အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(14)

ကားပေါ်မှာ ​အရုပ်တစ်ရုပ်လိုမလှုပ်မယှက် ပါလာသောသူမက ကြောက်အားလန့်အား သတိလစ်သွားတာများလား။

အတ္တသည် ကားမောင်းရင်းမှ သူမကိုမကြာခဏလှည့်ကြည့်ရင်း

"ဟေ့ မွန်း ဟိတ်..."

ဘရိတ်စောင့်အုပ်လိုက်သည့်အခါမှ

"အမလေး...."

သူမက ကြောင်အမ်းအမ်း ဟိုလှည့်ကြည့်ဒီလှည့်ကြည့်လုပ်နေသည်။

"မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ အရမ်းကြောက်သွားလား"

အတ္တက လွတ်အောင်မောင်းလာပြီးမှ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ကားကိုခတ္တဘေးချရပ်ထားသည်။

"ဟင့်အင်း ကျွန်မ ကျွန်မ သေပြီထင်နေတာ သေနတ်သံတွေအခုထိကြားနေရတုန်းပဲ"

သူမက နားထဲက အတ္တတပ်ပေးထားသောနားကြပ်လေးကိုဖြုတ်ပြီးပေးလိုက်ရင်းပြောသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး ကိုယ်တို့အန္တရာယ်ကင်းပြီ "

အတ္တမှ ပေးသောနားကြပ်ကလေးကို ကားဒတ်ရှ်ဘုတ်ပေါ်သို့တင်လိုက်ရင်းပြောသည်။

မွန်းက သူပြောတဲ့စကားတွေထက် ၀ိုင်တွေစိုနေသည့် အမွှေးပွခြံလွှာကြီးကိုသာ ခဏခဏ ကိုင်ကြည့်နေသဖြင့်

"ချွတ်လိုက်"

အတ္တရဲ့စကားကိုကြားတော့ သူမဟာ

"ဟင် "

သူ့ကိုပြူးတူးပြဲတဲ ကြည့်လာလေသည်။

အတ္တက ကားကိုလမ်းဘေးကမှာရပ်ထားရာကနေလမ်းပေါ်သို့တင်ကာ အိမ်ပြန်လမ်းသို့ဆက်မောင်းလာရင်း

"မင်းနေရမခက်ဘူး အဲ့တာကြီးကစိုနေတာ"

မွန်းလည်း စိုစိစိနှင့် နေရတာအဆင်မပြေသောကြောင့် ထိုခြံလွှာကို အသာလေး ချွတ်ပြီးပေါင်ပေါ်သို့တင်ထားလိုက်သည်။

အတ္တသည်သူမကိုလှည့်ကြည့်ပြီး

ကားမောင်းနေရင်းမှ မွန်းပေါင်ပေါ်ကခြုံလွှာကြီးကို ယူ၍ ကားနောက်ခန်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည် ။

မွန်းရင်တွေကအခုထိတုန်နေတုန်းဖြစ်ကာ

သေနတ်သံတွေဆူညံနေတဲ့ကြားထဲကနေ ပြေးလာရ ပြီးတော့ အခုကားထဲမှာကသူနဲ့ မွန်း၂ယောက်တည်း

သူပြောထားတာကိုမွန်းမှတ်ထားကာ မွန်းရဲ့ဂါ၀န်အကွဲကို ပေါင်သားများမမြင်ရစေရန် ဆွဲစိထားသည် ။

တစ်လှမ်းလုံး သူနောက်ထပ်စကားမပြောတော့ဘဲငြိမ်ငြိမ်ကလေးလိုက်လာခဲ့သည်။

သူသည် မည်မျှပင်အလျင်လိုနေသည်မသိ။

လမ်းဘေးကသစ်ပင်တွေတောင်ပီသစွာမရတော့အောင် အရှိန်များများဖြင့်မောင်းနေသည်ဖြစ်ရာ မွန်းမှာ ခေါင်းတွေတောင်မူးလာရပြီး

"ဖြေးဖြေးမောင်းပါ အရှိန်အရမ်းများနေပြီ"

မွန်းရင်တဖိဖိနဲ့ မနေနိုင်သောကြောင့် ပြောလိုက်သည့်အခါသူကပိုလို့တောင် လီဗာနင်းလိုက်သေးသဖြင့် သူမ မျက်စိစုံမှိတ်ကာလိုက်လာခဲ့ရပါတော့သည်။

အသွားနဲ့အပြန် ခရီးကတခြားစီပင် အသွား

ခရီးကြာချိန်ထက်တစ်ဝက်လောက်မြန်မြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ခြံ၀န်းထဲကား၀င်သည့်အခါ မှသာ အရှိန်လျော့၍ အိမ်ရှေ့မှာဘရိတ်ကိုစောင့်အုပ်လိုက်သည်မို့ မွန်းမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားရ၏။

သူဟာ မွန်းကိုနည်းနည်းမှလှည့်မကြည့်ဘဲတစ်ယောက်တည်း အိမ်ထဲ၀င်သွားသည်။

မွန်းလည်း အခုတစ်မျိုးတော်ကြာတစ်မျိုး နဲ့သူမကိုလျစ်လျူရှုထားသော အတ္တကိုမကျေနပ်ကာ အိမ်အပေါ်ထပ်သို့ခြေစောင့်တက်ရင်း

"သူလိုချင်တာလည်းရရော ပစ်ထားရော သိပ်မုန်းစရာကောင်းတာ ယုံကြည်မိတဲ့ငါ့အမှား"

မွန်းအခန်းထဲ၀င်ရန်အလုပ်မှာ မွန်းလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့်

"အမလေး"

"မင်း ကိုဘယ်သူကပစ်ထားလို့လဲ"

"ဟင်"

သူသည် မွန်းကိုသူ့အခန်းအထဲဆွဲခေါ်သွား၍ တံခါးကိုပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ "

မွန်း ကို တံခါးမှာကပ်ကာ သူက ထိုတံခါးသို့လက်ထောက်ထားပြီး

"မင်းကိုပစ်မထားပါဘူး ယုံကြည်လို့လဲမမှားဘူး"

မွန်းရဲ့ခါးကို သူကလှမ်းဆွဲသဖြင့် မွန်းရဲ့ရင်ဘက်နဲ့သူနဲ့အရမ်းကပ်သွားရပြီး လက်တစ်ကိုင်းဂါဝန်အိအိကလေးကြောင့် သူမရဲ့ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်သော မို့မောက်အိစက်နေသည့်အသားစိုင်နှစ်ခုဟာ ပြည့်တင်း၍ အတ္တ၏ရင်ဘက်မှာကပ်နေရသည်။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ ကျွန်မကိုလွှတ်ပါ"

မွန်းက သူ့ကိုပြန်တွန်းသည့်အခါ သူသည်

မွန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကိုအဖျားမှစ၍

တစ်ချက်ချင်းစုပ်ယူနမ်းရှိုက်ပါသည်။

မျက်ခုံးတွေတွန့်ချိုးသွားရကာ သူ့ကိုအားရှိသလောက်တွန်းလေရာ သူက မွန်းရဲ့ခါးကို ဆွဲမပြီး မှန်ပြတင်းပေါက်ရှိသောအခြမ်းသို့လျှောက်သွား၍ နောက်က မှန်ပြတင်းဘောင်ပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်သည်။

သူတင်ပေးသည့်ဘောင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရပ်ဖြစ်သွားသဖြင့် ကွဲနေသည့် ဂါ၀န်မှာလည်း ပို၍ လှစ်ဟာသွားရလေသည်။

အခုမွန်းဟာ သူ့ထက်၂လက်မလောက်ပိုမြင့်သွားရလေကာ အတ္တသည်သူမကိုရီဝေစွာမော့ကြည့်ပြီး မွန်းကို အလွတ်မပေးသည့်သူက နမ်းလက်စ နှုတ်ခမ်းတွေကို ပိုမိုကြမ်းတမ်းစွာနမ်းရှိုက်ရင်း သူ့ရဲ့ဖြူသွယ်သွယ်လက်ချောင်းတွေရှိသည့်ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့်မွန်းရဲ့ခြေထောက်မှစ၍ လှစ်ဟာနေသည့် ပေါင်သားဖွေးဖွေးတွေအထိ ပွတ်သတ်သည့်အခါ မွန်းမှာကြက်သီးများတဖြန်းဖြန်းထသွားရကာ ခန္ဓာကိုယ်လေးကတစ်ချက်တွန့်လူးသွားသည်။

သူဟာ ဖြေးဖြေးချင်းပွတ်သပ်နေသောလက်တွေဟာ သူမရဲ့ပေါင်သွယ်သွယ်ကလေးကို တစ်ချက်ညှစ်ကိုင်လိုက်တော့

" အင့်! "

သူ့အနမ်းတွေကြားကနေ တစ်ချက်ညည်းလိုက်မိ၍ စိတ်ထဲကနေလည်း

သူ့လက်ကို့ရှေ့ဆက်မတိုးပါစေနဲ့ဟု ဆုတောင်းနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့လက်တွေဟာသူမရဲ့ပေါင်ရင်းအထိတိုးလာသဖြင့်

"အင်း အင်း...."

မွန်းဟာ နှုတ်ခမ်းတွေကို အတင်းစိပိတ်ကာ ရုန်းလျှင် အတ္တ ခေတ္တရပ်လိုက်သည့်အခါ

"အဲ့လိုတွေ မလုပ်နဲ့ ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး ကျွန်မကိုလွှတ်ပါ ဖယ်ပါ"

ပေါင်ပေါ်ကသူ့လက်တွေကို မွန်း ဖယ်လိုက်သည့်အခါ သူက မွန်းရဲ့မေးဖျား လည်ပင်းတွေအထိ ပါ လိုက်နမ်းပါသည် ။

"အ....အင်း..."

သူက မွန်း၏လည်ပင်းနုနုပေါ်မှာ သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ဖြင့်စုပ်သပ်သည့်အခါ သူမဆီကညည်းသံသဲ့သဲ့ကလေးထွက်လာ၍ နှုတ်ခမ်းတို့ကို ဖိကိုက်ထားကာ

"တောင်းပန်ပါတယ် မလုပ်ပါနဲ့ "

သူမ ဆီကငိုသံပါစွတ်ပါနေလေရာ အတ္တကသူမရဲ့ရင်ဘက်ကို နမ်း​နေရင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမဟာ မျက်ရည်တွေဝေ့ဝိုင်းပြီး မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ သူရဲ့ပုခုံးတွေကိုတွန်းဖယ်နေတာကိုမြင်ရပြီးနောက်

"ဟုတ်ပါတယ် မင်းပင်ပန်းသွားမှာပေါ့ "

အတ္တဟာ ဒီလိုမျိုးသူမအတွက်စဥ်းစားပေးဖို့ဆန္ဒမရှိပေမဲ့ သူစဥ်းစားထားတာနဲ့ တခြားစီပင်သူမကိုအလွတ်ပေးဖို့ဆုံးဖြတ်နေမိသည်။

" ဒီနေ့ မင်းငါ့ကိုကူညီထားတာဆိုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ် "

မွန်းက သူ့ပြောစကားကြောင့်မျက်လုံးကလေးဝိုင်းပြီးဝမ်းသာသွားပုံရသည်။

" နောက်၁၀စက္ကန့်အ​တွင်း ငါ့ရှေ့ကနေမြန်မြန်ထွက်သွား "

အတ္တက သူမရှေ့ကနေ ဘေးဖယ်ပေးလိုက်တာနဲ့ မွန်းဟာပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ကနေချက်ချင်းဆင်းကာ အတ္တ၏အခန်းထဲမှ အမြန်ဆုံးထွက်ပြေးသွားသည်။

သူမထွက်သွားပြီးမှ အတ္တဟာထိုပြတင်းပေါက်ဘောင်ကိုလက်ဖြင့်ထောက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ

"မင်းကြောင်း ကိုယ်ရူးတော့မယ် "

အတ္တသည်မှန်ပြတင်းမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ပေါ်ကကြယ်တွေကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်အထိ ထိုနေရာမှာ သူမရဲ့အငွေ့အသက်တွေကကျန်ရှိနေဆဲ။

============================

မနေ့ညကရင်တုန်ပန်းတုန်းနဲ့အိပ်ပျော်သွားရသည်ဖြစ်ပြီး မိုးလင်းလင်းချင်း မွန်းဟာရေချိုးပစ်လိုက်သည်။

တံဘက်အဖြူရောင်ကြီးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကရေတွေကိုသုတ်ရင်း ရင်လျား၍ပတ်လိုက်ရာ

ဦးနှောက်ထဲမှာ သူ့ကိုနားမလည်နိုင်တဲ့မေးခွန်းတွေကပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

မွန်းအသိချင်ဆုံးက မွန်းကိုဘာလို့ပြန်မလွှတ်တာလဲ။

သူ့ရဲ့ရယူပိုင်ချင်တဲ့အတ္တတစ်ခုတည်းကြောင့်လား။

ဒါမှမဟုတ် သူ့မှာမွန်းမသိတဲ့အငြိုးအတေးတွေများရှိနေလို့လား။

============================

"မေတင်"

"ဟယ် မမလေး နိုးပြီလား ဒီမှာ မေတင်က နွားနို့ကြိုနေတာ လာလာ မေတင်ထည့်ပေးမယ် "

ဒေါ်မေတင်ဟာ ဖန်ခွက်အပြည့်နွားနို့ဖြူဖြူတွေထည့်ကာ မွန်းရှိသောစားပွဲပေါ်သို့လာချပေးသည်။

စီးကရက်တစ်လိပ်အဖော်ပြုကာ မွန်းရှိရာသို့လျောက်လာသော အတ္တက စီးကရက်ကို ထမင်းစားခန်းအပေါက်၀မှာပဲ လက်စသိမ်းခဲ့သည် ။

သူဒီထမင်းစားခန်းထဲဝင်လာသည်မှစ စားပွဲထိပ်မှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်အထိ မွန်းဟာ သူ့ကိုဆက်တိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ မွန်းကို တစ်ချက်မှမကြည့်ပါ ။

မနေ့က ဘာတွေဘယ်လောက်ဖြစ်သွားလို့လဲ။

သူ့ကိစ္စတွေလည်းပြီးရော မွန်းကို လှည့်တောင်မကြည့်တော့ဘူး ။

မနေ့ကပြဿနာကဘာတွေဖြစ်သွားလဲ အောင်မြင်သွားရဲ့လားဆိုတာ

ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားပြီး ပါ၀င်စွန့်စားပေးခဲ့ရသော မွန်းလည်းသိချင်တာပေါ့။

မွန်းမှာရောသိခွင့်မရှိဘူးလား။

အခုမွန်းကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘူး။

ရှင်က တစ်ကယ်မျက်နှာ၂မျိုးနဲ့လူပဲ ။

မွန်းကထိုအတွေးနဲ့ဝမ်းနည်းသွားကာမျက်ရည်တွေဝေ့တက်လာသည်။

"မနေ့ညက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား"

မမျော်လင့်တဲ့စကားတစ်ခွန်းက မွန်းရဲ့နားထဲသို့ ရုတ်တရက်၀င်လာသည်။

"ဟင် "

မွန်းသည် ငိုတော့မည့်အသံလေးနှင့် သူ့ကိုလှည့်ကြည့်သည့်အခါ သူက ထထွက်သွား၏။

မွန်းလည်း သူ့နောက်သို့လိုက်သွားရင်း

"ဒီမှာ မနေ့ကကိစ္စကို ကျွန်မလည်းသိသင့်တာပဲ မဟုတ်လား ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်သွားလဲ အောင်မြင်ရဲ့လား "

"အဲ့တာ မင်းသိစရာမလိုဘူး"

ဒီလို မူးယစ်ဆေးမှောင်ခိုရောင်းဝယ်ခြင်းကိစ္စတွေကိုသူမကိုမသိစေချင်ပါ။

ထပ်ပြီးတော့လည်း ဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့သူမကို မပတ်သတ်စေချင်တော့ပါ။

မွန်းရဲ့ မျက်ရည်လေးတွေက ပါးပေါ်မှာစီးကျကာ

"ရှင်က အဟင့် ရှင်က တကယ် မျက်နှာ၂မျိုးနဲ့လူ ကျွန်မကို အသုံးချဖို့အတွက်ပဲသိတာ ပြီးတော့ ပြီးတော့ ရှင် မနေ့ညကလည်း ကျွန်မအပေါ်မှာ......ရှင့်ကို သိပ်မုန်းတာ မုန်းတယ်"

သူ့ရင်ဘက်ကို တဒုန်းဒုန်းထုနေသည့် သူမလက်တွေကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး

"မနေ့ကငါမင်းကို အေးဆေးလွှတ်ပေးလိုက်ပြီးသားပဲ ထပ်ပြီး အစပြန်မဖော်ချင်နဲ့ "

မွန်းက သူ့ဆီက မွန်းလက်တွေကို ရုန်းလိုက်ပြီး

ရှက်စိတ်ကြောင့် တစ်ဖက်သို့လှည့်သွားလျှင်

သူကပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး

" နောက်ထပ်မင်းကို ဘယ်ကောင်ကိုမှမမြူဆွယ်ခိုင်းတော့ဘူး ကိုယ်ကလွဲရင်ပေါ့"

သူမနေ့က ဟိုလူကိုမာယာတွေနဲ့လှည့်စားခိုင်းမိတာကိုနောင်တရနေတာလား ။

သူကအမြဲ ချုပ်နှောင်ထားတာ မွန်းက ဘယ်သူ့ကိုထပ်ပြီးမြူဆွယ်နေဦးမှာမို့လို့လဲ။

"အပြင်သွားစရာရှိသေးတယ် "

သူအခုလိုနူးညံ့နေတဲ့အချိန်တွေဆိုရင် မွန်း သူ့အပေါ်မှာရင်တွေတစ်ချက်ချက်ခုန်လာမိသည်။

ဒါဟာ သူ့အပေါ်မှာရှုံးနိမ့်ခြင်းတစ်ခု ။

"မင်းဒီအိမ်ရဲ့အပြင်ကိုခြေတစ်လှမ်းချရင် သေနတ်တစ်ချက်ပဲ ဒါမှမဟုတ် မင်းဘ၀တစ်ခုပေါ့"

သူဟာ အမှန်တော့ ဒီလိုမျိုး သိပ်အမိန့်ဆန်လွန်းပြီး လူကိုအကျဉ်းသားတစ်ယောက်လိုဆက်ဆံတတ်တဲ့လူပါ။

မွန်း သူ့ကိုကြည့်နေတဲ့မျက်၀န်းကချက်ချင်း

ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ဆီကလက်တွေကိုရုန်းထွက်ကာ

"ရှင် ပြောလို့ပြီးပြီ မဟုတ်လား ကျွန်မကိုလွှတ် "

သူမကျောခိုင်းသွားသည်နှင့် အတ္တ စီးကရက်တစ်လိပ်ကိုထုတ်ကာ ပါးစပ်တွင်တပ်ဆင်မီးညှိပြီးအလင်းအသင့်စောင့်နေသည့်ကားထဲသို့၀င်သွားသည်။

မွန်းက သူ၀င်သွားသည့်ကားအနက်ရောင်လေး ခြံ၀န်းထဲကပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူမအခန်းထဲမှ ကြည့်နေမိသည် ။

"ရှင် ဘာလို့ကျွန်မကိုပိတ်လှောင်ထားတာလဲ

ဘယ်ချိန်မှ ရှင့်ရဲ့ပုံစံအမှန်ကို သိခွင့်ရမလဲ "

============================

ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ ၁၅မိနစ်ရှိပြီ

အတ္တကို အထဲမ၀င်ဖို့တားရဲတယ်ဆိုတော့

ဂျော်နီ ဒီကောင်တွေကိုဘာကျွေးထားတာလဲ။

အတ္တ သေနတ်ထုတ်လိုက်သည့်အခါ

"ဟိုး ဒါက ငါ့ပိုင်နက်နော် အတ္တ"

ဂျော်နီက အေးဆေးစွာနဲ့ သင်္ဘောဆိပ်ကမ်းကဂိုထောင်ထဲကနေထွက်လာသည်။

"ဟက် မနေ့ကပဲ မင်းရဲ့ပိုင်နက်ထဲမှာ ဝင်တိုက်ခဲ့တာငါမဟုတ်ဘူးလား မင်းမေ့သွားတာလား"

ဂျော်နီက မျက်နှာပြန်တင်းရင်း

အဖေချင်းလည်းရန်သူဖြစ်ခဲ့ကြသလို

သားတွေလက်ထက်ကျလည်း ပြိုင်ဘက်တွေတဲ့ ။

"ဘာကိစ္စလဲ"

"မင်းမသိလို့မေးတာမဖြစ်နိုင်ဘူး အေးဆေးပြန်ပေးလိုက်"

အတ္တက သူ့ဆီက ယူထားတဲ့ အမှုန့်တွေပြန်လာတောင်းတယ်ဆိုတာ ဂျော်နီသိပါသည် ။

"စာချုပ်နဲ့သက်သေကငါ့ဆီမှာ "

အစက သက်သေမရှိဘဲပြန်တောင်းရင် တခြားဂိုဏ်းတွေကပါ ဂျော်နီ့ဘက်ကပါသွားနိုင်တာကြောင့် အခုလိုမျိုးသူ့ဆီကစာချုပ်ကိုကြိုးစားပြီးယူထားရခြင်းဖြစ်သည်။

ဂျော်နီဟာ စိတ်ရှုပ်သွားရကာဒီကိစ္စသာအဖေသိရင် တစ်ဖန်အပြောခံရဦးမည် ။

ဒီအမှုန့်တွေ အတ္တဆီကလိမ်ထားတယ်ဆိုတာမသိပေမဲ့ လိုင်းကြပ်နေချိန်မှာရထားသည်မို့ ချီးကျူးခံခဲ့ရသည် ။

"ဂျော်နီ ကြာတယ် "

"ဒီတစ်ခါ မင်းဘက်က အကွက်ချထားတာဆိုတော့ ငါ့ဘက်ကလျော့လိုက်မယ် နောက်ဆို ဂျော်နီဆိုတဲ့ကောင်က အကျောမခံဘူး"

အတ္တက မဲ့ပြုံးတစ်ပွင့်နဲ့ တုန့်ပြန်ကာ အလင်းကို အချက်ပြလျှင် လူအနည်းငယ်နဲ့ဂျော်နီတို့ဂိုထောင်ထဲ၀င်သွားကြသည်။

ဂိုထောင်ရှေ့မှာခါးထောက်ရပ်နေသောဂျော်နီဟာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခြေလှမ်း ၁၀ လှမ်းစာလောက်အကွာအဝေးမှာကားကိုမှီကာ စီးကရက်ဖွာနေသည့်အတ္တကို မကျေနပ်ချက်ဖြင့်ကြည့်ရင်း

"တောက်!"

ဟိုမိန်းကလေးကမင်းနဲ့ပတ်သတ်နေတာ ကံဆိုးခြင်းပဲ အတ္တငါလုံး၀ခိုက်သွားတယ် မင်းပိုင်တယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒီပိုင်ဆိုင်မှုကို ငါရယူဖို့ကြိုးစားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။

အတ္တက စီးကရက်ကိုတစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး

ဂျော်နီ ကိုစူးရှစွာကြည့်လိုက်၍

မွန်းကို ဂျော်နီ တကယ်ကြွေသွားတယ်ဆိုတာဆိုလိုက်ရတာကြောင့် သူမကိုဒီအန္တရာယ်စက်ကွင်းထဲသွင်းမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအပြစ်တင်နေမိသည်။

မေမီမွန်းကို ငါ့ရင်ခွင်ထဲကဆွဲထုတ်ဖို့မကြိုးစားရင် သူ့ကိုဆွဲထုတ်သွားတဲ့နေ့ မင်းကိုငါရှင်းထုတ်ပစ်မယ့်နေ့ပဲ။

အတ္တ စီးကရက်ငွေ့တို့အား နှာခေါင်းထဲမှလေထဲသို့ကူးပြောင်းစေရင်း

ငါသိပ်မုန်းတဲ့မင်းကငါ့အတွက် ဘယ်တုန်းကအဲ့လောက်ထိအရေးပါသွားခဲ့တာလဲ မေမီမွန်း။

==============================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(15)ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(14)

ကားေပၚမွာ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္လိုမလႈပ္မယွက္ ပါလာေသာသူမက ေၾကာက္အားလန့္အား သတိလစ္သြားတာမ်ားလား။

အတၱသည္ ကားေမာင္းရင္းမွ သူမကိုမၾကာခဏလွည့္ၾကည့္ရင္း

"ေဟ့ မြန္း ဟိတ္..."

ဘရိတ္ေစာင့္အုပ္လိုက္သည့္အခါမွ

"အမေလး...."

သူမက ေၾကာင္အမ္းအမ္း ဟိုလွည့္ၾကည့္ဒီလွည့္ၾကည့္လုပ္ေနသည္။

"မင္း ဘာျဖစ္လို႔လဲ အရမ္းေၾကာက္သြားလား"

အတၱက လြတ္ေအာင္ေမာင္းလာၿပီးမွ လမ္းတစ္ဝက္မွာ ကားကိုခတၱေဘးခ်ရပ္ထားသည္။

"ဟင့္အင္း ကြၽန္မ ကြၽန္မ ေသၿပီထင္ေနတာ ေသနတ္သံေတြအခုထိၾကားေနရတုန္းပဲ"

သူမက နားထဲက အတၱတပ္ေပးထားေသာနားၾကပ္ေလးကိုျဖဳတ္ၿပီးေပးလိုက္ရင္းေျပာသည္။

"ဘာမွမျဖစ္ဘူး ကိုယ္တို႔အႏၱရာယ္ကင္းၿပီ "

အတၱမွ ေပးေသာနားၾကပ္ကေလးကို ကားဒတ္ရွ္ဘုတ္ေပၚသို႔တင္လိုက္ရင္းေျပာသည္။

မြန္းက သူေျပာတဲ့စကားေတြထက္ ၀ိုင်တွေစိုနေသည့် အေမႊးပြၿခံလႊာႀကီးကိုသာ ခဏခဏ ကိုင္ၾကည့္ေနသျဖင့္

"ခြၽတ္လိုက္"

အတၱရဲ႕စကားကိုၾကားေတာ့ သူမဟာ

"ဟင္ "

သူ႕ကိုျပဴးတူးၿပဲတဲ ၾကည့္လာေလသည္။

အတၱက ကားကိုလမ္းေဘးကမွာရပ္ထားရာကေနလမ္းေပၚသို႔တင္ကာ အိမ္ျပန္လမ္းသို႔ဆက္ေမာင္းလာရင္း

"မင္းေနရမခက္ဘူး အဲ့တာႀကီးကစိုေနတာ"

မြန္းလည္း စိုစိစိႏွင့္ ေနရတာအဆင္မေျပေသာေၾကာင့္ ထိုၿခံလႊာကို အသာေလး ခြၽတ္ၿပီးေပါင္ေပၚသို႔တင္ထားလိုက္သည္။

အတၱသည္သူမကိုလွည့္ၾကည့္ၿပီး

ကားေမာင္းေနရင္းမွ မြန္းေပါင္ေပၚကၿခဳံလႊာႀကီးကို ယူ၍ ကားေနာက္ခန္းထဲသို႔ ပစ္ထည့္လိုက္သည္ ။

မြန္းရင္ေတြကအခုထိတုန္ေနတုန္းျဖစ္ကာ

ေသနတ္သံေတြဆူညံေနတဲ့ၾကားထဲကေန ေျပးလာရ ၿပီးေတာ့ အခုကားထဲမွာကသူနဲ႕ မြန္း၂ေယာက္တည္း

သူေျပာထားတာကိုမြန္းမွတ္ထားကာ မြန္းရဲ႕ဂါ၀န္အကြဲကို ေပါင္သားမ်ားမျမင္ရေစရန္ ဆြဲစိထားသည္ ။

တစ္လွမ္းလုံး သူေနာက္ထပ္စကားမေျပာေတာ့ဘဲၿငိမ္ၿငိမ္ကေလးလိုက္လာခဲ့သည္။

သူသည္ မည္မွ်ပင္အလ်င္လိုေနသည္မသိ။

လမ္းေဘးကသစ္ပင္ေတြေတာင္ပီသစြာမရေတာ့ေအာင္ အရွိန္မ်ားမ်ားျဖင့္ေမာင္းေနသည္ျဖစ္ရာ မြန္းမွာ ေခါင္းေတြေတာင္မူးလာရၿပီး

"ေျဖးေျဖးေမာင္းပါ အရွိန္အရမ္းမ်ားေနၿပီ"

မြန္းရင္တဖိဖိနဲ႕ မေနနိုင္ေသာေၾကာင့္ ေျပာလိုက္သည့္အခါသူကပိုလို႔ေတာင္ လီဗာနင္းလိုက္ေသးသျဖင့္ သူမ မ်က္စိစုံမွိတ္ကာလိုက္လာခဲ့ရပါေတာ့သည္။

အသြားနဲ႕အျပန္ ခရီးကတျခားစီပင္ အသြား

ခရီးၾကာခ်ိန္ထက္တစ္ဝက္ေလာက္ျမန္ျမန္ေရာက္လာခဲ့သည္။

ၿခံ၀န္းထဲကား၀င္သည့္အခါ မွသာ အရွိန္ေလ်ာ့၍ အိမ္ေရွ႕မွာဘရိတ္ကိုေစာင့္အုပ္လိုက္သည္မို႔ မြန္းမွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သြားရ၏။

သူဟာ မြန္းကိုနည္းနည္းမွလွည့္မၾကည့္ဘဲတစ္ေယာက္တည္း အိမ္ထဲ၀င္သြားသည္။

မြန္းလည္း အခုတစ္မ်ိဳးေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး နဲ႕သူမကိုလ်စ္လ်ဴရႈထားေသာ အတၱကိုမေက်နပ္ကာ အိမ္အေပၚထပ္သို႔ေျခေစာင့္တက္ရင္း

"သူလိုခ်င္တာလည္းရေရာ ပစ္ထားေရာ သိပ္မုန္းစရာေကာင္းတာ ယုံၾကည္မိတဲ့ငါ့အမွား"

မြန္းအခန္းထဲ၀င္ရန္အလုပ္မွာ မြန္းလက္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္သျဖင့္

"အမေလး"

"မင္း ကိုဘယ္သူကပစ္ထားလို႔လဲ"

"ဟင္"

သူသည္ မြန္းကိုသူ႕အခန္းအထဲဆြဲေခၚသြား၍ တံခါးကိုျပန္ပိတ္လိုက္သည္။

"ရွင္ ဘာလုပ္တာလဲ "

မြန္း ကို တံခါးမွာကပ္ကာ သူက ထိုတံခါးသို႔လက္ေထာက္ထားၿပီး

"မင္းကိုပစ္မထားပါဘူး ယုံၾကည္လို႔လဲမမွားဘူး"

မြန္းရဲ႕ခါးကို သူကလွမ္းဆြဲသျဖင့္ မြန္းရဲ႕ရင္ဘက္နဲ႕သူနဲ႕အရမ္းကပ္သြားရၿပီး လက္တစ္ကိုင္းဂါဝန္အိအိကေလးေၾကာင့္ သူမရဲ႕ျဖဴေဖြးဝင္းမြတ္ေသာ မို႔ေမာက္အိစက္ေနသည့္အသားစိုင္ႏွစ္ခုဟာ ျပည့္တင္း၍ အတၱ၏ရင္ဘက္မွာကပ္ေနရသည္။

"ရွင္ ဘာလုပ္တာလဲ ကြၽန္မကိုလႊတ္ပါ"

မြန္းက သူ႕ကိုျပန္တြန္းသည့္အခါ သူသည္

မြန္းရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုအဖ်ားမွစ၍

တစ္ခ်က္ခ်င္းစုပ္ယူနမ္းရွိုက္ပါသည္။

မ်က္ခုံးေတြတြန့္ခ်ိဳးသြားရကာ သူ႕ကိုအားရွိသေလာက္တြန္းေလရာ သူက မြန္းရဲ႕ခါးကို ဆြဲမၿပီး မွန္ျပတင္းေပါက္ရွိေသာအျခမ္းသို႔ေလွ်ာက္သြား၍ ေနာက္က မွန္ျပတင္းေဘာင္ေပၚသို႔တင္ေပးလိုက္သည္။

သူတင္ေပးသည့္ေဘာင္ေပၚတြင္ထိုင္ရပ္ျဖစ္သြားသျဖင့္ ကြဲေနသည့္ ဂါ၀န္မွာလည္း ပို၍ လွစ္ဟာသြားရေလသည္။

အခုမြန္းဟာ သူ႕ထက္၂လက္မေလာက္ပိုျမင့္သြားရေလကာ အတၱသည္သူမကိုရီေဝစြာေမာ့ၾကည့္ၿပီး မြန္းကို အလြတ္မေပးသည့္သူက နမ္းလက္စ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ပိုမိုၾကမ္းတမ္းစြာနမ္းရွိုက္ရင္း သူ႕ရဲ႕ျဖဴသြယ္သြယ္လက္ေခ်ာင္းေတြရွိသည့္ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္မြန္းရဲ႕ေျခေထာက္မွစ၍ လွစ္ဟာေနသည့္ ေပါင္သားေဖြးေဖြးေတြအထိ ပြတ္သတ္သည့္အခါ မြန္းမွာၾကက္သီးမ်ားတျဖန္းျဖန္းထသြားရကာ ခႏၶာကိုယ္ေလးကတစ္ခ်က္တြန့္လူးသြားသည္။

သူဟာ ေျဖးေျဖးခ်င္းပြတ္သပ္ေနေသာလက္ေတြဟာ သူမရဲ႕ေပါင္သြယ္သြယ္ကေလးကို တစ္ခ်က္ညွစ္ကိုင္လိုက္ေတာ့

" အင့္! "

သူ႕အနမ္းေတြၾကားကေန တစ္ခ်က္ညည္းလိုက္မိ၍ စိတ္ထဲကေနလည္း

သူ႕လက္ကို႔ေရွ႕ဆက္မတိုးပါေစနဲ႕ဟု ဆုေတာင္းေနေပမဲ့ သူ႕ရဲ႕လက္ေတြဟာသူမရဲ႕ေပါင္ရင္းအထိတိုးလာသျဖင့္

"အင္း အင္း...."

မြန္းဟာ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို အတင္းစိပိတ္ကာ ႐ုန္းလွ်င္ အတၱ ေခတၱရပ္လိုက္သည့္အခါ

"အဲ့လိုေတြ မလုပ္နဲ႕ ကြၽန္မ မႀကိဳက္ဘူး ကြၽန္မကိုလႊတ္ပါ ဖယ္ပါ"

ေပါင္ေပၚကသူ႕လက္ေတြကို မြန္း ဖယ္လိုက္သည့္အခါ သူက မြန္းရဲ႕ေမးဖ်ား လည္ပင္းေတြအထိ ပါ လိုက္နမ္းပါသည္ ။

"အ....အင္း..."

သူက မြန္း၏လည္ပင္းႏုႏုေပၚမွာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းတို႔ျဖင့္စုပ္သပ္သည့္အခါ သူမဆီကညည္းသံသဲ့သဲ့ကေလးထြက္လာ၍ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကို ဖိကိုက္ထားကာ

"ေတာင္းပန္ပါတယ္ မလုပ္ပါနဲ႕ "

သူမ ဆီကငိုသံပါစြတ္ပါေနေလရာ အတၱကသူမရဲ႕ရင္ဘက္ကို နမ္းေနရင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

သူမဟာ မ်က္ရည္ေတြေဝ့ဝိုင္းၿပီး မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ သူရဲ႕ပုခုံးေတြကိုတြန္းဖယ္ေနတာကိုျမင္ရၿပီးေနာက္

"ဟုတ္ပါတယ္ မင္းပင္ပန္းသြားမွာေပါ့ "

အတၱဟာ ဒီလိုမ်ိဳးသူမအတြက္စဥ္းစားေပးဖို႔ဆႏၵမရွိေပမဲ့ သူစဥ္းစားထားတာနဲ႕ တျခားစီပင္သူမကိုအလြတ္ေပးဖို႔ဆုံးျဖတ္ေနမိသည္။

" ဒီေန႕ မင္းငါ့ကိုကူညီထားတာဆိုေတာ့ လႊတ္ေပးလိုက္မယ္ "

မြန္းက သူ႕ေျပာစကားေၾကာင့္မ်က္လုံးကေလးဝိုင္းၿပီးဝမ္းသာသြားပုံရသည္။

" ေနာက္၁၀စကၠန့္အတြင္း ငါ့ေရွ႕ကေနျမန္ျမန္ထြက္သြား "

အတၱက သူမေရွ႕ကေန ေဘးဖယ္ေပးလိုက္တာနဲ႕ မြန္းဟာျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚကေနခ်က္ခ်င္းဆင္းကာ အတၱ၏အခန္းထဲမွ အျမန္ဆုံးထြက္ေျပးသြားသည္။

သူမထြက္သြားၿပီးမွ အတၱဟာထိုျပတင္းေပါက္ေဘာင္ကိုလက္ျဖင့္ေထာက္လိုက္ၿပီး သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်ကာ

"မင္းေၾကာင္း ကိုယ္႐ူးေတာ့မယ္ "

အတၱသည္မွန္ျပတင္းမွတစ္ဆင့္ ေကာင္းကင္ေပၚကၾကယ္ေတြကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္အထိ ထိုေနရာမွာ သူမရဲ႕အေငြ႕အသက္ေတြကက်န္ရွိေနဆဲ။

============================

မေန႕ညကရင္တုန္ပန္းတုန္းနဲ႕အိပ္ေပ်ာ္သြားရသည္ျဖစ္ၿပီး မိုးလင္းလင္းခ်င္း မြန္းဟာေရခ်ိဳးပစ္လိုက္သည္။

တံဘက္အျဖဴေရာင္ႀကီးျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္ကေရေတြကိုသုတ္ရင္း ရင္လ်ား၍ပတ္လိုက္ရာ

ဦးႏွောက္ထဲမွာ သူ႕ကိုနားမလည္နိုင္တဲ့ေမးခြန္းေတြကေပၚလာခဲ့ျပန္သည္။

မြန္းအသိခ်င္ဆုံးက မြန္းကိုဘာလို႔ျပန္မလႊတ္တာလဲ။

သူ႕ရဲ႕ရယူပိုင္ခ်င္တဲ့အတၱတစ္ခုတည္းေၾကာင့္လား။

ဒါမွမဟုတ္ သူ႕မွာမြန္းမသိတဲ့အၿငိဳးအေတးေတြမ်ားရွိေနလို႔လား။

============================

"ေမတင္"

"ဟယ္ မမေလး နိုးၿပီလား ဒီမွာ ေမတင္က ႏြားနို႔ႀကိဳေနတာ လာလာ ေမတင္ထည့္ေပးမယ္ "

ေဒၚေမတင္ဟာ ဖန္ခြက္အျပည့္ႏြားနို႔ျဖဴျဖဴေတြထည့္ကာ မြန္းရွိေသာစားပြဲေပၚသို႔လာခ်ေပးသည္။

စီးကရက္တစ္လိပ္အေဖာ္ျပဳကာ မြန္းရွိရာသို႔ေလ်ာက္လာေသာ အတၱက စီးကရက္ကို ထမင္းစားခန္းအေပါက္၀မွာပဲ လက္စသိမ္းခဲ့သည္ ။

သူဒီထမင္းစားခန္းထဲဝင္လာသည္မွစ စားပြဲထိပ္မွာဝင္ထိုင္လိုက္သည္အထိ မြန္းဟာ သူ႕ကိုဆက္တိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ေပမဲ့ သူကေတာ့ မြန္းကို တစ္ခ်က္မွမၾကည့္ပါ ။

မေန႕က ဘာေတြဘယ္ေလာက္ျဖစ္သြားလို႔လဲ။

သူ႕ကိစၥေတြလည္းၿပီးေရာ မြန္းကို လွည့္ေတာင္မၾကည့္ေတာ့ဘူး ။

မေန႕ကျပႆနာကဘာေတြျဖစ္သြားလဲ ေအာင္ျမင္သြားရဲ႕လားဆိုတာ

ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားၿပီး ပါ၀င္စြန့္စားေပးခဲ့ရေသာ မြန္းလည္းသိခ်င္တာေပါ့။

မြန္းမွာေရာသိခြင့္မရွိဘူးလား။

အခုမြန္းကို လွည့္ေတာင္မၾကည့္ဘူး။

ရွင္က တစ္ကယ္မ်က္ႏွာ၂မ်ိဳးနဲ႕လူပဲ ။

မြန္းကထိုအေတြးနဲ႕ဝမ္းနည္းသြားကာမ်က္ရည္ေတြေဝ့တက္လာသည္။

"မေန႕ညက ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္ရဲ႕လား"

မေမ်ာ္လင့္တဲ့စကားတစ္ခြန္းက မြန္းရဲ႕နားထဲသို႔ ႐ုတ္တရက္၀င္လာသည္။

"ဟင္ "

မြန္းသည္ ငိုေတာ့မည့္အသံေလးႏွင့္ သူ႕ကိုလွည့္ၾကည့္သည့္အခါ သူက ထထြက္သြား၏။

မြန္းလည္း သူ႕ေနာက္သို႔လိုက္သြားရင္း

"ဒီမွာ မေန႕ကကိစၥကို ကြၽန္မလည္းသိသင့္တာပဲ မဟုတ္လား ဘယ္လိုဆက္ျဖစ္သြားလဲ ေအာင္ျမင္ရဲ႕လား "

"အဲ့တာ မင္းသိစရာမလိုဘူး"

ဒီလို မူးယစ္ေဆးေမွာင္ခိုေရာင္းဝယ္ျခင္းကိစၥေတြကိုသူမကိုမသိေစခ်င္ပါ။

ထပ္ၿပီးေတာ့လည္း ဒီလိုကိစၥေတြနဲ႕သူမကို မပတ္သတ္ေစခ်င္ေတာ့ပါ။

မြန္းရဲ႕ မ်က္ရည္ေလးေတြက ပါးေပၚမွာစီးက်ကာ

"ရွင္က အဟင့္ ရွင္က တကယ္ မ်က္ႏွာ၂မ်ိဳးနဲ႕လူ ကြၽန္မကို အသုံးခ်ဖိဳ႕အတြက္ပဲသိတာ ၿပီးေတာ့ ၿပီးေတာ့ ရွင္ မေန႕ညကလည္း ကြၽန္မအေပၚမွာ......ရွင့္ကို သိပ္မုန္းတာ မုန္းတယ္"

သူ႕ရင္ဘက္ကို တဒုန္းဒုန္းထုေနသည့္ သူမလက္ေတြကို ဆြဲယူလိုက္ၿပီး

"မေန႕ကငါမင္းကို ေအးေဆးလႊတ္ေပးလိုက္ၿပီးသားပဲ ထပ္ၿပီး အစျပန္မေဖာ္ခ်င္နဲ႕ "

မြန္းက သူ႕ဆီက မြန္းလက္ေတြကို ႐ုန္းလိုက္ၿပီး

ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ တစ္ဖက္သို႔လွည့္သြားလွ်င္

သူကျပန္ဆြဲလိုက္ၿပီး

" ေနာက္ထပ္မင္းကို ဘယ္ေကာင္ကိုမွမျမဴဆြယ္ခိုင္းေတာ့ဘူး ကိုယ္ကလြဲရင္ေပါ့"

သူမေန႕က ဟိုလူကိုမာယာေတြနဲ႕လွည့္စားခိုင္းမိတာကိုေနာင္တရေနတာလား ။

သူကအၿမဲ ခ်ဳပ္ႏွောင္ထားတာ မြန္းက ဘယ္သူ႕ကိုထပ္ၿပီးျမဴဆြယ္ေနဦးမွာမို႔လို႔လဲ။

"အျပင္သြားစရာရွိေသးတယ္ "

သူအခုလိုႏူးညံ့ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ မြန္း သူ႕အေပၚမွာရင္ေတြတစ္ခ်က္ခ်က္ခုန္လာမိသည္။

ဒါဟာ သူ႕အေပၚမွာရႈံးနိမ့္ျခင္းတစ္ခု ။

"မင္းဒီအိမ္ရဲ႕အျပင္ကိုေျခတစ္လွမ္းခ်ရင္ ေသနတ္တစ္ခ်က္ပဲ ဒါမွမဟုတ္ မင္းဘ၀တစ္ခုေပါ့"

သူဟာ အမွန္ေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး သိပ္အမိန့္ဆန္လြန္းၿပီး လူကိုအက်ဥ္းသားတစ္ေယာက္လိုဆက္ဆံတတ္တဲ့လူပါ။

မြန္း သူ႕ကိုၾကည့္ေနတဲ့မ်က္၀န္းကခ်က္ခ်င္း

ေျပာင္းလဲသြားၿပီး သူ႕ဆီကလက္ေတြကို႐ုန္းထြက္ကာ

"ရွင္ ေျပာလို႔ၿပီးၿပီ မဟုတ္လား ကြၽန္မကိုလႊတ္ "

သူမေက်ာခိုင္းသြားသည္ႏွင့္ အတၱ စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုထုတ္ကာ ပါးစပ္တြင္တပ္ဆင္မီးညွိၿပီးအလင္းအသင့္ေစာင့္ေနသည့္ကားထဲသို႔၀င္သြားသည္။

မြန္းက သူ၀င္သြားသည့္ကားအနက္ေရာင္ေလး ၿခံ၀န္းထဲကေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ သူမအခန္းထဲမွ ၾကည့္ေနမိသည္ ။

"ရွင္ ဘာလို႔ကြၽန္မကိုပိတ္ေလွာင္ထားတာလဲ

ဘယ္ခ်ိန္မွ ရွင့္ရဲ႕ပုံစံအမွန္ကို သိခြင့္ရမလဲ "

============================

ဒီေနရာကို ေရာက္ေနတာ ၁၅မိနစ္ရွိၿပီ

အတၱကို အထဲမ၀င္ဖို႔တားရဲတယ္ဆိုေတာ့

ေဂ်ာ္နီ ဒီေကာင္ေတြကိုဘာေကြၽးထားတာလဲ။

အတၱ ေသနတ္ထုတ္လိုက္သည့္အခါ

"ဟိုး ဒါက ငါ့ပိုင္နက္ေနာ္ အတၱ"

ေဂ်ာ္နီက ေအးေဆးစြာနဲ႕ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းကဂိုေထာင္ထဲကေနထြက္လာသည္။