတို႔သိတာမဟုတ္ဘူး။ တကယ္လို႔ ငါတို႔သာမဆင္မျခင္ ဝင္တိုက္ၿပီး အားႀကီးတဲ့ ရန္သူနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ကေတာ့ ဒဏ္ရာမရဘဲ ျပန္ဆုတ္နိုင္ေပမယ့္ က်န္တဲ့တပည့္ေတြကေရာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ?"

"ဒါဆိုငါတို႔ ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္သင့္တယ္လို႔ မင္းထင္လဲ?" က်ိဳးပိုင္နန္က ျပန္တုံ႕ျပန္လိုက္သည္။ "အရင္ဆုံး ပိုင္မာေတာင္ကိုဝိုင္းၿပီး ဂိုဏ္းေလးခုဆီ ႏွိမ္နင္းဖို႔စစ္ကူေတြ ထပ္ပို႔ခိုင္းလိုက္ရင္ေရာ?"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္က မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျဖသည္။ “မရျပန္ဘူး”

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ပါးေပၚ လက္ေထာက္လိုက္ၿပီး "႐ႊယ္ခ်န္ ေျပာတာမွန္တယ္"

သူ႕သေဘာတူခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ၿပီးေနာက္၊ သူသည္ သူတို႔၏အမိန႔္ကို စိတ္ရွည္စြာေစာင့္ဆိုင္းေနေသာ တပည့္အုပ္စုဆီသို႔ လွည့္၍ က်ပန္းေ႐ြးခ်ယ္ကာ က်ယ္ေလာင္စြာ ေမးလိုက္သည္။ "လုယြီက်ိဳ႕၊ မင္းတို႔ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး အစီအရင္မ်ိဳးစုံ ေလ့လာေနတာပဲေလ။ အခုေတာ့ တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္စုက လူအမ်ားႀကီးကို ျပန္ေပးဆြဲၿပီး သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ဖုံးကြယ္ဖို႔ ဝိညာဥ္ေရာင္ဝါရွိတဲ့ ေတာင္ကိုေတာင္ေ႐ြးခဲ့တယ္။ သူတို႔ရဲ႕တစ္ေဆေရာင္ဝါေတြကို ဖုံးကြယ္ဖို႔ အစီအရင္ႀကီးႀကီးတစ္ခု ဖန္တီးဖို႔ဆိုရင္ ေကာင္းကင္နဲ႕ေျမႀကီးရဲ႕ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ကို ငွားယူရလိမ့္မယ္။ အဲဒီအစီအရင္ေတြကို က်င့္ႀကံဖို႔အတြက္ အသုံးခ်ခ်င္ရင္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ေလာက္ လိုမယ္ထင္လဲ?"

ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားတြင္ တင္းက်ပ္ေသာ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားရွိၿပီး အဆင့္ရာထူးကို ရွင္းလင္းစြာ ခြဲျခားထားသည္။ လက္ရွိလူမ်ားထဲတြင္ လုယြီက်ိဳ႕ထက္ ေနာက္က်မွ အတြင္းစည္းတပည့္အျဖစ္သို႔ ရာထူးတိုးခံရသူ တစ္ေယာက္မွ်မရွိပါ။ သူ႕ေရွ႕မွာ စီနီယာေတြရွိတာေၾကာင့္ ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိဘဲ မႏွောက္ယွက္ဝံ့ေပ။

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္က သူ႕ကို တိတ္တဆိတ္ သေဘာတူလိုက္မွသာ ထုတ္​ေျပာလာသည္။ “72နာရီ တိတိ။ ဒီ႐ြာသားေတြ ျပန္ေပးဆြဲခံရတာ ႏွစ္ရက္ေက်ာ္သြားၿပီ။ တကယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔သာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဂိုဏ္းဝင္ေတြဆီက အကူအညီေတာင္းေနရင္ စိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္းနဲ႕ လုပ္ေပးရင္ေတာင္ အရမ္းေနာက္က်သြားမွာစိုးရတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ တစ္ေဆေရာင္ဝါေတြကို ဖုံးနိုင္ေအာင္ အစီအရင္ သန႔္စင္ၿပီးတဲ့အထိ ေစာင့္ရမယ္ဆို၊ ဝိညာဥ္ကိုေတာင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ဆင့္ေခၚနိုင္တဲ့အစီအရင္ရဲ႕ စြမ္းအားကေန က်ားကိုအေတာင္ပံနဲ႕ တန္ဆာဆင္ေပးလိုက္သလိုမ်ိဳး၊ ေရထဲမွာငါးကို လႊတ္ခ်လိဳက္တာနဲ႕ တူတူပဲ။ သူတို႔ကို ဖိႏွိပ္ဖို႔ ပိုခက္သြားလိမ့္မယ္”

႐ႊီရွင္းက်ီက "ဒီကေလးက ေတာ္ေတာ္ေတာ္သားပဲ။ သူ႕ရဲ႕ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာနိုင္စြမ္းက ေတာ္ေတာ္ေလးၿပီးျပည့္စုံၿပီး ေသခ်ာလည္း က်င့္ႀကံထားတယ္"

လုယြီက်ိဳ႕၏ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမႈသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ေကာင္းမြန္လြန္းေသာေၾကာင့္ က်ိဳးပိုင္နန္ပင္ သူ႕ကို ေနာက္ထပ္အနည္းငယ္ မၾကည့္ဘဲမေနနိုင္ေပ။

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္သည္ သူ႕ဘီးတပ္ကုလားထိုင္၏လက္ေမာင္းကို လက္ညွိုးျဖင့္ စည္းခ်က္ညီစြာ ပုတ္လိုက္ကာ ႐ႊီရွင္းက်ီကို ၾကည့္လိုက္သည္။ "မင္းကငါတို႔ ေတာင္ၾကားက တပည့္ေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးတာပဲ"

ဒါကိုၾကားေတာ့ လုယြီက်ိဳ႕ မသိစိတ္မွ သူ႕အဝတ္ေတြရဲ႕ ခ်ည္သားကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆုပ္လိုက္မိသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီက “လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္အနည္းငယ္ေလာက္က အေရွ႕ဧကရာဇ္ရဲ႕ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲအခမ္းအနားမွာ ကံေကာင္းၿပီး သူနဲ႕ တစ္ႀကိမ္ေတြ႕ခဲ့တယ္ေလ။ သူကငါ့ဖုန္းလင္ေတာင္ရဲ႕ တပည့္ေတြကိုကယ္ခဲ့တယ္၊ သစၥာရွိၿပီး ေျဖာင့္မတ္တယ္၊ သူက ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ပဲ။ မင္းသူ႕ကို နည္းနည္းေလာက္ ႀကိဳးစားၿပီး တိုးတက္ေအာင္လုပ္ေပးသင့္တယ္။ မင္းငါေျပာတာၾကားလား ဝမ္ပိုင္ေမာင္?"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္မွာ အျခားသူကို ႀကဳံသလိုျမႇောက္ပင့္တတ္တဲ့ ဒီလိုအရွက္မရွိတဲ့ လူမ်ိဳးနဲ႕ေတြ႕ေသာအခါ သူလည္း စကားမေျပာနိုင္ေတာ့။ "႐ႊီရွင္းက်ီ၊ မင္းစိတ္ထဲမွာ အႀကံတစ္ခုခုရွိရင္ ျမန္ျမန္ေျပာ၊ အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ ေျပာမေနနဲ႕"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕မ်က္ႏွာေရွ႕တြင္ ​က်ေနေသာ အစိမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ဆံပင္စည္းကို ေခါင္းေနာက္သို႔ ျပန္တြန္းလိုက္သည္။

"တကယ္ေတာ့ ငါ့မွာ နည္းလမ္းရွိတယ္" သူေျပာရင္း ၿပဳံးလာသည္။ "...ဒါေပမယ့္နည္းနည္းေတာ့ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္”

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္: "....ေျပာၾကည့္"

႐ႊီရွင္းက်ီက စိတ္အားထက္သန္စြာ ျပန္ေျပာသည္။ "ဘက္ေပါင္းစုံကေန အငိုက္ဝင္တိုက္ၿပီး ေတာင္ကို အျပင္ကေန ေဖာက္ခြဲလိုက္"

က်ိဳးပိုင္နန္ က်ယ္ေလာင္စြာ ရယ္ေမာလိုက္သည္။ "ဒါဘယ္လို ေျဖရွင္းခ်က္ႀကီးလဲ?"

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္က မၿပဳံး။ သူက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး ေျပာသည္။ "....ျဖစ္နိုင္ေလာက္တယ္”

ခြၽီခ်ီကလည္း “ဒါတကယ္ျဖစ္နိုင္တယ္။ ငါသိသေလာက္ေတာ့ တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္ေတြက သူတို႔ရဲ႕အစီအရင္ဆြဲတဲ့အခါ ယဇ္ပလႅင္တစ္ခုတည္၊ စင္ျမင့္ျမင့္လုပ္ၿပီး ဝိညာဥ္ေတြကို ကိုးကြယ္ရမယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕အိမ္ေတြ ဆုံးရႈံးသြားရၿပီး ပိုင္မာေတာင္မွာေတာင္ ဝိညာဥ္စြမ္းအင္ ငွားသုံးဖို႔လိုေနတဲ့ ေခြးေတြျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ပိုင္မာေတာင္ထိပ္မွာ ယဇ္ပလႅင္ကို ႀကီးႀကီးက်ယ္ေဆာက္ဖို႔ မျဖစ္နိုင္တာေၾကာင့္ ေပြးေတြလိုပဲ ယဇ္ပလႅင္တည္ဖို႔အတြက္ ေတာင္ေပၚကစြမ္းအင္ကို ေခ်းယူဖို႔ ေနရာတူးထုတ္ၾကမွာ”

"သူတို႔က အစီအရင္တစ္ခုဆြဲဖို႔ပဲ ႀကိဳးစားေနတာမဟုတ္ဘူးလား?" ႐ႊီရွင္းက်ီက လိမၼာပါးနပ္စြာ ၿပဳံးျပရင္း "အဲဒါမတိုင္ခင္၊ ပိုင္မာေတာင္မွာ သူတို႔လြတ္လမ္း ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ရွာၾကည့္ရေအာင္၊ ၿပီးရင္ အျပင္ဘက္ကေန ပိုင္မာေတာင္ထိပ္ကို ငါတို႔ ေလးေယာက္ရဲ႕ အင္အားေတြေပါင္းၿပီး တိုက္လိုက္မယ္-- တကယ္​ေတာ့ ငါတို႔သာ သူတို႔ရဲ႕ယဇ္ပလႅင္ကို ဖ်က္စီးၿပီး သူတို႔ဆြဲထားတဲ့ ယဇ္ပူေဇာ္တဲ့အစီအရင္မွာ အက္ကြဲေၾကာင္းျဖစ္သြားေအာင္ ဖန္တီးနိုင္ရင္ ခြဲထြက္စရာမလိုပါဘူး။ သူတို႔အစီအရင္ပ်က္သြားလို႔ ထိတ္လန႔္တၾကားျဖစ္သြားတာနဲ႕ သူတို႔ဆက္ၿပီး မာနႀကီးနိုင္ပါအုံးမလား?”

"အခ်ိန္က်လာရင္၊ ငါတို႔က ရွာေတြ႕ထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းမွန္အတိုင္း လိုက္သြားဖို႔ပဲလိုတယ္၊ အဲဒါကငါးေတြကို စည္ထဲပစ္လိုက္သလိုပါပဲ"

ေဆြးႏြေးပြဲအၿပီးတြင္ သူတို႔သည္ ေထာင္ရွန္းငယ္ေလးကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ အေျခခ်လိဳက္ၾကသည္။

သူေဌးက ဒီကေလးကို သနားသြားၿပီး လက္ဖက္ရည္နဲ႕ ေရႏြေးက်ိဳဖို႔ သူ႕ဆိုင္မွာ ထားဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ေပသည္။ အသက္နည္းနည္းႀကီးလာတဲ့အခါ ဆက္ေနမလား၊ ထြက္သြားမလား ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်နိဳင္ၿပီး သူေဌးက သူ႕ဆႏၵအတိုင္း လုပ္ခြင့္ေပးပါလိမ့္မယ္။

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ဟာ ျပင္းထန္တဲ့ ႏွလုံးေရာဂါနဲ႕ သြားလာရခက္ခဲတဲ့အတြက္ က်ိဳးရွန့္ကသူ႕ကို ေခၚသြားၿပီး တပည့္မ်ားကို ပိုင္မာေတာင္သို႔ အစီအရင္တည္ေဆာက္ရန္ ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။ က်ိဳးပိုင္နန္ႏွင့္ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္တို႔က ေနာက္မွအနီးကပ္လိုက္ၾကၿပီး ပိုက္ဆံရွင္းေနရေသာ ႐ႊီရွင္းက်ီမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ ေနာက္ဆုံးလိုက္သြားခဲ့သည္။

က်န္တဲ့အဖြဲ႕ေတြနဲ႕ လိုက္မွီၿပီးေနာက္၊ သူပထမဆုံးလုပ္တာက ခြၽီခ်ီရဲ႕ ေတာင္ေမႊးအစြန္းကိုဆြဲၿပီး အုပ္စုရဲ႕ေနာက္ဘက္ဆီ ဆြဲထုတ္လိုက္တာပါပဲ- "ခြၽီခ်ီ၊ ခြၽီခ်ီ၊ ဒီကိုလာ၊ ငါမင္းကို ေကာင္းတာတစ္ခုျပမယ္"

ခြၽီခ်ီက သူေက်နပ္သလို လုပ္ခြင့္ေပးထားၿပီး "ဘာမို႔လို႔လဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီက စကၠဴအိတ္ျဖင့္ထုပ္ထားေသာ သၾကားလုံးတုတ္ေခ်ာင္းကို သူ႕အကၤ်ီလက္ထဲမွ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။

ခြၽီခ်ီ- ".....???”

“ငါႏႊေးထားတာ၊ ငါ့ဆရာခ်င္က်င့္-ကြၽင္းက ငါ့ကိုအၿမဲ အလိုလိုက္ေပမယ့္ လတိုင္းဝိညာဥ္ကိရိယာေတြလုပ္ဖို႔ ဝိညာဥ္ေက်ာက္တုံး တစ္ရာပဲေပးတယ္ေလ။ သၾကားလုံးေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းအတြက္နဲ႕ ဝိညာဥ္ေက်ာက္တစ္ရာေပးဖို႔က ငါ့အတြက္နည္းနည္း ျမင့္လြန္းတယ္" ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕လက္ထဲမွာ သၾကားလုံးေတြကို ကိုင္လိုက္ၿပီး "အဲ့ေတာ့ မင္းအတြက္ပဲ ငါဝယ္လာတာ၊ ငါကတကယ့္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပဲအာ"

ခြၽီခ်ီမွာ ငိုရမလားရယ္မလားမသိ။ ဒီအတိုင္း သၾကားလုံးေခ်ာင္းေတြကိုသာ ေက်ာ္သြားလိုက္ၿပီး "...ေက်းဇူးပဲ"

"....ဒါဘာသေဘာလဲ?"

"မလိုပါဘူး" ခြၽီခ်ီက ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ "ဆရာကငါ့ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သင္ထားတယ္၊ က်င့္ႀကံသူဆိုတာ သာမာန္ကမၻာက အရာေတြအေပၚ မတက္မက္ရဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ မင္းကိုေပးရမယ့္ ​ဝိညာဥ္ေက်ာက္ေတြကိုေတာ့ မေပးဘဲေျပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ မင္းစိတ္ခ်လိဳက္"

ခြၽီခ်ီရဲ႕ကတိေၾကာင့္ ႐ႊီရွင္းက်ီမွာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သက္သာရာရသြားေတာ့သည္။

သူသည္ သၾကားလုံးေခ်ာင္းမ်ားကို ပါးစပ္ထဲသို႔ ထည့္ကာ သၾကားလုံးကို ကိုက္ၿပီးေနာက္ တစ္ခုခုကိုသတိရသြားကာ သူလွည့္ၿပီး ေမးလိုက္သည္။ “ဒါနဲ႕၊ ေျပာခ်င္တာက မင္းဒီလို သေရစာမ်ိဳးေတြ တခါမွမစားဖူးဘူးေပါ့?”

ခြၽီခ်ီက ရိုးသားစြာ ေခါင္းခါလိုက္သည္။

ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ရွိေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကို ေနာက္ေျပာင္သည့္ပုံစံျဖင့္ “အခ်ိဳအရသာက ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲသိလား? မင္းမစမ္းခ်င္ဘူးလား?"

"ေသခ်ာေပါက္ ငါစဥ္းစားၾကည့္တာေပါ့" ခြၽီခ်ီက ႏြေးေထြးစြာ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ “ဆရာက ခြင့္မျပဳဘူးေလ။ အဲ့ေတာ့ ငါလည္းဆင္ျခင္လိုက္တယ္ ဒါပဲ....မင္းလည္းသိပါတယ္၊ ငါေမြးတုန္းက ငါ့မိဘေတြက ေရထဲေမွ်ာၿပီး စြန့္ပစ္ခဲ့ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုက ေမြးစားခဲ့တာ။ ဆရာျဖတ္သြားၿပီး ငါ့မွာ ဝိညာဥ္အရင္းျမစ္ႏွင့္ က်င့္ႀကံနိုင္စြမ္းရွိတာ ေတြ႕သြားေတာ့ တန္းယန္ေတာင္ေပၚေခၚၿပီး ငါ့ကိုဂ႐ုတစိုက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့တယ္။ ငါဆရာ့အေပၚမွာ အမ်ားႀကီးေႂကြးတင္ေနေတာ့ သူသြန္သင္တာကို နာခံသင့္တာေပါ့”

ခြၽီခ်ီကို စေနာက္ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီသည္ သၾကားလုံးကိုကိုက္ၿပီး က်ိဳးပိုင္နန္ဆီ ျပန္လွည့္သြားသည္။ "ေရွာင္ပိုင္ပိုင္"

က်ိဳးပိုင္နန္က မ်က္လုံးလွိမ့္ကာ “....မင္းဘာလို႔ ဂနာမၿငိမ္ရတာလဲ? အခုေရာ ဘာလိုခ်င္​ျပန္ၿပီလဲ?"

"ဘာမွမလုပ္ပါဘူး" ႐ႊီရွင္းက်ီက သၾကားလုံးေတြကို သူ႕ပါးစပ္ထဲမွာ သၾကားလုံးေတြကို စုပ္ထားၿပီး "ငါေမးခ်င္တာက ေရွာင္ရွန့္အာနဲ႕ ႐ႊယ္ခ်န္တို႔ၾကားက ကိစၥက ဘယ္ေတာ့ေျပလည္မလဲလို႔?"

(T/N: မဂၤလာကိစၥကို ေျပာခ်င္တာပါ)

ဒါကိုေျပာလိုက္ေတာ့ က်ိဳးပိုင္နန္က သူ႕ကို တံေတာင္နဲ႕ထိုးလိုက္သည္။ "ကဲ၊ ရႉး ရႉး၊ လစ္ေတာ့၊ ငါ့ညီမကိစၥမွာ မင္းႏွာေခါင္းႀကီးဝင္မပါလာနဲ႕၊ မင္းအတြက္မင္းပဲ အေဖာ္ေကာင္းေကာင္း ရွာစမ္းပါ"

႐ႊီရွင္းက်ီက ႐ႊင္ျမဴးစြာ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ "မင္းေတာင္ အလ်င္မလိုတာ၊ ငါလည္း အလ်င္မလိုပါဘူး"

"႐ူက်ိဳးက မဆိုးဘူးထင္တာပဲ" က်ိဳးပိုင္နန္က "သူမၾကည့္ရတာ မင္းကိုနည္းနည္း စိတ္ဝင္စားေနသလိုပဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ပါးကို ကုတ္လိုက္ၿပီး "႐ူက်ိဳးအာ၊ သူက မိန္းမေကာင္းေလးပဲ၊ ဒါေပမယ့္....ငါ့အစ္ကိုက သူမကို အရမ္းႀကိဳက္တယ္ထင္တယ္"

က်ိဳးပိုင္နန္က အနည္းငယ္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္လိုက္ၿပီး “...႐ႊီဖ်င္ရွန့္? မင္းသူ႕ကိုဘာလို႔ ဂ႐ုစိုက္ေနတာလဲ? လက္မထက္ရ​ေသးတဲ့ေယာက္်ားနဲ႕ လက္မထပ္ရေသးတဲ့ မိန္းမပဲေလ။ ဘယ္လိုလုပ္ ဒီလိုကိစၥေတြကို ဦးစားေပးစနစ္ က်င့္သုံးေနရမွာလဲ?"

႐ႊီရွင္းက်ီက ထုတ္ျပခဲေသာ ေခ်ာင္ပိတ္မိသည့္ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံး၏ အမူအရာျပလာသည္။ "ငါ့အစ္ကိုက သူမကိုႀကိဳက္တာ ငါသိၿပီးသားေလ၊ ဒါေၾကာင့္ သူမကိုလိုက္ရင္ ငါ့အတြက္ ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ငါ့မွာသူမအတြက္ အခ်စ္ေရး ခံစားခ်က္ေတြလည္း မရွိပါဘူး။ ငါသာ သူမနဲ႕တြဲလိုက္ရင္ သူမအေပၚ အမွားလုပ္မိလိမ့္မယ္"

“႐ူက်ိဴးက ငါတို႔ဂိုဏ္းေလးခုလုံးမွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ အလွေလးေလ။ မင္းကသူမနဲ႕ ေန႕တိုင္းညတိုင္း ထိေတြ႕ဆက္ဆံေနရတာေတာင္ ခံစားခ်က္ မေပၚေသးဘူးလား?" က်ိဳးပိုင္နန္က ခ်ီးက်ဴးစကားဆိုသည္။ "....မင္းကေတာ့ တကယ္ကိုထူးဆန္းတဲ့လူပဲ"

႐ႊီရွင္းက်ီ ျပန္ေျဖေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ အနီးနားက ေတာင္ေပၚကေန အရမ္းေပ်ာ္ေနတဲ့ေခၚသံကို ႐ုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရသည္။ “ရွစ္ရႈန္းးးးးးးးးး—”

ထိုေအာ္သံကို ခြၽီခ်ီၾကားေသာအခါ အံ့ဩသြားၿပီး ပတ္ပတ္လည္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

က်ိဳးပိုင္နန္မွာ ဤအသံကို ယခင္ကတည္းက အႀကိမ္မ်ားစြာၾကားခဲ့ရၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီထက္ အရိပ္အကဲပိုျမန္သည္။

သူက စေနာက္လိုက္သည္။ “မင္းမိသားစုက ရွစ္သိေလးႏွစ္ေယာက္က မင္းနားကပ္ေနရတာ အရမ္းသေဘာက်တာပဲအာ”

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ကို ျပန္မကဲ့ရဲ႕ေတာ့ဘဲ သူ႕ဓားနဲ႕ေလထဲ ပ်ံတက္သြားၿပီး ေတာင္ၾကားေတြၾကားမွာ စုၿပဳံေနတဲ့ ေကာင္စုတ္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို တိုက္ရိုက္ ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ သူဓားကို ယက္ေတာင္ထဲ ျပန္ထည့္ကာ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ ယက္ေတာင္​ေခါင္းျဖင့္ ေခါင္းမ်ားကို တစ္ခ်က္စီေခါက္လိုက္သည္။ "ဝမ္ရွစ္ရႈန္းေနာက္ အရင္လိုက္သြားဖို႔ ငါေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္ဘူးလား? မင္းတို႔ဘာလို႔ ဒီေရာက္ေနတာလဲ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ႐ႊီရွင္းက်ီကို လုံးဝမေၾကာက္ဘဲ အ႐ြယ္ေရာက္ၿပီးေကာင္ေလးအေနနဲ႕လည္း မရွက္သြားေပ။ သူကလက္ေတြကို ဆန႔္ထုတ္ၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ခါးကို ပတ္ကာ "ရွစ္ရႈန္းကို လြမ္းလို႔ပါ၊ ရွစ္ရႈန္းနဲ႕ ေနခ်င္တယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီက သူ႕ဆႏၵအတိုင္း လုပ္ခြင့္ေပးထားသည္။ "....ငါတို႔ ကြဲတာျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ၾကာ​ေသးလို႔လဲ?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ၾကားထဲ တိုးေဝွ႕ရင္း “မသိဘူး၊ မေတြ႕တာၾကာၿပီလို႔ပဲ ခံစားရတယ္”

႐ႊီရွင္းက်ီ သူ႕ကိုဘာမွ မလုပ္နိုင္ေတာ့ဘဲ ေခါင္းကိုပြတ္သပ္လိုက္ကာ သူ႕ေဘးနားက က်ိဳ႕က်စ္သမ္းကို ေမးလိုက္သည္။ "မင္းကေရာဘာလို႔ သူနဲ႕လိုက္ရႈပ္ေနရတာလဲ?"

က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ စကားမွာ ယခင္အတိုင္း တိုတိုတုတ္တုတ္ပင္။ "....သူေလွ်ာက္သြားၿပီး ျပႆနာရွာမွာ စိုးလို႔ပါ”

႐ႊီရွင္းက်ီက ထပ္ေမးလိုက္သည္။ "မင္းတို႔လမ္းတစ္ဝက္ကေန ခိုးထြက္လာၾကတာလား?"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက ေခါင္းညိတ္သည္။ "အင္း!"

"အင္း ဘာအင္းလဲ? ဂုဏ္ယူေနတာလား?" ႐ႊီရွင္းက်ီက ေလးနက္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ "ဝမ္ရွစ္ရႈန္း မင္းကိုဆူရင္ ငါဝင္ပါမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ ၿပဳံးေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားသည္ လျခမ္းမ်ားအျဖစ္သို႔ ေကြးသြားကာ ျမဴမ်ားၾကားတြင္ ဖုံးအုပ္သြားေလသည္။ "ရွစ္ရႈန္းက ကြၽန္ေတာ့္ကိုအဆူ မခံေစခ်င္ဘူးပဲ"

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း၏ စကားဝိုင္းမွ လုံးဝဖယ္ထုတ္ခံထားရေသာ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းမွာ စိတ္အႏွောင့္အယွက္မျဖစ္ခဲ့ဘဲ ႐ႊီရွင္းက်ီအေပၚသာ အျပည့္အဝ အာ႐ုံစိုက္ေနခဲ့သည္။ "ရွစ္ရႈန္း၊ သြားရေအာင္"

႐ႊီရွင္းက်ီက သက္ျပင္းခ်ၿပီး သူ႕လက္ထဲမွာ က်န္ရွိေနတဲ့ သၾကားလုံးေတြကို က်ိဳ႕က်စ္သမ္းအား ေပးခဲ့သည္- "ေကာင္းၿပီေလ၊ သြားရေအာင္"

က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက ၎ကိုလက္ခံၿပီး တစ္ႀကိမ္သာကိုက္စားကာ ျမတ္နိုးစြာကိုင္ထားသည္။

ဤသၾကားလုံးေခ်ာင္းေတြေၾကာင့္၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းမွာ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းအား မနာလိုစိတ္ျဖင့္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး စိုက္ၾကည့္ေနေတာ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေပါက္စမ်ားကိုကာကြယ္ေပးတတ္သည့္ အေလ့အထကို သူေကာင္းေကာင္းသိတာေၾကာင့္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ေသာ္လည္း ႐ႊီရွင္းက်ီ၏အဖြဲ႕ ပိုင္မာေတာင္သို႔ေရာက္ရွိၿပီး ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ႏွင့္သူ႕အဖြဲ႕ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံေသာအခါတြင္ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္က ဖုန္းလင္ေတာင္တပည့္ႏွစ္ေယာက္ လမ္းတစ္ဝက္မွာ ထြက္ေျပးခဲ့ၾကတာအေပၚ ဘာမွမေျပာခဲ့ေပ။

ဟုတ္တာေပါ့၊ သူ႕ကိုယ္ပိုင္ဂိုဏ္းမဟုတ္တဲ့ တပည့္ေတြရဲ႕ကိစၥမွာ ဝင္ပါဖို႔လည္း ပ်င္းလြန္းတယ္ေလ။

သူသည္ ေျမပုံၾကမ္းေပၚတြင္ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူမ်ား ရွိေနသည့္ေနရာကို အတည္ျပဳၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီႏွင့္ အျခားသူမ်ားကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ၫႊန္ျပခဲ့သည္။

ဤဧရိယာသည္ ကီလိုမီတာ 500အခ်င္းဝက္အတြင္း လူသူမရွိတာေၾကာင့္ ဤတစ္ေဆက်င့္ႀကံသူမ်ားမွာ ေတာယုန္မ်ားလို တတိတ္တဆိတ္ ခိုးဝင္လာၿပီး ပိုင္မာပင္မေတာင္ထြတ္တြင္ ဂူခုနစ္ေပါက္ခြဲကာ ပုန္းေအာင္းေနၾကသည္။

ေရာက္ရွိလာေသာအဖြဲ႕တြင္ စုစုေပါင္းလူအင္အား 14-15ေယာက္သာပါၿပီး လူအင္အားခြဲၿပီးေနာက္ ဂူတစ္ခုစီကို တာဝန္ခံႏွစ္ဦးသာ ရေတာ့သည္။

ေတာင္ႀကီးကို လႈပ္ခတ္ၿပီး ျပင္းထန္စြာ ၿဖိဳခြဲၿပီးေနာက္ သူတို႔အစီအစဥ္အတိုင္း လိုဏ္ဂူမ်ားအတြင္းသို႔ ေဖာက္ဝင္ၿပီး တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူမ်ားကို ေခ်မႈန္းပစ္ကာ၊ အဆိုပါအရပ္သားမ်ား၏ အေလာင္းမ်ားကို ျပန္လည္သိမ္းဆည္းၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ စနစ္တက် ျမႇုပ္ႏွံရမည္ပင္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ေအာက္ပါအတိုင္း စီစဥ္ခဲ့သည္- "ခ်ဳံ႕ကြမ္းရဲ႕ က်င့္ႀကံေရးအေျခခံက တိမ္ျမဳပ္ေနေသးတာမို႔ သူငါနဲ႕အတူ ေတာင္ဘက္လွိုဏ္ဂူထဲ လိုက္သြားရမယ္။ ပိုင္နန္ႏွင့္႐ူက်ိဳးက ပထမအဆင့္ ဓားေရးကြၽမ္းက်င္ၿပီး သူမကဖုန္းလင္ေတာင္ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး တပည့္ေတြၾကားမွာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ၿပီး ေဆးပညာမွာလည္း ကြၽမ္းက်င္တယ္။ သူမ ခ်င္းလ်န္ေတာင္ၾကားက တပည့္ေတြနဲ႕ ဂူထဲသြားလို႔ရတယ္။ ....လုယြီက်ိဳ႕၊ မင္းသူမနဲ႕လိုက္သြားလိုက္"

လုယြီက်ိဳ႕က အရိုအေသေပးလိုက္ကာ “ဟုတ္ကဲ့ ႐ြီရွစ္ရႈန္း”

ယြမ္႐ူက်ိဳး ၏အမူအရာမွာ မလိုလားေယာင္။ ".....ဟုတ္”

သူဆက္ေျပာသည္။ “ေရွာင္သမ္း၊ မင္းနဲ႕အတူ တန္းယန္ေတာင္က တပည့္တစ္ေယာက္ကိုဂူထဲ ေခၚသြားလိုက္”

က်ိဳ႕က်စ္သမ္းက တည္ၿငိမ္စြာ ျပန္ေျဖလာသည္။ "ကြၽန္ေတာ္ ရွစ္ရႈန္းနဲ႕လိုက္ခဲ့မယ္။ မဟုတ္ရင္တစ္ေယာက္တည္းပဲ သြားပါမယ္"

႐ႊီရွင္းက်ီက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး “တစ္ေယာက္တည္းသြားဖို႔က အရမ္းအႏၱရာယ္မ်ားလြန္းတယ္....ထားလိုက္ေတာ့၊ ငါ့ေနာက္ပဲ လိုက္ခဲ့လိုက္"

ဂူထဲသို႔ဝင္ရန္ကိစၥကို ရိုးရွင္းစြာစီစဥ္ၿပီးေနာက္ ႐ႊီရွင္းက်ီက ခြၽီခ်ီႏွင့္ အျခားလူမ်ားကို မ်က္ခုံးပင့္ျပကာ တမင္တကာစလိုက္သည္။ “...အားလုံးပဲ သြား​မယ္ေလေနာ္? ဘယ္သူအရင္လဲ?"

ခဏေလးအတြင္းမွာပဲ သူတို႔ေလးေယာက္က ေနရာေ႐ြးၿပီး ေတာင္ပတ္ပတ္လည္မွာ ေနရာယူလိုက္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက ေလခြၽန္ၿပီး ဦးေဆာင္ကာ သူ႕လက္ေပၚက ေခါက္ယက္ေတာင္ကို ေတာက္ေျပာင္ေနတဲ့ လွံရွည္ရွည္ႀကီးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္သည္။ ေလထဲမွာ အႀကိမ္အနည္းငယ္ေလာက္ ခ်ာခ်ာလည္ေအာင္ေမႊၿပီးေနာက္ ေအးစက္ကာ ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ မီးေတာက္ကိုမီးညွိၿပီး ေလစီးေၾကာင္းကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ ပိုင္မာေတာင္ထိပ္ကို ခုတ္ပိုင္းလိုက္ေတာ့သည္။

အပင္မ်ားခုတ္ခံလိုက္ရေသာအခါ ငွက္မ်ား လန႔္ဖ်ပ္သြားၿပီး ေတာင္ႀကီးမွာ ၎၏အသြင္အျပင္ကို မထိန္းနိုင္ေတာ့ေပ။ ေတာင္တစ္ခုလုံး ျပင္းထန္စြာလႈပ္ခါၿပီး ဖုန္မႈန႔္ႏွင့္ မီးခိုးတိမ္တိုက္မ်ားျဖင့္ ေနကိုဖုံးအုပ္ကာ ေကာင္းကင္ယံကို ေနာက္က်ိသြားေစသည္။

ေတာင္ထိပ္၏ ေသးငယ္ေသာ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုသည္ တိုက္ရိုက္ၿပိဳက်ၿပီး ေက်ာက္တုံးႀကီးမ်ားသည္ ေတာင္ေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်သြားခဲ့သည္။

ဤအရွိန္အဟုန္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည့္အခ်ိန္ကို မေစာင့္ေနဘဲ၊ အျခားတပ္ဖြဲ႕သုံးဖြဲ႕လည္း ၎တို႔ဘက္မွ စတင္တိုက္ခိုက္လာၾကသည္။

သူတို႔အစီအစဥ္အရ ေတာင္တစ္ခုလုံး ျပင္းထန္စြာ တုန္လႈပ္သြားသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ လူတိုင္းလိုဏ္ဂူထဲသို႔ ခ်က္ခ်င္းဝင္သြားၾကသည္။

တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားသည့္ ပထမဆုံးေသာဂူမွာ က်ိဳးရွန့္ႏွင့္ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ တာဝန္ခံျဖစ္သည္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဝင္သြားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေလျပင္းတစ္ခ်က္ တိုက္ခတ္လာၿပီး သူတို႔ေရွ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ တစ္ေဆေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။

သိပ္မၾကာခင္ လမ္းရွင္းသြားၿပီးေနာက္ နတ္ဆိုးႏွစ္ေကာင္သည္ အသီးသီး လက္နက္မ်ားကိုင္ေဆာင္ကာ သူတို႔ဆီသို႔ ေျပးလာၾကသည္။

က်ိဳးရွန့္သည္ အသင့္ျပင္ကာ သူမ၏လွံရွည္ကို ကိုင္လ်က္၊ သရဲ၏ အသက္ကယ္ခ်ိတ္မ်ားအား ဖမ္းကာ ေျမေျပေပၚ ပစ္ခ်လိဳက္ၿပီး ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္၏ ရွစ္ေလးလုံးအစီအရင္ျဖင့္ ၎၏ခႏၶာကိုယ္ေပၚသို႔ ဖမ္းစားလိုက္သည္။ သရဲမွာ ေဝဒနာေၾကာင့္ တစ္ခ်က္သာ ေအာ္ဟစ္လိုက္ရၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။

က်ိဳးရွန့္၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ား လုံးဝမရပ္တန့္သြားဘဲ သူမ၏ လွံရွည္ျဖင့္သရဲေနာက္တစ္ေကာင္၏ ဓားရွည္ကိုခုတ္ၿပီးေနာက္ လွံရွည္အား ဂူအတြင္းပိုင္းသို႔ လႊတ္လိုက္ကာ ေနာက္ကြယ္မွ သရဲမ်ားအား ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေသာ တေစၱက်င့္ႀကံသူကို ေျမျပင္ေပၚစိုက္ခ်လိဳက္ၿပီး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ ရိုက္ခ်က္တစ္ခုျဖင့္ ပြဲသိမ္းလိုက္ေတာ့သည္။

သူမဆြဲလွံကိုယူကာ ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။

တစ္ေဆသခင္ ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ က်န္တစ္ေဆကြၽန္မ်ားလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကေလသည္။

က်ိဳးရွန့္က ညင္သာစြာၿပဳံးၿပီး သူမနားထင္ကို ၫႊန္ျပလိုက္သည္။

ဝမ္႐ႊယ္ခ်န္က သူမအဓိပၸါယ္ကို ခ်က္ခ်င္း နားလည္သြားၿပီး လက္ျမႇောက္လိုက္ကာ သူ႕နားထင္နားရွိ ဆံပင္တြင္ကပ္ေနေသာ သစ္႐ြက္တစ္႐ြက္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။

နား႐ြက္အနည္းငယ္ပူလာၿပီး ေနာက္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာလႊဲကာ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို လွည့္ၿပီး အတြင္းဘက္သို႔ သြားရန္ ႀကိဳးစားေတာ့သည္။

က်ိဳးရွန့္က သူမ၏လွံကို ေနာက္ေက်ာသို႔ ျပန္ပို႔လိုက္ၿပီး သူ၏ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ကို တြန္းကာ ဂူအနက္ထဲသို႔ ဦးတည္သြားခဲ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၊ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းတို႔သည္ သူတို႔ဘက္ဆီသို႔ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ဝင္ခဲ့ၾကသည္။ ႐ႊီရွင္းက်ီက အကုန္ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာေၾကာင့္ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းႏွင့္ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းမွာ ဘာမွလုပ္စရာမလိုေတာ့ေပ။

သူတို႔မွာ ယဇ္ပလႅင္၏ နက္နဲရာသို႔ ေဖာက္ထြင္းဝင္ေရာက္နိုင္သည့္ ပထမဆုံးအဖြဲ႕ပင္။

႐ႊီရွင္းက်ီ မွန္းထားသည့္အတိုင္း ယဇ္ပလႅင္သည္ တုန္လႈပ္ကာ ကြဲအက္သြားၿပီး က်ိန္စာအစီအရင္ကိုလည္း ပ်က္စီးသြားေစခဲ့သည္။

၎ကို ေစာင့္ၾကပ္ေနေသာ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူမ်ားမွာ ယဇ္ပလႅင္ကို စြန႔္ၿပီး ထြက္ေျပးခဲ့ၾကသည္။ စုေဆာင္းထားေသာ ဇာတ္အဖြဲ႕၀င္မ်ား၏ အေလာင္းမ်ားကို အႀကီးအငယ္ စီတန္းထားၿပီး သူတို႔၏ မ်က္ႏွာအမ်ားစုမွာ တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္၏ က်ိန္စာဖမ္းစားမႈေၾကာင့္ ပုပ္ပြေနၿပီျဖစ္သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီက "ဝမ္းနည္းစကား" ကို တိုးတိုးေျပာၿပီး သူတို႔ဝိညာဥ္မ်ားကို အနားယူရန္ မဟာဂ႐ုဏာမႏၱန္ကို စိတ္ရင္းမွန္ျဖင့္ ႐ုတ္ဆိုရင္း ယဇ္ပလႅင္ကို စူးစမ္းေလ့လာလိုက္သည္။

.....မဟာဂ႐ုဏာမႏၱန္ကို ႐ြတ္ဆိုရင္း သူ႕ေလသံက အျမင့္ဆုံးေကာင္းကင္ယံသို႔ ေက်ာ္လြန္ၿပီး လြင့္ပ်ံသြားကာ အသံသိပ္​မေကာင္းလွေပ။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းနဲ႕ က်ိဳ႕က်စ္သမ္းတို႔ဟာ မူလက အေလာင္းေတြကို သြားၾကည့္ဖို႔ စီစဥ္ထားေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္လွမ္းၿပီးတာနဲ႕ ယဇ္ပလႅင္ရဲ႕ အလယ္ဗဟိုကေန ထိတ္လန႔္တုန္လႈပ္ဖြယ္ ေပါက္ကြဲသံ ၾကားလိုက္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူက ထင္မိမွာလဲ?

ေက်ာက္စရစ္မ်ား တလိမ့္လိမ့္က်လာကာ မိုးေပၚတြင္ထုံးမ်ားျဖင့္ ဖုံးလႊမ္းသြားၿပီး ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ပုံရိပ္သည္လည္း ယဇ္ပလႅင္အတြင္းသို႔ လုံးဝနစ္ျမႇုပ္သြားေတာ့သည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္း ထိတ္လန့္သြားၿပီး ထုံးကဘယ္ေလာက္ ညစ္ပတ္ပတ္၊ ေျခလွမ္းနည္းနည္း လွမ္းၿပီးတာနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ပဲ သူ႕ကိုရင္က်ပ္ေစေစ လုံးဝဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘဲ ေရွ႕တိုးလာခဲ့သည္။ "ရွစ္ရႈန္း? ရွစ္ရႈန္း!!!"

ဖုန္မႈန႔္မ်ားႏွင့္ ျမဴမ်ားၾကားတြင္ လူတစ္ေယာက္ ခုန္ထြက္လာသည္။

မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းက သူ႕ကို အေပၚေအာက္ၾကည့္ရင္း ႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ၀တ္႐ုံကို ဆြဲကိုင္လိုက္သည္။ "ရွစ္ရႈန္း အဆင္ေျပရဲ႕လား? ဒဏ္ရာရသြားေသးလား?"

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ ေျခေထာက္မ်ားသည္ အနည္းငယ္ ေပ်ာ့ေခြေနၿပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၿပီးမွသာ “....လိ၊ ပိုးေကာင္ေတြရွိတယ္ဟ"

ေစာေစာက သူသည္ ယဇ္ပလႅင္ေပၚရွိ ေၾကးအိုးထဲမွ တစ္ေဆမ်ိဳးႏြယ္ အခ်ိန္မီမထုတ္ယူနိုင္ခဲ့ေသာ ဂူပိုးေကာင္မ်ားကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ျဖဴျဖဴႏွင့္ အဆီကြင္းကြင္းပိုးေကာင္မ်ားက အခ်င္းခ်င္းတိုးေဝွ႕ေနၾကၿပီး ႏြေဦးေပါက္ရာသီ၏ ပိုးမွ်င္ေကာင္မ်ားလို အိုးထဲတြင္လုံးေထြးေနၾကသည္။

ဒီပုံကိုျမင္ေတာ့ ႐ႊီရွင္းက်ီရဲ႕ ဦးေရျပားတစ္ေလွ်ာက္ ၾကက္သီးေမြးထလာကာ သူ႕ဝိညာဥ္စြမ္းအားက ခ်က္ခ်င္း ထိန္းမနိုင္သိမ္းမရျဖစ္သြားၿပီး ယဇ္ပလႅင္ကို ေပါက္ကြဲပစ္လိုက္ေတာ့သည္။

႐ႊီရွင္းက်ီ တုန္လႈပ္ေနပုံကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ မုန့္ခ်ဳံ႕ကြမ္းသည္ မထိန္းနိုင္ဘဲ အနည္းငယ္ရယ္ေမာကာ က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္မ်ားပင္ အနည္းငယ္ ျမႇောက္သြားေလ​သည္။

သို႔ေသာ္ ထိုခဏ၌ မေမွ်ာ္လင့္ေသာအရာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္။

အေလာင္းပုံထဲတြင္ ပုန္းေအာင္းေနေသာ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသည္ လူတိုင္းသတိေလ်ာ့ေနခ်ိန္တြင္ အသံမေပးဘဲ နိုးထလာခဲ့သည္။

သူ႕ေရွ႕မွာေတာ့ က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ အကာအကြယ္မရွိေသာ ေနာက္ေက်ာပင္။

႐ႊီရွင္းက်ီ၏ မ်က္လုံးမ်ား ​ဝင္းလက္သြားၿပီး က်ိဳ႕က်စ္သမ္း၏ ေနာက္သို႔ ဦးတည္လာေသာ တစ္ေဆက်င့္ႀကံသူ၏လက္ထဲမွ ေမွာ္တုတ္တံကို ျမင္လိုက္ရသည္။

က်ိဳ႕က်စ္သမ္းမွာ စိတ္ထိတ္လန့္မႈျဖင့္ သက္သာမႈၾကားရွိသာ ရွိေသးၿပီး ရန္သူကို တန္ျပန္တိုက္ခိုက္ရာတြင္လည္း အေတြ႕အႀကဳံ နည္းပါးေနဆဲျဖစ္သည္။ ေလထဲမွ ဓါးသြားသံကိုၾကားေသာအခါ လွည့္ၾကည့္ရန္သာ အခ်ိန္ရွိခဲ့ၿပီး ေမွာ္တုတ္ေပၚရွိ အနီေရာင္ေတာက္ေတာက္ သေကၤတျဖင့္ လင္းလက္ေနေသာ ေႁမြေခါင္းကိုသာ ျမင္လိုက္ရသည္။