Сонү миний хажууд ирээд "Хөөрхөн байгаа биз" гэхэд нь л түүн рүү эргээд над руу хайрлангуй ширтсээр нүдээ цавчлах түүнийг харахдаа би ухаарсан юм.

Надад алдах зүйл байгаа гэдгийг.

–

Хамтдаа алхсан зам бүрээ эргэн нэг харвал бүхий л мөч нь инээд дүүрэн байж. Гар гараасаа хөтлөлцөөд алхвал юуг ажрахгүй яваад ирсэн байж.

- Эмнэлэг явах цаг болчихлоо. Гараад ирээрэй миний охин.

Өрөөндөө орон дээрээ бодолхийлэн суутал ээжийн дуу гарахад, өрөөнөөсөө гаран ягаан өнгөтэй улаан судалтай ороолтоо сайтар гэгч нь зүүгээд эмнэлэг зүглэв.

- Толгой чинь өвдөж, дотор муухайрч, хоол идэх ч хүсэлгүй болж байгаа биз дээ. Эмээ сайн ууж байгаарай миний охин. Ээжийгээ уучлаарай, үхэн үхтлээ тэр жаахан хугацаандаа ч болов сайн үзэн ядаад аваарай. Бүх зүйл ээжийнх нь буруу болохоор.

Нулимс дуслуулсаар чичигнэсэн хоолойгоор ийн хэлэх тэрээр гартаа байх цаасыг сунгахад нь түргэхэн л авж харлаа.

Нэр: Кан Ханыл

Төрсөн өдөр: 2003.08.21

Glioblastoma (GBM) тархины хорт хавдар.

Юунаас болж үүсдэг нь тодорхойгүй.

[Тархины хорт хавдрууд дундаа хамгийн хүчтэй нөлөөлөх төрөл бөгөөд эхэн үедээ шинж тэмдэг тун бага тул энэхүү өвчний талаар оройтож мэдэх нь элбэг]

IV шат буюу хүндэрсэн шат.

IV шатанд орсон тохиолдолд цааш үргэлжлүүлэн амьдрах хугацаа 12-16 сар.

Ерөнхий шинж тэмдэг:

Толгой өвдөнө, эргэнэ.

Хоолны дуршил буурах.

Зан ааш болон аливаа зүйлсийг тогтоох, сурах зэрэгт өөрчлөлт орно."

- Тийм байх нь ээ.

Одоо хүртэл тодоор үзэгдэх чичрэх гар болон үүнээс өөрийг үл хэлж чадан дэмий л ангалзах миний дүр төрх.

Хэдхээн хугацааны өмнө жаргалтай гэгч нь гараас нь хөтлөөд алхаж байсан ч гунигын үүл бүрхээд авав уу гэлтэй ганц дусал нулимс ч хамт хуваалцахыг хүсэхээргүй хүнд зүйл дараад ирж билээ.

Жиндүүхэн өвлийн хүйтэнд алхсаар аль хэдийн сүндэрлэн баригдсан өндөр цагаан барилгын урд ирсэн байх аж. Ээж орохоосоо өмнө гараас минь атгаж авсаар цааш явлаа.

Эмчийн өрөөнд орж ирэхэд зөөлөн лаванда үнэртэх агаад тэрээр мэнд мэдсээр босон ногоон цай аягалж өгөөд биднийг суухыг урив.

Эмч хүний хувьд миний байр байдлыг хамгийн сайн мэдэх тул түүнийг худал инээмсэглэж, сайхан үгсээр бордоосой гэж хүссэнгүй.

Хэдхэн сарын өмнөх би байсан бол зүгээр л хувь тавилантайгаа эвлэрчихсэн үхэх өдрөө тоолон суух байсан бол одоо би аль хэдийн амьдрах утга учраа олсон нь харамсалтай.

Даарлаа гээд очоод тэврүүлэх, тунирхлаа гээд үнсүүлэх хүн байгаа нь бүр ч гаслантай аж.

"Сэтгэл санаагаа тогтвортой байлгахдаа анхаараарай"

Эмчийн сүүлийн үгийг сонссоор гарч ирэхэд одоо л нэг бүтэн амьсгал авч чадах юм шиг санагдсанд гүнзгий амьсгал аван гаргалаа.

Хэдхэн хоногийн өмнө хүчлээд ч гарахгүй байсан нулимс минь тулаад иржээ.

Гадаа гараад харвал энэ өвлийн сүүлийн цас гэмээр, өөгүй цагаан цасан ширхэгүүд уйтай нь аргагүй удаанаар хаялаж газарт унахдаа тэр даруй хайлж орхих нь сэтгэлд минь южу ч гэмээр нэг л хоосон зай үлдээх аж.

Бүлээн салхи үлээгээд өнгөрөхөд урдуур орж ирэх үсээ хойшлуулах гэхэд орооцолдож улам л замбараагүй болох нь бүх л зүйл миний эсрэг байгаа мэт, энэ хорвоод жаргал бус зовлонгоо эдэлж дуусчхаад явах ёстой юм шиг санагдаж саяхан сэтгэлийн буглаа болоод байсан зүйл нь нурж унаад шарх үлдээчихэв үү гэмээр өвдөж, нулимс минь хяналтгүй урсаад ирэхэд л нүүр тулахыг хүсээгүй зүйлтэйгээ одоо л эвлэрч хэмжээлшгүй ихээр хөндүүрлэнэ.

Жаргал минь дөхөөд иржээ, хэдхэн алхаад л хүрэх юм шиг санахад харин аль хэдийн ирчхээд хүлээж байсан зовлон минь нүүрэн дундуур минь дэлсээд авжээ дээ янз нь.

Гүйгээд л, гүйгээд л.

Нулимсаа хэнд ч харуулахыг хүсээгүйдээ гүйсэн ч үнэн гэдэг хэзээ ч надтай зууралдахаар заяагдсан бололтой. Одоо ч гартаа барьсан байх оношилгооны цаасаа харвал хэд хэдэн дусал нулимс болон цасан ширхгүүд бууж орхижээ.

Хэсэг харж зогсоод эргэлзэлгүй хогийн саванд хийчхээд тэндээс холдох гэсэн ч хэдийн хүчгүйдэж орхиод газар бохирч унах нь үнэхээр миний тэвчээрийг шалгасан явдал байлаа.

Суусан чигээрээ шуугаа дэрлэн уйлахад өнөө л бүлээг салхи сийгэн өнгөрөхөд тэр л энэ мөчид хань болох мэт санагдаж, аөриыгөө хараан өрөвдөлтэй амьдралаа эргэн нэг дурсав.

Өнгөтэй өдрүүд нь түүнтэй л хамт байж дээ.

Эцсийнх нь хүртэл түүнтэйгээ хамт байгаасай хэмээн хэнээс ч юм гуйх нь үгүй ер юутай өрөвдөм юм бэ дээ.

–

2023.01.20