*Unicode*

ပေးဆပ်ခြင်းနှင့်တန်အောင် တောင်းခဲ့သောဆုတွေဟာ ပြည့်ဝခြင်းသို့ရောက်ရှိခြင်းတွေ၌ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းစွာ ဂျွန့်မျက်ဝန်းတွေထဲအရင်လိုအချစ်တွေ ရှာမတွေ့တော့။

မျက်ရည်တွေနဲ့စရေးခဲ့တဲ့ အချစ်ရေးအား ကံကြမ္မာဖန်တီးရှင်က အပြုံးတွေနဲ့အဆုံးသတ်ပေးနိုင်ကောင်းပါရဲ့။ ပင်ပန်းခဲ့ရတာတွေနာကျင်ခဲ့ရတာတွေဟာ နှစ်ယောက်စလုံး။ အချစ်စစ်ဟူသမျှခရီးလမ်းမဖြောင့်ဖြူးသော်ငြား အမြန်ဆုံးပေါင်းဖက်ဖို့သာ စိတ်အားထက်သန်ပါရဲ့။

ခြံတစ်ခြံရှေ့အိခနဲရပ်ကျသွားသည့် ကားတစ်စီး။ကောင်လေးနှစ်ယောက်၏တွဲထားသည့် လက်တွေ လွတ်ထွက်မည်ဆိုးသည့်အလား ဆုတ်ကိုင်ထားတာမှတင်းကြပ်ကြပ်။ စူးရဲရဲအကြည့်တွေအောက် ဂျေနေရခက်စွာ ပါးပြင်လေးတွေရဲလို့နေသည်။

သောက်နေကျဝိုင်တွေလို ထိုအမျိုးသားရဲ့မျက်ဝန်းတွေကတကယ့်ကို ယစ်မူးလို့ကောင်းတယ်။ မခံစားတတ်ပေမဲ့ သိသာနေသည့်မြတ်နိုးခြင်းတွေဟာ ကူးရဲ့ကိုယ်ပေါ်လျှံပယ်စွာ။

"ကူး မင်းကစတော်ဘယ်ရီလုံးလေးလား"

"ကျုပ်...ဝင် ဝင်တော့မယ်"

"ကိုယ့်ကိုတစ်ကိုက်လောက်.."

"ဟင်."

ခေါင်းနောက်မှထိန်းကိုင်ကာ ပေါက်ရာတချို့ဖြင့် ဖူးယောင်နေသည့်နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးအား အသာအယာစားသုံးနေသူ...ဘာမဟုတ်တဲ့အပြုအမူတွေမှာ ဝဲအုံမှတဒုတ်ဒုတ်ခုန်မြည်သံတွေကကျယ်လောင်လွန်းလာ၏။ အလိုလိုနေရင်းမျက်နှာပူတက်လာသလို အခု...အခုသူလို Play boy တစ်ယောက်ကအနမ်းခံရတာကို ရှက်နေတာတဲ့လား။

ခံစားချက်တွေသီဖွဲ့ရရင် လူတွေပြောတဲ့ ရင်ဘတ်ထဲပန်းတွေဝေဝေဆာဆာပွင့်ဖူးလာနေသလို လိပ်ပြာတွေပျံသန်းနေသလိုပေါ့..။ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းအထိအတွေ့တွေထက် ကင်မ်ထယ်ယောင်းဆိုတဲ့ အမျိုးသားစီက နူးညံ့စွာထိတွေ့ခြင်းအစ အလေးအနက်ထားပေးခြင်းအဆုံး Jeykay ပျော်ဝင်မိသည် အတိုင်းထက်အလွန် နှစ်နှစ်ကာကာသဘောကျသည်ကား လိမ်ညာလို့မရတဲ့အမှန်တရားပေမို့ မျက်နှာပူစွာဝန်ခံ၏။

"အရသာရှိတယ်..."

"ခင်ဗျား...!"

မျက်နှာလေးရဲကာ ရန်လုပ်နေသည့်ပုံစံလေးအား ဒီကောင်မှာအသဲတယားယား။ မခြွေပဲကြွေရတဲ့အခိုက်အတန့်...ကူးဆိုတာနဲ့ယိမ်းပြီးသားနှလုံးသားက ချစ်စရာအမူအယာတွေအရည်ပျော်ကျမတတ်။

စိုရဲရဲနှုတ်ခမ်းသား အရသာရှိကြောင်းအမှန်တိုင်းပြောခြင်းမှာ သူလေးရှက်သွားသည်။ စူးခနဲထွက်လာတဲ့အသံရယ် အလန့်တကြားမျက်ဝန်းတွေ ပန်းရောင်မျက်နှာလေးတွေက သက်သေပင်။

"ချစ်တယ်နော်...ဒီကောင့်အချစ်လေး"

"ကျုပ် ကျုပ်မချစ်ဘူး!"

အရှက်သည်းကာ ပက်ခနဲပြောပြီးအိမ်ထဲဝင်သွားသည့် ကျောပြင်လေး ထယ်ယောင်းမှာမြတ်နိုးလွန်းလို့ရူးရချည်ရဲ့...။

အတော်အတန်ကြာတဲ့အထိ မပြန်သေးပဲထိုအိမ်ရှေ့တွင်သာသောင်တင်နေသည့် ကားအနက်လေးအတွင်းမှ ထယ်ယောင်းမျက်ဝန်းတွေ ထိုအိမ်ကြီးစီသာတဝဲလည်လည်။

*ဒေါက်!ဒေါက်!*

"Fu*k!!...sh*t....! "

ကားမှန်အားလာခေါက်သည့်အသံနှင့်အတူ ပွားခနဲ့ပေါ်လာသည့်လူကြောင့် လန့်သွားကာဆဲရေးဆိုလိုက်မိသည်။ တော်တော်လေးကိုလန့်သွားခဲ့တာ။

ထိုလူဟာတစ်ခြားလူဟုတ်မနေခဲ့....မျက်ဝန်းကျဥ်းကျဥ်းနဲ့ သောက်ရမ်းအထာကျလွန်းလို့ ကူးနဲ့သဝန်တိုခဲ့မိတဲ့ မင်ယွန်းဂီဆိုတဲ့လူ။ စပ်ဆက်ကြည့်လျှင် ဂျေဟာ ဂျွန်ဂျောင်ဂုဆိုတာ 100℅ သေချာနေပြီ။

"မင်း!...လိုက်ခဲ့"

ခပ်စူးစူးကြည့်ကာပြောသွားသူ တစ်စက်မှအမြင်မကြည်သော်လည်း ကူးကထိုသူ့လက်အောက်ထဲမှာဆိုတော့ မအီမသာမျက်နှာဖြင့်ကားထဲမှထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ခြံထဲဝင်သွားကာ ဥယျာဉ်အသေးလေးဘေးမှ ထိုင်ခုံပေါ်ခြေချိတ်ထိုင်ရင်း ထယ်ယောင်းအားမေးဆတ်ပြလာသည်။

ကျိန်းသေပေါက် ကူးကိုကိုယ့်အပိုင်ပြန်ရအောင်လုပ်မှာ.....

"သူက ဂျွန်ငယ်မဟုတ်ဘူး...မင်း မကစားသင့်ဘူးထယ်ယောင်း!..အဆက်သွယ်ဖြတ်သွားပေး"

ရယ်မောသည်။ ထယ်ယောင်းတစ်ယောက် မင်ယွန်းဂီ၏စကားတွေအား ခပ်ဟဟရယ်သွမ်းဖြစ်လိုက်သည်။

"ဂျွန်ဂျောင်ဂု ရဲ့ dark side...ကူး မဟုတ်တဲ့ ကူး"

"ဂျွန်ဂျောင်ဂုကမရှိတော့ဘူး! မင်းသောက်ရမ်းသည်းနေခဲ့တဲ့ ဒေစီယာကိုနှလုံးပေးပြီး သေပြီ...အခုကဂျေ...အဆိုးတကာ့အဆိုး။ ရက်စက်ပါတယ်ဆိုတဲ့ မင်းကိုတောင် ပြန်ရက်စက်တတ်တဲ့လူစားမျိုးမို့ မင်းဆက်မပတ်သက်တာကောင်းတယ်!!"

"မပတ်သက်ပဲမနေနိုင်လောက်အောင် ကျုပ်ကဆိုးပါတယ်ဆိုတဲ့ ဟာလေးကို သောက်ရမ်းချစ်မိသွားပြီ..ဆေးမမှီတော့ဘူး"

"ကင်မ်ထယ်ယောင်း!! မင်းကိုရီးယားကိုပြန်တာကောင်းမယ်...ဂျေကမင်းကစားလို့ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး! ဂျွန်ငယ့်တုန်းက ရက်စက်တာထက်ပိုအောင်လုပ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ တော်ပါတော့ ကျေနပ်ပါတော့။ ဂျေ့ကိုမင်းရဲ့ကူလီကူမာကြိုးတွေနဲ့ထပ်မချည်နဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ငါခွင့်လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ရက်စက်မိတာနဲ့တန်အောင် နောင်တရော ရင်ကွဲနာကျသေမတက်ခံစားခဲ့ပြီးပြီ...မငြိုငြင်ပါဘူး။ ချစ်တာကို မာယာလို့ထင်တာတော့ နည်းနည်းနာတယ်။ စော်ကားနေလိုက်တာ ဒီကောင်မင်းအပေါ်ထားတဲ့အချစ်ကို ကူလီကူမာကြိုးတွေတဲ့အချစ်ရယ်...ကိုယ်သည်းခံနိုင်စွမ်းမဲ့လာလိုက်တာ။

"ဒီမှာ ကျုပ်အရင်ကဆိုးရင်ဆိုးခဲ့မယ် ကူးအပေါ်နာကျင်အောင်လုပ်ခဲ့တယ် မှန်တယ် ဒီအချိန်မှာတော့ ကူးအပေါ်ထားတဲ့ကျုပ်ချစ်တဲ့ ဘယ်ကောင်မှလိုက်မမှီဘူး မင် ယွန်း ဂီ!"

အိမ်ဘက်အားလက်ညိုးထိုးကာ ပြောနေတဲ့ထယ်ယောင်းမျက်ဝန်းတွေပြင်းရှနေသလို မင်ယွန်းဂီ၏မျက်ဝန်းတွေဟာလည်းစူးရှရှ။

"မင်းကိုပြောနေတာ သူက ဂျွန်ဂျောင်ဂုမဟုတ်ဘူးလို့!!"

"ဘာလို့လဲ ဘာကိစ္စကြောင့်အသဲအသန်ငြင်းနေရတာလဲ! ခင်ဗျားတို့တွေလိမ်နေလည်း အသွေးနဲ့အသားထဲထိ ထိတွေ့ဖူးတဲ့ ကျုပ်ကအသက်ရှူသံအစ ခြေလှမ်းလျှောက်သံအဆုံး ဂျွန်ဂျောင်ဂုမှန်းသိတယ်....မှတ်ထား မှတ်ထားပါ အရင်ကရောအခုရော နှောင်ရော ဂျွန်ဂျောင်ဂုဆိုတဲ့သက်ရှိက ကင်မ်ထယ်ယောင်းကိုပဲရွေးမှာ...ရွေးကိုရွေးရမှာ....အတိတ်မေ့နေခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင်ပေါ့!"

မျက်ယွင်းသွားတဲ့ ယွန်းဂီမျက်နှာဟာသိသိသာသာ။ ကိုယ့်လုပ်ရပ်တွေကြောင့် သဘောမတူနိုင်မှန်းသိပေမဲ့ ခယပြောဆိုတာတွေအား ကင်မ်ထယ်ယောင်းနဲ့မသက်ဆိုင်။ သူမာကိုယ်မာပဲ...။

"သူမင်းကိုမချစ်ဘူးထယ်ယောင်း....Grayson နဲ့လက်ထက်တော့မှာ!"

"အဲ့တော့..."

"မင်းအတွက် ဂျေ့ရင်ထဲနေရာမရှိဘူး..."

"ဟက် ဘာကိုကြည့်ပြီးပြောနိုင်ရတာလဲ"

"မင်းဖုန်းတွေတောက်လျှောက်ဆက်တုန်းက Grayson နဲ့အတူနှစ်ယောက်တည်းရှိနေလို့ မကိုင်ခဲ့တာ မင်းသိလား"

"အဲ့တာနဲ့ပဲ ကျုပ်ကကူးရင်ထဲကျုပ်မရှိဘူးလို့သတ်မှတ်တာလား...အဟားး..စောင့်ကြည့်ပါ ဂျွန်ဂျောင်ဂုအချစ်ကကင်မ်ထယ်ယောင်းပဲပြန်ရမှာ !"

ကိုယ်ပေးတဲ့အချစ် စစ်မှန်သည်ထက်ပိုနေ၍ တန်ပြန်ဆိုတဲ့အရာကကျိန်းသေပေါက်ရှိကိုရှိမှာ။ နာကျင်မှုတွေတောင် တန်ပြန်ရှိနေသေးတာပဲမဟုတ်လား...ကိုယ်ယုံတယ်ကူးငယ် ဒီဇာတ်အဆုံးမှာမင်းလက်ကိုတွဲမဲ့ကောင်က ကိုယ်ပဲ။

ရင်နာစရာဖြစ်ရပ်အဆုံး ကိုယ်တို့ထွေးပွေ့ချိန်ရောက်တော့မှာ...မကြာပါဘူး လူဆိုးလေးကိုအချစ်တွေနဲ့ ဥထားခွင့်တော့မှာ။

ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောခဲ့တာစကားတွေ မင်ယွန်းဂီအားစေ့စေ့ကြည့်ကာဆိုခဲ့ခြင်း။ နောက်ဆုတ်ဖို့ရာစိတ်ကူးမရှိသည့် ထယ်ယောင်းအတွက် မင်ယွန်းဂီစကားတွေဆက်နားထောင်ဖို့ရန်မလိုအပ်တော့၍ ထပြန်လာခဲ့သည်။ အပြုအမူရိုင်းသွားရင်လည်း တောင်းပန်တယ် ဂျွန်ဂျောင်ဂုအပေါ်ကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှအလေးထားမဆက်ဆံတတ်တာ အကျင့်လိုဖြစ်နေပြီ....

///////////////

အဆိုးလေးနဲ့ နိုးထခဲ့ရတဲ့မနက်ခင်းပေမို့ ကြည်လင်နေသောမျက်နှာထားနှင့်အတူ လည်တိုင်မှကိုက်ရာနီညိုတို့အား ဂုဏ်ယူစွာဖော်ပြထားသည့် ထယ်ယောင်းသည် Company ၌ တက်ကြွနေလျက်...။

တောင်!

*ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ*

*နေရာအတိအကျလိုချင်တယ်*

ဝင်လာသော Message သံကြောင့် Laptop ထဲခေါင်းနှစ်နေရာမှ ဖုန်းထံသို့...။စာလုံးလေးကနေတောင် ကြားယောင်လာတဲ့ ဘောင်ဆတ်ဆတ်အသံလေးကနားထဲတဝဲလည်လည်။ နှစ်နှစ်ကာကာပြုံးရင်း လက်ချောင်းတွေ screen ထက်ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။

အလုပ်ချိန်မှာ personal ကိစ္စသယ်မလာနဲ့ ဆိုတဲ့စည်းကမ်းထုတ်သူက ချိုးဖောက်သူဖြစ်နေတဲ့အခါ ဝန်ထမ်းတွေရှေ့ရူးချင်ယောင်ဆောင်ပစ်ထားလိုက်မည်...ကူးငယ်လောက်အရေးကြီးတာမသိကြောင်း တလောကလုံးအသိ။

"ကင်မ်..!"

"အော်...ဒေစီယာ လာလေ။ ဘယ်လိုလဲ လုပ်ငန်းအခြေအနေ"

"ဟူး...Grayson ကစဥ်းစားဦးမယ်တဲ့။ အဲ့မြေကွက်ဒေစီရမှကိုဖြစ်မှာကင်မ်ရယ်"

"ကြိုးစားပေါ့ ကြိုးစားရင်ရမှာပဲ...အဓိကကဇွဲမလျော့ဖို့။ နေပါဦး တစ်ခြားလှတဲ့မြေကွက်တွေရှိတာကိုဘာလို့ အဲ့မြေကွက်မှလဲ"

"မာမီ့အကြောင်းလည်း ကင်မ်သိရဲ့သားနဲ့...ထားပါ ကင်မ် လည်ပင်းက..."

"အဟွန်း..."

ပြီတီတီကြီးပြုံးနေသော ကင်မ်ထယ်ယောင်းအပြုံးတွေဟာ အရင်နေ့ကနှင့်အတူအောင်အသက်ဝင်လွန်းလှသည်။ အချစ်ရဲ့စွမ်းအားဆိုတာမျိုးကို ဒေစီမှာမျက်မြင်ကိုယ်တွေ့။ အချစ်တွေစစ်မှန်ရင် စွမ်းအင်တွေသိပ်ထက်တာ။

"ရယ်မနေနဲ့ မိတ်ကပ်တွေမဟုတ်လား"

"ဘာဗျ အစစ်တွေ...ကူးကူးလေးကိုယ်တိုင်ပေးထားတာ"

"မယုံပါဘူး! ပြစမ်း ကိုယ့်အစ်မကို..."

"မပြဘူး...အဖိုးတန်တွေ မကြည့်ချင်စမ်းနဲ့"

"ရားးးးပြဆို"

အင်္ကျီအားဆွဲကာ လည်တိုင်အနားမျက်နှာရောက်လာသည့်သူအား တားမရဆီးမရ...နီးကပ်လွန်းနေတဲ့အခြေအနေမှာ တစ်ခြားတစ်ယောက်မြင်သွားရင်မကောင်း...

"ကင်မ်ထယ်ယောင်းဂီး!!!..."

"ကူးး"

"လီထယ်..."

တံခါးအနားရပ်ကာ ပါးစောင်းအားလျှာဖြင့်ထိုးရင်း မျက်ခုံးတန်းတို့တွန့်ချိုးထားသည့် အရိပ်လေးအားမြင်သည်နှင့် ထယ်ယောင်းတစ်ယောက်ဒေစီအားတွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသားဆိုသော်ငြား လူဆိုးလေးအထင်လွဲသွားမှာစိုးသည်။ အနက်ရောင်ဂျာကတ်ထူထူရယ် ဂျင်းကျပ်အနက်ရယ် ထူထဲလွန်းတဲ့ဖိနပ်နက်နက်ကြီး...ဒီလူဆိုးလေးမိမိုက်အောင်ပြင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းနေတာ။

စကားတစ်ခွန်းမဆိုပဲ ဆိုဖာထက်တည်တည်တင်းတင်းမျက်နှာထားဖြင့် ခြေချိတ်ထိုင်သည့်ကူးအနား ရှင်းပြရန် ထယ်ယောင်းမှာကဗျာကယာ။ ပြန်ပိုးပန်းနေဆဲကာလမို့ အမှားယွင်းမခံနိုင်ဘူး။

"ကူး ထင်သလိုမဟုတ်..."

"ကျုပ် ဒီမှာခဏနေလို့ဖြစ်တယ်မဟုတ်လား"

"အင်း..ဖြစ်တာပေါ့။ တစ်နေကုန်နေလည်းရတယ်"

"ဟဟ...တစ်နေကုန် မ နေ ပါ ဘူး!"

ဒေစီယာစီကြည့်ရင်း ဆိုနေသော ဂျေ့အသံတွေဟာရာသီဥတုအခြေအနေမဟန်တော့။ ခက်ထန်ပြီးအေးစက်လွန်းနေသည့်အလျောက် ဒေစီယာမှာ ကြက်သီးတွေပင်ထလာရသည်။ အကြည့်စူးစူးတွေပစ်လွတ်နေသည့်အတွက်

"ဒေစီ မင်းပြန်လို့ရပြီ"

"အွန်း ငါလည်းပြန်တော့မို့ ခွင့်ပြုပါဦး"

ထယ်ယောင်းခေါင်းတစ်ချက်သာငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ခပ်သွက်သွက်ခြေလှမ်းတွေဖြင့် ဒေစီသည် ဂျွန့်ကိုရင်မဆိုင်ရဲသာအမှန်။ ဂျွန်နှလုံးနဲ့အသက်ဆက်နေရတဲ့အဖြစ်မှာ မာမီ့ရဲ့မသမာမှုတွေကပါဝင်နေခြင်းတွေကြောင့် လိပ်ပြာမလုံ။

တံခါးလက်ကိုင်စီလှမ်းနေပြီဖြစ်တဲ့လက်တွေ အနောက်မှစကားသံတွေကြောင့် လေထဲရပ်သွား၏။

"အိုးး ကျုပ်ရှိနေလို့လား...ကျုပ်ကဒီအတိုင်းထိုင်နေမှာမို့ ခင်ဗျားတို့လုပ်စရာရှိတာလုပ်လို့ရပါတယ်..."

"ဂျေ အထင်လွဲနေပြီ။ ကင်မ်နဲ့ဒေစီကလုပ်..လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပါ"

ဟက် ခနဲရယ်ပြီး အရှေ့ကစတီးစားပွဲစီခြေပစ်တင်လိုက်တဲ့ ဂျေဟာမိုက်မိုက်ကန်းကန်းပါပဲ။

"ဟက်...ကျုပ်ကလဲအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ဖို့ပြောတာပါ။ ဘာလို့အသံတွေတုန်နေရတာလဲ မစ္စစ်ဒေစီယာ..."

"ကူး..."

"ကျုပ်ကစတာပါ...သွားစရာရှိတာသွားပါဗျ"

ရွဲ့နေသည်။ လူဆိုးလေးက ရွဲ့ကာယဥ်ကျေးပြနေပုံကအစ ကင်မ်ထယ်ယောင်းမှာအသဲတယားယား...။ မြတ်နိုးခြင်းတွေအကြောင်း အကြည့်မျက်ဝန်းတွေက သက်သေတည်နေသည်။ ဘာလုပ်လုပ်ကူးမှန်သည်ဆိုသော ခံယူချက်တွေနဲ့ ထွက်သွားတဲ့ဒေစီအပေါ်လည်း အားနာစိတ်မဝင်မိ...ခေါင်းထဲရှိနေတာ ဒီအဆိုးလေးအထင်မလွဲစေရန်ရှင်းပြဖို့။

"ကူး..."

"တိတ်တိတ်နေပေးပါဗျာ...ကျုပ်အဆင်ပြေမလာဘူးခင်ဗျားရယ်။ မြင်မြင်သမျှမီးလောင်တိုက်သွင်းပြစ်ချင်နေတယ်"

လည်တိုင်မှသိုင်းကာဖက်လာသည့် သူလေးကပေါင်ပေါ်တက်ထိုင်မတက်။ အသံလေးတွေဖျော့တော့လာသည့်အလျောက် ခါးမှပြန်ထိန်းကိုင်ပေးကာ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကိုအသာဖွရင်း ဒီလူမှာရင်ထိပ်လျက်....။

"သွင်းပြစ်လိုက်...ကိုယ်ရှင်းမယ်။ ကိုယ့်ကလေးစိတ်ကြိုက်လုပ်ပစ်လိုက် "

"ထယ်ယောင်းဂီး!..."

"ဘာဖြစ်လာလဲ ကိုယ်မမေးလိုဘူးကူး...ဒီရင်ခွင်မှာနားပါ ဒီလူ့ရင်ခွင်ကမင်းကိုနှစ်သိမ့်ပေးမယ် နွေးထွေးပေးမယ် မင်းဝမ်းနည်းရင်ခိုလှုံစရာလေးဖြစ်ပေးမယ်။ စိတ်ညစ်မှုတွေဖြည်ချပေးမယ် ကိုယ့်ကိုယုံ"

"......"

"ကိုယ်ကိုမယုံရင်ရတောင် ဒီရင်ခွင်ကိုယုံလိုက်စမ်းပါ"

"ဟင့်...ကျွန်တော်သူ့ကိုမချစ်ဘူး"

"ဘယ်သူ့ကိုလဲ ကူး"

"Grayson...Grayson ကိုမချစ်ဘူး.."

ထယ်ယောင်းနှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်ချိုးသွားသည်။ ဒါပေါ့ ကိုယ့်ကိုပဲချစ်လို့ရမှာကို...ကိုယ့်ချိုချဥ်လေးကကိုယ်အပိုင် ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းအပိုင်။ တစ်ခြားကောင်လက်ထဲ ထားထားရတာကိုက လွန်လွန်းနေပြီ...ကျေးဇူးပါအချစ်ရယ် တစ်ခြားတစ်ယောက်ကိုမချစ်သွားလို့ ကျေးဇူးပါ ကျေးဇူးပါ။

"လက်ထက်ပွဲတဲ့ ခင်ဗျားစဥ်းစားကြည့် ဘယ်လောက်တောင် ကျက်သရေမရှိလိုက်သလဲ"

ပစ်ထားတာကြာသွားတဲ့ ဟဲဟဲ

Love you all❤

***************

*Zawgyi*

ေပးဆပ္ျခင္းႏွင့္တန္ေအာင္ ေတာင္းခဲ့ေသာဆုေတြဟာ ျပည့္ဝျခင္းသို႔ေရာက္ရွိျခင္းေတြ၌ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းစြာ ဂြၽန့္မ်က္ဝန္းေတြထဲအရင္လိုအခ်စ္ေတြ ရွာမေတြ႕ေတာ့။

မ်က္ရည္ေတြနဲ႕စေရးခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေရးအား ကံၾကမၼာဖန္တီးရွင္က အၿပဳံးေတြနဲ႕အဆုံးသတ္ေပးနိုင္ေကာင္းပါရဲ႕။ ပင္ပန္းခဲ့ရတာေတြနာက်င္ခဲ့ရတာေတြဟာ ႏွစ္ေယာက္စလုံး။ အခ်စ္စစ္ဟူသမွ်ခရီးလမ္းမေျဖာင့္ျဖဴးေသာ္ျငား အျမန္ဆုံးေပါင္းဖက္ဖို႔သာ စိတ္အားထက္သန္ပါရဲ႕။

ၿခံတစ္ၿခံေရွ႕အိခနဲရပ္က်သြားသည့္ ကားတစ္စီး။ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္၏တြဲထားသည့္ လက္ေတြ လြတ္ထြက္မည္ဆိုးသည့္အလား ဆုတ္ကိုင္ထားတာမွတင္းၾကပ္ၾကပ္။ စူးရဲရဲအၾကည့္ေတြေအာက္ ေဂ်ေနရခက္စြာ ပါးျပင္ေလးေတြရဲလို႔ေနသည္။

ေသာက္ေနက်ဝိဳင္ေတြလို ထိုအမ်ိဳးသားရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြကတကယ့္ကို ယစ္မူးလို႔ေကာင္းတယ္။ မခံစားတတ္ေပမဲ့ သိသာေနသည့္ျမတ္နိုးျခင္းေတြဟာ ကူးရဲ႕ကိုယ္ေပၚလွ်ံပယ္စြာ။

"ကူး မင္းကစေတာ္ဘယ္ရီလုံးေလးလား"

"က်ဳပ္...ဝင္ ဝင္ေတာ့မယ္"

"ကိုယ့္ကိုတစ္ကိုက္ေလာက္.."

"ဟင္."

ေခါင္းေနာက္မွထိန္းကိုင္ကာ ေပါက္ရာတခ်ိဳ႕ျဖင့္ ဖူးေယာင္ေနသည့္ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးအား အသာအယာစားသုံးေနသူ...ဘာမဟုတ္တဲ့အျပဳအမူေတြမွာ ဝဲအုံမွတဒုတ္ဒုတ္ခုန္ျမည္သံေတြကက်ယ္ေလာင္လြန္းလာ၏။ အလိုလိုေနရင္းမ်က္ႏွာပူတက္လာသလို အခု...အခုသူလို Play boy တစ္ေယာက္ကအနမ္းခံရတာကို ရွက္ေနတာတဲ့လား။

ခံစားခ်က္ေတြသီဖြဲ႕ရရင္ လူေတြေျပာတဲ့ ရင္ဘတ္ထဲပန္းေတြေဝေဝဆာဆာပြင့္ဖူးလာေနသလို လိပ္ျပာေတြပ်ံသန္းေနသလိုေပါ့..။ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းအထိအေတြ႕ေတြထက္ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသားစီက ႏူးညံ့စြာထိေတြ႕ျခင္းအစ အေလးအနက္ထားေပးျခင္းအဆုံး Jeykay ေပ်ာ္ဝင္မိသည္ အတိုင္းထက္အလြန္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာသေဘာက်သည္ကား လိမ္ညာလို႔မရတဲ့အမွန္တရားေပမို႔ မ်က္ႏွာပူစြာဝန္ခံ၏။

"အရသာရွိတယ္..."

"ခင္ဗ်ား...!"

မ်က္ႏွာေလးရဲကာ ရန္လုပ္ေနသည့္ပုံစံေလးအား ဒီေကာင္မွာအသဲတယားယား။ မေႁခြပဲေႂကြရတဲ့အခိုက္အတန့္...ကူးဆိုတာနဲ႕ယိမ္းၿပီးသားႏွလုံးသားက ခ်စ္စရာအမူအယာေတြအရည္ေပ်ာ္က်မတတ္။

စိုရဲရဲႏႈတ္ခမ္းသား အရသာရွိေၾကာင္းအမွန္တိုင္းေျပာျခင္းမွာ သူေလးရွက္သြားသည္။ စူးခနဲထြက္လာတဲ့အသံရယ္ အလန့္တၾကားမ်က္ဝန္းေတြ ပန္းေရာင္မ်က္ႏွာေလးေတြက သက္ေသပင္။

"ခ်စ္တယ္ေနာ္...ဒီေကာင့္အခ်စ္ေလး"

"က်ဳပ္ က်ဳပ္မခ်စ္ဘူး!"

အရွက္သည္းကာ ပက္ခနဲေျပာၿပီးအိမ္ထဲဝင္သြားသည့္ ေက်ာျပင္ေလး ထယ္ေယာင္းမွာျမတ္နိုးလြန္းလို႔႐ူးရခ်ည္ရဲ႕...။

အေတာ္အတန္ၾကာတဲ့အထိ မျပန္ေသးပဲထိုအိမ္ေရွ႕တြင္သာေသာင္တင္ေနသည့္ ကားအနက္ေလးအတြင္းမွ ထယ္ေယာင္းမ်က္ဝန္းေတြ ထိုအိမ္ႀကီးစီသာတဝဲလည္လည္။

*ေဒါက္!ေဒါက္!*

"Fu*k!!...sh*t....! "

ကားမွန္အားလာေခါက္သည့္အသံႏွင့္အတူ ပြားခနဲ႕ေပၚလာသည့္လူေၾကာင့္ လန့္သြားကာဆဲေရးဆိုလိုက္မိသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုလန့္သြားခဲ့တာ။

ထိုလူဟာတစ္ျခားလူဟုတ္မေနခဲ့....မ်က္ဝန္းက်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႕ ေသာက္ရမ္းအထာက်လြန္းလို႔ ကူးနဲ႕သဝန္တိုခဲ့မိတဲ့ မင္ယြန္းဂီဆိုတဲ့လူ။ စပ္ဆက္ၾကည့္လွ်င္ ေဂ်ဟာ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုဆိုတာ 100 ေသခ်ာေနၿပီ။

"မင္း!...လိုက္ခဲ့"

ခပ္စူးစူးၾကည့္ကာေျပာသြားသူ တစ္စက္မွအျမင္မၾကည္ေသာ္လည္း ကူးကထိုသူ႕လက္ေအာက္ထဲမွာဆိုေတာ့ မအီမသာမ်က္ႏွာျဖင့္ကားထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုသူသည္ ၿခံထဲဝင္သြားကာ ဥယ်ာဥ္အေသးေလးေဘးမွ ထိုင္ခုံေပၚေျခခ်ိတ္ထိုင္ရင္း ထယ္ေယာင္းအားေမးဆတ္ျပလာသည္။

က်ိန္းေသေပါက္ ကူးကိုကိုယ့္အပိုင္ျပန္ရေအာင္လုပ္မွာ.....

"သူက ဂြၽန္ငယ္မဟုတ္ဘူး...မင္း မကစားသင့္ဘူးထယ္ေယာင္း!..အဆက္သြယ္ျဖတ္သြားေပး"

ရယ္ေမာသည္။ ထယ္ေယာင္းတစ္ေယာက္ မင္ယြန္းဂီ၏စကားေတြအား ခပ္ဟဟရယ္သြမ္းျဖစ္လိုက္သည္။

"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂု ရဲ႕ dark side...ကူး မဟုတ္တဲ့ ကူး"

"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုကမရွိေတာ့ဘူး! မင္းေသာက္ရမ္းသည္းေနခဲ့တဲ့ ေဒစီယာကိုႏွလုံးေပးၿပီး ေသၿပီ...အခုကေဂ်...အဆိုးတကာ့အဆိုး။ ရက္စက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ မင္းကိုေတာင္ ျပန္ရက္စက္တတ္တဲ့လူစားမ်ိဳးမို႔ မင္းဆက္မပတ္သက္တာေကာင္းတယ္!!"

"မပတ္သက္ပဲမေနနိုင္ေလာက္ေအာင္ က်ဳပ္ကဆိုးပါတယ္ဆိုတဲ့ ဟာေလးကို ေသာက္ရမ္းခ်စ္မိသြားၿပီ..ေဆးမမွီေတာ့ဘူး"

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္း!! မင္းကိုရီးယားကိုျပန္တာေကာင္းမယ္...ေဂ်ကမင္းကစားလို႔ေကာင္းတဲ့အရာမဟုတ္ဘူး! ဂြၽန္ငယ့္တုန္းက ရက္စက္တာထက္ပိုေအာင္လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီပဲ ေတာ္ပါေတာ့ ေက်နပ္ပါေတာ့။ ေဂ့်ကိုမင္းရဲ႕ကူလီကူမာႀကိဳးေတြနဲ႕ထပ္မခ်ည္နဲ႕ ဒီတစ္ခါေတာ့ငါခြင့္လြတ္မွာမဟုတ္ဘူး"

ရက္စက္မိတာနဲ႕တန္ေအာင္ ေနာင္တေရာ ရင္ကြဲနာက်ေသမတက္ခံစားခဲ့ၿပီးၿပီ...မၿငိဳျငင္ပါဘူး။ ခ်စ္တာကို မာယာလို႔ထင္တာေတာ့ နည္းနည္းနာတယ္။ ေစာ္ကားေနလိုက္တာ ဒီေကာင္မင္းအေပၚထားတဲ့အခ်စ္ကို ကူလီကူမာႀကိဳးေတြတဲ့အခ်စ္ရယ္...ကိုယ္သည္းခံနိုင္စြမ္းမဲ့လာလိုက္တာ။

"ဒီမွာ က်ဳပ္အရင္ကဆိုးရင္ဆိုးခဲ့မယ္ ကူးအေပၚနာက်င္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္ မွန္တယ္ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကူးအေပၚထားတဲ့က်ဳပ္ခ်စ္တဲ့ ဘယ္ေကာင္မွလိုက္မမွီဘူး မင္ ယြန္း ဂီ!"

အိမ္ဘက္အားလက္ညိုးထိုးကာ ေျပာေနတဲ့ထယ္ေယာင္းမ်က္ဝန္းေတြျပင္းရွေနသလို မင္ယြန္းဂီ၏မ်က္ဝန္းေတြဟာလည္းစူးရွရွ။

"မင္းကိုေျပာေနတာ သူက ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုမဟုတ္ဘူးလို႔!!"

"ဘာလို႔လဲ ဘာကိစၥေၾကာင့္အသဲအသန္ျငင္းေနရတာလဲ! ခင္ဗ်ားတို႔ေတြလိမ္ေနလည္း အေသြးနဲ႕အသားထဲထိ ထိေတြ႕ဖူးတဲ့ က်ဳပ္ကအသက္ရႉသံအစ ေျခလွမ္းေလွ်ာက္သံအဆုံး ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုမွန္းသိတယ္....မွတ္ထား မွတ္ထားပါ အရင္ကေရာအခုေရာ ႏွောင္ေရာ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုဆိုတဲ့သက္ရွိက ကင္မ္ထယ္ေယာင္းကိုပဲေ႐ြးမွာ...ေ႐ြးကိုေ႐ြးရမွာ....အတိတ္ေမ့ေနခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ေပါ့!"

မ်က္ယြင္းသြားတဲ့ ယြန္းဂီမ်က္ႏွာဟာသိသိသာသာ။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ သေဘာမတူနိုင္မွန္းသိေပမဲ့ ခယေျပာဆိုတာေတြအား ကင္မ္ထယ္ေယာင္းနဲ႕မသက္ဆိုင္။ သူမာကိုယ္မာပဲ...။

"သူမင္းကိုမခ်စ္ဘူးထယ္ေယာင္း....Grayson နဲ႕လက္ထက္ေတာ့မွာ!"

"အဲ့ေတာ့..."

"မင္းအတြက္ ေဂ့်ရင္ထဲေနရာမရွိဘူး..."

"ဟက္ ဘာကိုၾကည့္ၿပီးေျပာနိုင္ရတာလဲ"

"မင္းဖုန္းေတြေတာက္ေလွ်ာက္ဆက္တုန္းက Grayson နဲ႕အတူႏွစ္ေယာက္တည္းရွိေနလို႔ မကိုင္ခဲ့တာ မင္းသိလား"

"အဲ့တာနဲ႕ပဲ က်ဳပ္ကကူးရင္ထဲက်ဳပ္မရွိဘူးလို႔သတ္မွတ္တာလား...အဟားး..ေစာင့္ၾကည့္ပါ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုအခ်စ္ကကင္မ္ထယ္ေယာင္းပဲျပန္ရမွာ !"

ကိုယ္ေပးတဲ့အခ်စ္ စစ္မွန္သည္ထက္ပိုေန၍ တန္ျပန္ဆိုတဲ့အရာကက်ိန္းေသေပါက္ရွိကိုရွိမွာ။ နာက်င္မႈေတြေတာင္ တန္ျပန္ရွိေနေသးတာပဲမဟုတ္လား...ကိုယ္ယုံတယ္ကူးငယ္ ဒီဇာတ္အဆုံးမွာမင္းလက္ကိုတြဲမဲ့ေကာင္က ကိုယ္ပဲ။

ရင္နာစရာျဖစ္ရပ္အဆုံး ကိုယ္တို႔ေထြးေပြ႕ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွာ...မၾကာပါဘူး လူဆိုးေလးကိုအခ်စ္ေတြနဲ႕ ဥထားခြင့္ေတာ့မွာ။

ယုံၾကည္မႈရွိစြာေျပာခဲ့တာစကားေတြ မင္ယြန္းဂီအားေစ့ေစ့ၾကည့္ကာဆိုခဲ့ျခင္း။ ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ရာစိတ္ကူးမရွိသည့္ ထယ္ေယာင္းအတြက္ မင္ယြန္းဂီစကားေတြဆက္နားေထာင္ဖို႔ရန္မလိုအပ္ေတာ့၍ ထျပန္လာခဲ့သည္။ အျပဳအမူရိုင္းသြားရင္လည္း ေတာင္းပန္တယ္ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုအေပၚကလြဲရင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွအေလးထားမဆက္ဆံတတ္တာ အက်င့္လိုျဖစ္ေနၿပီ....

///////////////

အဆိုးေလးနဲ႕ နိုးထခဲ့ရတဲ့မနက္ခင္းေပမို႔ ၾကည္လင္ေနေသာမ်က္ႏွာထားႏွင့္အတူ လည္တိုင္မွကိုက္ရာနီညိုတို႔အား ဂုဏ္ယူစြာေဖာ္ျပထားသည့္ ထယ္ေယာင္းသည္ Company ၌ တက္ႂကြေနလ်က္...။

ေတာင္!

*ခင္ဗ်ား ဘယ္မွာလဲ*

*ေနရာအတိအက်လိဳခ်င္တယ္*

ဝင္လာေသာ Message သံေၾကာင့္ Laptop ထဲေခါင္းႏွစ္ေနရာမွ ဖုန္းထံသို႔...။စာလုံးေလးကေနေတာင္ ၾကားေယာင္လာတဲ့ ေဘာင္ဆတ္ဆတ္အသံေလးကနားထဲတဝဲလည္လည္။ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာၿပဳံးရင္း လက္ေခ်ာင္းေတြ screen ထက္ေျပးလႊားသြားခဲ့သည္။

အလုပ္ခ်ိန္မွာ personal ကိစၥသယ္မလာနဲ႕ ဆိုတဲ့စည္းကမ္းထုတ္သူက ခ်ိဳးေဖာက္သူျဖစ္ေနတဲ့အခါ ဝန္ထမ္းေတြေရွ႕႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပစ္ထားလိုက္မည္...ကူးငယ္ေလာက္အေရးႀကီးတာမသိေၾကာင္း တေလာကလုံးအသိ။

"ကင္မ္..!"

"ေအာ္...ေဒစီယာ လာေလ။ ဘယ္လိုလဲ လုပ္ငန္းအေျခအေန"

"ဟူး...Grayson ကစဥ္းစားဦးမယ္တဲ့။ အဲ့ေျမကြက္ေဒစီရမွကိုျဖစ္မွာကင္မ္ရယ္"

"ႀကိဳးစားေပါ့ ႀကိဳးစားရင္ရမွာပဲ...အဓိကကဇြဲမေလ်ာ့ဖို႔။ ေနပါဦး တစ္ျခားလွတဲ့ေျမကြက္ေတြရွိတာကိုဘာလို႔ အဲ့ေျမကြက္မွလဲ"

"မာမီ့အေၾကာင္းလည္း ကင္မ္သိရဲ႕သားနဲ႕...ထားပါ ကင္မ္ လည္ပင္းက..."

"အဟြန္း..."

ၿပီတီတီႀကီးၿပဳံးေနေသာ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းအၿပဳံးေတြဟာ အရင္ေန႕ကႏွင့္အတူေအာင္အသက္ဝင္လြန္းလွသည္။ အခ်စ္ရဲ႕စြမ္းအားဆိုတာမ်ိဳးကို ေဒစီမွာမ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕။ အခ်စ္ေတြစစ္မွန္ရင္ စြမ္းအင္ေတြသိပ္ထက္တာ။

"ရယ္မေနနဲ႕ မိတ္ကပ္ေတြမဟုတ္လား"

"ဘာဗ် အစစ္ေတြ...ကူးကူးေလးကိုယ္တိုင္ေပးထားတာ"

"မယုံပါဘူး! ျပစမ္း ကိုယ့္အစ္မကို..."

"မျပဘူး...အဖိုးတန္ေတြ မၾကည့္ခ်င္စမ္းနဲ႕"

"ရားးးးျပဆို"

အကၤ်ီအားဆြဲကာ လည္တိုင္အနားမ်က္ႏွာေရာက္လာသည့္သူအား တားမရဆီးမရ...နီးကပ္လြန္းေနတဲ့အေျခအေနမွာ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ျမင္သြားရင္မေကာင္း...

"ကင္မ္ထယ္ေယာင္းဂီး!!!..."

"ကူးး"

"လီထယ္..."

တံခါးအနားရပ္ကာ ပါးေစာင္းအားလွ်ာျဖင့္ထိုးရင္း မ်က္ခုံးတန္းတို႔တြန့္ခ်ိဳးထားသည့္ အရိပ္ေလးအားျမင္သည္ႏွင့္ ထယ္ေယာင္းတစ္ေယာက္ေဒစီအားတြန္းထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ရိုးရိုးသားသားဆိုေသာ္ျငား လူဆိုးေလးအထင္လြဲသြားမွာစိုးသည္။ အနက္ေရာင္ဂ်ာကတ္ထူထူရယ္ ဂ်င္းက်ပ္အနက္ရယ္ ထူထဲလြန္းတဲ့ဖိနပ္နက္နက္ႀကီး...ဒီလူဆိုးေလးမိမိုက္ေအာင္ျပင္ၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းေနတာ။

စကားတစ္ခြန္းမဆိုပဲ ဆိုဖာထက္တည္တည္တင္းတင္းမ်က္ႏွာထားျဖင့္ ေျခခ်ိတ္ထိုင္သည့္ကူးအနား ရွင္းျပရန္ ထယ္ေယာင္းမွာကဗ်ာကယာ။ ျပန္ပိုးပန္းေနဆဲကာလမို႔ အမွားယြင္းမခံနိုင္ဘူး။

"ကူး ထင္သလိုမဟုတ္..."

"က်ဳပ္ ဒီမွာခဏေနလို႔ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား"

"အင္း..ျဖစ္တာေပါ့။ တစ္ေနကုန္ေနလည္းရတယ္"

"ဟဟ...တစ္ေနကုန္ မ ေန ပါ ဘူး!"

ေဒစီယာစီၾကည့္ရင္း ဆိုေနေသာ ေဂ့်အသံေတြဟာရာသီဥတုအေျခအေနမဟန္ေတာ့။ ခက္ထန္ၿပီးေအးစက္လြန္းေနသည့္အေလ်ာက္ ေဒစီယာမွာ ၾကက္သီးေတြပင္ထလာရသည္။ အၾကည့္စူးစူးေတြပစ္လြတ္ေနသည့္အတြက္

"ေဒစီ မင္းျပန္လို႔ရၿပီ"

"အြန္း ငါလည္းျပန္ေတာ့မို႔ ခြင့္ျပဳပါဦး"

ထယ္ေယာင္းေခါင္းတစ္ခ်က္သာၿငိမ့္ျပလိုက္သည္။ ခပ္သြက္သြက္ေျခလွမ္းေတြျဖင့္ ေဒစီသည္ ဂြၽန့္ကိုရင္မဆိုင္ရဲသာအမွန္။ ဂြၽန္ႏွလုံးနဲ႕အသက္ဆက္ေနရတဲ့အျဖစ္မွာ မာမီ့ရဲ႕မသမာမႈေတြကပါဝင္ေနျခင္းေတြေၾကာင့္ လိပ္ျပာမလုံ။

တံခါးလက္ကိုင္စီလွမ္းေနၿပီျဖစ္တဲ့လက္ေတြ အေနာက္မွစကားသံေတြေၾကာင့္ ေလထဲရပ္သြား၏။

"အိုးး က်ဳပ္ရွိေနလို႔လား...က်ဳပ္ကဒီအတိုင္းထိုင္ေနမွာမို႔ ခင္ဗ်ားတို႔လုပ္စရာရွိတာလုပ္လို႔ရပါတယ္..."

"ေဂ် အထင္လြဲေနၿပီ။ ကင္မ္နဲ႕ေဒစီကလုပ္..လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြပါ"

ဟက္ ခနဲရယ္ၿပီး အေရွ႕ကစတီးစားပြဲစီေျခပစ္တင္လိုက္တဲ့ ေဂ်ဟာမိုက္မိုက္ကန္းကန္းပါပဲ။

"ဟက္...က်ဳပ္ကလဲအလုပ္ကို ဆက္လုပ္ဖို႔ေျပာတာပါ။ ဘာလို႔အသံေတြတုန္ေနရတာလဲ မစၥစ္ေဒစီယာ..."

"ကူး..."

"က်ဳပ္ကစတာပါ...သြားစရာရွိတာသြားပါဗ်"

႐ြဲ႕ေနသည္။ လူဆိုးေလးက ႐ြဲ႕ကာယဥ္ေက်းျပေနပုံကအစ ကင္မ္ထယ္ေယာင္းမွာအသဲတယားယား...။ ျမတ္နိုးျခင္းေတြအေၾကာင္း အၾကည့္မ်က္ဝန္းေတြက သက္ေသတည္ေနသည္။ ဘာလုပ္လုပ္ကူးမွန္သည္ဆိုေသာ ခံယူခ်က္ေတြနဲ႕ ထြက္သြားတဲ့ေဒစီအေပၚလည္း အားနာစိတ္မဝင္မိ...ေခါင္းထဲရွိေနတာ ဒီအဆိုးေလးအထင္မလြဲေစရန္ရွင္းျပဖို႔။

"ကူး..."

"တိတ္တိတ္ေနေပးပါဗ်ာ...က်ဳပ္အဆင္ေျပမလာဘူးခင္ဗ်ားရယ္။ ျမင္ျမင္သမွ်မီးေလာင္တိုက္သြင္းျပစ္ခ်င္ေနတယ္"

လည္တိုင္မွသိုင္းကာဖက္လာသည့္ သူေလးကေပါင္ေပၚတက္ထိုင္မတက္။ အသံေလးေတြေဖ်ာ့ေတာ့လာသည့္အေလ်ာက္ ခါးမွျပန္ထိန္းကိုင္ေပးကာ ေခါင္းလုံးလုံးေလးကိုအသာဖြရင္း ဒီလူမွာရင္ထိပ္လ်က္....။

"သြင္းျပစ္လိုက္...ကိုယ္ရွင္းမယ္။ ကိုယ့္ကေလးစိတ္ႀကိဳက္လုပ္ပစ္လိုက္ "

"ထယ္ေယာင္းဂီး!..."