Unicode

-12- ( ပြင်ဆင်ပြီး)

"ငါ့မှာ ပိုင်ရှင်ရှိတယ်…

သူ တစ်ယောက်ပဲ ငါ့ကို ပိုင်တယ်။ငါက သူ့ ရဲ့အပိုင်။

ငါ သူ့ ကို ချစ်တယ်။သူလည်း ငါ့ကို………ချစ်တယ်။

ဒါ့ကြောင့် မင်းပြောတာတွေ တစ်ခုမှ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး စုန့်လန်!!!"

ယောက်ျားလေးပေမဲ့ လှပသော မျက်လုံးအိမ်ဖွဲ့ စည်းမှုနှင့် အရည်ကြည်တွေ တောက်ပနေသော မျက်စံတွေကြောင့် စုန့်လန် အနည်းငယ် ငေးငိုင်သွားသည်။

ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘတွေရဲ့ ပစ်ပယ်ထားမှု့ ကြောင့် နေရာအိမ်တောင် မရှိခဲ့သော သူ့ ဘဝ။သူများပစ္စည်းများကို ခိုးတာက တစ်မျိုး လုယက်တာက တစ်ဖုံဖြင့် နေထိုင်စားသောက်လာသည်မှာ ဘဝရဲ့ သုံးပုံ ပုံ တစ်ပုံပင် ရောက်လာနေပြီ။

သို့ပေသိ မိန်းကလေးအလှလေးများစွာနှင့် မည်မျှပင် ဆက်ဆံစဉ်ကာမူ တစ်စုံတစ်ဦးကိုမျှ မနှစ်သက်ဖူးပါ။မစွဲလန်းခဲ့ဖူးပါ။မတောင်းတခဲ့ဖူးပါ။

ဒီအလှလေးကိုတော့ မြင်မြင်ကတည်းက ယောကျာ်းလေးမှန်း သိနေခဲ့ရက်နှင့်ပင် သူ့ ရဲ့ ဘယ်ဘက်ရင်အုံက လျှင်မြန်စွာ ခုန်ပေါက်လာသည်။သူ့ စိတ်ကလည်း အဲ့ဒီလူသားလေးကို အပိုင်လိုချင်လာသည်။

ကိုယ့်ရန်သူမှန်း သိနေပြီး သတ်ပစ်လိုက်ရင် ရရဲ့သားနဲ့ မေ့အောင် ရိုက်ကာ ခေါ်လာခဲ့တဲ့ သူ့ စိတ်က အဲ့အချိန်တုန်းက တအားပျော်နေမှန်း သိသာနေခဲ့သည်။

လုယက်နေကျ ခိုးဖွက်နေကျ ပစ္စည်းတွေလိုမျိုး ကိုယ့်လက်ထဲ ရောက်လာရင် ကိုယ့်အပိုင်ဖြစ်သွားမယ်လို့ သူပုန်စုန့်လန်က ထင်ခဲ့သည်။ဒါပေမဲ့ သက်ရှိလူသားဖြစ်တဲ့ ထိုအလှလေးက သူ့ အပိုင်မဟုတ်ကြောင်းရော သူ့ မှာပိုင်ရှင်ရှိတယ် ဆိုတဲ့အကြောင်းရောကို အနက်ရောင်အစက်ပေါ်ရှိသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးက အဆက်မပြတ်စကားဆိုလာသည်။

"မင်းမှာ ပိုင်ရှင်ရှိတိုင်း ငါ့အပိုင်လုပ်လို့မရဘူးလို့ ထင်နေလား!"

သူရဲ့အော်ပြောမှု့ မှာ ထိုအလှလေးက မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေပြန်သည်။သူ ဒီတစ်သက် အဲ့ဒီ့အပြုအမူတွေကြားက ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ဘူး ထင်ပါ့။

"မရဘူး…"

"ဟားဟား ရတာပေါ့"

ခနဲ့တဲ့တဲ့ရယ်ကာ ပြောနေသည့် စုန့်လန်ကို ရှောင်းကျန့် စိတ်တိုစွာပဲ ထပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မေးပါဦးမယ်။

အလှလေးရဲ့ ပိုင်ရှင်က ယောကျာ်းလေးလား မိန်းကလေးလား!"

"ဘာလုပ်မလို့လဲ"

စုန့်လန်က ရှောင်းကျန့်မျက်နှာနား ကပ်လာပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ဖြစ်နေသည့် အကြည့်တွေကို သူ့ ဆီ၌ မြဲမြံစေလိုက်သည်။

"သတ်မလို့ပေါ့။အလှလေးကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းပဲ ပိုင်တော့အောင်လေ…"

"ခင်ဗျား လူယုတ်မာ!"

"ကိုယ်က အစကတည်းက လူယုတ်မာပဲကို"

တောက်ခ်!

"အိုး…ဒေါသထွက်နေတာလေးက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ယုန်လေးနဲ့ ပိုတူလာနေရတာတုန်း"

"……"

"ကဲပါ ဒေါသထွက်မနေတော့နဲ့။

ကိုယ်တို့သွားဖို့ အချိန်ကျပြီ…လာ သွားရအောင်"

စုန့်လန်က ရှောင်းကျန့်လက်ကို ကိုင်ပြီး ဆွဲခေါ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်းကျန့်က ထိုင်နေရာမှတင် နည်းနည်းလေးတောင် တုပ်တုပ်မလှုပ်ဘဲ ထိုင်နေလေသည်။

"ငါ မလိုက်နိုင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲ"

"ငါ နေခဲ့မယ်"

"ဒီဂူကို ပိတ်ခဲ့မှာ အလှလေးရဲ့"

"သိတယ်…ငါ မင်းနဲ့လုံးဝမလိုက်နိုင်ဘူး"

စုန့်လန်က ရှောင်းကျန့်လက်ကို လွှတ်ပြီး ဘေးနားလာထိုင်သည်။

"ဒီမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဟိုအမဲကောင်နဲ့ အလှလေးက အတူတူသေမလို့လား။ဒါမှမဟုတ် အဲ့အမဲကောင်က အလှလေး ပိုင်ရှင်မို့လို့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် ချစ်သူနှစ်ယောက် ဖက်သေမလို့လား"

ရှောင်းကျန့်က စုန့်လန်ရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း စုန့်လန်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်လာသည်။

"မင်းကို မဖမ်းနိုင်မှတော့ ငါတို့က ဘာလို့အသက်ရှင်စရာလိုတော့မှာလဲ။ငါတို့ မင်းကြီးအမိန့်ကို မဆောင်ရွက်နိုင်မှတော့ ပြန်သွားလည်း ဒီပြစ်ဒဏ်က လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ဒါ့ကြောင့် ဘယ်သူ့ မှနှိပ်စက်ခြင်း မခံရသော ဒီနည်းလမ်းကို ငါရွေးချယ်ခြင်းပဲ။မင်းပြောတာတွေက တစ်ခုမှမဟုတ်ဘူး…"

"ငါက အခုအခြားတစ်နိုင်ငံပြောင်းတော့မှာပါ။မင်းတို့ နိုင်ငံမှာ မလုပ်ချင်တော့ဘူး။ဒါ့ကြောင့် ငါ့ကို လိုက်ဖမ်းမနေနဲ့တော့။မင်းပြောတဲ့အပြစ်က လွတ်ဖို့ ငါ ကူညီလို့ရနိုင်တာပဲ။

မင်းသာလက်ခံပြီး ငါနဲ့လိုက်ရင် ဒါတွေက အေးဆေးပါ"

"ငါက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သလို ဖြစ်တာပေါ့"

"ဟေးအလှလေး…လောကမှာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ကြည့်ပြီး ရပ်တည်နေတဲ့သူချည်းပဲ။သူများအကြောင်းကို လိုက်တွေးပြီး ဘာမှစိတ်ပူနေစရာမလိုဘူး…"

စုန့်လန်က ရှောင်းကျန့်ကို ငေးကြည့်စဉ်မှာပဲ နောက်က တစ်စုံတစ်ယောက်ရိုက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။နောက်မှာ အရှင့်သားရောက်နေတာကို ရှောင်းကျန့်က သိတာကြောင့် စုန့်လန် အခြားကို အာရုံမရောက်အောင် သူ ဖန်တီးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အရှင့်သား ဘယ်လိုထွက်လာလဲတော့ သူမသိ။အခု စုန့်လန်ရဲ့ လူတွေက ခရီးသွားဖို့ အပြင်သို့ထွက်မလာသေးသော သူတို့ခေါင်းဆောင်နှင့် ရှောင်းကျန့်ကို စောင့်နေတာကြောင့် အထဲမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်ပင် မရှိ။

အရှင့်သားက စုန့်လန်ကို ထမ်းပြီး ရှောင်းကျန့်လက်ကို ဆွဲကာ တစ်နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားနေလေသည်။

"ငါ သိထားတဲ့ ထွက်ပေါက်တစ်ခုရှိတယ်"

ရှောင်းကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး စုန့်လန်ကိုယ်ကို ကူထမ်းပေးသည်။

--------------------------

ဂူအပြင်ဘက်ကို ရောက်တော့ နှစ်ယောက်သားမောနေတာကြောင့် အနည်းငယ် အမောဖြေလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက မြန်မြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်။

တော်ကြာ သူ့ လူတွေ လိုက်လာလိမ့်မယ်"

အရှင့်သားက ပြောလည်းပြောသည်။အိတ်ကပ်ထဲက အထုပ်တစ်ထုပ်ကိုလည်း စုန့်လန်ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းသွပ်သွင်းနေသည်။

"နောက်ထပ် သုံးနာရီလောက် သူ အိပ်နေဦးမယ်။

အဲ့အတောအတွင်း ကျိရန်တို့နဲ့ တွေ့ မှဖြစ်မယ်"

အရှင့်သားက စုန့်လန်ကို ထမ်းတင်လျက် ရှေ့က ဦးဆောင်သွားသည်။သူကတော့ နောက်ကနေ ထက်မြတ်သော အရှင့်သားရဲ့ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း လိုက်ပါသွားတော့သည်။

.

.

.

.

.

နန်းတော်ဝတွင် ထွက်ကြိုနေသော မင်းကြီး သို့မဟုတ် ဖခမည်းတော်နှင့်အတူ မယ်မယ်ရယ် ရှင်းယန်ရယ်။မျက်နှာချိုကို အတုလုပ်ပြီး ပြုံးနေသော ဝမ်ဟန့်မယ်တော်ရယ် ရှောင်းကျန့်ကိုသာ ပြူးပြဲရှာပြီး စိုးရိမ်နေသော မျက်ဝန်းတို့ ဖြင့်စိုက်ကြည့်နေသော ဝမ်ဟန်ရယ်။

"သားတော် ရိပေါ်…

ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ခမည်းတော်က ဝမ်ရိပေါ်ကို ပြုံးကာ လှမ်းဖက်သည်။

"ကဲ…ပင်ပန်းနေကြပြီပေါ့။

ဒီညတော့ မင်းတို့အားလုံးအတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲ ကျင်းပပေးမယ်ကွာ…ဖမ်းလာတဲ့ လူတွေကိုတော့ အကျဉ်းထောင်ထဲ ပို့လိုက်ကြ"

မင်းကြီးက တကယ့်ကို အားရပါးရဖြင့် အော်ပြောနေတာ ဖြစ်သည်။အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအတွက် အတော့်ပင်လည်း ဂုဏ်ယူနေပုံပေါ်သည်။

အိမ်ရှေ့ကို အဓိကထားပြီး ဂုဏ်ပြုပေးတဲ့ စားသောက်ပွဲမှာတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မတွေ့ တာကြောင့် မျက်စိတင်သာမက မျက်နှာပါ ပျက်နေလေသည်။တစ်ယောက်တည်း ကွက်ပျောက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အကိုတော်ဖြစ်သူ ဝမ်ဟန်ပါ ပါနေခြင်းကြောင့် စိတ်အလိုမကျနိုင်တော့ပေ။

ဒီလိုအဖြစ်အပျက်လည်း ရှေးဘဝမှာ မပါခဲ့။တကယ်လို့ ပါခဲ့ရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေသေးသည်။ဘေးနားက ကျိရန်ကို ခေါ်ပြီး ခပ်တိုးတိုးဖြင့် ဝမ်ရိပေါ် မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်းကျန့်ရော"

"ပင်ပန်းလို့ အနားယူနေတယ်လို့ သိရပါတယ် အရှင့်သား"

"ဘယ်မှာ နားနေတာလဲ"

"အရှင့်သားအဆောင်နောက်က သူ့ နေရာလေးမှာပဲ အရှင့်သား"

"ဝမ်ဟန်ကရော"

ဝမ်ရိပေါ်က မျက်ခုံးတွန့်ပြီး ထပ်မေးသည်။

"မင်းသားဝမ်ဟန် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ ဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး မသိ​ကြောင်းပါ အရှင့်သား"

"ကောင်းပြီ။ ငါ ခဏ အပြင်ထွက်မှာမို့ ဒီမှာကြည့်ထားပေးဦး"

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင့်သား"

ပွဲတော်တည်သော နေရာမှ ထွက်ကာ အဆောင်သို့သာ အမြန်ပြန်လာမိသည်။ဘာကြောင့် ပြန်လာချင်လည်းဆိုတာတော့ သူ့ ကိုယ်သူ ဝမ်ရိပေါ် မသိပါ။

ညိုးနေသော မျက်နှာကို တွေးချင်နေတာလား။

ပင်ပန်းနေတာဆိုတော့ နေများမကောင်းသေးတာလား။

နေမကောင်းရင် တွယ်ကယ်တတ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို

စိတ်ပူလို့များလား။

ကျေးဇူးပြု၍ ထိုသို့ဖြစ်နေသော စိတ်တွေကို မေ့ပျောက်ထားပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ထားရအောင်။အိမ်ရှေ့စံဆိုတဲ့ သိက္ခာလေးအတွက် နည်းနည်းသက်ညှာသော အနေဖြင့်…

လမ်းသွားနေတုန်း အရင်ဘဝက သူ့ နှလုံးကြေမွခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ခေါင်းထဲ အလျှင်အမြန် တိုးဝင်လာသည်။

ဥယျာဉ်တော်ထဲမှာ ချစ်သလင်းခင်းနေကြသော သူ့ ကြင်ယာတော်နှင့် သူ့ အကိုတော် ပုံရိပ်တွေ။အဲ့အချိန်တုန်းက

ထိုနှစ်ဦးရဲ့ကျေနပ်သော အသံတွေအကြား လူမသိ သူမသိ

မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းခဲ့သော သူ့ မျက်ရည်တွေ။မပေါက်ကွဲမပြဘဲ ကြိတ်ခံစားရတာ အဆင်ပြေမယ် ထင်ခဲ့တာတွေ။ချစ်လွန်းလို့…အဲ့ဒီသူကို ချစ်လွန်းလို့ သူ ခံစားခဲ့ရတာတွေ။

စိတ်ထဲထင့်နေတာကြောင့် အဆောင်သို့ မပြန်ဘဲ ဥယျာဉ်တော်ဘက် လှည့်လာလိုက်သည်။အခုကလည်း နှစ်ယောက်စလုံး ပျောက်နေတာကြောင့် အရင်ဘဝလိုများ…

အခုက အရင်ရှောင်းကျန့်နဲ့ မတူတော့ပါဘူး။အဲ့လို မလုပ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ငါ မင်းကို တစ်ခါလောက် ယုံကြည်ကြည့်ရင် ကောင်းမလား ရှောင်းကျန့်။

လရောင်ကြောင့် လင်းနေသော ဥယျာဉ်ရဲ့ အလယ်လောက်ထိ လျှောက်လာပြီး ဘေးဘီကို ဝဲကြည့်လိုက်သည်။တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ဒီထဲမှာ လူမရှိမှန်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးက ဖျက်ခနဲပါပဲ။ပန်းပင်တွေကြားထဲမှာ လင်းနေသော အရာလေးတစ်ခုကြောင့်။ထိုနေရာကို ခြေသံခပ်ဖွဖွဖြင့် အပြေးသွားပြီး အလင်းရောင်လေးကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လူနှစ်ယောက်က ထပ်လျက်သား။။သူ့ ကိုရှိမှန်းတောင် သိမယ်မထင်။ဒါက နန်းတော်ထဲက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မေတ္တာမျှနေကြသော သမီးရည်းစားတွေ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။

ထပ်မံပြီး ဖျက်ခနဲပါပဲ။နှစ်ဘဝဆက်တိုက် သူ့ ကို အကြိမ်တစ်ရာမက ဆွဲဆောင်လွန်းသော နှုတ်ခမ်းအောက်က မှဲ့နက်။ သေချာကြည့်မိတော့မှ အပေါ်ကလူရဲ့ အဆောင်အယောင်ကို သတိထားမိသွားတော့သည်။

ဒီတစ်ခါလည်း ဒီလိုပဲလား။

ငါ မင်းကို ယုံကြည်လို့ တကယ်ပဲ မရနိုင်တော့ဘူး ရှောင်းကျန့်။ငါ မင်းကို မချစ်သင့်တော့ဘူး။

"အဟက်!"

သူ့ အသံကြားမှ ထပ်လျက်သားလူနှစ်ယောက်က ထကာ

မတ်တပ်ရပ်လာသည်။

"ဂုဏ်ပြုပွဲကိုတောင် မလာနိုင်အောင် ပင်ပန်းနေတော့ ဒီအထဲမှာ အပန်းလာဖြေနေတာပေါ့ ရှောင်းကျန့် ဟုတ်လား!"

အရှင့်သား ဝမ်ရိပေါ်က ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်သည်။မီးရောင်ဖြင့် ကြည့်လျှင် သူ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေမှာ ဖြစ်ပြီး ထပ်မံစိုက်ကြည့်လျှင် အရည်တွေ ရစ်သိုင်းနေတာ မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

**************************************

"ငါ့မွာ ပိုင္ရွင္ရွိတယ္

သူ တစ္ေယာက္ပဲ ငါ့ကို ပိုင္တယ္။ငါက သူ႕ ရဲ႕အပိုင္။

ငါ သူ႕ ကို ခ်စ္တယ္။သူလည္း ငါ့ကိုခ်စ္တယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းေျပာတာေတြ တစ္ခုမွ ငါ လက္မခံနိုင္ဘူး စုန႔္လန္!!!"

ေယာက္်ားေလးေပမဲ့ လွပေသာ မ်က္လုံးအိမ္ဖြဲ႕ စည္းမႈႏွင့္ အရည္ၾကည္ေတြ ေတာက္ပေနေသာ မ်က္စံေတြေၾကာင့္ စုန႔္လန္ အနည္းငယ္ ေငးငိုင္သြားသည္။

ငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘေတြရဲ႕ ပစ္ပယ္ထားမႈ႕ ေၾကာင့္ ေနရာအိမ္ေတာင္ မရွိခဲ့ေသာ သူ႕ ဘဝ။သူမ်ားပစၥည္းမ်ားကို ခိုးတာက တစ္မ်ိဳး လုယက္တာက တစ္ဖုံျဖင့္ ေနထိုင္စားေသာက္လာသည္မွာ ဘဝရဲ႕ သုံးပုံ ပုံ တစ္ပုံပင္ ေရာက္လာေနၿပီ။

သို႔ေပသိ မိန္းကေလးအလွေလးမ်ားစြာႏွင့္ မည္မွ်ပင္ ဆက္ဆံစဥ္ကာမူ တစ္စုံတစ္ဦးကိုမွ် မႏွစ္သက္ဖူးပါ။မစြဲလန္းခဲ့ဖူးပါ။မေတာင္းတခဲ့ဖူးပါ။

ဒီအလွေလးကိုေတာ့ ျမင္ျမင္ကတည္းက ေယာက်ာ္းေလးမွန္း သိေနခဲ့ရက္ႏွင့္ပင္ သူ႕ ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ရင္အုံက လွ်င္ျမန္စြာ ခုန္ေပါက္လာသည္။သူ႕ စိတ္ကလည္း အဲ့ဒီလူသားေလးကို အပိုင္လိုခ်င္လာသည္။

ကိုယ့္ရန္သူမွန္း သိေနၿပီး သတ္ပစ္လိုက္ရင္ ရရဲ႕သားနဲ႕ ေမ့ေအာင္ ရိုက္ကာ ေခၚလာခဲ့တဲ့ သူ႕ စိတ္က အဲ့အခ်ိန္တုန္းက တအားေပ်ာ္ေနမွန္း သိသာေနခဲ့သည္။

လုယက္ေနက် ခိုးဖြက္ေနက် ပစၥည္းေတြလိုမ်ိဳး ကိုယ့္လက္ထဲ ေရာက္လာရင္ ကိုယ့္အပိုင္ျဖစ္သြားမယ္လို႔ သူပုန္စုန႔္လန္က ထင္ခဲ့သည္။ဒါေပမဲ့ သက္ရွိလူသားျဖစ္တဲ့ ထိုအလွေလးက သူ႕ အပိုင္မဟုတ္ေၾကာင္းေရာ သူ႕ မွာပိုင္ရွင္ရွိတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေရာကို အနက္ေရာင္အစက္ေပၚရွိေသာ ႏႈတ္ခမ္းနီနီေလးက အဆက္မျပတ္စကားဆိုလာသည္။

"မင္းမွာ ပိုင္ရွင္ရွိတိုင္း ငါ့အပိုင္လုပ္လို႔မရဘူးလို႔ ထင္ေနလား!"

သူရဲ႕ေအာ္ေျပာမႈ႕ မွာ ထိုအလွေလးက မ်က္လုံးအဝိုင္းသားျဖင့္ ၾကည့္ေနျပန္သည္။သူ ဒီတစ္သက္ အဲ့ဒီ့အျပဳအမူေတြၾကားက ႐ုန္းမထြက္နိုင္ေတာ့ဘူး ထင္ပါ့။

"မရဘူး"

"ဟားဟား ရတာေပါ့"

ခနဲ႕တဲ့တဲ့ရယ္ကာ ေျပာေနသည့္ စုန႔္လန္ကို ေရွာင္းက်န႔္ စိတ္တိုစြာပဲ ထပ္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

"ဒါနဲ႕ ေမးပါဦးမယ္။

အလွေလးရဲ႕ ပိုင္ရွင္က ေယာက်ာ္းေလးလား မိန္းကေလးလား!"

"ဘာလုပ္မလို႔လဲ"

စုန႔္လန္က ေရွာင္းက်န႔္မ်က္ႏွာနား ကပ္လာၿပီး ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ျဖစ္ေနသည့္ အၾကည့္ေတြကို သူ႕ ဆီ၌ ၿမဲၿမံေစလိုက္သည္။

"သတ္မလို႔ေပါ့။အလွေလးကို ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ ပိုင္ေတာ့ေအာင္ေလ"

"ခင္ဗ်ား လူယုတ္မာ!"

"ကိုယ္က အစကတည္းက လူယုတ္မာပဲကို"

ေတာက္ခ္!

"အိုးေဒါသထြက္ေနတာေလးက ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ယုန္ေလးနဲ႕ ပိုတူလာေနရတာတုန္း"

""

"ကဲပါ ေဒါသထြက္မေနေတာ့နဲ႕။

ကိုယ္တို႔သြားဖို႔ အခ်ိန္က်ၿပီလာ သြားရေအာင္"

စုန႔္လန္က ေရွာင္းက်န႔္လက္ကို ကိုင္ၿပီး ဆြဲေခၚသည္။

ဒါေပမဲ့ ေရွာင္းက်န႔္က ထိုင္ေနရာမွတင္ နည္းနည္းေလးေတာင္ တုပ္တုပ္မလႈပ္ဘဲ ထိုင္ေနေလသည္။

"ငါ မလိုက္နိုင္ဘူး"

"ဘာလို႔လဲ"

"ငါ ေနခဲ့မယ္"

"ဒီဂူကို ပိတ္ခဲ့မွာ အလွေလးရဲ႕"

"သိတယ္ငါ မင္းနဲ႕လုံးဝမလိုက္နိုင္ဘူး"

စုန႔္လန္က ေရွာင္းက်န႔္လက္ကို လႊတ္ၿပီး ေဘးနားလာထိုင္သည္။

"ဒီမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ဟိုအမဲေကာင္နဲ႕ အလွေလးက အတူတူေသမလို႔လား။ဒါမွမဟုတ္ အဲ့အမဲေကာင္က အလွေလး ပိုင္ရွင္မို႔လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ ဖက္ေသမလို႔လား"

ေရွာင္းက်န႔္က စုန႔္လန္ရဲ႕ စကားေတြကို နားေထာင္ရင္း စုန႔္လန္နဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လွည့္လာသည္။

"မင္းကို မဖမ္းနိုင္မွေတာ့ ငါတို႔က ဘာလို႔အသက္ရွင္စရာလိုေတာ့မွာလဲ။ငါတို႔ မင္းႀကီးအမိန႔္ကို မေဆာင္႐ြက္နိုင္မွေတာ့ ျပန္သြားလည္း ဒီျပစ္ဒဏ္က လြတ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္သူ႕ မွႏွိပ္စက္ျခင္း မခံရေသာ ဒီနည္းလမ္းကို ငါေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းပဲ။မင္းေျပာတာေတြက တစ္ခုမွမဟုတ္ဘူး"

"ငါက အခုအျခားတစ္နိုင္ငံေျပာင္းေတာ့မွာပါ။မင္းတို႔ နိုင္ငံမွာ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ့ကို လိုက္ဖမ္းမေနနဲ႕ေတာ့။မင္းေျပာတဲ့အျပစ္က လြတ္ဖို႔ ငါ ကူညီလို႔ရနိုင္တာပဲ။

မင္းသာလက္ခံၿပီး ငါနဲ႕လိုက္ရင္ ဒါေတြက ေအးေဆးပါ"

"ငါက တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္သလို ျဖစ္တာေပါ့"

"ေဟးအလွေလးေလာကမွာ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ၾကည့္ၿပီး ရပ္တည္ေနတဲ့သူခ်ည္းပဲ။သူမ်ားအေၾကာင္းကို လိုက္ေတြးၿပီး ဘာမွစိတ္ပူေနစရာမလိုဘူး"

စုန႔္လန္က ေရွာင္းက်န႔္ကို ေငးၾကည့္စဥ္မွာပဲ ေနာက္က တစ္စုံတစ္ေယာက္ရိုက္ျခင္းခံလိုက္ရသည္။ေနာက္မွာ အရွင့္သားေရာက္ေနတာကို ေရွာင္းက်န႔္က သိတာေၾကာင့္ စုန႔္လန္ အျခားကို အာ႐ုံမေရာက္ေအာင္ သူ ဖန္တီးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

အရွင့္သား ဘယ္လိုထြက္လာလဲေတာ့ သူမသိ။အခု စုန႔္လန္ရဲ႕ လူေတြက ခရီးသြားဖို႔ အျပင္သို႔ထြက္မလာေသးေသာ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ေရွာင္းက်န႔္ကို ေစာင့္ေနတာေၾကာင့္ အထဲမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ပင္ မရွိ။

အရွင့္သားက စုန႔္လန္ကို ထမ္းၿပီး ေရွာင္းက်န႔္လက္ကို ဆြဲကာ တစ္ေနရာဆီသို႔ ဦးတည္သြားေနေလသည္။

"ငါ သိထားတဲ့ ထြက္ေပါက္တစ္ခုရွိတယ္"

ေရွာင္းက်န႔္က ေခါင္းၿငိမ့္ျပၿပီး စုန႔္လန္ကိုယ္ကို ကူထမ္းေပးသည္။

--------------------------

ဂူအျပင္ဘက္ကို ေရာက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သားေမာေနတာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ အေမာေျဖလိုက္သည္။

"ဒီေနရာက ျမန္ျမန္သြားမွ ျဖစ္မယ္။

ေတာ္ၾကာ သူ႕ လူေတြ လိုက္လာလိမ့္မယ္"

အရွင့္သားက ေျပာလည္းေျပာသည္။အိတ္ကပ္ထဲက အထုပ္တစ္ထုပ္ကိုလည္း စုန႔္လန္ပါးစပ္ထဲသို႔ အတင္းသြပ္သြင္းေနသည္။

"ေနာက္ထပ္ သုံးနာရီေလာက္ သူ အိပ္ေနဦးမယ္။

အဲ့အေတာအတြင္း က်ိရန္တို႔နဲ႕ ေတြ႕ မွျဖစ္မယ္"

အရွင့္သားက စုန႔္လန္ကို ထမ္းတင္လ်က္ ေရွ႕က ဦးေဆာင္သြားသည္။သူကေတာ့ ေနာက္ကေန ထက္ျမတ္ေသာ အရွင့္သားရဲ႕ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္ရင္း လိုက္ပါသြားေတာ့သည္။

.

.

.

.

.

နန္းေတာ္ဝတြင္ ထြက္ႀကိဳေနေသာ မင္းႀကီး သို႔မဟုတ္ ဖခမည္းေတာ္ႏွင့္အတူ မယ္မယ္ရယ္ ရွင္းယန္ရယ္။မ်က္ႏွာခ်ိဳကို အတုလုပ္ၿပီး ၿပဳံးေနေသာ ဝမ္ဟန႔္မယ္ေတာ္ရယ္ ေရွာင္းက်န႔္ကိုသာ ျပဴးၿပဲရွာၿပီး စိုးရိမ္ေနေသာ မ်က္ဝန္းတို႔ ျဖင့္စိုက္ၾကည့္ေနေသာ ဝမ္ဟန္ရယ္။

"သားေတာ္ ရိေပၚ

ဂုဏ္ယူပါတယ္"

ခမည္းေတာ္က ဝမ္ရိေပၚကို ၿပဳံးကာ လွမ္းဖက္သည္။

"ကဲပင္ပန္းေနၾကၿပီေပါ့။

ဒီညေတာ့ မင္းတို႔အားလုံးအတြက္ ဂုဏ္ျပဳပြဲ က်င္းပေပးမယ္ကြာဖမ္းလာတဲ့ လူေတြကိုေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ပို႔လိုက္ၾက"

မင္းႀကီးက တကယ့္ကို အားရပါးရျဖင့္ ေအာ္ေျပာေနတာ ျဖစ္သည္။အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအတြက္ အေတာ့္ပင္လည္း ဂုဏ္ယူေနပုံေပၚသည္။

အိမ္ေရွ႕ကို အဓိကထားၿပီး ဂုဏ္ျပဳေပးတဲ့ စားေသာက္ပြဲမွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားက တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို မေတြ႕ တာေၾကာင့္ မ်က္စိတင္သာမက မ်က္ႏွာပါ ပ်က္ေနေလသည္။တစ္ေယာက္တည္း ကြက္ေပ်ာက္ေနတာ မဟုတ္ဘဲ အကိုေတာ္ျဖစ္သူ ဝမ္ဟန္ပါ ပါေနျခင္းေၾကာင့္ စိတ္အလိုမက်နိဳင္ေတာ့ေပ။

ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္လည္း ေရွးဘဝမွာ မပါခဲ့။တကယ္လို႔ ပါခဲ့ရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပေသးသည္။ေဘးနားက က်ိရန္ကို ေခၚၿပီး ခပ္တိုးတိုးျဖင့္ ဝမ္ရိေပၚ ေမးလိုက္သည္။

"ေရွာင္းက်န႔္ေရာ"

"ပင္ပန္းလို႔ အနားယူေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္ အရွင့္သား"

"ဘယ္မွာ နားေနတာလဲ"

"အရွင့္သားအေဆာင္ေနာက္က သူ႕ ေနရာေလးမွာပဲ အရွင့္သား"

"ဝမ္ဟန္ကေရာ"

ဝမ္ရိေပၚက မ်က္ခုံးတြန႔္ၿပီး ထပ္ေမးသည္။

"မင္းသားဝမ္ဟန္ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး မသိေၾကာင္းပါ အရွင့္သား"

"ေကာင္းၿပီ။ ငါ ခဏ အျပင္ထြက္မွာမို႔ ဒီမွာၾကည့္ထားေပးဦး"

"အမိန႔္အတိုင္းပါ အရွင့္သား"

ပြဲေတာ္တည္ေသာ ေနရာမွ ထြက္ကာ အေဆာင္သို႔သာ အျမန္ျပန္လာမိသည္။ဘာေၾကာင့္ ျပန္လာခ်င္လည္းဆိုတာေတာ့ သူ႕ ကိုယ္သူ ဝမ္ရိေပၚ မသိပါ။

ညိုးေနေသာ မ်က္ႏွာကို ေတြးခ်င္ေနတာလား။

ပင္ပန္းေနတာဆိုေတာ့ ေနမ်ားမေကာင္းေသးတာလား။

ေနမေကာင္းရင္ တြယ္ကယ္တတ္တဲ့ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို

စိတ္ပူလို႔မ်ားလား။

ေက်းဇူးျပဳ၍ ထိုသို႔ျဖစ္ေနေသာ စိတ္ေတြကို ေမ့ေပ်ာက္ထားၿပီး ဘာမွမျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္ထားရေအာင္။အိမ္ေရွ႕စံဆိုတဲ့ သိကၡာေလးအတြက္ နည္းနည္းသက္ညွာေသာ အေနျဖင့္

လမ္းသြားေနတုန္း အရင္ဘဝက သူ႕ ႏွလုံးေၾကမြခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ေခါင္းထဲ အလွ်င္အျမန္ တိုးဝင္လာသည္။

ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲမွာ ခ်စ္သလင္းခင္းေနၾကေသာ သူ႕ ၾကင္ယာေတာ္ႏွင့္ သူ႕ အကိုေတာ္ ပုံရိပ္ေတြ။အဲ့အခ်ိန္တုန္းက

ထိုႏွစ္ဦးရဲ႕ေက်နပ္ေသာ အသံေတြအၾကား လူမသိ သူမသိ

ေျမျပင္ေပၚသို႔ က်ဆင္းခဲ့ေသာ သူ႕ မ်က္ရည္ေတြ။မေပါက္ကြဲမျပဘဲ ႀကိတ္ခံစားရတာ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ခဲ့တာေတြ။ခ်စ္လြန္းလို႔အဲ့ဒီသူကို ခ်စ္လြန္းလို႔ သူ ခံစားခဲ့ရတာေတြ။

စိတ္ထဲထင့္ေနတာေၾကာင့္ အေဆာင္သို႔ မျပန္ဘဲ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ဘက္ လွည့္လာလိုက္သည္။အခုကလည္း ႏွစ္ေယာက္စလုံး ေပ်ာက္ေနတာေၾကာင့္ အရင္ဘဝလိုမ်ား

အခုက အရင္ေရွာင္းက်န႔္နဲ႕ မတူေတာ့ပါဘူး။အဲ့လို မလုပ္ဘူးလို႔ ငါထင္တယ္။ငါ မင္းကို တစ္ခါေလာက္ ယုံၾကည္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလား ေရွာင္းက်န႔္။

လေရာင္ေၾကာင့္ လင္းေနေသာ ဥယ်ာဥ္ရဲ႕ အလယ္ေလာက္ထိ ေလွ်ာက္လာၿပီး ေဘးဘီကို ဝဲၾကည့္လိုက္သည္။တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ေၾကာင့္ ဒီထဲမွာ လူမရွိမွန္း ျဖစ္နိုင္ပါသည္။

ဒါေပမဲ့ မ်က္လုံးက ဖ်က္ခနဲပါပဲ။ပန္းပင္ေတြၾကားထဲမွာ လင္းေနေသာ အရာေလးတစ္ခုေၾကာင့္။ထိုေနရာကို ေျခသံခပ္ဖြဖြျဖင့္ အေျပးသြားၿပီး အလင္းေရာင္ေလးကို စူးစမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

လူႏွစ္ေယာက္က ထပ္လ်က္သား။။သူ႕ ကိုရွိမွန္းေတာင္ သိမယ္မထင္။ဒါက နန္းေတာ္ထဲက တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ေမတၱာမွ်ေနၾကေသာ သမီးရည္းစားေတြ ျဖစ္နိုင္သည္ဟု ထင္လိုက္မိသည္။

ထပ္မံၿပီး ဖ်က္ခနဲပါပဲ။ႏွစ္ဘဝဆက္တိုက္ သူ႕ ကို အႀကိမ္တစ္ရာမက ဆြဲေဆာင္လြန္းေသာ ႏႈတ္ခမ္းေအာက္က မွဲ႕နက္။ ေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့မွ အေပၚကလူရဲ႕ အေဆာင္အေယာင္ကို သတိထားမိသြားေတာ့သည္။

ဒီတစ္ခါလည္း ဒီလိုပဲလား။

ငါ မင္းကို ယုံၾကည္လို႔ တကယ္ပဲ မရနိုင္ေတာ့ဘူး ေရွာင္းက်န႔္။ငါ မင္းကို မခ်စ္သင့္ေတာ့ဘူး။

"အဟက္!"

သူ႕ အသံၾကားမွ ထပ္လ်က္သားလူႏွစ္ေယာက္က ထကာ

မတ္တပ္ရပ္လာသည္။

"ဂုဏ္ျပဳပြဲကိုေတာင္ မလာနိုင္ေအာင္ ပင္ပန္းေနေတာ့ ဒီအထဲမွာ အပန္းလာေျဖေနတာေပါ့ ေရွာင္းက်န႔္ ဟုတ္လား!"

အရွင့္သား ဝမ္ရိေပၚက ခပ္ဖြဖြရယ္လိုက္သည္။မီးေရာင္ျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ သူ႕ မ်က္လုံးေတြ နီရဲေနမွာ ျဖစ္ၿပီး ထပ္မံစိုက္ၾကည့္လွ်င္ အရည္ေတြ ရစ္သိုင္းေနတာ ျမင္ရမည္ ျဖစ္သည္။

**************************************