အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(9)

ဖက်ထားသည့်လက်ကမလွှတ်ပဲ မိုးချိန်းတိုင်းပိုတင်းကြပ်စွာဖက်ထားခံရသဖြင့် အတ္တသည် ထိုမွေ့ယာပေါ်မှာပဲ နံရံကိုကျောမှီကာ ခြေဆန့်ထိုင်လိုက်သည်။

မင်းက ဒီရင်ခွင်ထဲတိုးတိုး၀င်တိုင်း နှလုံးသားကိုတစ်ချက်၀င်တိုက်တယ် ဆိုတာသိရင်သိပ်ကောင်းမယ်

အတ္တဟာ သူ့ခါးကိုအတင်းဖက်ထား၍ ရင်ခွင်ထဲတိုးနေသည့်ခေါင်းလေးအား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးပြီးကျန်လက်တစ်ဖက်က စီးကရက်တစ်လိပ်ညှပ်ထားသည်။

"ဒီတိုင်းဆို မင်းကြောင့် ငါအိပ်လို့ပျော်မှာမဟုတ်တော့ဘူး "

ဖားပါးစပ်ပုံစံလည်ပင်းပေါက်ကျယ်သောအင်္ကျီမှ ငုံ့ကြည့်တိုင်းမြင်နေရသည့် အတွင်းသားအချို့တစ်ဝက်ကြောင့် ဘေးကစောင်ကိုဆွဲယူ၍ သူမအပေါ်လွှားကနဲခြုံပေးလိုက်သည်။

"စိတ်ရှိတိုင်းလုပ်လိုက်မိရင် ကိုယ့်အပြစ်ဖြစ်ဦးမယ် "

ဒီတစ်ညလုံးအတွက် အတ္တတစ်ယောက်စီးကရက်တစ်ဘူးလုံးကုန်သွားခဲ့တယ်ဆိုရင်လွန်မလား။

သန်းခေါင်ကျော်မှ တိတ်သွားသည့် မိုးကြောင့် အတ္တဟာ သူမအနားမှတစ်ဖဝါးမှမခွာရသေးပါ။

သူ့ကိုဖက်ထားခြင်းမရှိတော့ပေမဲ့ သူမဟာဘေးနားမှာကပ်ပြီး ငြိမ်သက်စွာအိပ်ပျော်နေသည်။

နာရီအားဖြင့်မနက်၄နာရီဖြစ်ပြီး ဆောင်းအဝင်မိုးကြောင့် ချမ်းစိမ့်စိမ့်လေးရှိသဖြင့်

သူ့ကိုကျောပေးသွားပြီဖြစ်တဲ့သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ စောင်ကိုဆွဲခွာပြီး သူကနောက်မှဝင်လှဲ၍ ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ရင်ဘက်နှင့် သူမရဲ့ကျောပြင်ကိုကပ်နေအောင် ဆွဲဖက်ထားပြီး အနီရောင်ဆံပင်တွေကြားကိုတိုးဝှေ့နမ်းရှိုက်လေသည်။

ခါးသေးသေးလေးကိုပိုပြီးတင်းကြပ်အောင် ထပ်ဖက်လိုက်ကာ ကျောဘက်ကသူမဆံပင်တွေကိုရှေ့သို့ဖယ်ပို့ကာ ပြောင်ရှင်းသွားသည့် လည်ပင်းနဲ့ ဂုတ်လေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းတို့ဖြင့်ဖိစုပ်လိုက်ပါသည်။

သူမရဲ့လည်ပင်းတစ်လျှောက်တိုးဝှေ့ပွတ်သပ်နေသည့်သူ့မျက်နှာနဲ့ နှုတ်ခမ်းတို့ကြောင့်

"အင်း..."

သူမဆီကညည်းသံ သဲ့သဲ့လေးကြားလိုက်ရသေးသည်။

သူမဟာ အိပ်မက်ပဲထင်မှတ်နေလေ သလား ။

အတ္တဟာ သူမလည်ပင်းနဲ့ပုခုံးအဆက်နေရာတွင် သွေးခြေဥလောက်တဲ့ Marking ရာထင်တဲ့အထိအဆက်မပြတ်ဖိစုပ်လိုက်သောကြောင့်

သူမဟာ မျက်ခုံးကလေးတစ်ချက်တွန့်သွားသည်။

အတ္တဟာ သူမအနားကပ်ပြီးရင် ပြန်မခွာချင်တဲ့စိတ်ကြောင့် ဖက်ထားလျှက်ပင်ငြိမ်နေမိသည်မှာကြာလေပြီ။

အိပ်လို့လည်းပျော်မည်မဟုတ်တာကြောင့် စားပွဲပေါ်က Alarm နာရီကလေးကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ၅နာရီထိုးပြီဖြစ်သည်။

အတ္တလည်း သူမကိုဖက်ထားရာမှလွှတ်လိုက်၍ သူမဘေးကနေထကာ သူထွက်သွားလျှင် ချမ်းမည်ဆိုးသောကြောင့် စောင်ပြန်ခြုံပေးခဲ့သည်။

မိုးလင်းမှ သူမအခန်းထဲက ထွက်လာသည်မို့ အတ္တကြောင့် သက်သက်နဲ့ဒေါ်မေတင် ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ။

"မိသက် ညည်း မျက်နှာက စပ်ဖြီးဖြီးနဲ့ အခုပြင်စမ်း သခင်လေးမြင်ရင် အ​ပြစ် ပေးခံရမယ် "

"မေတင် ကလည်း ကြည့်ပါ့လား မနေ့ကတော့ မိုးရွာထဲမှာ တစ်ညလုံးနေဆိုပြီး အခုကျ မိုးလင်းမှ မမလေးအခန်းထဲကထွက်လာတယ် "

"ဟော်တော် ညည်း ကပြောလေကဲလေ ပါလား သွား ကိုယ့်အလုပ်ကိုလုပ် "

သက်သက်တို့တော့ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ်သာပြုံးနေပြန်၏ ။

အတ္တသည် တစ်ညလုံးမအိပ်ရသေးသဖြင့်

အရမ်းအိပ်ချင်နေသည် ။

သူမလည်းနေမကောင်းတာမို့ ဒီနေ့တော့အပြင်မသွားတော့ပဲအိမ်မှာပဲအနားယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်၏ ။

အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး

"ဒေါ်မေတင် "

"သခင်လေး မနက်စာ စားတော့မလို့လား "

"မဟုတ်ဘူး "

အတ္တသည် ဘောင်းဘီအိတ်ထောင်ထဲ လက်ထည့်ထားရာမှ

"အဟွတ် အဟွတ် အဟင်း "

လက်သီးဆုတ်ကလေး ပါးစပ်ရှေ့ကွယ်ရင်း ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

မနေ့က သူကိုယ်တိုင်အအေးပက်သွားပုံရသည်။

"သူ့ကို သွားကြည့်လိုက်ပါ အိပ်ရာနိုးရင် တစ်ခုခုကျွေးပြီး ဆေးတိုက်လိုက် နေမကောင်းဘူး ကိုယ်တွေနွေးနေတယ် "

အလင်းဟာ လှေကားရင်းမှလှမ်းကြည့်ပြီး သူ့သခင်လေးရဲ့စကားတွေကြောင့် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်သည်။

ဘယ်တုန်းက သခင်လေးက အခုလိုမိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ဂရုစိုက်တတ်သွားတာလဲ?

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး ဒေါ်တင် အခုပဲသွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ် "

"နေဦး အိပ်ရေးပျက်သွားလိမ့်မယ် "

သက်သက်ကတော့ ပြုံးနေသောပါးစပ်ပင်ပိတ်မရနိုင်စွာ မျက်နှာပိုးမသတ်နိုင်သောကြောင့် ဒေါ်မေတင်တစ်ယောက်သက်သက်အား ခပ်ဝေးဝေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်ရ၏။

"နောက်၁နာရီလောက်နေမှသွား "

ဟုမှာ၍ အတ္တတစ်ယောက် အပေါ်ထပ်ပြန်တက်သွားလေသည်။

"အရင်ကတည်းက သခင်လေးက ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ "

"မေတင်ကိုမပြောဘူးလား ဟိဟိ "

"သွားသွား ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရအောင် ကြက်သား ပြုတ်နှင့် မမလေး နိုးရင် အသင့်ဖြစ်ရမယ် "

"ဟုတ်ကဲ့ပါ "

သက်သက်ကို လေမပေါနိုင်ရန်ဒေါ်မေတင်မှအလုပ်ပေးလိုက်သည်။

အတ္တဟာ အိပ်ရေးပျက်ထားသဖြင့် သူ့ရဲ့အိစက်ညက်ညောတဲ့မွေ့ယာအကျယ်ကြီးပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည် ။

မွန်းရဲ့အိပ်ယာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုနူးညံ့အိစက်၍ ဇိမ်ရှိသော်လည်း အတ္တအတွက် မနေ့ညက သူမဘေးမှာကုန်ဆုံးခဲ့ရတဲ့အချိန်နဲ့

ထိုအိပ်ယာကိုသာ ပြန်သတိရနေမိသည်။

မှေးကနဲအိပ်ပျော်သွားသည့်အချိန်အတွင်းမှာ အရာအားလုံးခေတ္တ မေ့ပျောက်သွားလေသလား။

============================

ဒေါ်မေတင်နှင့်သက်သက်တို့ စားစရာဆေးအစုံနှင့်တကွ အိပ်ပေါ်တက်လာသည့်အခါ မွန်းလည်း မျက်လုံးတွေပွင့်လာလေပြီ။

"အင်း ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် "

ခေါင်းမူးသဖြင့် ချက်ချင်းမထနိုင်ဘဲ

ဘာလို့ မွန်းက ဘယ်ဘက်ကိုကပ်နေရတာလဲ

မသိရင် ဘေးမှာ တစ်ယောက်အိပ်သွားသလိုပဲ

မွန်းသည် ညာဘက်သို့တိုးကပ်၍ နံရံသို့ကျောမှီကာ ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်က စီးကရက်ပြာတွေကြောင့် ရင်ထဲမှာဒိန်းကနဲဖြစ်သွားရလေသည်။

သူ မနေ့က မွန်းရဲ့ကုတင်ပေါ်မှာလား။

မွန်းကို သယ်လာတာထိတော့ကောင်းကောင်းမှတ်မိပေမဲ့ ကျန်တာတွေ မမှတ်မိ။

မျက်လုံးတွေပြန်မှိတ်ရင်းမှ လည်ပင်းဆက်နားလေးက အနည်းငယ်နာကျင်သလိုခံစားရသည်မို့ လက်ဖြင့် ထိုနေရာကိုပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း မြင်ရသလောက်ငုံ့ကြည့်တော့ နီညိုရောင်အကွက်လိုက်ကြီးဟာ လည်ပင်းသားဖြူဖြူကလေးပေါ်မှထင်းနေ၏။

"တောက်! "

ထိုMarking ကိုမြင်ပြီးနောက်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်းငုံ့ကြည့်စစ်ဆေးရင်း ခေါင်းမူးနေသည့်ကြားက ပို၍ မီးတောက်သွားသည် ။

ဒေါက် ဒေါက် "မမလေး"

မေတင့််အသံကြားပေမဲ့ မေတင့်ကိုအာရုံမထားနိုင်။

တံခါးဖွင့်၀င်လာသည့်အခါဆောက်တည်ရာမရဖြစ်နေသည့် သူမကိုတွေ့သဖြင့်

"မမလေး မမလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ "

သက်သက်က သယ်လာတဲ့ လင်ဗန်းလေးကိုဘေးကစားပွဲပေါ်သို့တင်ပြီး မေးလိုက်လျှင်

"မနေ့က မနေ့က ဘာတွေဖြစ်တာလဲဟင် မွန်း မွန်း !"

ရှေ့သို့ဆက်မပြောနိုင်တဲ့စကားတွေ သူမွန်းကိုဘယ်အခြေအနေအထိများ ကျူးလွန်ခဲ့သလဲ

မေးရမှာလည်းမွန်းရှက်နေမိပြန်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မမလေး "

"သူ သူ ရော သူဘယ်မှာလဲ"

"သခင်လေး အိပ်နေတယ်ထင်တယ် မိုးလင်းမှ ဒီအခန်းထဲက ထွက်လာတာ "

မွန်းသည် ကိုယ့်ခေါင်းကို နံရံနဲ့ပစ်စောင့်လိုက်သလိုပဲ ပိုပြီး ရှက်ရွံ့စိတ်ပူမိသည် ။

မျက်ရည်တွေပင်ဝဲလာသဖြင့်

"မမလေး ဘာဖြစ်တာလဲ အရမ်းနေမကောင်းလို့လား"

မေတင်က မွန်းအနားသို့ ပိုတိုးကပ်၍ နှဖူးလေးကို လက်ဖြင့်စမ်းကြည့်သည်။

"အို.... ကိုယ်တွေအရမ်းပူနေတာပဲ "

မွန်းရဲ့မျက်ရည်တွေကစီးကျလာသဖြင့်

"မမလေး မငိုပါနဲ့ သခင်လေးက မမလေး

အပေါ် မရက်စက်တော့ပါဘူး မနေ့ဆိုရင်လေ မမလေးကိုသူကိုယ်တိုင် မိုးရွာကြီးထဲထွက်ခေါ်တာ ရွှဲစိုနေတာပဲ"

သက်သက်ကအားရပါးရပြန်ရှင်းပြနေသည်ကို မွန်း နားထောင်နေပါသည်။

"ပြီးတော့ မမလေးကို အခန်းထဲပွေ့ချီပို့ပေးတယ် မေတင် ကိုအင်္ကျီလဲခိုင်းပေးပြီးမှ မမလေး အခန်းထဲကိုပြန်၀င်သွားတာ မနက်ပြန်ထွက်လာတော့လည်း ဒီမှာဆေးတိုက်ဖို့အစားကျွေးဖို့အကုန်မှာသွားတယ် သခင်လေးလည်းအအေးပတ်နေတယ်ထင်တယ် ချောင်းတွေဆိုးနေတာ"

သူ မွန်း ကိုဂရုစိုက်တယ်ပေါ့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား သူ့တို့အမြင်မှာပဲ အဲ့ဒီလိုပါ တကယ်တော့ မနေ့ညက သူ မွန်းကို.....ဘယ်အတိုင်းအတာထိများကျူးလွန်ခဲ့သလဲ။

လည်ပင်းက Marking လောက်တင်ပဲဟုတ်ရဲ့လား။ ရှင်ကျွန်မကိုဖျက်ဆီးနေတာပဲ။

မွန်းဟာ မတုန်မလှုပ်ထိုင်နေသည်မို့

သက်သက်လည်း ရှေ့ဆက်မပြောတော့ပဲ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

မေတင်က ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လေးကိုမွန်းရှေ့ စားပွဲခုံသေးသေးလေးဖြင့်ချပေး၍

"မမလေး မွန်း စားလိုက်ပါဦးနော် ပူပူလေးမေတင် ခုမှပြုတ်လာတာ "

မွန်းက စိတ်မပါလက်မပါနဲ့ ခေါင်းရမ်းသည်။

ဒီချိန်မှာ မွန်းဘာမှမလုပ်ချင်ပါ။

စားချင်သောက်ချင်စိတ်လည်းမရှိသလို မနေ့ကသူမွန်းကိုမိုးရွာထဲမှာပစ်ထားခဲ့တာကိုလည်းလုံးဝမကျေနပ်ပေ။

"စားပါ မမလေး ရယ် ဆေးလည်သောက်ရဦးမယ် ကိုယ်တွေပူနေတာကို "

"မွန်းမစားချင်ဘူး"

"စားလိုက်ပါ မေတင် ခွံ့ပေးရမလား"

"ဟင့်အင်း "

"မမလေးကလည်း သက်သက်နဲ့မေတင့်ကိုစိတ်မကောင်းဖြစ်အောင်လို့လား ဒီမှာမမလေးအတွက် စေတနာနဲ့ပြုတ်လာတဲ့ဟာကို ပြီးတော့ နေမကောင်းဘူးဆိုလို့အရမ်းစိတ်ပူပြီး တော့ချက်လာတာ ဒီမှာ သက်သက် လက်တောင် ဓားထိထားတယ် "

ဟုတ်တာရော မဟုတ်တာရော ရောနှောပြီး မမလေးစားဖို့သာအဓိကဟူ၍ သက်သက် ပြောလိုက်ရာ စကားအပြောကောင်းတဲ့ သက်သက်ကြောင့် မွန်းလည်း အားနာသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။

မေတင်ကခွံ့ကျွေးတဲ့ ဆန်ပြုတ်လေး ၅ဇွန်း၆ဇွန်းလောက် ၀င်ပြီးနောက်

"တော်ပြီ မေတင် မွန်း မစားနိုင်တော့ဘူး"

"ဟင် နည်းနည်းပဲစားသေးတာကို"

"တော်ပြီးမွန်းတကယ်မစားချင်တော့ဘူး "

"အဲ့တာဆို ဆေးသောက်ရအောင်နော်"

မွန်းရဲ့မျက်နှာလေးကပိုမိုညှိုးငယ်စွာ

"ဟင့်အင်း မသောက်ချင်ဘူး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆေးသောက်မှရမယ်လေ မမလေးရဲ့ နေမကောင်းဘူးမဟုတ်လား"

မွန်းဘာမှမသိတော့ဘူးမေတင်ရယ် မွန်းဒီလို လူစိတ်မရှိတဲ့အတ္တသမားကြီးဆီကဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်မှာလဲ ဒီလိုနဲ့ မွန်းဘဝကိုသူ့ဆီပေးလိုက်ရတော့မှာ ကြောက်တယ်။

မွန်း စိတ်ထဲကနေတဖြည်းဖြည်းပေါက်ကွဲလာကာ မျက်ရည်တွေပေါက်ပေါက်ကျပြီး

သူမရဲ့ ကုတင်ပေါ်က စားပွဲသေးသေးလေးကို တိုက်ချလိုက်သည့်အခါကြမ်းပြင်၌ ပြန့်ကျဲသွားသည့် ဆန်ပြုတ်တွေ ရေတွေနဲ့ ပန်းကန်အကွဲများ။

ခွမ်း....

"ဟင့် အဟင့် ဟီး... အီး...."

မွန်းအော်ဟစ် ငိုလိုက်သည့်အခါမေတင်နှင့်သက်သက်ပင် လန့်သွားရသည်။

ဒေါ်မေတင်နှင့်သက်သက်တို့ဝင်လာစဥ်က အခန်းတံခါးကိုအဆုံးထိမပိတ်ခဲ့သဖြင့် ဆူဆူညံညံအသံများက အပြင်မှ အတိုင်းသားကြားနေရ၏ ။

ဆူညံခြင်းကို မုန်းတီးသည့်အတ္တသည် အစကတည်းက အိပ်ရေးမဝသောကြောင့်

"ကျစ်"

ဇက်ကနဲ့ ထထိုင်လိုက်ပြီးအခန်းထဲမှထွက်လာ၍ သူမ အခန်းဘက်သို့ကူးလာခဲ့သည်။

မြင်ကွင်းကတော့ အတော်ပေါက်ကွဲစရာပဲ။

"ဒါက ဘာဖြစ်နေပြန်တာလဲ"

"သခင်လေး!"

"မုန်းတယ် ရှင့်ကိုမုန်းတယ် အတ္တလွန်!"

အတ္တက မျက်မှောင်ကုတ်ကာသူမကိုစိုက်ကြည့်ပြီး ဘေးကဒေါ်မေတင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ

"ဟို မမလေးက ဆေးမသောက်ချင်ဘူးလို့ပြောပြီးတော့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာပဲ ဒေါ်တင် လည်း သေချာမသိဘူးကွယ်"

"မင်းက ဘာအချိုးတွေချိုးနေတာလဲ "

"ဟွန့်.... ရှင် ကိုယ်တိုင်သိမှာပေါ့"

ကိုယ့်မှာတော့ မနေ့ကသူ့ကြောင့် တစ်ညလုံးအိပ်မပျော်ဘူး ။

အခုကျလည်း ဒေါသထွက်အောင်လုပ်နေပြန်ပြီ။

"ဆေးသောက်ဆိုသောက်လိုက် စောက်စကားမများနဲ့"

"မသောက်ဘူး မသောက်နိုင်ဘူး ဒီတိုင်းနေလို့လည်းသေမသွားဘူး မိုးရွာထဲမှာ၄နာရီလောက်ရပ်နေခဲ့တာတောင်မသေဘူး "

သူမဟာ မနေ့က ကိုယ်သူမကိုမိုးရွာထဲ၌ပစ်ထားခဲ့သည်အား မကျေနပ်၍ပြောနေမှန်း အတ္တသိလိုက်သည်။

"မင်းဖျားနေတယ် ဆေးသောက်မှဖြစ်မယ် "

အတ္တမှ နောက်တစ်ခွန်းကိုလေသံခပ်ပျော့ပျော့ဖြင့်ပြောလိုက်ပေမဲ့

"မသောက်ဘူး "

သူမကလည်းခေါင်းမာမာနဲ့ဆက်ငြင်းလေသဖြင့်

"ဒါနောက်ဆုံးပြောတာ မင်းဟာမင်းမသောက်တော့လည်း ငါတိုက်ပေးရမှာပေါ့....."

အတ္တသည် သက်သက် ကိုင်ထားနဲ့ပန်းကန်ပြားထဲက ဆေးလုံးကိုယူကာ သူမဘေး၀င်ထိုင်ပြီး

သူမ၏လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကလေးအား သူ့လက်ခပ်ကြီးကြီးဆုပ်ကိုင်ညှစ်ပစ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး သခင်လေး မလုပ်ပါနဲ့"

ဒေါ်မေတင်ဟာစိုးရိမ်တကြီးနဲ့ လက်တကာကာနှင့်ဝင်တားပေမဲ့ အတ္တဟာ ဒေါ်မေတင်ကိုထည့်တွက်မည့်လူမဟုတ်ပါ။

မွန်းမှာ လည်ပင်းကသူ့လက်တွေကို သူမလက်ဖြင့်အားကျိုးမာန်တက်ဖယ်ထုတ်ရင်း တအစ်အစ်နှင့်အသက်ရှူကြပ်လာကာ သူမပါးစပ် ပွင့်ဟလာသည့်အခါ ပါးစပ်ထဲသို့ဆေးလုံးထည့်လိုက်ပြီး ညှစ်ထားသည့်လည်ပင်းက သူ့လက်တွေဖယ်ပေးလိုက်သည်။

သူမလည်ပင်းမှာအတ္တရဲ့လက်ရာကြီးဟာနီရဲကာကျန်နေရစ်ပြီး သူမမှာအသက်ရှူမဝစွာ အသက်ကိုလုရှူနေရစဥ် အတ္တဟာ ဘေးကရေခွက်ထဲမှ ရေကိုငုံလိုက်ကာ သူမကိုခေါင်းကနေဆွဲယူပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းထိကပ်ပစ်လိုက်သည်။

ဒေါ်မေတင်နဲ့သက်သက် ဆက်နေရမလား ရှောင်ထွက်သွားရမလား ဝေခွဲမရဘဲ အခြေအနေအရ ဒီအခန်းထဲမှာဆက်မနေသင့်ဘူးဟုယူဆသောဒေါ်မေတင်ကပဲ ဦးဆောင်၍ သက်သက်ကိုအပြင်ခေါင်ထုတ်သွားသည်။

မွန်းရဲ့ လည်ချောင်းထဲသို့ သူ့နှုတ်ခမ်းကနေဖြတ်သန်းလာသော ပူနွေးတဲ့ရေတွေနဲ့အတူ ဆေးလုံးလည်း ၀မ်းတွင်းသို့ကျသွားလေသည်။

အတ္တသည် ရေကုန်မှ ဖိကပ်ထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းအား ခွာပေးလိုက်သဖြင့်

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်...."

မွန်းမှာ အသက်ရှူမဝသေးဘဲ သီးကုန်လေ၏။

အတ္တလည်း သူလည်ပင်းကိုညှစ်လိုက်တဲ့ အတိုင်းအတာဟာ အတော်များသွားတယ်ဆိုတာသိတဲ့အတွက်

အသက်ရှူမဝလို့ ကိုယ့်လည်ပင်းကလေးကိုယ်အသာလေးကိုင်ပြီး ဟောဟဲလိုက်အောင်အသက်ရှူနေရသည့် မွန်းရဲ့မျက်နှာကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဆွဲယူကာ နှုတ်ခမ်းတွေကိုနောက်တစ်ကြိမ်ဖိကပ်ပစ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာအရင်လိုစုပ်ယူနမ်းရှိုက်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ရှေးဦးသူနာပြုစုနည်းအရ အသက်ကယ်နည်းမျိုးဖြင့် ခပ်ဖြေးဖြေးနမ်းပေးနေသည်။

==============================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(10)ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(9)

ဖက္ထားသည့္လက္ကမလႊတ္ပဲ မိုးခ်ိန္းတိုင္းပိုတင္းၾကပ္စြာဖက္ထားခံရသျဖင့္ အတၱသည္ ထိုေမြ႕ယာေပၚမွာပဲ နံရံကိုေက်ာမွီကာ ေျခဆန့္ထိုင္လိုက္သည္။

မင္းက ဒီရင္ခြင္ထဲတိုးတိုး၀င္တိုင္း ႏွလုံးသားကိုတစ္ခ်က္၀င္တိုက္တယ္ ဆိုတာသိရင္သိပ္ေကာင္းမယ္

အတၱဟာ သူ႕ခါးကိုအတင္းဖက္ထား၍ ရင္ခြင္ထဲတိုးေနသည့္ေခါင္းေလးအား လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ပြတ္သပ္ေပးၿပီးက်န္လက္တစ္ဖက္က စီးကရက္တစ္လိပ္ညွပ္ထားသည္။

"ဒီတိုင္းဆို မင္းေၾကာင့္ ငါအိပ္လို႔ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး "

ဖားပါးစပ္ပုံစံလည္ပင္းေပါက္က်ယ္ေသာအကၤ်ီမွ ငုံ႕ၾကည့္တိုင္းျမင္ေနရသည့္ အတြင္းသားအခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ေၾကာင့္ ေဘးကေစာင္ကိုဆြဲယူ၍ သူမအေပၚလႊားကနဲၿခဳံေပးလိုက္သည္။

"စိတ္ရွိတိုင္းလုပ္လိုက္မိရင္ ကိုယ့္အျပစ္ျဖစ္ဦးမယ္ "

ဒီတစ္ညလုံးအတြက္ အတၱတစ္ေယာက္စီးကရက္တစ္ဘူးလုံးကုန္သြားခဲ့တယ္ဆိုရင္လြန္မလား။

သန္းေခါင္ေက်ာ္မွ တိတ္သြားသည့္ မိုးေၾကာင့္ အတၱဟာ သူမအနားမွတစ္ဖဝါးမွမခြာရေသးပါ။

သူ႕ကိုဖက္ထားျခင္းမရွိေတာ့ေပမဲ့ သူမဟာေဘးနားမွာကပ္ၿပီး ၿငိမ္သက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။

နာရီအားျဖင့္မနက္၄နာရီျဖစ္ၿပီး ေဆာင္းအဝင္မိုးေၾကာင့္ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ေလးရွိသျဖင့္

သူ႕ကိုေက်ာေပးသြားၿပီျဖစ္တဲ့သူမဘက္သို႔ လွည့္ကာ ေစာင္ကိုဆြဲခြာၿပီး သူကေနာက္မွဝင္လွဲ၍ ဖက္ထားလိုက္သည္။

သူ၏ရင္ဘက္ႏွင့္ သူမရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုကပ္ေနေအာင္ ဆြဲဖက္ထားၿပီး အနီေရာင္ဆံပင္ေတြၾကားကိုတိုးေဝွ႕နမ္းရွိုက္ေလသည္။

ခါးေသးေသးေလးကိုပိုၿပီးတင္းၾကပ္ေအာင္ ထပ္ဖက္လိုက္ကာ ေက်ာဘက္ကသူမဆံပင္ေတြကိုေရွ႕သို႔ဖယ္ပို႔ကာ ေျပာင္ရွင္းသြားသည့္ လည္ပင္းနဲ႕ ဂုတ္ေလးကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းတို႔ျဖင့္ဖိစုပ္လိုက္ပါသည္။

သူမရဲ႕လည္ပင္းတစ္ေလွ်ာက္တိုးေဝွ႕ပြတ္သပ္ေနသည့္သူ႕မ်က္ႏွာနဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ေၾကာင့္

"အင္း..."

သူမဆီကညည္းသံ သဲ့သဲ့ေလးၾကားလိုက္ရေသးသည္။

သူမဟာ အိပ္မက္ပဲထင္မွတ္ေနေလ သလား ။

အတၱဟာ သူမလည္ပင္းနဲ႕ပုခုံးအဆက္ေနရာတြင္ ေသြးေျခဥေလာက္တဲ့ Marking ရာထင္တဲ့အထိအဆက္မျပတ္ဖိစုပ္လိုက္ေသာေၾကာင့္

သူမဟာ မ်က္ခုံးကေလးတစ္ခ်က္တြန့္သြားသည္။

အတၱဟာ သူမအနားကပ္ၿပီးရင္ ျပန္မခြာခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ဖက္ထားလွ်က္ပင္ၿငိမ္ေနမိသည္မွာၾကာေလၿပီ။

အိပ္လို႔လည္းေပ်ာ္မည္မဟုတ္တာေၾကာင့္ စားပြဲေပၚက Alarm နာရီကေလးကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၅နာရီထိုးၿပီျဖစ္သည္။

အတၱလည္း သူမကိုဖက္ထားရာမွလႊတ္လိုက္၍ သူမေဘးကေနထကာ သူထြက္သြားလွ်င္ ခ်မ္းမည္ဆိုးေသာေၾကာင့္ ေစာင္ျပန္ၿခဳံေပးခဲ့သည္။

မိုးလင္းမွ သူမအခန္းထဲက ထြက္လာသည္မို႔ အတၱေၾကာင့္ သက္သက္နဲ႕ေဒၚေမတင္ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးပင္ ။

"မိသက္ ညည္း မ်က္ႏွာက စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႕ အခုျပင္စမ္း သခင္ေလးျမင္ရင္ အျပစ္ ေပးခံရမယ္ "

"ေမတင္ ကလည္း ၾကည့္ပါ့လား မေန႕ကေတာ့ မိုး႐ြာထဲမွာ တစ္ညလုံးေနဆိုၿပီး အခုက် မိုးလင္းမွ မမေလးအခန္းထဲကထြက္လာတယ္ "

"ေဟာ္ေတာ္ ညည္း ကေျပာေလကဲေလ ပါလား သြား ကိုယ့္အလုပ္ကိုလုပ္ "

သက္သက္တို႔ေတာ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္သာၿပဳံးေနျပန္၏ ။

အတၱသည္ တစ္ညလုံးမအိပ္ရေသးသျဖင့္

အရမ္းအိပ္ခ်င္ေနသည္ ။

သူမလည္းေနမေကာင္းတာမို႔ ဒီေန႕ေတာ့အျပင္မသြားေတာ့ပဲအိမ္မွာပဲအနားယူရန္ ဆုံးျဖတ္ထားလိုက္၏ ။

ေအာက္သို႔ ဆင္းလာခဲ့ၿပီး

"ေဒၚေမတင္ "

"သခင္ေလး မနက္စာ စားေတာ့မလို႔လား "

"မဟုတ္ဘူး "

အတၱသည္ ေဘာင္းဘီအိတ္ေထာင္ထဲ လက္ထည့္ထားရာမွ

"အဟြတ္ အဟြတ္ အဟင္း "

လက္သီးဆုတ္ကေလး ပါးစပ္ေရွ႕ကြယ္ရင္း ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္သည္။

မေန႕က သူကိုယ္တိုင္အေအးပက္သြားပုံရသည္။

"သူ႕ကို သြားၾကည့္လိုက္ပါ အိပ္ရာနိုးရင္ တစ္ခုခုေကြၽးၿပီး ေဆးတိုက္လိုက္ ေနမေကာင္းဘူး ကိုယ္ေတြႏြေးေနတယ္ "

အလင္းဟာ ေလွကားရင္းမွလွမ္းၾကည့္ၿပီး သူ႕သခင္ေလးရဲ႕စကားေတြေၾကာင့္ မ်က္ခုံးတစ္ခ်က္ပင့္လိုက္သည္။

ဘယ္တုန္းက သခင္ေလးက အခုလိုမိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေပၚ ဂ႐ုစိုက္တတ္သြားတာလဲ?

"ဟုတ္ကဲ့ပါ သခင္ေလး ေဒၚတင္ အခုပဲသြားၾကည့္လိုက္ပါ့မယ္ "

"ေနဦး အိပ္ေရးပ်က္သြားလိမ့္မယ္ "

သက္သက္ကေတာ့ ၿပဳံးေနေသာပါးစပ္ပင္ပိတ္မရနိုင္စြာ မ်က္ႏွာပိုးမသတ္နိုင္ေသာေၾကာင့္ ေဒၚေမတင္တစ္ေယာက္သက္သက္အား ခပ္ေဝးေဝးသို႔တြန္းထုတ္လိုက္ရ၏။

"ေနာက္၁နာရီေလာက္ေနမွသြား "

ဟုမွာ၍ အတၱတစ္ေယာက္ အေပၚထပ္ျပန္တက္သြားေလသည္။

"အရင္ကတည္းက သခင္ေလးက ဒီလိုဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ "

"ေမတင္ကိုမေျပာဘူးလား ဟိဟိ "

"သြားသြား ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ရေအာင္ ၾကက္သား ျပဳတ္ႏွင့္ မမေလး နိုးရင္ အသင့္ျဖစ္ရမယ္ "

"ဟုတ္ကဲ့ပါ "

သက္သက္ကို ေလမေပါနိုင္ရန္ေဒၚေမတင္မွအလုပ္ေပးလိုက္သည္။

အတၱဟာ အိပ္ေရးပ်က္ထားသျဖင့္ သူ႕ရဲ႕အိစက္ညက္ေညာတဲ့ေမြ႕ယာအက်ယ္ႀကီးေပၚသို႔ လွဲခ်လိဳက္သည္ ။

မြန္းရဲ႕အိပ္ယာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုႏူးညံ့အိစက္၍ ဇိမ္ရွိေသာ္လည္း အတၱအတြက္ မေန႕ညက သူမေဘးမွာကုန္ဆုံးခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္နဲ႕

ထိုအိပ္ယာကိုသာ ျပန္သတိရေနမိသည္။

ေမွးကနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္အခ်ိန္အတြင္းမွာ အရာအားလုံးေခတၱ ေမ့ေပ်ာက္သြားေလသလား။

============================

ေဒၚေမတင္ႏွင့္သက္သက္တို႔ စားစရာေဆးအစုံႏွင့္တကြ အိပ္ေပၚတက္လာသည့္အခါ မြန္းလည္း မ်က္လုံးေတြပြင့္လာေလၿပီ။

"အင္း ကြၽတ္ ကြၽတ္ ကြၽတ္ "

ေခါင္းမူးသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းမထနိုင္ဘဲ

ဘာလို႔ မြန္းက ဘယ္ဘက္ကိုကပ္ေနရတာလဲ

မသိရင္ ေဘးမွာ တစ္ေယာက္အိပ္သြားသလိုပဲ

မြန္းသည္ ညာဘက္သို႔တိုးကပ္၍ နံရံသို႔ေက်ာမွီကာ ထိုင္လိုက္သည့္အခါ ၾကမ္းျပင္ေပၚက စီးကရက္ျပာေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာဒိန္းကနဲျဖစ္သြားရေလသည္။

သူ မေန႕က မြန္းရဲ႕ကုတင္ေပၚမွာလား။

မြန္းကို သယ္လာတာထိေတာ့ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေပမဲ့ က်န္တာေတြ မမွတ္မိ။

မ်က္လုံးေတြျပန္မွိတ္ရင္းမွ လည္ပင္းဆက္နားေလးက အနည္းငယ္နာက်င္သလိုခံစားရသည္မို႔ လက္ျဖင့္ ထိုေနရာကိုပြတ္သပ္ၾကည့္ရင္း ျမင္ရသေလာက္ငုံ႕ၾကည့္ေတာ့ နီညိုေရာင္အကြက္လိုက္ႀကီးဟာ လည္ပင္းသားျဖဴျဖဴကေလးေပၚမွထင္းေန၏။

"ေတာက္! "

ထိုMarking ကိုျမင္ၿပီးေနာက္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္းငုံ႕ၾကည့္စစ္ေဆးရင္း ေခါင္းမူးေနသည့္ၾကားက ပို၍ မီးေတာက္သြားသည္ ။

ေဒါက္ ေဒါက္ "မမေလး"

ေမတင့္္အသံၾကားေပမဲ့ ေမတင့္ကိုအာ႐ုံမထားနိုင္။

တံခါးဖြင့္၀င္လာသည့္အခါေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနသည့္ သူမကိုေတြ႕သျဖင့္

"မမေလး မမေလး ဘာျဖစ္လို႔လဲ "

သက္သက္က သယ္လာတဲ့ လင္ဗန္းေလးကိုေဘးကစားပြဲေပၚသို႔တင္ၿပီး ေမးလိုက္လွ်င္

"မေန႕က မေန႕က ဘာေတြျဖစ္တာလဲဟင္ မြန္း မြန္း !"

ေရွ႕သို႔ဆက္မေျပာနိုင္တဲ့စကားေတြ သူမြန္းကိုဘယ္အေျခအေနအထိမ်ား က်ဴးလြန္ခဲ့သလဲ

ေမးရမွာလည္းမြန္းရွက္ေနမိျပန္သည္။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ မမေလး "

"သူ သူ ေရာ သူဘယ္မွာလဲ"

"သခင္ေလး အိပ္ေနတယ္ထင္တယ္ မိုးလင္းမွ ဒီအခန္းထဲက ထြက္လာတာ "

မြန္းသည္ ကိုယ့္ေခါင္းကို နံရံနဲ႕ပစ္ေစာင့္လိုက္သလိုပဲ ပိုၿပီး ရွက္႐ြံ႕စိတ္ပူမိသည္ ။

မ်က္ရည္ေတြပင္ဝဲလာသျဖင့္

"မမေလး ဘာျဖစ္တာလဲ အရမ္းေနမေကာင္းလို႔လား"

ေမတင္က မြန္းအနားသို႔ ပိုတိုးကပ္၍ ႏွဖူးေလးကို လက္ျဖင့္စမ္းၾကည့္သည္။

"အို.... ကိုယ္ေတြအရမ္းပူေနတာပဲ "

မြန္းရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကစီးက်လာသျဖင့္

"မမေလး မငိုပါနဲ႕ သခင္ေလးက မမေလး

အေပၚ မရက္စက္ေတာ့ပါဘူး မေန႕ဆိုရင္ေလ မမေလးကိုသူကိုယ္တိုင္ မိုး႐ြာႀကီးထဲထြက္ေခၚတာ ႐ႊဲစိုေနတာပဲ"

သက္သက္ကအားရပါးရျပန္ရွင္းျပေနသည္ကို မြန္း နားေထာင္ေနပါသည္။

"ၿပီးေတာ့ မမေလးကို အခန္းထဲေပြ႕ခ်ီပို႔ေပးတယ္ ေမတင္ ကိုအကၤ်ီလဲခိုင္းေပးၿပီးမွ မမေလး အခန္းထဲကိုျပန္၀င္သြားတာ မနက္ျပန္ထြက္လာေတာ့လည္း ဒီမွာေဆးတိုက္ဖို႔အစားေကြၽးဖို႔အကုန္မွာသြားတယ္ သခင္ေလးလည္းအေအးပတ္ေနတယ္ထင္တယ္ ေခ်ာင္းေတြဆိုးေနတာ"

သူ မြန္း ကိုဂ႐ုစိုက္တယ္ေပါ့ ျဖစ္နိုင္ပါ့မလား သူ႕တို႔အျမင္မွာပဲ အဲ့ဒီလိုပါ တကယ္ေတာ့ မေန႕ညက သူ မြန္းကို.....ဘယ္အတိုင္းအတာထိမ်ားက်ဴးလြန္ခဲ့သလဲ။

လည္ပင္းက Marking ေလာက္တင္ပဲဟုတ္ရဲ႕လား။ ရွင္ကြၽန္မကိုဖ်က္ဆီးေနတာပဲ။

မြန္းဟာ မတုန္မလႈပ္ထိုင္ေနသည္မို႔

သက္သက္လည္း ေရွ႕ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ေနာက္ဆုတ္လိုက္သည္။

ေမတင္က ဆန္ျပဳတ္ပန္းကန္ေလးကိုမြန္းေရွ႕ စားပြဲခုံေသးေသးေလးျဖင့္ခ်ေပး၍

"မမေလး မြန္း စားလိုက္ပါဦးေနာ္ ပူပူေလးေမတင္ ခုမွျပဳတ္လာတာ "

မြန္းက စိတ္မပါလက္မပါနဲ႕ ေခါင္းရမ္းသည္။

ဒီခ်ိန္မွာ မြန္းဘာမွမလုပ္ခ်င္ပါ။

စားခ်င္ေသာက္ခ်င္စိတ္လည္းမရွိသလို မေန႕ကသူမြန္းကိုမိုး႐ြာထဲမွာပစ္ထားခဲ့တာကိုလည္းလုံးဝမေက်နပ္ေပ။

"စားပါ မမေလး ရယ္ ေဆးလည္ေသာက္ရဦးမယ္ ကိုယ္ေတြပူေနတာကို "

"မြန္းမစားခ်င္ဘူး"

"စားလိုက္ပါ ေမတင္ ခြံ႕ေပးရမလား"

"ဟင့္အင္း "

"မမေလးကလည္း သက္သက္နဲ႕ေမတင့္ကိုစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေအာင္လို႔လား ဒီမွာမမေလးအတြက္ ေစတနာနဲ႕ျပဳတ္လာတဲ့ဟာကို ၿပီးေတာ့ ေနမေကာင္းဘူးဆိုလို႔အရမ္းစိတ္ပူၿပီး ေတာ့ခ်က္လာတာ ဒီမွာ သက္သက္ လက္ေတာင္ ဓားထိထားတယ္ "

ဟုတ္တာေရာ မဟုတ္တာေရာ ေရာႏွောၿပီး မမေလးစားဖို႔သာအဓိကဟူ၍ သက္သက္ ေျပာလိုက္ရာ စကားအေျပာေကာင္းတဲ့ သက္သက္ေၾကာင့္ မြန္းလည္း အားနာသျဖင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရသည္။

ေမတင္ကခြံ႕ေကြၽးတဲ့ ဆန္ျပဳတ္ေလး ၅ဇြန္း၆ဇြန္းေလာက္ ၀င်ပြီးနောက်

"ေတာ္ၿပီ ေမတင္ မြန္း မစားနိုင္ေတာ့ဘူး"

"ဟင္ နည္းနည္းပဲစားေသးတာကို"

"ေတာ္ၿပီးမြန္းတကယ္မစားခ်င္ေတာ့ဘူး "

"အဲ့တာဆို ေဆးေသာက္ရေအာင္ေနာ္"

မြန္းရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကပိုမိုညွိုးငယ္စြာ

"ဟင့္အင္း မေသာက္ခ်င္ဘူး"

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေဆးေသာက္မွရမယ္ေလ မမေလးရဲ႕ ေနမေကာင္းဘူးမဟုတ္လား"

မြန္းဘာမွမသိေတာ့ဘူးေမတင္ရယ္ မြန္းဒီလို လူစိတ္မရွိတဲ့အတၱသမားႀကီးဆီကဘယ္ေတာ့မွ လြတ္ေျမာက္မွာလဲ ဒီလိုနဲ႕ မြန္းဘဝကိုသူ႕ဆီေပးလိုက္ရေတာ့မွာ ေၾကာက္တယ္။

မြန္း စိတ္ထဲကေနတျဖည္းျဖည္းေပါက္ကြဲလာကာ မ်က္ရည္ေတြေပါက္ေပါက္က်ၿပီး

သူမရဲ႕ ကုတင္ေပၚက စားပြဲေသးေသးေလးကို တိုက္ခ်လိဳက္သည့္အခါၾကမ္းျပင္၌ ျပန့္က်ဲသြားသည့္ ဆန္ျပဳတ္ေတြ ေရေတြနဲ႕ ပန္းကန္အကြဲမ်ား။

ခြမ္း....

"ဟင့္ အဟင့္ ဟီး... အီး...."

မြန္းေအာ္ဟစ္ ငိုလိုက္သည့္အခါေမတင္ႏွင့္သက္သက္ပင္ လန့္သြားရသည္။

ေဒၚေမတင္ႏွင့္သက္သက္တို႔ဝင္လာစဥ္က အခန္းတံခါးကိုအဆုံးထိမပိတ္ခဲ့သျဖင့္ ဆူဆူညံညံအသံမ်ားက အျပင္မွ အတိုင္းသားၾကားေနရ၏ ။

ဆူညံျခင္းကို မုန္းတီးသည့္အတၱသည္ အစကတည္းက အိပ္ေရးမဝေသာေၾကာင့္

"က်စ္"

ဇက္ကနဲ႕ ထထိုင္လိုက္ၿပီးအခန္းထဲမွထြက္လာ၍ သူမ အခန္းဘက္သို႔ကူးလာခဲ့သည္။

ျမင္ကြင္းကေတာ့ အေတာ္ေပါက္ကြဲစရာပဲ။

"ဒါက ဘာျဖစ္ေနျပန္တာလဲ"

"သခင္ေလး!"

"မုန္းတယ္ ရွင့္ကိုမုန္းတယ္ အတၱလြန္!"

အတၱက မ်က္ေမွာင္ကုတ္ကာသူမကိုစိုက္ၾကည့္ၿပီး ေဘးကေဒၚေမတင္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ

"ဟို မမေလးက ေဆးမေသာက္ခ်င္ဘူးလို႔ေျပာၿပီးေတာ့ ဒီလိုျဖစ္သြားတာပဲ ေဒၚတင္ လည္း ေသခ်ာမသိဘူးကြယ္"

"မင္းက ဘာအခ်ိဳးေတြခ်ိဳးေနတာလဲ "

"ဟြန့္.... ရွင္ ကိုယ္တိုင္သိမွာေပါ့"